ริมทะเลรัก

ตอนที่ 3 : น้องสาวตัวร้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 641
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    4 ธ.ค. 59

น้องสาวตัวร้าย

 

 

 

เดย์ไม่รู้ตัวเลยขณะที่เขากำลังเลือกซื้อเกมส์อยู่ในร้านแห่งหนึ่งนั้น มีสายตาคู่หนึ่งมองตามอยู่ตลอดเวลา กระทั่งเขาจ่ายเงิน และกำลังจะเดินเข้าไปในร้านหนังสือ จูนก็เดินลิ่วเข้ามาฉุดแขนเขาไว้

จูน...เดย์มองเด็กสาวตาเบิ่งค้าง

พี่เดย์โกหกไหนว่านัดเพื่อนกินเหล้าไง ดวงตาโตกว้างที่ฉายแววเฉลียวฉลาดจ้องมองเดย์อย่างจับผิด ทำเอาชายหนุ่มทำหน้าเลิ่กลั่ก เรื่องที่จะโกหกอีกฝ่ายให้แนบเนียนนั้นมันไม่ใช่เรื่องง่ายนักหรอกสำหรับคนที่รู้จักกันมาตั้งแต่จำความได้

คือพี่...

ไม่อยากให้จูนไปหาที่ห้องเลยชิ่งออกมาใช่ไหม ทำไมล่ะกลัวพี่ฟ้ารู้เหรอว่าจูนไปหา นี่น่ะเหรอที่บอกว่ารักจูนเหมือนน้อง ถ้ารักเหมือนน้องจริงทำไมต้องกลัวด้วยเล่า จูนจะกล้าปล้ำพี่หรือยังไง เสียงของเธอค่อนข้างดัง เรียกสายตาของคนให้หันมาสนใจ

เดย์หันไปมองจูนอย่างคาดโทษ แต่เขาก็ไม่รู้จะจัดการอย่างไร เมื่อสบตาเข้ากับดวงตาเรียวกว้างของจูน ซึ่งไม่ต่างจากไฟที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่าง นั่นยิ่งทำให้เดย์อ่อนอกอ่อนใจ ไม่กล้าทำอะไรรุนแรงหรือขัดใจเธอได้ เดย์รู้ฤทธิ์เดชจูนดี ที่สำคัญเขาเริ่มไม่แน่ใจตัวเองว่าไม่กล้าหรือว่ากลัวกันแน่ ชายหนุ่มได้แต่หมุนตัว แต่พอจะเดินหนี เสียงเกรี้ยวกราดของจูนก็ดังขึ้นบาดหู

"ถ้าพี่เดย์กล้าทิ้งจูนไว้ที่นี่คนเดียว จูนจะโกรธพี่ไปจนวันตายเลย!" น้ำเสียงเด็ดเดี่ยวนั้นทำให้ขาที่จะก้าวไปข้างหน้าของเดย์ชะงักราวกับถูกตรึงด้วยของหนัก เขาหันมามองดวงหน้าเรียวสวยอย่างขุ่นใจ

"จริงๆ นะ ถ้าพี่เดย์ทำกับจูนได้ จูนก็จะทำให้ได้เหมือนกัน!" น้ำเสียงเธอดังจนเรียกสายตาผู้คนที่อยู่บริเวณนั้นมากยิ่งขึ้น เดย์ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากดึงแขนจูนเดินกลับไปยังลานจอดรถ ตะบึ่งกลับห้องพักทันที

"จูนทำแบบนี้ได้ยังไง!" พอถึงห้องพักเดย์ก็ตะเบ็งเสียงอย่างคนหัวเสีย ตั้งแต่จำความได้เขาไม่เคยเสียงดังแบบนี้กับจูนเลย อดโทษตัวเองไม่ได้ที่ตามใจจูนมาตลอด จนทำให้เธอไม่เคยกลัวหรือเกรงใจอะไรเขาเลย

  "ก็พี่เดย์ทำกับจูนก่อนทำไม คนโกหกไหนว่าจะไปกินเหล้ากับเพื่อน ทำมาเป็นห่วงจูน ที่แท้ก็คิดจะหนีหน้ากัน ทำไมต้องกลัวแฟนมากขนาดไม่แคร์ความรู้สึกจูนแบบนี้ จูนอุตส่าห์คิดถึงพี่เดย์นะ ทำไมพี่เดย์ต้องแคร์แฟนมากกว่าจูน!" จากเสียงโวยวาย กลายเป็นตัดพ้อด้วยน้ำตา

  เดย์ยืนคว้างอย่างไม่รู้จะทำอย่างไรดี เมื่อร่างบางโปร่งกำลังสะอื้นไห้บนโซฟายาว เขาไม่เจอจูนมาหลายเดือน และรู้สึกว่าเธอโตเกินกว่าที่เดย์จะเข้าไปปลอบโยนแบบที่เคยทำ เมื่อตอนเด็กๆ เวลาจูนร้องไห้ เขาจะเข้าไปกอดเธอไว้ บางทีก็หอมแก้มและจูบที่หน้าผากเบาๆ

  "พี่เดย์ใจร้าย" จูนเงยหน้าที่วาววับด้วยหยาดน้ำตามองเขาอย่างขุ่นเคือง

  "จูนกลับปราณคืนนี้ก็ได้ และต่อไปจะไม่มายุ่งพี่เดย์อีก เชิญมีความสุขกับแฟนให้สบายใจเลย" ว่าแล้วก็ผุดลุกจากโซฟา เดินกระแทกไหล่ชายหนุ่มตรงไปยังประตูห้อง เปิดออกไป ยืนพิงประตูอยู่ชั่วครู่คล้ายรอคอยเขาให้เปิดประตูออกมางอนง้อ แต่เมื่อไม่เห็นเดย์ออกมา จูนก็เดินกระแทกเท้าไปยังลิฟท์ ขณะรอ จูนหันไปทางประตูห้องของเดย์อีกครั้ง ทำท่าฮึดฮัดเมื่อไม่เห็นวี่แววว่าเขาจะออกมาตาม

  "ไอ้พี่เดย์บ้า!" เธอสบถอย่างขัดใจ พร้อมๆ กับที่ลิฟท์มาหยุดตรงหน้าพอดี กำลังจะก้าวขาเข้าไป

  "จูน! อย่าเพิ่งกลับ" เขาวิ่งมาดึงแขนเธอไว้ จูนแสร้งทำท่าสะบัดอย่างเล่นตัว นั่นยิ่งทำให้เดย์ออกแรงดึงเธอมากขึ้น และสามารถพาจูนกลับเข้ามาในห้องพัก

  "นั่งก่อนๆ เดี๋ยวพี่เอาน้ำเย็นมาให้" เดย์กดร่างบางโปร่งลงกับโซฟายาวตัวเดิม แล้วเดินลิ่วไปยังห้องครัวเล็กๆ ของเขา โดยไม่รู้ว่าเด็กสาวที่เขาตามไปง้อนั้นกำลังระบายยิ้มอย่างผู้ชนะ! และแน่นอนเมื่อเดย์ถือขวดน้ำดื่มเย็นเจี้ยบพร้อมแก้ว เดย์ก็ยังเห็นหน้าสวยของจูนบึ้งตึง

  "ดื่มน้ำก่อนนะ" เดย์รินน้ำใส่แก้วและยื่นให้เด็กสาวอย่างเอาใจ

  "จูนหิวข้าว ยังไม่ได้กินข้าวตั้งแต่เที่ยงแล้ว" หลังจากดื่มน้ำแล้ว จูนก็บอกเขาเสียงแข็ง

  "ทานอะไรดีล่ะ เดี๋ยวพี่สั่งที่ร้านข้างล่างให้" คว้าเมนูของร้านอาหารเจ้าประจำจากบนโต๊ะข้างตัวยื่นให้เธอ จูนเลือกสั่งอาหารที่เธอชอบสามอย่าง มีไก่กะเพราะทะเล ต้มยำกุ้งและผัดเห็ดหอมใส่ซอสหอยนางรม ขณะรออาหารจูนก็ยังแสร้งทำหน้าง้อจนรู้สึกเมื่อยหน้า

  "หายโกรธพี่หรือยังครับ" เดย์ทอดเสียงอย่างอ่อนโยน

  "ยัง!"

  "แล้วจะให้พี่ทำไงล่ะนี่" เดย์รำพึงมากกว่าจะถามเอาคำตอบ แต่เสียงเล็กใสที่ตอบกลับมา ทำเอาเขาสะดุ้ง

  "หอมแก้มจูนก่อนดิ แล้วจะยกโทษให้"

  เดย์นิ่งเงียบไปชั่วขณะ หันมองหน้าใสๆ แล้วเบือนไปทางอื่น

  "ไม่ได้หรอก" บอกเสียงเรียบ ทำหน้าหนักใจ

  "ทำไมล่ะเมื่อก่อนยังหอมได้ อ๋อมีแฟนแล้วหอมจูนไม่ได้เหรอคะ"

  "มันไม่ได้เกี่ยวกันเลยนะจูน" ทำเสียงอ่อนอกอ่อนใจ

  "เกี่ยวสิ! ก็พี่เดย์ทำตัวไม่เหมือนเดิม คอยดูนะจูนจะบอกพี่ฟ้าเองว่าพี่ชวนจูนมาเที่ยวที่ห้อง" เธอเล่นบทขู่จนเดย์นึกขยาด

  "จูน!" เดย์ร้องขึ้นอย่างตกใจ ไม่คิดว่าจูนจะมาไม้นี้ เขาไม่อยากมีปัญหากับฟ้าให้ระคายใจ  

"จริงๆ จูนจะฟ้องพี่ฟ้า เว้นแต่ว่าพี่เดย์จะหอมแก้มจูนก่อน"

  เดย์หลับตาลงพ่นลมออกจากปาก แล้วหันไปยังเด็กสาวที่ตอนนี้กำลังเอียงแก้มให้เขาอยู่

  "เร็วเข้าพี่เดย์ ก่อนที่จูนจะเปลี่ยนใจ" จูนทำเสียงขู่

  'เด็กบ้านี่' เขาสบถอยู่ในใจ แน่นอนไม่กล้าออกเสียงให้เธออารมณ์เสียอีกหรอก เดย์คิดว่าจะเอาจมูกชนริมแก้มเธอเบาๆ แล้วผละออกอย่างรวดเร็ว แต่พอจมูกแตะที่แก้มใสเนียนนุ่มแล้ว กลิ่นหอมอ่อนๆ ของผิวสาวหรือไม่ก็คงเป็นแป้งเด็กรวยรินแตะจมูก จนเดย์เผลอคลอเคล้าจมูกและริมฝีปากอุ่นอยู่นานกว่าที่คิด ชักไม่แน่ใจตัวเองว่าที่เขายอมทำตามคำขู่ของจูน เพราะกลัวเธอจะฟ้องฟ้าเรื่องฟ้า หรือว่าลึกลงไปในหัวใจเดย์ต้องการจะสัมผัสผิวเนียนใสนั้นกันแน่!

  "จูนรักพี่เดย์" เมื่อเขาผละออก จูนก็กอดเขาไว้ ซบหน้าลงกับอกของเขาอย่างจำนน เดย์คิดจะผลักเธอออกห่าง รู้สึกถึงบางอย่างที่ปั่นป่วนอยู่ข้างใน

  "ทำไมพี่เดย์ไม่รักจูนนะ

เพราะคำตัดพ้อเจือเสียงสะอื้นนั่นหรือเปล่าไม่รู้ ที่ทำให้เดย์กอดร่างบางไว้ แทนที่จะผลักออกห่างอย่างที่ตั้งใจไว้แต่แรก


:::::::::::::::::::::::::::::::::::::


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น