ริมทะเลรัก

ตอนที่ 5 : หัวใจที่แตกสลาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 662
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    7 ธ.ค. 59

หัวใจที่แตกสลาย

 

 

 

 

 

  เดย์ขังตัวเองอยู่ในห้องจนถึงอาทิตย์หนึ่งเต็มๆ หลังจากส่งงานแล้วที่ยังค้างอยู่เพียงนิดหน่อย เขาก็ปฏิเสธที่จะรับงานต่อ เดย์ปิดเครื่องโทรศัพท์มือถือ ดึงสายเชื่อมต่อโทรศัพท์ภายในห้องออก ชายหนุ่มไม่ต้องการจะพบหรือพูดคุยกับใครทั้งนั้น เวลานี้เขาไม่มีเรี่ยวแรงและกำลังใจที่จะทำอะไร นอกจากหลับ เพื่อปฏิเสธความเจ็บปวดที่วิ่งพล่านอยู่ในร่างกายและหัวใจ

เสียงกดกริ่งประตูดังรัวปลุกชายหนุ่มให้ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เดย์รู้สึกวิงเวียนศีรษะ คลื่นไส้ จนต้องเกาะผนังห้องไว้ ก่อนคลานเข้าไปอาเจียนในห้องน้ำ เสียงกริ่งก็ยังดังระรัวอย่างคนใจร้อน เขาเดินเกาะผนังห้องไปเปิดประตู

"พี่เดย์!" จูนกรีดร้องขึ้นอย่างตกใจ เมื่อเห็นสภาพของเดย์ที่ดูอิดโรย ซีดเซียวราวกับคนป่วยหนัก จูนผวาเข้าประคองเขา แต่เดย์กลับผลักเธอออกห่าง พอจะหมุนตัวกลับไปยังห้องนอน เขาก็รู้สึกว่าห้องพักหมุนคว้างจนร่างเขาเซชนกับขอบโต๊ะก่อนทรุดลงกับพื้น

"พี่เดย์!" จูนผวาเข้าไปพยุงร่างเดย์ไว้ เธอร้องโฮออกมาอย่างตกใจ

"พี่เดย์นอนตรงนี้ก่อนนะคะ เดี๋ยวจูนจะเรียกคนมาช่วยพาพี่ไปหาหมอ"

"อย่ามายุ่งนะ!" ชายหนุ่มตวาดทั้งที่ก็ไร้เรี่ยวแรง แต่จูนไม่สนใจคำพูดของชายหนุ่ม เธอวิ่งออกจากห้องพัก เรียกรปภ.ให้มาช่วยพยุงเดย์ขึ้นรถแท็กสิ ตรงไปยังโรงพยาบาลที่อยู่ใกล้ที่สุด

 

จูนมองร่างซูบผอมของเดย์อย่างเสียใจที่สุด เธอเพิ่งรู้ตัวว่าได้ทำร้ายคนที่ตนเองรักอย่างไม่น่าให้อภัย จูนสัญญากับตัวเองว่าหากสิ่งใดที่เธอทำแล้วเขามีความสุข จูนจะทำให้โดยไม่สนใจว่าสิ่งที่ทำนั้นจะนำความเจ็บปวดมาให้เธอหรือเปล่า

หมอบอกว่าร่างกายของเดย์อ่อนแอมาก มีอาการเครียดตามด้วยโรคกระเพาะกำเริบ หากปล่อยไว้โดยไม่ดูแลรักษาในอนาคตจะทำให้สุขภาพเขาแย่ลงเรื่อยๆ และอาจกลายเป็นโรคร้ายที่ไม่มีทางรักษาหาย

จูนยังไม่ได้โทร. บอกใคร แม้แต่โดม พี่ชายคนเดียวของเขา เกรงว่าจะตกใจแล้วแห่กันมาเยี่ยม จูนรู้ดีว่าตอนนี้เดย์ยังไม่พร้อมจะพบใคร เขาไม่ได้เจ็บป่วยทางร่างกายเท่านั้น แต่จิตใจเขาบอบช้ำยิ่งกว่าอะไร เธอไม่เคยเห็นเดย์เป็นแบบนี้มาก่อนเลย นั่นเป็นเพราะเขารักผู้หญิงคนนั้นมาก คิดเพียงแค่นั้นหัวใจของจูนก็ราวกับถูกบีบรัดด้วยของร้อน ทั้งอิจฉาทั้งเจ็บแค้นใจที่เดย์ไม่เคยรักเธอเหมือนอย่างที่เธอรักเขาเลย ไม่ว่าวันเวลาจะผ่านไปนาแค่ไหน จูนเป็นได้แค่น้องสาวคนหนึ่งของเดย์เท่านั้น!

ขณะที่จูนยกมือเช็ดน้ำตาตัวเอง เดย์ก็ลืมตาทันเห็นหยาดน้ำใสที่กลิ้งผ่านร่องแก้มสวยนั้นพอดี เขาอยากจะเมินหนี แต่ก็ทำไม่ได้

"จูน" เขาเรียกเธอเสียงแผ่ว เด็กสาวเดินมาเกาะเตียง

"พี่เดย์ จูนขอโทษนะ" เด็กสาวสะอื้นจนตัวโยน เดย์เอื้อมมือลูบเรือนผมหยักสวยอย่างปลอบโยน

"ไม่เป็นไรหรอก มันผ่านไปแล้ว" น้ำเสียงแห้งโหยนั้นยิ่งทำให้จูนรู้สึกผิด

"แต่จูนไม่มีวันอภัยให้ตัวเองหรอก ที่ทำร้ายพี่เดย์แบบนี้ จูนจะอภัยให้ตัวเองได้ก็ต่อเมื่อจูนสามารถทำให้พี่ฟ้ากลับมาหาพี่เดย์ได้"

"มันเป็นไปไม่ได้หรอกจูน ฟ้าเขาตัดสินใจที่จะไปจากพี่จริงๆ แล้ว" เดย์ยิ้มทว่าน้ำตาเขากลับไหลออกมาอย่างไม่อาจควบคุม

"พี่เดย์อย่าร้องไห้นะ พี่เดย์เป็นคนดี สักวันพี่ฟ้าต้องกลับมาหาพี่ เชื่อจูนนะ" จูนปลอบโยนเขาทั้งที่น้ำตาเธอก็หลั่งไหล น้ำตาที่หลั่งรินออกมาเพราะความสงสารชายหนุ่ม และเพื่อหัวใจที่บอบช้ำร้าวรานของตัวเอง

เมื่อเดย์หลับไปอีกครั้ง จูนก็กลับไปยังห้องพักของเขา ค้นลิ้นชักโต๊ะทำงาน เจอการ์ดอวยพรวันเกิดจากฟ้า จูนรื้อหานิตยสารที่ฟ้าทำงานอยู่ และจดที่อยู่ของนิตยสารไว้ในสมุดโน้ตของเธอ แล้วออกจากห้องพักของเดย์ไป

ขณะกำลังนั่งรถแท็กสิจากหน้าคอนโดมิเนียม เพื่อจะไปหาผู้หญิงที่เป็นเจ้าของหัวใจของเดย์ พี่สาวเธอก็โทรเข้ามือถือ

"นี่ยายจูน เธออยู่ไหนเนี่ย หายไปไหนทั้งคืน"

"พี่เดย์ไม่สบายน่ะพี่แจน ตอนนี้นอนอยู่ที่โรงพยาบาล" พอได้ยินเท่านั้นพี่สาวเธอก็พุ่งความสนใจไปยังคนป่วยทันที

"เดย์เป็นอะไรน่ะ แล้วตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาลไหน" ถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน

"พี่เดย์ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกพี่แจน แค่โรคกระเพาะกำเริบ เดี๋ยวรอสักวันส่องวันก็คงกลับบ้านได้น่ะ"

"แล้วแกล่ะยายจูนไม่กลับบ้านหรือยังไง"

"ก็รอพี่เดย์หายก่อนสิ"

"แล้วแกโทร. บอกโดมหรือยัง"

"พี่เดย์เขายังไม่อยากเจอใครน่ะพี่แจน คงไม่อยากให้ใครเป็นห่วง หรือแห่มาเยี่ยมน่ะ" จูนบอกเหตุผลพี่สาว

"งั้นแกก็ดูแลเดย์ดีๆ ล่ะ รู้ไหมเดย์เขาดีกับแกมาตลอด ดูแลแกมาตั้งแต่แกยังเป็นเด็กๆ ไอ้เจมันเป็นพี่แกแท้ๆ ยังดูแลแกไม่ได้อย่างที่เดย์ดูแลเลย" แจนบอกน้องสาวด้วยเสียงเศร้าๆ เธอไม่เคยได้รับในสิ่งที่เดย์ให้กับจูนเลย แจนรู้ว่าระหว่างจูนกับเดย์มีความผูกพันมากมายที่เธอมั่นใจว่าวันเวลาไม่อาจทำลายลงได้

"จูนรู้ค่ะพี่แจน ต่อไปนี้จูนจะทำตัวเป็นน้องที่ดีที่น่ารักของพี่เดย์ จะไม่เรียกร้องอะไรจากพี่เดย์อีก" จูนบอกเสียงเครือ พอวางสายจากพี่สาวน้ำตาก็รินไหลออกมาอีกครั้ง กระทั่งรถแท็กสิมาจอดหน้าที่ทำงานของฟ้า

เมื่อบอกเจ้าหน้าที่หน้าเคาน์เตอร์ว่าต้องการพบฟ้า จูนนั่งรออยู่เพียงยี่สิบนาทีฟ้าลงมาพบ

เธอมาที่นี่ทำไม ฟ้ามองจูนอย่างไม่ปิดบังความชิงชัง เมื่อตอนที่อยู่กับเดย์แม้เธอจะไม่ชอบจูน แต่ก็ไม่กล้าแสดงออกมากนักด้วยยังเกรงใจเดย์ เพราะรู้ว่าเดย์รักยายเด็กนี่เหมือนน้องสาว แต่ตอนนี้ไม่มีเดย์อยู่ที่นี่ ฟ้าก็ไม่จำเป็นต้องเก็บความรู้สึกอะไร

พี่ฟ้ากลับไปหาพี่เดย์เถอะ ตอนนี้พี่เดย์ไม่สบายมากเลย

ฉันไม่ไป เธออยากได้เขานักนี่ อยากให้ฉันเลิกกับเขามานานแล้ว ตอนนี้ก็สมหวังแล้วนี่นา

แต่พี่เดย์ต้องการพี่ฟ้า ไม่ได้ต้องการจูน พูดออกไปแล้วก็ทำหน้าเหมือนกำลังกลืนของขม

เพิ่งรู้เรอะ แต่มันก็สายไปแล้วละ ยังไงเธอก็ดูแลเขาเองแล้วกันทำเสียงเยาะๆ มองจูนอย่างสมเพช

พี่ฟ้า จูนขอร้องล่ะ ที่ผ่านมาจูนขอโทษนะ ถ้าจูนรู้ว่าถ้าเลิกกับพี่ฟ้าแล้ว พี่เดย์จะเป็นแบบนี้จูนไม่ทำอะไรโง่ๆแบบนั้นหรอก

ฉันไม่กลับหรอก เธอกลับไปเถอะ และต่อไปนี้ถ้าเธอมารบกวนฉันอีก ฉันจะเรียกรปภ.มาจัดการเธอ หญิงสาวบอกเสียงเฉียบขาด แล้วหมุ่นตัวเดินจากไป จูนทำท่าจะผวาตาม แต่พอเห็นรปภ. หน้าเข้มที่ยืนอยู่หน้าลิฟต์เธอก็ชะงัก จำใจหมุนตัวกลับออกมาจากสำนักงานแห่งนั้น

 ..........................
ขอบคุณสำหรับการติดตามค่ะ 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น