ริมทะเลรัก

ตอนที่ 20 : หัวใจที่ว่างเปล่า 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 652
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    19 ม.ค. 61




พอได้อยู่เพียงในห้องนอนของเดย์ ฟ้าก็แทบจะร้องกรี๊ดออกมา แต่ก็อดกลั้นไว้ได้ แต่ก็เอาหมอนข้างมาตีลงบนที่นอนเพื่อระบายอารมณ์ จนรู้สึกเหนื่อยนั่นแหละถึงหยุด จากนั้นก็มองกวาดไปทั่วห้องนอนกว้าง ทุกอย่างในห้องนอนสีฟ้านี้ยังเหมือนเดิม เตียงเหล็กดัดสีดำ ผ้าปูที่นอนลายหมากรุกที่สลับกันระหว่างสีขาวกับสีน้ำเงิน มีหนังสือพ็อกเก็ตบุ๊คที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียง ทุกอย่างในห้องแทบไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ยกเว้นภาพถ่ายของเดย์กับเด็กสาวคนหนึ่งในกรอบรูปสีดำขนาดใหญ่ ติดอยู่ที่ผนังห้องสีฟ้าอย่างโดดเด่น ฟ้าเพ่งดูใบหน้าของเด็กสาวคนนั้นอย่างคั่งแค้น

ยายจูนตัวดี!” ฟ้าเค้นเสียงอย่างโกรธเกลียด เริ่มสงสัยว่าที่เดย์เฉยชากับเธอ เพราะยายเด็กกะโปโลนี่หรือเปล่า หรือเธอจะประเมินค่ามันต่ำไป ฟ้าครุ่นคิดอย่างสงสัยแล้วเดินไปล้มตัวลงนอนบนเตียง และอดไม่ได้ที่จะแค้นใจแพทที่ทำตัวเหมือนรู้เท่าทันเธอ ด้วยการกันเดย์ออกห่างเธอ โดยพาเขาไปนอนด้วยในห้อง ปล่อยให้เธอนอนฟุ้งซ่านอยู่ในห้องนี้เพียงลำพัง

ฟ้ามั่นใจว่าหากไม่มีแพทมาเป็นกางชิ้นใหญ่แบบนี้ เดย์ไม่มีทางรอดเงื้อมมือเธอแน่ ผู้ชายอ่อนไหวแบบนั้น แค่ออดอ้อนหรือไม่ก็บีบน้ำตานิดหน่อย เขาก็เห็นใจและคล้อยตามไปกับเธออย่างง่ายดาย แต่เอาเถอะยังไงแพทคงไม่ว่างมานั่งเฝ้าเดย์ไม่วันทุกคืนหรอก สักวันมันก็ต้องเป็นทีของเธอบ้างแหละน่า เมื่อวันนั้นมาถึงจริงๆ เธอจะไม่มีวันปล่อยให้เดย์หลุดมืออีก

ฟ้านอนคิดถึงวันเก่าๆ ที่เธอเคยมีร่วมกับเดย์อย่างมีความหวัง กระทั่งเผลอหลับไปในที่สุด ตื่นขึ้นมาก็เกือบเที่ยงวัน และก็ไม่เห็นใครอยู่ในห้องพัก มีเพียงโน้ตสั้นๆ ที่แปะไว้บนโต๊ะในห้องนั่งเล่น

ฟ้าครับเดย์มีธุระเรื่องงานเลยออกไปแต่เช้า ยังไงฟ้าออกไปแล้วช่วยล็อกห้องให้เดย์ด้วยนะ 

ขอบคุณครับ

เดย์

ฟ้าขยำกระดาษในมือจนย่นยับ ก่อนจะปาลงถังขยะอย่างหงุดหงิด รีบอาบน้ำแต่งตัวไปทำงาน ตั้งใจว่าค่ำนี้เธอจะกลับมาพักที่นี่อีกครั้ง อยากรู้ว่าเดย์จะหลบเธอได้นานแค่ไหน

 

เดย์กลับเข้ามายังห้องในเวลาเกือบสองทุ่ม เขารู้สึกโล่งใจที่ไม่เจอใครมาดักรอที่ล็อบบีของคอนโดฯ เดย์สั่งอาหารมาทานคนเดียวเงียบๆ รอคอยว่าเมื่อไหร่แพทจะกลับห้องเสียที แต่ดูเหมือนว่าการ
รอคอยของเขาจะสูญเปล่า เวลาผ่านไปถึงสี่ทุ่ม เดย์เบื่อจะรอ รู้สึกง่วงนอนเต็มที แต่พอล้มตัวลงนอนจริงๆ เดย์กลับนอนไม่หลับเอาเสียเฉยๆ เดย์ครุ่นคิดเรื่องของจูนและผู้ชายที่ชื่อตรี เดย์อยากรู้ความคืบหน้าของคนทั้งสอง น่าแปลกที่มันดูทุรนทุรายในความอยากรู้

เฮ้อ!”

เป็นไรวะถอนหายใจเสียงดังลั่นเชียวแกแพทโผล่หน้าเข้ามาในห้องนอน ทำเอาเดย์สะดุ้ง

ไอ้บ้ามาเงียบๆ ตกใจหมดเลย

ไม่เงียบหรอกเว้ย แต่แกน่ะสิมัวแต่เหม่อลอยจนไม่ได้ยินเสียงอะไร คิดถึงจูนอยู่ล่ะสิ...” แพทเอ่ยอย่างรู้ทัน ทำให้เดย์ปาหมอนใส่หน้าของเขา

แทงใจดำล่ะสิแก...จะบอกอะไรให้นะ คุณตรีเป็นผู้ชายที่หล่อ ดูดีมั่กๆ วันหนึ่งจูนอาจใจอ่อนไปกับเขาก็ได้ ซึ่งมันก็ดีนะ จูนจะได้ไม่เจ็บปวดกับการรอคอยความรักจากแกไงไอ้เดย์พูดจบแพทก็เดินออกจากห้องนอนของเดย์ ปล่อยให้เดย์นอนกระสับกระส่ายอยู่บนเตียงเพียงลำพัง กระทั่งทนไม่ไหวจึงกดโทรศัพท์หาคนที่ทำให้เขานอนไม่หลับ

นอนหรือยัง...” เขาถามเสียงนุ่ม เมื่อได้ยินเสียงอีกฝ่ายตอบรับ

ยังค่ะตอบห้วนๆ

ทำอะไรอยู่ล่ะ นี่ดึกแล้วนะ

รอคนใจร้ายโทร. มาหามั้ง!”

พี่ขอโทษนะที่ไม่ได้ฉลองที่จูนเทสต์เสียงผ่านเขาเพิ่งสำนึกว่าตัวเองทำให้อีกฝ่ายรู้สึกน้อยใจ

ไม่เป็นไรค่ะ จูนรู้ว่าตัวเองไม่ได้สำคัญกับพี่ขนาดนั้นหรอกเสียงเริ่มเครือ

อย่าคิดแบบนั้นสิ...”

แล้วจะให้จูนคิดแบบไหนคะพี่เดย์เสียงสะอื้นเริ่มดังขึ้น

จูนสำคัญกับพี่นะ

แต่คงน้อยกว่าผู้หญิงของพี่จูนรู้แล้วว่าตอนนี้ฟ้ากลับเข้ามาวุ่นวายกับเดย์ มันทำให้จูนรู้สึกร้อนรนทุรนทุรายขึ้นมาอีกครั้ง

เดย์เองก็จะอยากจะบอกไปว่าตอนนี้เขาไม่รักฟ้าแล้ว แต่ก็ไม่อยากให้อีกฝ่ายเข้าใจไปอีกทาง

พี่ง่วงแล้ว จูนก็นอนเถอะ แล้วเลิกร้องไห้ได้แล้วเขารีบตัดบท กลัวจะพลั้งปากบอกเรื่องที่เขาไม่ได้รักฟ้าแล้วให้อีกฝ่ายรับรู้

พี่เดย์

อะไรอีกล่ะ

จูนคิดถึงพี่เดย์นะ

พี่ก็เหมือนกัน ถึงได้โทร. มาไง

งั้นฝันถึงจูนนะพี่เดย์ จุ๊บ จุ๊บเหมือนเสียงของจูนจะสดใสราวกับว่าไม่ได้เพิ่งร้องไห้ไป

เดย์ถือโทรศัพท์ค้าง รอยยิ้มบางๆ ยังแตะแต้มมุมปากของเขา

 

เดย์ฝืนยิ้มทักทายฟ้า เมื่ออยู่ๆ อีกฝ่ายก็มาเคาะประตูห้องในยามดึก ในเวลาที่แพทยังไม่กลับเสียด้วย หมู่นี้แพทกลับบ้านดึกดื่น
ทุกคืน เพราะจูนต้องเรียนร้องเพลง เต้นรำและฝึกแอ็กติงหนักเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับงานเพลงชุดแรก

แพทไม่อยู่เหรอคะฟ้าเอ่ยขึ้นเมื่อเข้ามานั่งในห้องนั่งเล่นแล้ว เดย์ปิดประตูห้องอย่างเนือยๆ แล้วเดินมานั่งข้างๆ ฟ้า

แพทคงกลับดึกเหมือนทุกวันน่ะเดย์บอกสั้นๆ

เดย์...คืนนี้ฟ้าขอค้างด้วยคนนะฟ้าพูดแล้วเอื้อมมือมาจับมือเดย์ไว้

ฟ้า จริงๆ แล้วเดย์ก็ไม่ได้รังเกียจอะไรฟ้าหรอกนะ แต่ว่าเดย์
ไม่อยากให้ใครเข้าใจว่าฟ้ากับเดย์กลับมาคบกันใหม่น่ะเดย์ตัดสินใจบอกเธอไปตรงๆ เขาก็ไม่แน่ใจในเจตนาของฟ้านักว่าการที่เธอมา
วนเวียนอยู่ใกล้ๆ เขาตอนนี้ด้วยเหตุผลใด

ฟ้ารู้ว่าเดย์ไม่กลับมาคบกับฟ้าแบบแฟนแล้ว แต่เราก็เป็นเพื่อนกันได้มิใช่เหรอเดย์ หรือว่าฟ้าแย่จนเดย์ไม่อยากแม้แต่จะคบเป็นเพื่อนหญิงสาวปั้นหน้าเศร้ารู้ว่าเดย์จะต้องเห็นใจ เดย์เป็นคนที่ไม่ชอบทำให้รู้สึกไม่ดีกับความคิดตัวเอง จนกลายเป็นจุดอ่อนของเขาเสียแล้วสำหรับฟ้า

ฟ้าเป็นเพื่อนเดย์ได้เสมอ แต่คนอื่นจะคิดยังละฟ้า ที่ฟ้ามาหาเดย์ในเวลาอย่างนี้

ฟ้าไม่แคร์หรอกน่า แต่เดย์คงกลัวใครบางคนเข้าใจผิดใช่ไหมล่ะฮึ หวังว่าคงไม่ใช่ยายเด็กตัวแสบนั่น

คำถามนั้นทำให้เดย์ต้องเป็นฝ่ายเงียบงันไปชั่วอึดใจ นาทีต่อมาเขาก็เอ่ยเสียงแผ่ว

เดย์ยังไม่มีใครจริงๆถ้อยคำของเดย์ทำให้ฟ้าผินหน้าไปด้านอื่นเพื่อลอบยิ้มอย่างพอใจ แล้วครู่ต่อมาเธอก็ปรับสีหน้าและแววตารวมทั้งน้ำเสียง

ฟ้าเข้าใจดีค่ะ แต่ฟ้าเพิ่งเลิกคบกับใครบางคนมา ฟ้าไม่อยากอยู่คนเดียวกลัวคิดมากแล้วทำอะไรโง่ๆ ลงไป ฟ้าเห็นว่าเดย์เป็นเพื่อนถึงมาหา ถ้าเดย์ไม่สบายใจ ฟ้าก็จะไม่มายุ่งกับเดย์อีกใบหน้าสวยของฟ้าดูหมองเศร้าจนเดย์รู้สึกผิดที่เป็นฝ่ายตัดรอนน้ำใจของหญิงสาวมากจนเกินไป

เดย์ขอโทษนะฟ้า เดย์ไม่คิดว่าฟ้าจะเจอเรื่องแย่ๆ มา” 

ไม่เป็นไรหรอก แค่เดย์ยังคบฟ้าแบบเพื่อนได้ ฟ้าก็ดีใจที่สุดแล้วฟ้าทำเสียงหงอยๆ ทำท่าจะเอนศีรษะซบไหล่ของเดย์ แต่แล้วประตูห้องพักก็ถูกผลักเข้ามา แล้วเสียงร้องทักทายก็ดังขึ้นด้วยน้ำเสียงรวนๆ ของแพท

อ้าวฟ้า มาอยู่นี่ได้ไง

มาเยี่ยมเดย์ฟ้าตอบห้วนๆ นึกอยากหยิบหมอนอิงเหวี่ยงหัวแพท เพราะท่าทางมันรู้ทันความคิดของเธอเสียจริงๆ

มันป่วยรึไงถึงต้องมาเยี่ยมแพทเดินมานั่งลงแทรกกลางคนทั้งสอง ท่าทางของแพทแสดงออกอย่างชัดเจนว่าต้องการกันฟ้าออกจากเดย์ แพทรู้ว่าเดย์ไม่สะดวกใจนักที่ฟ้ามาหาแบบนี้ แต่คนอย่างเดย์ไม่มีทางบอกฟ้าตรงๆ เพราะหมอนี่...มันคนขี้เกรงใจคน

เป็นไงมั่งวันนี้เดย์เอ่ยแทรกกลัวว่าเพื่อนสนิทจะทำปากเสียกับฟ้าหนักกว่าเดิม

ก็เหนื่อยแต่ก็น้อยกว่าจูน ซ้อมหนักมากเลย เดี๋ยวอาทิตย์หน้าจูนจะเล่นเอ็มวีให้แทนแพทเอ่ยถึงนักร้องวัยรุ่นชื่อดังที่มีแฟนคลับเยอะมากที่สุดในค่าย และอาจเรียกได้ว่ามากที่สุดในประเทศด้วย

 “เล่นมิวสิคให้แทนเหรอ!” ฟ้าร้องขึ้นอย่างประหลาดใจ เพราะแทนนั้นเป็นนักร้องที่โด่งดังไปทั่วเอเชียเลยก็ว่าได้ ใครที่ได้เล่นมิวสิกให้เขาก็ถือว่าโชคดีที่สุด ฟ้าเองก็รับรู้มาจากเดย์ว่าจูนกำลังจะมีผลงานเพลงเป็นของตัวเองกับค่ายดีอาร์เอนเตอร์เทนเมนท์

มิวสิกนี้ก็เหมือนการเปิดตัวของจูนด้วยน่ะแพทรู้สึกอารมณ์ดีขึ้นเมื่อพูดถึงจูนและงานของเธอ

ดูแพทภูมิใจจังนะที่จูนจะออกผลงานฟ้าปรยเบาๆ เหมือนไม่เจตนาจะพูดถึงนัก แต่ในใจหญิงสาวนั้นเหมือนจะเอ่ยขึ้นเพื่อตีความไปอีกนัยหนึ่ง

ก็แหงสิ...แต่คงน้อยกว่าไอ้เดย์ล่ะมั้งแพทมองไปยังใบหน้าขรึมๆ ของเดย์ ซึ่งเขาก็ได้ตาขุ่นๆ ของเดย์เป็นรางวัล

จริงเหรอเดย์ฟ้าหันมาถามเดย์สีหน้าจริงจังจนแพทหัวเราะออกมาอย่าสะใจ นั่นยิ่งทำให้เดย์อึดอัดใจ เดย์รู้สึกเหมือนตกอยู่ในวงล้อมของคนทั้งสองที่พยายามสู้รบกันอย่างเต็มกำลัง

ไปนอนก่อนดีกว่าง่วงแล้ว ฟ้าตามสบายนะเดย์ลุกขึ้นเดินไปยังห้องนอนของแพททันที เขาเบื่อที่จะฟังแพทกับฟ้าพูดจาเหน็บแนมกัน และเขาก็ต้องพลอยฟ้าพลอยฝนไปด้วย เดย์ล้มตัวลงบนเตียงนอนเพียงครู่เดียวเท่านั้น แพทก็เดินตามเข้ามา

ตกลงแกจะคืนดีกับฟ้าเหรอเดย์แพทถามตรงๆ

ไม่หรอก...ฉันเป็นคนนะเจ็บแล้วก็จำเหมือนกันเดย์ตอบเพื่อนตรงๆ เช่นกัน

แต่ถ้าแกไม่คิดจะคืนดีกับฟ้า แกก็ควรแสดงออกหรือพูดกับฟ้าตรงๆ นะ ไม่ใช่อ้อมแอ้มแบบนี้ เดี๋ยวฟ้าตีความไปอีกทางแพทเอ่ยยืดยาว เขาเบื่อเล่นบทไม้กันหมาของเดย์เต็มที

บอกแล้ว ฟ้าเขาก็เข้าใจ มีแต่แกนี่แหละที่ไม่เข้าใจ

แกแน่ใจเหรอว่าบอกแล้ว ฉันดูท่าทางฟ้าเหมือนไม่รับรู้อะไร และฉันก็ยังมั่นใจว่าฟ้าไม่คิดกับแกแบบเพื่อนแน่ๆ ดึกดื่นป่านนี้ยังมาหาอีก เพื่อนที่ไหนเขาทำกันวะ หรือแกคิดว่าไง...ไอ้เดย์เมื่อเพื่อนไม่มีทีท่าจะตอบคำถาม แพทจึงเดินไปชะโงกหน้าดู ก็เห็นว่าเดย์หลับไปแล้ว

ไอ้บ้า...จะหลับก็ไม่บอก ปล่อยฉันพูดพล่ามอยู่คนเดียวแพทบ่นงึมงำก่อนเดินเข้าห้องน้ำ


""""""""""""""""""""""""


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น