ริมทะเลรัก

ตอนที่ 4 : น้องสาวตัวร้าย 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 655
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    6 ธ.ค. 59



เดย์ขับรถมาจอดหน้าบ้านทาวน์เฮาส์หลังใหญ่ในเวลาเกือบสี่ทุ่ม เขาหันไปทางเด็กสาวที่เอาแต่นั่งศีรษะซบไหล่เขามาตั้งแต่ขับรถออกมาจากคอนโดมิเนียม

  "ป่านนี้ป้านวลกับพี่แจนคงรอจูนอยู่" เขาพึมพำอย่างเป็นกังวล รู้สึกผิดที่ตามใจจูน กระทั่งกลับบ้านค่ำมืดแบบนี้

  "ป้านวลคงหลับไปแล้ว แต่พี่แจนยังรอจูนอยู่แน่ๆ แต่ยังไงพี่เดย์ก็ต้องเข้าไปส่งจูนในบ้านนะ ขี้เกียจฟังพี่แจนบ่นน่ะ" จูนเอ่ยถึงพี่สาวคนเดียว ซึ่งจู้จี้ขี้บ่นไม่ต่างจากแม่เลย

  "ก็ดี ไม่ได้เจอพี่แจนนานแล้ว" เดย์เปิดประตูรถออกมา แล้วก็ต้องหันไปทำตาดุใส่เด็กสาว ที่พอออกมาจากรถ ก็เดินมาเกาะแขนเขาไว้

  "ไม่กลัวพี่แจนจะบ่นเอารึไง" เขาพยายามแกะมือจูนออกจากแขน แต่จูนก็ยังดื้อดึงจะเกาะแขนเขาไว้ให้ได้

  "เอ๊ะจูนนี่" เดย์ทำเสียงดุ

  "ก็ทำไมล่ะ จูนยังคงดื้อรั้น

  ขณะทั้งสองกำลังดึงและผลักกันอยู่นั้น แจนก็โผล่หน้าออกมาจากประตูเล็ก

  "เดย์ให้มันเกาะไปเถอะ มันคงกลัวจะไม่มีใครรู้มั้งว่ามันรักเดย์แค่ไหน!" น้ำเสียงห้วนและเต็มไปด้วยทำนองแดกดันทำให้ทั้งสองชะงัก แต่ก็เพียงอึดใจเดียวสำหรับจูน เพราะวินาทีต่อมาจูนก็ถลาเข้าไปเกาะแขนเดย์ไว้ตามเดิม พร้อมแสดงตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของทันที

  "ก็แหงสิจูนน่ะชอบแสดงความรู้สึกตามหัวใจตัวเองต้องการ ไม่เหมือนบางคนชอบเก็บงำจนเหี่ยวเฉาอยู่ในใจ!" จูนเอ่ยเสียงเยาะหยันมองพี่สาวอย่างท้าทาย นั่นทำให้อีกฝ่ายหน้าตึง กำมือตัวเองไว้แน่น เดย์เห็นท่าไม่ดีก็เลยเอ่ยขึ้นว่า

  "พี่แจนครับผมลานะครับ" ชายหนุ่มยกมือไหว้พี่สาวเพื่อนสนิท ก่อนหันไปทางเด็กสาวที่ยืนเกาะแขนเขาไว้แน่น

  "พี่ไปนะเดี๋ยวพรุ่งนี้พี่โทร. หา"

  "ค่ะ" รับคำพร้อมทำในสิ่งที่ทำให้เดย์พิอักพิอ่วนสุดขีด นั่นคือเธอจุ๊บแก้มเขาอย่างหน้าตาเฉย แถมหันไปยิ้มเย้ยไปสาวที่ยืนร่างสั่นเทาด้วยความโกรธ เดย์มองจูนด้วยสายตาคาดโทษก่อนหมุนตัวขึ้นรถ และเคลื่อนตัวออกไปจากตรงนั้นอย่างรวดเร็ว ราวกับกลัวว่าเด็กสาวจะตามมาจุ๊บแก้มอีกข้างยังงั้นแหละ

  "บ้าจริงๆ เลย" เขาพึมพำอย่างหัวเสีย เมื่อนึกถึงสายตาดุดันของพี่แจน ที่เป็นทั้งคุณครูจอมเฮี๊ยบของเด็กประถมฯ เป็นพี่สาวเจ้าระเบียบ เข้มงวดของเจกับจูน และป่านนี้จูนคงโดนพี่สาวหยิกเอาแน่ๆ ที่เล่นพิเรนทร์จุ๊บแก้มเขาต่อหน้าต่อตาเธอแบบนั้น

  และคนที่เดย์นึกถึงอยู่ในตอนนี้ ก็กำลังถูกพี่สาวเล่นงาน เมื่อเข้ามาในบ้านแล้ว

  "โอ๊ย! พี่แจนน่ะ จูนเจ็บนะ" จูนร้องขึ้นพยายามปัดมือพี่สาวที่ทั้งหยิบและหนีบที่แขนเธอเต็มแรง

  "ทำตัวน่าเกลียดไม่สมกับเป็นผู้หญิงเลย!" แจนฟาดมือที่ไหล่น้องสาว

  "น่าเกลียดอะไรเล่า พี่แจนนี่เชยจังคนเขารักกันนะ" เด็กสาวเถียงข้างๆ คูๆ

  "แกไม่เห็นหน้าเจ้าเดย์ว่าน่าสงสารแค่ไหน ตอนที่แกไปจุ๊บแก้มเขาน่ะ!" แจนตะเบ็งเสียง

  "ตกลงพี่แจนโมโหเพราะจูนทำตัวไม่เป็นกุลสตรี หรือว่าจริงๆ พี่แจนหึงกันแน่"

  คำพูดของน้องสาวทำเอามือของแจน ที่ยกขึ้นหมายจะฟาดที่ไหล่น้องสาวอีกครั้ง คาค้าง

  "เชอะ! จูนรู้น่าว่าพี่แจนก็ชอบพี่เดย์ แต่ความเป็นกุลสตรีไทยอันแสนเรียบร้อยอ่อนหวานเลยไม่กล้าแสดงออก ดีแล้วละพี่เก็บมันไว้ให้มิดล่ะ และอย่ามาหมายว่าจะให้จูนเป็นอย่างพี่ คนอย่างจูนถ้ารักใครชอบใคร จูนจะไม่เก็บมันไว้เพียงแค่ในใจเท่านั้น แต่จูนจะแสดงออกให้เขารู้ว่าเขามีค่ากับจูนมากแค่ไหน!"

พูดจบจูนก็สะบัดตัวออกจากการเกาะกุมของพี่สาว แล้วเดินขึ้นห้องนอน ปล่อยพี่สาวทิ้งตัวลงบนโซฟาในห้องนั่งล่นอย่างหมดแรง ใช่เธ อเป็นแบบที่น้องสาวพูดทั้งหมด เธอชอบเดย์ ชายหนุ่มที่อายุน้อยกว่าเธอสองปี แต่แจนไม่กล้าแสดงออก และไม่กล้าบอกกล่าวใครทั้งนั้น แม้แต่คนที่ถูกเธอหลงรัก แต่น้องสาวตัวดีก็ดันมาสอดรู้ เพราะบังเอิญไปเห็นเธอเก็บรูปของเดย์ไว้ในสมุดบันทึกส่วนตัว ที่มีบทกวีระบายความความในใจเกี่ยวกับการแอบรักใครคนหนึ่งเข้า

  แจนคิดว่าความรักของเธอจะต้องเป็นความลับตลอดไป เพราะเดย์มีคู่รักแล้ว แถมยังมีน้องสาวคนเดียวของเธอแสดงออกอย่างโจ่งแจ้งชัดเจน ว่ารักเดย์มาตั้งแต่วัยเด็กจนโตเป็นสาว ที่สำคัญเดย์ก็มองเธอเป็นเพียงพี่สาวคนหนึ่งเท่านั้น

 

เดย์วางโทรศัพท์ลงอย่างหมดหวัง โทร. ไปกี่ครั้งฟ้าก็ยังปิดเครื่องตามเดิม เดย์เดินไปนั่งหน้าเครื่องคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กเพื่อทำงาน ซึ่งต้องส่งภายในอาทิตย์นี้อย่างไม่ค่อยมีสมาธิเท่าไหร่ ดีที่ว่างานออกแบบปกพ็อตเก็ตบุ๊คเป็นงานที่เขาทำมานานพอสมควร มีรูปแบบตามสไตล์เดิมของหนังสือ ซึ่งเป็นนิยายรักโรแมนติกของหนุ่มสาว

  ตอนที่เดย์ทำงานอยู่ในนิตยสารวัยรุ่น ส่วนใหญ่เขาจะทำรีทัชภาพแฟชั่น และคอลัมน์บ้างเล็กน้อย ซึ่งเป็นงานที่ยากกว่างานพ็อกเก็ตบุ๊คที่เขารับทำอยู่ในเวลานี้ เดย์รับทำแค่เดือนละสองเล่ม ฟ้าไม่ชอบใจนักที่เดย์ทำงานเพียงเล็กน้อยเท่านั้น เธออยากให้เขาเป็นอาร์ตไดฯ ในบริษัทโฆษณาใหญ่ หรือนิตยสารดังๆ แต่เดย์ก็ไม่เคยทำให้ความต้องการของเธอเป็นจริงได้

  ถึงรายได้ของเดย์จะเป็นเงินไม่มากมาย แต่เดย์ก็อยู่ของเขามาได้ ในคอนโดมิเนียมที่ไม่ใหญ่โตหรูหรา ใช้รถมือสองคันเล็กๆ เท่านั้น ครอบครัวเดย์มีธุรกิจรีสอร์ตที่ปราณบุรี บ้านเกิด ซึ่งหลังจากพ่อกับแม่เสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุเมื่อสี่ปีก่อน ก็มีพี่ชายกับพี่สะใภ้ดูแล เดย์ก็ยังได้รับรายได้ตามสัดส่วน บวกกับเงินสดในธนาคารและที่ดินหลายแปลงที่ได้รับตามพินัยกรรมของบิดามารดา เดย์มั่นใจว่าเขาสามารถใช้ชีวิตอยู่ได้อย่างสบายๆ ไปจนวันตาย หากว่าเขาไม่ฟุ่มเฟือย

  เสียงโทรศัพท์มือถือของเดย์ดังขึ้น คนที่เขากำลังคิดถึงนั่นเองที่โทร. มา 

  "เดย์ทำอะไรอยู่ เสียงหวานใสดังมาทักทาย

  "ทำงานอยู่ครับ"

  "พรุ่งนี้ฟ้าจะกลับตอนสายๆ นะคะ"

  "ครับ แล้วเจอกันนะ"

  "เดย์ไม่โกรธฟ้าใช่ไหม"

  "ไม่ครับ"

  คุยกันเพียงครู่เดียวฟ้าก็วางสาย เดย์นั่งทำงานต่อจนรุ่งสาง จึงเข้านอน ตื่นขึ้นมาตอนเที่ยงวัน พอเข้าห้องน้ำล้างหน้าแปรงฟันก็เดินมายังห้องครัว รู้สึกแปลกใจที่ได้ยินเสียงพูดคุยแว่วเข้าหูจากห้องนั่งเล่น พอเดินไปดูก็เห็นฟ้านั่งคุยอยู่กับจูน รู้สึกแปลกใจ เพราะปกติฟ้ากับจูนไม่เคยพูดคุยกันดีๆ เลยเลยสักครั้ง

  "อ้าวฟ้ากลับมานานหรือยังครับ" เดย์เดินไปนั่งข้างๆ คนรัก ทิ้งสายตาดุๆ ไปยังเด็กสาวที่นั่งอยู่ตรงข้าม

  "มาได้พักใหญ่แล้วละ เห็นเดย์หลับสบายเลยไม่กวนน่ะ ก็พอดีจูนมาก็เลยคุยกันนิดหน่อย"

  "นิดหน่อยเหรอ" เดย์คราง ดวงตาเขายังจดจ้องอยู่ที่เด็กสาว ซึ่งทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ได้ดีจริงๆ

  "เดย์หิวหรือยังคะ เดี๋ยวฟ้าสั่งอาหารให้" เสียงหวานๆ นั้นทำให้เดย์หันมาทางคนรัก

  "หิวแล้วครับ สั่งมาเผื่อจูนด้วยล่ะกัน"

  "โอ๊ย...ไม่ต้องหรอกค่ะ เดี๋ยวจูนจะกลับแล้วค่ะ" เด็กสาวรีบปฎิเสธพัลวัน

  "อะไรกันล่ะจูนยังไม่ได้คุยกับพี่เลยนะ จะรีบกลับไปไหน" เดย์ทำเสียงเข้ม นัยน์ตาเขามีแววคาดคั้น

  "คือจูนจะไปว่ายน้ำที่โรงเรียนพี่แจนน่ะค่ะ นัดพี่เขาไว้แล้ว" พูดจบจูนก็ยกมือไหว้ฟ้าและเดย์อย่างอ่อนหวาน ซึ่งปกติจูนก็ไม่เคยไหว้ฟ้าเลย แม้แต่ครั้งแรกที่เดย์แนะนำให้รู้จักกันที่ปราณบุรี ตอนที่เดย์พาฟ้าไปเยี่ยมบ้าน

  จูนหยิบกระเป๋ามาสะพายไหล่ เดินลิ่วออกจากคอนโดมิเนียมอย่างมีพิรุธ แค่นี้เดย์ก็รู้แล้วว่าแม่ตัวดีต้องทำอะไรบางอย่างไว้แน่ๆ พอเขาหันมายังฟ้าก็เห็นว่าเธอมองเขาอยู่ก่อนแล้ว

  "เดี๋ยวฟ้าสั่งอาหารให้นะคะ"

  "ครับ" เดย์ค่อยหายใจโล่งอกหน่อย และพออาหารที่สั่งไว้มาส่ง ฟ้าก็ดูเหมือนจะยังตักอาหารใส่จานให้เดย์เหมือนเช่นปกติที่เคยทำ

  "ฟ้าว่าหมู่นี้เดย์ผอมไปนะ เอาแต่นอนมากไป ทานเยอะๆ นะ"

  เดย์ยิ้มบางกับคำพูดของคนรัก เขาทานอาหารได้เยอะกว่าทุกมื้อ เหมือนเขาไม่อยากขัดใจเธอทั้งที่ก็อิ่มแสนอิ่ม อาจเพราะเดย์รู้สึกผิดและหวาดหวั่นด้วยท่าทางจูของจูนไม่น่าไว้ใจนัก

  "เดย์ ฟ้ามีเรื่องจะคุยกับเดย์" ฟ้าเอ่ยขึ้นทันที เมื่อเดย์ทานข้าวเสร็จ กำลังจะหยิบผลไม้บนโต๊ะที่ฟ้าจัดเตรียมไว้ให้มาทาน

  "ครับ ฟ้ามีอะไร" เขาวางส้อมที่กำลังจะจิ้มลงบนมะละกอสุก

  "คือ ฟ้าเคยบอกเดย์แล้วใช่ไหมว่าไม่อยากให้จูนเข้ามาวุ่นวายที่ห้อง"

  เดย์ถอนหายใจเสียงดัง ว่ามั๊ยล่ะจูนทำเรื่องจนได้

  "เดย์ขอโทษนะฟ้า คือ..." เขาพูดไม่ออกเหมือนกัน

เดย์ก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าจูนคิดยังไงกับเดย์ แล้วทำไมเดย์ถึงปล่อยให้เขาเข้ามาในห้องแล้วอยู่กันตามลำพัง

แต่เดย์ไม่เคยคิดอะไรกับจูนอยู่แล้ว ฟ้าก็รู้เดย์ยังพูดประโยคเดิมอย่างที่เคยบอกฟ้ามาหลายครั้งแล้ว

ใช่ ฟ้ารู้ว่าเดย์ไม่ได้คิดอะไรกับเด็กนั่น แต่เดย์อย่าลืมว่าจูนคิด และเดย์เองก็เป็นแค่ผู้ชายธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น หากมันอะไรที่คาดไม่ถึงขึ้นล่ะเดย์

โธ่ฟ้า มันไม่มีทางเกิดขึ้นได้หรอก

แต่ฟ้ารับไม่ได้จริงๆ นะที่จะเห็นแฟนตนเองอยู่กับผู้หญิงอื่น ที่รู้ว่ารักแฟนของฟ้าในห้องตามลำพังแบบนี้ ฟ้ารับไม่ได้หรอก และฟ้าก็เคยบอกเดย์ไปแล้ว แต่เดย์ไม่รักษาสัญญา น้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่แววตาเยือกเย็นของฟ้าทำให้เดย์รูสึกใจหาย

ฟ้า...เดย์ขอโทษนะ วันหลังเดย์จะไม่ให้จูนมาที่นี่อีกเดย์ละล่ำละลั่กบอก

มันสายไปแล้วละคะเดย์

ฟ้า... ชายหนุ่มร้องขึ้นอย่างตกใจ ใบหน้าของเขาซีดเผือด

ฟ้ารู้สึกนะว่าเดย์น่ะมีใจกับจูน

ฟ้ามันเป็นไปไม่ได้ เดย์ไม่เคย...

งั้นเดย์ไม่เจอกับจูนอีกเลย เดย์ทำได้ไหมล่ะ

เดย์ถึงกับอึ้งไปทันที เขาไม่คิดว่าฟ้าจะยื่นข้อเสนอแบบนี้

ฟ้า...เดย์กับจูนรู้จักกันมาตั้งแต่จำความได้ ครอบครัวของเรารู้จักกันและช่วยเหลือกันมาตลอด ตอนที่พ่อแม่เดย์ตาย เดย์ก็มีพ่อแม่ของจูนดูแลและปลอบโยน เดย์ทำแบบนั้นไม่ได้หรอก เพราะจูนก็เหมือนคนในครอบครัวของเดย์

"งั้นให้ฟ้าไปนะเดย์"

"ฟ้า" เขาครางออกมาอย่างตกใจในการตัดสินใจของอีกฝ่าย หัวใจเขาหล่นวูบลงปลายเท้า ชาวูบไปทั่งร่าง ไม่คิดว่าเรื่องของจูนจะหลายเป็นเรื่องใหญ่ขนาดที่ฟ้าจะเลิกกับเขาได้ ความรักที่บ่มเพาะมาถึงสามปีกว่าเหมือนมันไม่มีค่าอะไรเลย

ฟ้าตัดสินใจแล้วค่ะหญิงสาวเน้นคำ

นี่มันเรื่องอะไรกันฟ้า ทำไมแค่เรื่องจูน ฟ้าถึงต้องเลิกกับเดย์

เพราะฟ้ารู้ว่าวันหนึ่ง เรื่องจูนนี่แหละจะกลายเป็นปัญหาใหญ่ระหว่างเรา เดย์อาจจะไม่รู้ตัวเวลาที่เดย์มองจูน มันเหมือนทุกความรักที่มีอยู่ในตัวเดย์ มันส่งไปให้จูนจนหมด

นี่ฟ้าเอาอะไรมาพูด มันไม่มีทางเป็นไปได้ จูนเป็นได้แค่น้องสาวของเดย์จริงๆ

งั้นฟ้าจะคอยดูว่าเดย์จะรักจูนเหมือนน้องตลอดไปไหม หากไม่มีฟ้าแล้ว

ฟ้าเดินเข้าไปเก็บเสื้อผ้าข้าวของส่วนตัวลงกระเป๋าใบใหญ่ ในขณะที่เดย์ทรุดตัวลงนั่งลนโซฟาอย่างไร้เรี่ยวแรง เขาคิดว่าตนเองกำลังฝันร้าย แต่ทำไมมันรวดร้าวเหมือนกับหัวใจถูกกระหน่ำตีแบบนี้ และภาพที่ฟ้าถือกระเป๋าอยู๋ตรงหน้าล่ะ ทำไมมันชัดเจนเหมือนจริง

ฟ้าไปนะเดย์ และฟ้าก็หวังว่าเราจะยังเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้ และฟ้าขอบคุณเดย์ที่ดูแลฟ้าอย่างดีมาตลอดเวลาที่เราคบกัน

ขณะที่ฟ้ากำลังจะเดินไปยังประตูห้อง เดย์ก็สำนึกว่านี่คือเรื่องจริงที่โหดร้าย และเขาก็รับมันไม่ได้จริงๆ เดย์จึงถลาเข้าไปกอดฟ้าจากเบื้องหลัง

ฟ้า อย่าไปเลยนะ น้ำตาของเขาไหลซึมขอบตา

ให้ฟ้าไปเถอะนะเดย์ หญิงสาวแกะมือเขาออกอย่างไม่ใยดี ก่อนจะเปิดประตูแล้วเดินลิ่วออกจากห้องชุดของชายหนุ่มตรงไปยังลิฟต์อย่างรีบเร่งราวกับจะกลัวว่าชายหนุ่มจะมาฉุดรั้งเอาตัวเธอไว้ 

พอเขามาในลิฟต์หญิงสาวก็ยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ ไม่คิดว่าอะไรมันจะบังเอิญและง่ายดายแบบนี้ ฟ้าตัดสินใจที่จะบอกเลิกเดย์วันนี้ เพราะเธอกับธรณ์ นักธุรกิจสื่อสิ่งพิมพ์ชื่อดังที่เธอได้ไปสัมภาษณ์เพียงครั้งเดียว ฟ้าก็เดทกับเขาในเวลาอันรวดเร็ว และแทบจะห่างกันไม่ได้ เมื่อเขารู้ว่าฟ้ามีงานสัมภาษณ์นักการเมืองที่เชียงใหม่ เขาก็ตามเธอไป นั่นทำให้เธอไม่ได้กลับมาหาเดย์ที่แม่ฮ่องสอน

  ถึงแม้ฟ้าจะรู้กิตติศัพท์ความเจ้าชู้ของธรณ์ แต่ฟ้าก็มั่นใจในเสน่ห์ของตัวเอง และคิดว่าก็ยังดีกว่าอยู่กับผู้ชายเอยเฉื่อยชา ไร้ซึ่งความกระตือรือร้นกับชีวิตอย่างเดย์ แม้เขาจะแสนดีและน่ารัก แต่เดย์ไม่เหมาะที่เธอจะอยู่ด้วยไปตลอดชีวิต อย่างมากเดย์ก็เป็นที่พึ่งในยามที่เธอไม่มีใครเท่านั้น และฟ้าก็มั่นใจเมื่อใดที่เธอจะกลับมาหาเขา ผู้ชายอ่อนไหวใจดีอย่างเดย์ ไม่มีทางปฏิเสธเธอได้อยู่แล้ว

ช่างเป็นเรื่องที่น่าขำจริงๆ เหตุผลของการเลิกราของเธอกับเดย์ มีสาเหตุมาจากจูน มันทำให้เธอดูดีเป็นนางเอกขึ้นมาอย่างไม่เชื่อ หลังจากที่คิดว่าตนเองอาจเป็นนางร้ายที่ทิ้งแฟนหนุ่มที่แสนดีและรักเธอมากอย่างเดย์มาตลอดที่คบหากันมา งานนี้ยายเด็กตัวดีนั่นรับเคราะห์ไปเต็มๆ คงคิดสิท่าว่าเธอเลิกกับเดย์แล้วเดย์จะกลับไปรักตนเอง เดย์มีแต่จะเกลียดจูนด้วยซ้ำที่ทำให้รักของเขากับเธอพังทลายลงแบบนี้

...สมน้ำหน้ามัน เกลียดขี้หน้ามานานแล้ว


:::::::::::::::::::::::

ขอบคุณสำหรับการติดตามค่ะ


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น

  1. #1 น้ำตาลสายไหม (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 06:54
    เราก็คิดอยู่ว่าฟ้านอกใจแน่นอน แต่เดย์คงคิดไม่ถึงสิ
    #1
    0