ริมทะเลรัก

ตอนที่ 18 : รักที่จากไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 663
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    31 ม.ค. 60

รักที่จากไป

 

 

 

 

แพทเปิดประตูห้องพักเข้ามาก็เห็นเดย์นั่งดูทีวีอยู่ในห้องนั่งเล่น ท่าทีหงอยๆ ของเพื่อนทำให้เขาต้องถอนหายใจเสียงดัง แพทคิดว่าอาการของเดย์ไม่ดีขึ้นเลย ตั้งแต่วันที่เลิกรากับฟ้า ท่าทางจะไม่ยอมเปิดใจให้ใครง่ายๆ แม้กระทั่งคนคุ้นเคยมาตั้งแต่จำความได้อย่างจูน สงสัยเขาคงเสียแรงเชียร์เปล่าๆ แต่ยังไงแพทก็อยากให้เพื่อนเลิกหวังที่จะกลับไปคบฟ้าอีก

ยังไม่นอนอีกเหรอแพทนั่งลงข้างๆ เพื่อน

ก็เห็นอยู่นี่เดย์ตอบรวนๆ ดวงตายังจดจ้องอยู่ที่จอทีวี ซึ่งเป็นรายการเกมโชว์ที่มีตลกมาเล่นอะไรให้ขำๆ เป็นระยะ แต่ท่าทางคนดูนอกจากจะไม่ขำแล้ว แถมยังทำหน้าเบื่อโลกสุดขีด จนคนลอบมองทนไม่ไหวอีกต่อไป

เดย์...วันนี้ฉันเห็นฟ้ากับแฟนคนใหม่ ท่าทางสวีทกันมาก ผู้ชายดูหล่อ ดูดี มีชาติตระกูลแพทเอ่ยขึ้นอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ทำเอาเดย์นิ่งงันไปชั่วอึดใจ ก่อนจะเอ่ยเสียงแห้งโหย

หล่อ ดูดี มีชาติตระกูลเขาทวนคำ แพทพยักหน้ารับทันทีอย่างกระตือรือร้น

คงเป็นคนเดียวกันกับที่ฉันเห็นนั่นแหละช่างเป็นลักษณะที่ต่างจากเขาราวเทพกับปีศาจ

มิน่าถึงทิ้งแกไปอย่างไม่ใยดี ที่ฟ้าบอกว่าเพราะรับเรื่องที่จูนมาหาแกที่ห้องไม่ได้ ก็คงเป็นข้ออ้างที่ทำให้ตนเองดูดีขึ้นเท่านั้น สงสัยฟ้าจะนอกใจแกมาก่อนหน้านั้น

คำพูดของแพทยิ่งทำให้เดย์หงอยหนักกว่าเดิม เขานั่งนิ่งอยู่หลายนาที แล้วเดินเข้าห้องนอนไปเงียบๆ เดย์บอกตัวเองว่าฟ้าไปเจอคนที่ดีกว่าเขาแล้ว เขาควรต้องดีใจสินะ...จะโศกเศร้าทำไม แต่ใจหนึ่งก็ยังอาวรณ์ด้วยลึกๆ แล้วเดย์ก็หวังว่าวันหนึ่งเขากับฟ้าจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ แต่ตอนนี้เดย์ก็ไม่อยากหวังต่อไปแล้ว จะทำให้ให้ลืมฟ้าเสียที 

เดย์นอนหลับๆ ตื่นๆ กระทั่งรุ่งเช้า ตื่นขึ้นมาทำงานด้วยความรู้สึกอ่อนหล้าทั้งจิตใจและร่างกาย

ตื่นเช้าเชียวแก เอ๊ะหรือว่าไม่ได้นอนตั้งแต่เมื่อคืนแพทเดินถือถ้วยกาแฟเข้ามาในห้องนอนของเดย์

เปล่า...ก็เพิ่งตื่นนี่แหละเดย์บอก ทั้งที่สายตายังจับจ้องอยู่ที่จอคอมพ์ตรงหน้า ไม่สนใจแพทที่สังเกตท่าทางของเขาอย่างจับผิด

แกอย่าไปเสียเวลากับคนที่ไม่ได้รักแกเลยเดย์

ไม่ได้รักเหรอเดย์หันไปมองแพทอย่างขุ่นใจ

ใช่ เขาอาจจะเคยรักแก แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แล้วเดย์ แกควรจะยอมรับความจริงได้แล้ว และเลิกหวังได้แล้วเสียเวลาเปล่า

ถ้ามันสามารถเลิกรักกันได้ง่ายๆ ก็ดีสิ คนอื่นฉันไม่รู้ แต่สำหรับฉันมันไม่ใช่ตอนนี้เดย์ไม่ได้หวังให้ฟ้ากลับมาหาเขาแล้ว แค่เขายังลืมฟ้าไม่ได้เท่านั้นเอง ซึ่งเรื่องแบบนี้มันก็ต้องใช้เวลาบ้าง เขาไม่ใช่หุ่นยนต์แค่กดปุ่มก็ทำตามคำสั่งทุกอย่างได้

ความรักของฟ้ากับแกมันอาจไม่เหมือนกัน แกอาจคาดหวังว่าความรักจะยืนยาวเป็นนิรันดร์ แต่แกก็รู้ว่าความรักก็เหมือนเรื่องราวที่เกิดขึ้นในโลกนี้ที่มีทั้งยั่งยืนและเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็วได้เพียงแค่พลิกฝ่ามือ เฮ้อ ขี้เกียจพูดกับแกแล้วนะ

แล้วใครใช้ให้แกพูดเล่าเดย์ตอบอย่างหงุดหงิด

เอ้อ...ไม่พูดแล้วก็ได้ สักวันเถอะคนที่เขารักแกจริงๆ จะเลิกรักแกบ้าง

คนที่รักฉันจริงๆเดย์ทวนคำเสียงเข้ม

ก็จูนไง...ฉันจะยุให้มันคบกับคุณตรี แล้วฉันจะคอยสมน้ำหน้าแกวันนั้นแพทพูดจบก็เดินถือถ้วยกาแฟออกจากห้องไป

ไอ้เพื่อนบ้าเอ้ยเดย์สบถอยู่คนเดียว พยายามหันไปสนใจงานตรงหน้าต่อ แต่ก็เป็นได้ยาก เขานั่งเหม่ออยู่ชั่วครู่ แพทก็กลับออกมาอีกครั้ง หน้าตาระรื่นมาเชียวแหละ

ฉันมีอะไรให้แกดูแพทยื่นโทรศัพท์ที่ถ่ายรูปของจูนไว้ หลังจากที่จูนเทสต์เสียงเรียบร้อยแล้วให้เดย์ดู

สวยไหมล่ะ

ก็งั้นแกออกจากห้องไปได้แล้ว ฉันจะทำงานเดย์ผลักเพื่อนออกนอกห้องสำเร็จ แต่ภาพของจูนกลับเด่นชัดในห้วงคิด ราวกับเจ้าตัวมายืนอยู่ตรงหน้า จูนดูแปลกตาไปจริงๆ ในชุดเสื้อผ้าแนวพั้งค์ร็อก รวมทั้งการแต่งหน้าด้วย แต่สิ่งหนึ่งที่เดย์ต้องยอมรับกับตัวเองอย่างเงียบๆ จูนดูน่ารัก สวยราวกับเป็นคนที่เขาไม่เคยพบเจอมาก่อน และมันไม่แปลกหากผู้ชายที่ชื่อตรีคนนั้นจะนึกชอบจูน

เดย์อยากรู้จังว่าจูนรู้สึกอย่างไรกับตรี แล้วมันเรื่องอะไรของเขาล่ะถึงจะไปอยากรู้ความรู้สึกของจูนที่มีต่อใครแบบนั้น ช่ายหนุ่มย้อนถามตัวเองอย่างงุนงง เมื่ออาบน้ำแต่งตัวในชุดนอนเรียบร้อยแล้ว เขาก็ยังสลัดคำถามบ้าๆ นั่นออกจากสมองไม่ได้ ร้อนรนขนาดต้องกดโทรศัพท์หาคนต้นเหตุของความรู้สึกนั้น

พี่เดย์ จูนกำลังคิดถึงพี่อยู่พอดีเลยค่ะเสียงใสๆ ที่ดังขึ้นทำให้เดย์อึ้งไปชั่วครู่

ยังมีเวลาคิดถึงพี่เหรอเขาไม่รู้ตัวเลยว่าเสียงที่พูดออกไปนั้นห้วนจัดแค่ไหน

พี่เดย์พูดแบบนี้ได้ไงคะ จูนน่ะคิดถึงพี่เดย์เสมอแหละ

ไม่รู้สินะ มีหนุ่มหล่ออยู่ใกล้ๆ คิดว่าคงไม่มีเวลามาคิดถึงพี่อารมณ์น้อยใจไม่รู้มาจากไหน เดย์ก็นึกแปลกใจตัวเองเช่นกัน

พี่เดย์หมายถึงใครน่ะ

ไม่รู้สิ

ใช่คุณตรีหรือเปล่าพี่เดย์ พี่อย่าไปฟังพี่แพทพูดมากนัก พี่แพทน่ะชอบคิดอะไรเรื่อยเปื่อย พี่เดย์เชื่อจูนนะว่าจูนไม่เคยสนใจคนอื่นหรอก จูนน่ะรักพี่เดย์คนเดียว และก็ยังรอวันที่พี่เดย์จะรักจูนเหมือนอย่างที่รักฟ้าบ้างท้ายประโยคมีเสียงแผ่วเศร้า และมันก็ทำให้เดย์รู้สึกตัว

เออ เจอคนดีๆ มารักก็รักเขาได้นี่จูน พี่ไม่ว่าอะไรหรอก แต่ก็ห่วงบ้างเท่านั้นเอง

เฮ้อพี่เดย์อ่ะ นึกว่าจะหวงจูนมั่ง ที่แท้ก็ห่วงนี่เอง หลงดีใจ โกรธพี่เดย์แล้วนะ แค่นี้นะเดี๋ยวจูนโทร. หาคุณตรีดีกว่า!” พูดจบจูนก็วางสายไปเสียเฉยๆ ทำให้เดย์หงุดหงิดไม่น้อย แต่เขาก็กดโทรศัพท์หาจูนอีกครั้ง และพบว่าสายไม่ว่างแล้ว

 

ขณะที่แพทเปิดประตูรถออกมา หลังจากเพิ่งขับมาจอดริมกำแพงบ้านของป้านวลเพียงครู่เดียว เขาก็มองเห็นร่างบางของใครคนหนึ่ง ซึ่งอยู่ในชุดออกกำลังกายที่เป็นกางเกงผ้ายืดรัดรูปขาห้าส่วนสีน้ำเงินเข้ม และเสื้อยืดพอดีตัวสีขาว กำลังปั่นจักรยานตรงมายังหน้าบ้าน ในตะกร้าเล็กๆ ของจักรยานมีถุงข้าวของหลายอย่าง แพทส่งยิ้มยียวนให้ทันที เมื่อเห็นอีกฝ่ายทำหน้าบึ้งเมื่อเห็นเขา

เห็นหน้าผมแล้วทำหน้าแบบนี้หมายความว่าไงเจ๊แพทร้องถามทันทีเมื่อแจนวิ่งมาถึงหน้าบ้าน

ยังจะต้องแปลอีกเหรอ อ้อแล้วเลิกเรียกฉันว่าเจ๊เสียที รำคาญ!” แจนค้อนเด็กหนุ่มรุ่นน้องวงใหญ่ เดินไปเปิดประตูเล็ก แพทเดินตามหลังเธอเข้ามาในบ้านติดๆ

วันนี้เจ๊ไม่ไปทำงานเหรอ หรือว่าถูกไล่ออกแล้วพอเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น แพทก็เอ่ยเสียงรวนๆ แจนยื่นถุงอาหารมื้อเที่ยง ซึ่งเป็นส้มตำข้าวเหนียวไก่ย่างให้เด็กรับใช้ แล้วหันมาทำตาเขียวปั้ดใส่แพท

ปากเสีย วันนี้ฉันลาหยุดเพราะปวดหัวนิดหน่อย

เจ๊ไปหาหมอหรือยังล่ะน้ำเสียงของแพทคลายความยียวน

ฉันกินยาแล้ว อีกเดี๋ยวก็คงหาย ว่าแต่แกอย่ามากวนประสาทแล้วกัน เดี๋ยวฉันไปเรียกจูนให้นะแจนขยับขาจะก้าวขึ้นชั้นบน

ไม่ต้องเรียกหรอกเจ๊ เดี๋ยวจูนก็คงลงมาเอง ผมรอได้ ไม่ได้มีธุระอะไรหรอก แค่ไม่รู้จะไปไหนเท่านั้นเองพูดจบ เสียงโทรศัพท์มือถือของแพทก็ดังขึ้น เป็นพีอาร์คนหนึ่งในดีอาร์เอนเตอร์เทนเม้นท์ที่ทำท่าจะสนใจเขาจนออกนอกหน้านั่นเองที่โทร. มา แพทหันไปมองแจนแวบหนึ่ง หรี่ตาอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนจะกดรับสาย

พี่กำลังคิดถึงแป้งพอดีเขาทอดเสียงหวานเสียจนแจนแอบ
เบ้ปากอย่างหมั่นไส้

จริงๆ ครับคิดถึงจนนอนไม่หลับ

ทนฟังคำพูดเลี่ยนๆ ของแพทต่อไม่ไหว ก็เลยเดินขึ้นชั้นบนไป

พอแจนไม่อยู่แล้ว แพทก็รีบเอ่ยลาแป้งแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย

แค่นี้นะแป้ง พอดีต้องรีบพาจูนไปข้างนอกพูดจบเขาก็กดปิดสายทันที จากนั้นก็นั่งกระวนกระวายรอให้คนที่เขารอคอยลงมาจากชั้นบน นานนับยี่สิบนาทีเขาก็เห็นร่างของคนที่เขารอคอยเดินลงมา ในชุดเสื้อผ้าใหม่เคียงข้างมากับจูน

ไปกินข้าวกันเถอะพี่แพทจูนว่าแล้วเดินตรงไปยังห้องกินข้าว แพทส่งยิ้มบางๆ ให้แจน แล้วเอ่ยทักว่า

เจ๊ใส่ชุดนี้แล้วสวยจังเขาไม่ได้ว่าเปล่า หากแต่ส่งยิ้มจนตาพราวเชียวแหละ ทำเอาแจนหน้าแดงเรื่อขึ้นอย่างไม่รู้ตัว

อย่ามาพูดแบบนี้กับฉันนะไอ้แพท!” แจนเดินหมุนตัวไปยังห้องทานข้าว แพทยืนยิ้มเผล่อยู่ลำพังครู่หนึ่ง แล้วจึงเดินตามสองพี่น้องไปบ้าง

จูนแอบลอบยิ้มอย่างขบขัน เมื่อเห็นสายตาของแพทที่มองไปยังพี่สาว จูนรู้มานานแล้วว่าแพทชอบพี่สาวจอมวีนของเธอ แต่ชอบเย้าแหย่ให้อีกฝ่ายโมโหเล่น ไม่รู้ว่าสนุกอะไรนักหนา

นี่ไอ้แพท ฉันมีมือนะไม่ต้องมาตักให้ฉันหรอกแจนแว้ดขึ้นทันที เมื่อแพทตักอาหารใส่จานให้ เธอรับไม่ได้เด็ดขาด ที่เจ้าเด็กรุ่นน้องจะมาเทกแคร์เธอแบบนี้ ก็เธอไม่ใช่กิ๊กของมันเสียหน่อย! แถมนัยน์ตาที่มองมาก็ชอบกล นึกอยากจะควักมาทิ้งเสียจริงๆ แต่เอ...แล้วทำไมเธอรู้สึกร้อนวูบที่ใบหน้ากับสายตาพิลึกของมันล่ะเนี่ยะ

รู้ว่ามีมือ แต่ผมอยากตักให้เจ๊บ้าง แหม เจ๊อย่าคิดมากสิ กับจูนหรือกับคนอื่นๆ ผมก็ตักให้แบบนี้ เอ...หรือว่าเจ๊กำลังคิดไม่ดีอะไรกับผม โอ๊ย!” แพทคลำป้อยๆ ที่ต้นแขน พลังฝ่ามือพิฆาตของแจนหนักใช่ย่อย

โถเจ๊ ล้อเล่นนิดหน่อยแค่นี้ ทำไมต้องลงไม้ลงมือด้วย

ก็แกปากเสียแจนชี้นิ้วขู่ ทำหน้าตาเหมือนจะขย้ำคออีกฝ่าย

เสียยังงั้น...ชิมดูหรือยังแพทไม่ว่าเปล่า หากแต่ยื่นหน้าทะเล้นเข้าไปใกล้ใบหน้าแดงเรื่อของแจนอีกด้วย

ไอ้ทะลึ่ง!” แจนผลักหน้าทะเล้นออกห่าง ทำท่าจะเอาส้อมจิ้มเข้าให้ แพทเลยเผ่นจากโต๊ะอาหาร

เจ๊ ทำไมโหดยังงี้ล่ะ มิน่าจนป่านนี้ยังหาแฟนไม่ได้เท่านั้นแหละเจ๊โหดของแพทก็ถือส้อมวิ่งไล่ทิ่มเขาไปจนรอบบ้าน

จูน ช่วยพี่ด้วย!” แพทร้องลั่น วิ่งไปยังสวนหลังบ้าน แน่นอนแจนยังถือส้อมวิ่งไล่ไม่เลิก ในขณะที่จูนนั่งทานข้าวไปเงียบๆ ไม่สนใจทั้งสอง ภาพแบบนี้เธอเห็นจนชินตาตั้งแต่จำความได้แล้ว จูนนั่งฟังเสียงร้องโหวกเหวกของแพท และเสียงเกรี้ยวกราดของพี่สาวอยู่เพียงครู่เดียว ก็ได้ยินเสียงแตรรถดังอยู่หน้าบ้าน เพียงไม่นานพี่ต้อยก็วิ่งหน้าชื่นมาหาเธอในห้องทานข้าว

น้องจูนคะ คุณตรีมาหาค่ะ เขาหล่อจังน้องจูนท้ายประโยคของต้อยทำให้จูนหัวเราะเบาๆ

พี่ต้อยบอกคุณตรีนะคะ เดี๋ยวจูนออกไป หาน้ำเย็นๆ ให้คนหล่อด้วยนะคะพี่ต้อย

ได๋ค่ะ...น้องจูนพูดจบก็เดินรี่ไปยังห้องที่คนหล่อนั่งอยู่ จูนยิ้มขำกับท่าทีดี๊ด๊าของพี่ต้อย เธอยอมรับว่าตรีเป็นผู้ชายที่หล่อ ดูดีตั้งแต่หัวจรดเท้า และก็รู้ว่าเขาสนใจเธอไม่น้อย แต่จูนกลับไม่รู้สึกพิเศษอะไรกับตรีนอกจากรับรู้เพียงเขาเป็นผู้ชายที่ดีคนหนึ่ง ที่เธอจะคบเขาไว้ในฐานะเพื่อนหรือพี่ชาย หรือคนร่วมงานด้วยเท่านั้น เพราะหัวใจจูน มันดื้อรั้นจะอยู่กับผู้ชายที่ชื่อเดย์มานานแล้ว

เมื่อจูนเดินออกมายังห้องนั่งเล่น ก็เห็นแพทกับพี่สาวของเธอกำลังนั่งคุยอยู่กับตรี ซึ่งถ้าตรีไม่มา จูนคิดว่าพี่สาวของเธอยังคงเอาส้อมไล่จิ้มแพทไม่เลิกแน่ๆ  จูนยกมือไหว้ชายหนุ่ม แล้วเอ่ยขึ้นเสียงสดใส

คุณตรีรู้จักพี่สาวของจูนแล้วนะคะจูนนั่งที่โซฟาตัวเดียวกับพี่สาว

ครับ แพทแนะนำให้รู้จักกันแล้ว หน้าตาคล้ายกันนะครับตรีเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

อ๋อ...คล้ายมากครับ คือจูนสวยและเจ๊ก็คล้ายจะสวยครับแพทถือโอกาสจิกแจน รู้ว่าแจนคงอาละวาดใส่เขาไม่ได้ในยามที่มีแขกแบบนี้ แต่แพทก็แอบสะดุ้งเมื่อเห็นสายตาอาฆาตมาดร้ายของเจ๊จอมโหด

ตรีหัวเราะเบาๆ กับคำพูดของแพท แล้วเอ่ยเสียงนุ่มอย่างให้กำลังใจกับคนที่แพทแขวะไว้

คุณแจนก็สวยเหมือนกันครับแน่นอนสวยเหมือนกัน แต่จูนดูมีเสน่ห์กว่าในสายตาของเขา แต่คำพูดนั้นก็ทำให้แจนหันไปยิ้มเยาะใส่แววตาทะเล้นของแพทได้

คุณตรีมาหาจูนมีเรื่องงานจะคุยกับจูนหรือเปล่าคะจูนออกจะมั่นใจว่าเขาไม่ได้แค่มาเยี่ยมเธอเฉยๆ แน่

เรื่องงานก็โอเคเรียบร้อย อาทิตย์หน้าจูนเข้าไปคุยเรื่องสัญญาได้เลยครับ

แสดงว่าจูนผ่านการเทสต์เสียงแล้วใช่ไหมคะเธอร้องขึ้นอย่างตื่นเต้น

ครับ...ผ่านแน่นอน แต่ว่าต่อจากนี้จูนอาจจะต้องเรียนร้องเพลงเพิ่ม เรียนการเต้นและการแสดงไปด้วย

การแสดงด้วยเหรอคะเธอถามเสียงอ่อย

ครับ ถึงแม้จูนจะยังไม่พร้อมสำหรับงานหนังหรือละคร แต่การแสดงก็สำคัญสำหรับการแสดงบนเวทีหรือการเล่นเอ็มวีนะครับ

ค่ะ...” พยักหน้าอย่างเข้าใจ

อย่างงี้มันต้องฉลองกันแล้วละแพทร้องขึ้น หันไปมองทางตรีเหมือนขอความเห็น

ครับ...ต้องฉลองอยู่แล้วตรีหันไปยิ้มกับจูน

ก็ได้ค่ะ แต่ขอจูนโทรศัพท์แป๊บหนึ่งนะคะเมื่อเห็นตรีพยักหน้า จูนก็รีบเดินออกจากห้องนั่งเล่น ตรงไปยังห้องนอน เธอกดโทรศัพท์หาเดย์ทันที

พี่เดย์...อยู่ที่ไหนน่ะเธอกรอกเสียงถามทันที เมื่อเขารับสาย

อยู่ที่ร้านแบล็คแคนยอนเขาบอกเสียงเนือยๆ

ไปทำอะไรที่นั่นล่ะค่ะพี่เดย์

ก็นั่งทำงาน

พี่เดย์ไม่ชอบนั่งทำงานที่อื่นไม่ใช่เหรอคะ นอกจากที่ห้องเหตุผลที่เดย์มานั่งแกร่วอยู่ข้างนอกแบบนี้ เพราะเขากลัวฟ้าจะโผล่หน้ามาที่ห้องมากกว่า

เปลี่ยนบรรยากาศมั่งสิ...ว่าแต่จูนมีอะไรหรือเปล่า

คือจูนจะออกไปฉลองที่เทสต์เสียงผ่านกับคุณตรี พี่แพทและพี่แจนน่ะค่ะ ก็เลยอยากชวนพี่เดย์ไปด้วยปลายสายเงียบงันไปชั่วครู่ แล้วเธอก็ได้เสียงเหงาๆ ของเขาดังมาตามสาย

พี่คงไม่ไปนะ งานเยอะมากเลย แค่นี้ก่อนนะ พี่ต้องรีบทำงานให้เสร็จก่อนเขาพูดจบก็กดวางสายทันที ทำให้จูนหน้างอหงิกอยู่พักใหญ่ แล้วเดินหงอยๆ ไปยังห้องนั่งเล่น


::::::::::::::::::::::

ขอบคุณสำหรับการติดตามค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น

  1. #15 เมเปิ้ล (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:12
    แอบเสียดายคุณตรีจัง
    #15
    0