ริมทะเลรัก

ตอนที่ 2 : เกลียดคนมีแฟน 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 723
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    15 ธ.ค. 59



เดย์ส่งยิ้มบางๆ เมื่อเห็นแฟนสาวกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ในร้านอาหารของเกสต์เฮ้าส์ที่ทั้งสองพักอยู่ ฟ้าบอกลาคนที่ปลายสายแล้วหันมาทางเดย์

  “นึกว่าจะนอนถึงเที่ยงเสียอีก

  “ก็คิดยังงั้นเหมือนกันแหละ พอดีมีคนโทร. มากวนแต่เช้าเลยเดย์บอก ไล่สายตาไปตามเมนูอาหาร

  “ใครน่าที่กล้ามากวนใจเดย์แต่เช้าแบบนี้

  “จะมีใครได้นอกจากไอ้เจเขาไม่เอ่ยถึงอีกคน รู้ว่าฟ้าไม่ชอบจูนนัก ก็คงไม่ต่างจากที่จูนไม่ชอบฟ้าเช่นกัน ซึ่งไม่ใช่เรื่องแปลก จูนไม่เคยชอบผู้หญิงคนไหนที่เข้าใกล้เขา โดยเฉพาะฟ้าที่เป็นคนรักของเขามาถึงสามปีกว่าๆ

  ขณะที่เดย์รอกาแฟกับขนมปัง เสียงโทรศัพท์มือถือของฟ้าก็ดังขึ้น เธอยิ้มให้เขาแล้วเอ่ยบอก

  “เดี๋ยวฟ้าขอไปคุยเรื่องงานก่อนนะ เดย์ทานไปก่อนนะ

  “ตามสบายครับเขาบอกพร้อมรอยยิ้ม

  ฟ้าหายไปคุยโทรศัพท์นานแค่ไหนเดย์ก็ไม่รู้ รู้แต่ว่าเขาทานเมื้อเช้าเรียบร้อย อ่านหนังสือพิมพ์อยู่นานโข ฟ้าถึงโผล่หน้าเข้ามาในร้านอาหารอีกครั้ง

  “เดย์สงสัยวันนี้ฟ้าคงไม่ได้ออกไปเที่ยวกับเดย์แล้วละ พอดีมีงานด่วนเข้ามาน่ะ เดี๋ยวฟ้าจะต้องไปพบบก.ที่เชียงใหม่ และต้องไปสัมภาษณ์คุณเมทิส ที่บ้านพักตากอากาศที่แม่ริมน่ะจ้ะ

  เดย์ทำหน้างงๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนคลี่ยิ้ม

  “ไม่เป็นไรหรอกฟ้า ตามสบายนะวันนี้เดย์ขอนอนอ่านหนังสือ ปั่นจักรยานเล่นแถวๆ นี้แหละ

  แต่พอฟ้าออกจากห้องพักไปเพียงห้านาทีเท่านั้น ชายหนุ่มจึงออกไปปั่นจักรยานเล่นอยู่พักหนึ่งจากนั้นก็ขึ้นมานอนอ่านหนังสือในห้องพัก

  เดย์อ่านพ็อกเก็ตบุ๊คที่นำติดตัวทุกครั้งที่เดินทางมาอ่าน เป็นหนังสือกวีนิพนธ์เล่มบางๆ เดย์ไม่ชอบอ่านอะไรยาวๆ นอกจากนวนิยายกำลังภายในที่เขาชื่นชอบ บทความและสารคดีเท่านั้น เขาอ่านหนังสือจนกระทั่งหลับไป พอตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็บ่ายโมงตรงพอดี ท้องเริ่มส่งเสียงจึงออกไปหาอะไรทาน

 

เดย์ลืมตาขึ้นมาอีกครั้งในเวลาตีสองกว่าๆ เขาหันไปคว้าโทรศัพท์ที่วางอยู่บนหัวเตียง ไม่มีสายเข้าหรือข้อความใดๆ จากฟ้าเลยแต่ เขาก็สรุปว่าเธอคงยุ่งอยู่กับงานตามเดิม อุตส่าห์หนีมาเที่ยวถึงแม่ฮ่องสอน ยังมีบก.มาตามไปสัมภาษณ์งานกันอีก คุณเมทิสที่ฟ้าเอ่ยถึง เป็นนักการเมืองรุ่นใหม่ ไฟแรง เป็นความหวังของการเมืองไทยในอนาคต 

  “รู้งี้ไม่มาเที่ยวยังดีกว่าเดย์พึมพำแล้วล้มตัวลงนอนหยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน อากาศเย็นสบาย และหนังสือเล่มที่ชอบบนเตียงนอนเมื่อไหร่ เป็นได้หลับทุกที คนในครอบครัวหรือเพื่อนสนิทจะรู้ว่าเดย์เป็นคนที่หลับง่ายและชอบนอนเป็นที่สุด ชาวบ้านเขานอนวันละเจ็ดถึงแปดชั่วโมงก็พอ แต่สำหรับเดย์ ถ้านอนน้อยกว่าวันละสิบชั่วโมงเมื่อไหร่ เหมือนร่างกายจะทนไม่ไหวเวลาว่างของเขานอกจากออกกำลังเล็กน้อยแล้ว ชายหนุ่มก็จะหลับเสียส่วนใหญ่ เดย์คิดว่าการนอนหลับบนที่นอนสบายๆ นั้นเป็นความสุขอย่างหนึ่งของชีวิต

  เดย์หยิบหนังสือขึ้นมาอ่านฆ่าเวลา แต่พอรุ่งสางชายหนุ่มกลับหลับไปอีกครั้ง ตื่นขึ้นมาเมื่อแดดหนาวกระจ่างไปทั่วฟ้า

 

ผ่านไปสองวันเดย์ถึงได้รับโทรศัพท์จากฟ้า เธอบอกว่ายังสัมภาษณ์ท่านเมทิสไม่เรียบร้อยคงต้องอยู่ต่ออีกสองสามวัน เดย์จึงตัดสินใจกลับกรุงเทพฯ ทันที ชายหนุ่มบอกฟ้าว่า

  "ทำงานของฟ้าให้เรียบร้อยนะฟ้า ไม่ต้องเป็นห่วงเดย์" แม้จะรู้สึกเสียดายอยู่บ้างที่อุตส่าห์มาเที่ยวทั้งที แต่ฟ้าก็กลับมีงานด่วนเข้ามา แต่มันเป็นเหตุสุดวิสัย เดย์จึงไม่คิดอะไรมาก

  "ฟ้าขอโทษนะเดย์ เลยไม่ได้เที่ยวกันเลย แต่ก็นะโอกาสที่จะได้สัมภาษณ์นักการเมืองชื่อดังแบบนี้ไม่ได้มีง่ายๆ น่ะเดย์"

  เดย์ฟังคนรักพร่ำคำขอโทษอยู่นาน ก่อนตัดบท

  "แล้วคุยกันที่กรุงเทพฯ นะฟ้า เดี๋ยวเดย์จะรีบจองตั๋วเครื่องบินก่อน"

  ฟ้าจึงวางสายได้ เดย์จึงรีบเก็บกระเป๋า เดินทางเข้าเชียงใหม่ในตอนบ่าย นอนพักในตัวเมือง เพื่อนั่งเครื่องกลับมายังกรุงเทพฯ ในตอนเช้าของวันรุ่งขึ้น เดย์กลับมาถึงคอนโดฯ ก็นอนหลับไป และตื่นขึ้นมาอีกครั้งในตอนบ่ายจัด เพราะเสียงโทรศัพท์จากเด็กสาวอีกคน คนที่เขาแทบจะลืมเธอไป ด้วยความคิดถึงทั้งหมดของเดย์ในตอนนี้ดูเหมือนจะอัดแน่นไปด้วยความรู้สึกที่มีต่อฟ้าเท่านั้น

  "พี่เดย์ทำอะไรอยู่คะ เมื่อไหร่พี่เดย์จะกลับกรุงเทพฯ"

  "พี่กลับมาแล้วครับตอนนี้กำลังหลับสบายอยู่ในห้อง ดันมีคนโทร. มาปลุกจนได้" ชายหนุ่มเอ่ยตอบเสียงนุ่ม

  "พี่เดย์อยู่ที่ห้องเหรอคะ" เด็กสาวทำเสียงตื่นเต้น

  "ก็ใช่สิครับ"

  "งั้นเดี๋ยวจูนไปหาที่ห้องนะคะ" น้ำเสียงกระตือรือร้นนั้นทำเอาเดย์หายง่วงเป็นปลิดทิ้ง

  "อะไรนะ!"

  "ตอนนี้จูนอยู่กรุงเทพฯ มาเยี่ยมป้านวลกับพี่แจน"

  "เหรอ แต่ว่าพี่กำลังจะออกไปข้างนอก นัดเพื่อนไว้ วันหลังค่อยมานะครับจูน" ด้วยความมตกใจเดย์จึงหลุดพูดปดออกไปโดยไม่คิดไตร่ตรองอะไร เดย์ไม่อยากให้จูนมาหาเขาที่ห้อง คิดว่ามันไม่เหมาะ แม้เขาจะเห็นเธอเป็นเพียงน้องสาวมาตลอด แต่เดย์รู้ว่าจูนไม่ได้คิดกับเขาเพียงแค่นั้น อีกอย่างฟ้ากับจูนก็ไม่ถูกกัน เขาไม่อยากมีปัญหาทีหลัง เพราะเดย์เคยสัญญากับฟ้าว่าจะไม่ให้จูนมาหาที่ห้องพัก มาอยู่กับเขาสองต่อสอง

การที่จูนแสดงออกอย่างชัดเจนว่ารักเขา ทำให้ฟ้ารู้สึกไม่ชอบจูนเอามากๆ แม้เดย์จะยืนยันไม่รู้ต่อกี่ครั้งว่าไม่เคยคิดอะไรกับจูนเกินกว่าความเป็นพี่น้อง ดูเหมือนฟ้าจะเชื่อในคำพูดของเขา เพียงแต่ไม่ใว้ใจจูนเท่านั้น ซึ่งมันก็เป็นความระแวงตามประสาผู้หญิง และเดย์เองก็เข้าใจ จึงพยายามเลี่ยงไม่ให้จูนขึ้นไปหาที่ห้องพัก

  "ไม่เอานะ พี่เดย์ต้องรอจูนก่อน ไม่งั้นจะโกรธและไม่พูดกับพี่เดย์ไปจนวันตาย!"

พูดจบเด็กสาวก็วางสายไปทันที เดย์โทร. หาก็ไม่ยอมรับสาย แถมปิดเครื่องเสียดื้อๆ เดย์มองนาฬิกาอย่างกระวนกระวาย แล้วรีบอาบน้ำแต่งตัวด้วยการใส่กางเกงยีนกับเสื้อยืดสีน้ำเงินพับแขนอย่างลวกๆ เขาหยิบกระเป๋าเงินและโทรศัพท์พร้อมกุญแจรถ หมุนตัวออกจากห้องพัก แต่พอเดินมายังลานจอดรถ กลับไม่กล้าขึ้นรถแล้วขับเคลื่อนออกไป เดย์กลับมาทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ในลอบบี้ของคอนโดฯ เพื่อรอคอยสาวน้อยตัวป่วนคนหนึ่ง เพราะคำพูดที่ว่า

...ไม่เอานะ พี่เดย์ต้องรอจูนก่อน ไม่งั้นจะโกรธและไม่พูดกับพี่เดย์ไปจนวันตาย

  เดย์หวาดหวั่นกับคำพูดของเด็กสาว ภาวนาให้จูนเดินทางมาถึงเร็วๆ แล้วเขาจะบอกเธอให้เข้าใจว่าเขามีนัดสำคัญต้องไปก่อนจริงๆ เดย์ไม่อยากผิดคำพูดกับฟ้า

เดย์นั่งกระวนกระวายอยู่ราวครึ่งชั่วโมง ก็เห็นสาวน้อยหัวฟูคนหนึ่งเดินเข้ามาในคอนโดฯ สายตาแรกที่ปะทะร่างบางโปร่งนั้นทำให้เขาถึงอึ้งชั่วอึดใจ ท่าทางสาวน้อยที่เขาไม่ได้เจอเพียงไม่กี่เดือน ดูเธอแปลกตาพอสมควร เหมือนจะโตขึ้น สวยขึ้น บอกไม่ถูกว่ารู้สึกอย่างไรกับความเปลี่ยนแปลงนี้

จูน ทางนี้" เดย์ร้องเรียกจนร่างบางโปร่งหันมาทางเขา และเธอก็ผวาเข้ามากอดเขาไว้อย่างดีใจ เดย์ตกใจ ไม่คิดว่าจูนจะทำตัวเหมือนเป็นเด็กๆ แบบนี้ เดย์ผลักร่างเธอออกค่อนข้างแรง เวลาต่อมาเขาก็ได้เห็นตาสวยๆ นั้นค้อนวงใหญ่ แถมยังทำหน้าบึ้งให้ด้วย

"ที่นี่ไม่ใช่บ้านเรานะ และจูนก็โตแล้วด้วย" เดย์บอกไม่ค่อยเต็มเสียงนัก

"ก็จูนคิดถึงพี่เดย์ ไม่สนใจว่าที่ไหน รู้แต่ว่าคิดถึง อยากกอด" เสียงเง้างอดแบบเอาแต่ใจตัวเอง ทำให้เดย์อ่อนใจ

"มานั่งก่อนสิ" เขาดึงร่างบางมายังเก้าอี้ตัวที่ยังว่าง

"เดี๋ยวพี่จะออกไปข้างนอกนะครับ จูนกลับไปก่อนนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่ไปหาที่บ้านป้านวล"

"ไม่เอาจูนจะไปด้วย" น้ำเสียงบอกความมุ่งมั่น

"อย่าเลยพี่นัดเพื่อนๆ ผู้ชายกินเหล้ากันน่ะ จูนไปด้วยไม่เหมาะหรอกนะ เชื่อพี่ พรุ่งนี้พี่จะไปหา"

"ไม่เอา จูนจะไปด้วย!" เด็กสาวเริ่มเสียงดัง เดย์มองไปรอบๆ บริเวณที่มีคนหันมามองอย่าสนใจ

"จูนเงียบๆ นะ!" เขาเอ็ดเสียงค่อนข้างดัง

"ให้จูนไปด้วยนะพี่เดย์ จูนไม่ได้เจอพี่เดย์ตั้งหลายเดือนแล้วนะ" เริ่มทำเสียงอ้อนมองเดย์ตาละห้อย

"กลับไปก่อน บอกแล้วไงว่าพรุ่งนี้พี่ไปหา ถ้าไม่ฟังกันบ้างนะจะไม่ไปหาเลย!" ถึงคราวที่เดย์จะขู่บ้างแล้ว และมันได้ผล จูนทำหน้าเสีย เม้มปากเข้าหากัน แล้วพยักหน้า

"ค่ะ พี่เดย์ไปเถอะ อย่าลืมไปหาจูนพรุ่งนี้นะ" พยายามข่มเสียงให้เรียบนิ่ง

"พูดรู้เรื่องแบบนี้ ค่อยน่ารักหน่อย" เดย์เอื้อมมือไปลูบผมหยักยาวอันยุ่งเหยิงของเธออย่างเอ็นดู ยิ้มให้ แล้วหมุนตัวไปยังลานจอดรถอย่างสบายใจ โดยที่ไม่รู้ว่าเด็กสาวที่เขาคิดว่าพูดรู้เรื่องนั้นกำลังจะนั่งมอเตอร์ไซค์รับจ้างหน้าคอนโดฯ ตามเขาไปด้วย

 

 ::::::::::::::::::::::::


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น