ริมทะเลรัก

ตอนที่ 17 : เมื่อฟ้าเปลี่ยนสี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 603
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    22 ม.ค. 60

เมื่อฟ้าเปลี่ยนสี

 

 

 

 

เดย์ผลักประตูเข้าห้องมาก็เจอแพทกำลังนั่งดูรายการเกมโชว์อยู่เพียงลำพัง เมื่อเห็นเขาแพทก็ร้องขึ้น

โห ท่าทางแกแย่มากเลยว่ะเดย์เขาว่าก่อนจะดึงแขนเพื่อนลงมานั่งข้างๆ เพ่งมองหัวที่เพิ่งเย็บมาสดๆ ร้อนๆ ของเดย์อย่างสนใจ

เย็บไปกี่เข็มน่ะ

สิบกว่าเดย์เอนตัวพิงพนักโซฟาดด้วยท่าทางอ่อนล้า

เดย์ตกลงแกเป็นอะไรกันแน่ จริงอยู่ว่าแกแค่หัวแตก แต่ท่าทางแกน่ะมันเหมือนคนใกล้ตายเลยนะ

เดย์เป็นอย่างที่แพทว่าจริงๆ นอกจากใบหน้าที่เศร้าหมอง ท่าทางเขาก็ดูโรยแรงเหมือนคนที่เพิ่งออกจากสนามรบ และดูเหมือนจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้เสียด้วย

ฟ้ามีคนอื่นจริงๆน้ำเสียงสั่นเครือของเดย์ทำให้แพทหยุดถามไถ่ในทุกเรื่องราว หมดความสงสัยทุกอย่างในตัวเพื่อน แพทไม่เอ่ยถามอะไรเดย์อีก เพียงแต่ตบบ่าเพื่อนเบาๆ เท่านั้น ไม่นานแพทก็ได้เห็นใบหน้าหม่นหมองของเดย์เปรอะเปื้อนด้วยหยาดน้ำตา

แพทรอจนกระทั่งเดย์เช็ดน้ำตาให้ตัวเองเรียบร้อย หลังจากให้อีกฝ่ายร้องไห้อยู่เงียบๆ ไม่มีคำตัดพ้อ ไม่มีคำคร่ำครวญ มีเพียงหยาดน้ำตานานกว่าครึ่งชั่วโมง

หิวไหมวะแพทถาม เดย์ส่ายหน้า

แต่ยังไงก็ควรกินอะไรเสียบ้างนะเดย์ เดี๋ยวโรคกระเพาะกำเริบอีก

งั้นแกก็สั่งอาหารขึ้นมาสิเดย์บอกเสียงเบา แล้วขอตัวไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า

รักจูนซะก็สิ้นเรื่องแพทงึมงำอยู่คนเดียว ก่อนโทร. สั่งอาหารจากร้านในคอนโดฯ และแพทก็มั่นใจว่าอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นในครั้งนี้ เพราะเดย์ควบคุมอารมณ์เจ็บปวดโศกเศร้าของตัวเองไม่ได้ แพทก็เพียงหวังว่าเพื่อนจะแข็งแรงได้ในเวลารวดเร็ว ภาวนาให้เดย์รักจูน เหมือนอย่างที่จูนรักเดย์มาตลอด

แพทไม่เคยเห็นความรักของใครมั่นคงเหมือนอย่างที่จูนมีให้กับเดย์ ทั้งที่มีคนมาจีบจูนมากมาย แถมบางคนยังมีคุณสมบัติดีกว่าเดย์เป็นไหนๆ โดยเฉพาะตรี ที่แพทดูออกว่าชอบจูน แต่ดูเหมือนว่าหัวใจจูนไม่เคยเปิดประตูให้ใครเข้ามา จูนได้ขังหัวใจตัวเองไว้อย่างแน่นหนา เพื่อรอคอยวันที่เดย์จะเป็นคนเปิดประตูนั้นเข้ามาหาเธอ

สงสัยฉันคงต้องซื้อรถใหม่แล้วละเดย์เดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นอีกครั้ง ในเสื้อผ้าชุดใหม่ ซึ่งเป็นกางเกงบ็อกเซอร์สีน้ำเงินกับเสื้อกล้ามสีขาว

ชนแรงเหรอ

ก็พอควรด้านหน้ายุบไปเยอะเหมือนกัน ขี้เกียจซ่อมแล้วว่ะ
อีกอย่างอยากขับรถโฟล์คเต่าแล้วละ

นึกว่าจะซื้อบีเอ็มซีรีส์เจ็ดแพทค่อนขอด

บ้าสิ รถนั่นแพงบรรลัย ใครจะไปขี่ลง

ขี้เหนียวไปได้ แกมีเงินออกเยอะแยะ อีกอย่างขับรถดีๆ หรูๆ สาวๆ คงได้เรียงแถวมาดามอกแกไง

ฉันไม่ชอบผู้หญิงที่ชอบรถฉันมากกว่าตัวฉันหรอกน่า แกก็รู้

รู้แล้ว แกล้งพูดไปงั้นแหละแพทคิดว่าเดย์เป็นคนที่มีความคิดเป็นของตัวเองที่ชัดเจน ไม่ไหลไปตามแฟชั่นของผู้ชายมีเงินที่หลอกล่อผู้หญิงด้วยรถหรือเงิน แม้เขาจะมีทุกอย่างที่ผู้หญิงต้องการ แค่หน้าตาเท่านั้นที่เดย์ไม่ใช่คนหล่อ จนผู้หญิงต้องเหลียวหลังมอง เดย์แค่เป็นคนหน้าตาดีแบบเล็กน้อยถึงปานกลาง รูปร่างไม่สูงใหญ่หากแต่ดูค่อนข้างเพรียว สูงเพียงแค่ 175 . . เท่านั้น

 แต่เดย์มีเสน่ห์ที่ความนิ่งเงียบ มีดวงตาครุ่นคิดและดูพราวกระจ่างเวลาที่ยิ้ม แต่เดย์ก็ไม่ใช่คนที่ยิ้มบ่อยนัก หากยิ้มบ่อยและช่างพูดกว่านี้เดย์อาจมีเพื่อนเยอะขึ้น แต่เดย์มีเพียงแค่กลุ่มเพื่อนจากบ้านเกิด ชีวิตในเมืองใหญ่ของเดย์ค่อนข้างโดดเดี่ยว เพียงแต่เดย์ไม่ใช่คนช่างเหงาเท่านั้นเอง เขาจึงมีชีวิตอยู่ในเมืองใหญ่ได้อย่างไม่เดือดร้อนนัก ที่สำคัญยังมีงานที่เดย์รักรอให้เขาได้ทำอยู่

อาทิตย์หน้าจูนจะเทสต์เสียงแล้วนะ แกไปดีอาร์ด้วยกันไหมแพทเอ่ยขึ้น หลังจากที่จมกับความคิดของตัวเองอยู่นาน

ไม่หรอก อาทิตย์หน้าฉันก็ต้องเริ่มงานแล้วเหมือนกัน หยุดมาหลายอาทิตย์แล้วเดย์ยังรักในงานออกแบบปกและพ็อกเก็ตบุ๊ค ต้องการที่จะทำงานต่อไป โดยเฉพาะในยามที่หัวใจเศร้าหมองแบบนี้ เดย์ไม่อยากอยู่ว่างๆ กลัวอารมณ์ที่ฟุ้งซ่านของตัวเอง และเดย์ก็ไม่รู้ว่าเขาจะลืมฟ้าได้หรือเปล่า ถึงวินาทีนี้เขาก็คิดถึงเธอเหลือเกินแม้ความคิดถึงนั้นจะเจือความเจ็บปวด เมื่อสำเหนียกได้ว่าหัวใจของเธอไม่มีเขาอีกต่อไปแล้ว

ทำไมหัวใจคนเราเปลี่ยนได้ง่ายดายแบบนี้นะ หรือว่าที่ผ่านมาฟ้าไม่ได้รักเขา อย่างที่เขารักเธอ ด้วยรักของเดย์กับเธอช่างแตกต่าง เพราะหัวใจของเดย์ไม่มีวันเปลี่ยนแปลงได้ง่ายดายเพียงชั่วข้ามคืนแบบนี้

แกน่าจะไปให้กำลังใจจูนบ้างนะ แกก็รู้ว่าจูนให้ความสำคัญกับแกมากกว่าใครแพทเอ่ยเหมือนเตือนสติเดย์ ที่ทำท่าเหม่อลอยเศร้าหมองอยู่ตลอดเวลา แพทรู้นั่นเพราะเดย์กำลังคิดถึงฟ้านั่นเอง

จูนทำได้อยู่แล้ว และฉันก็รู้น่าว่าแกดูแลจูนได้เดย์เอ่ยสั้นๆ ขณะที่ดวงตาหม่นแสงนั้นทอดมองออกไปยังหน้าต่างอย่างเหม่อลอย

แกรักคนที่ไม่เคยรักแก และก็ไม่ใส่ใจคนที่รักแกอย่างแท้จริง แกโง่มากเดย์แพทอดไม่ได้ที่จะเอ่ยตำหนิเพื่อน

แกรู้ได้ไงว่าฟ้าไม่ได้รักฉันอย่างแท้จริง

คนที่รักกันน่ะ เขาไม่จบกันง่ายๆ เพียงแค่ปัญหาจิ๊บจ๊อยแค่นี้หรอก หรือไม่เขาก็รักแก แต่น่าเศร้าว่ะความรักของเขามีอายุสั้นเท่านั้นเองแพทหัวเราะเยาะหยันอย่างอดไม่ได้ ทำเอาเดย์หันมามองตาขุ่น

อย่าซ้ำเติมกันนักได้ไหมเดย์เอ่ยเสียงเศร้า แพทยังไม่ทันเอ่ยโต้ตอบ อาหารที่โทร. สั่งไปเมื่อครู่ใหญ่ก็ยกมาส่งถึงห้องพอดี

มากินข้าวก่อนดีกว่า ยังไงแกก็ต้องดูแลตัวเองนะ อย่ามาเที่ยวสติแตกขับรถชนโน่นนี่ ถ้าแกอยากตายก็บอก จะพาไปตายที่บ้านเกิด อย่างน้อยๆ ที่นั่นก็มีคนที่รักแกคอยดูแลศพแกเป็นอย่างดี

เดย์เดินไปยังโต๊ะอาหารที่แพทตักข้าวใส่จานไว้ให้แล้วอย่างเรียบร้อย เขาเอ่ยขอบใจเพื่อนเบาๆ ก่อนกลั้นใจกินอย่างทรมานที่สุด เขาไม่รู้สึกหิวเลย แต่หากไม่ทาน แพทก็คงพูดเสียดแทงเยาะหยัน ซึ่งเดย์ไม่อยากได้ยินเอาเสียเลย

กินเข้าไปเยอะๆ นะ แกน่ะผอมไป หุ่นก้างอย่างงี้สาวๆ ที่ไหนมันจะอยากอยู่ด้วย ไม่เร้าใจว่ะ

เดย์เริ่มทำหน้ามุ่ย เมื่อแพทยังสนุกเย้าแหย่ไม่เลิกรา

บ้าน่า ความรักไม่เห็นจำเป็นต้องเร้าใจเดย์แย้งอย่างไม่จริงจังนัก

เออ เร้าไม่เร้า ฟ้าก็หนีแกไปซะงั้น

แกน่ะคิดแต่เรื่องพรรค์นั้นเดย์ต่อว่าเสียงเข้ม แต่แพทกลับหัวเราะระรื่น

ก็มันจริงไหมล่ะ

บ้าจังเลิกพูดได้แล้วน่า อีกอย่างแกน่ะเร้าใจตายหรอกนะ จนป่านนี้แกเองก็ยังหาแฟนไม่ได้เดย์ย้อน แพทไม่ตอบได้แต่หัวเราะโฮ๊ะๆ เดย์เกลียดเสียงหัวเราะแบบนี้ของแพท ฟังแล้วมันกวนประสาทชะมัด

เฮ้ย เดย์ฉันถามอะไรหน่อย

ก็ถามมาสิ

ถ้ามีคนมาจีบจูน แกจะว่ายังไงคำถามที่ฟังดูง่ายๆ นั้นทำให้เดย์วางช้อนส้อมลงบนขอบจาน และมองหน้าแพทอย่างระแวง

ไอ้บ้า ไม่ใช่ฉันหรอกน่า แกก็รู้ว่าฉันชอบใครอยู่แพทไม่เคยมีความลับในหัวใจกับเพื่อนฝูงอยู่แล้ว

งั้นแกหมายถึงใครล่ะเดย์ย้อนถามเสียงแข็ง

ฉันรู้สึกว่าคุณตรีจะชอบจูน มองงี้ตาเยิ้มเชียว แต่จูนมันเด็กมากว่ะ ทำบ๊องแบ๊วไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร น่าตีชะมัด

เรื่องแบบนี้ก็แล้วแต่เจ้าตัวเขาสิ ฉันจะไปตอบแทนเขาได้ไงพูดจบเดย์ก็เดินไปจากโต๊ะอาหารเสียเฉยๆ

อ้าว ไอ้นี่แพทมองเพื่อนอย่างงงๆ และต่อมาเขาก็ยิ้มกริ่ม

...แกตายแน่ไอ้เดย์ หากวันหนึ่งที่แกรู้ใจตัวเอง ก็อาจสายเกินไปแล้วแพทรำพึงในใจ และอยากให้วันนั้นมาถึงเร็วๆ เพราะเขาเริ่มหมั่นไส้ในท่าทีปากอย่างใจอย่างของเดย์เต็มทน!

 

ภายในสตูดิโอของค่ายดีอาร์เอนเตอร์เทนเม้นท์ถูกตบแต่งให้เหมือนกับมีการแสดงมินิคอนเสิร์ต ซึ่งจริงๆ เป็นการเทสต์เสียงของจูน เด็กสาวที่ตรีมั่นใจว่าเธอจะเป็นนักร้องสาวที่มีคุณภาพคนหนึ่งของวงการเพลงและวงการบันเทิง

คนมาดูการเทสต์เสียงครั้งนี้มีเพียงกลุ่มคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องเท่านั้น ซึ่งมีกลุ่มโปรดิวเซอร์ ครีเอทีฟ ครูสอนร้องเพลง รวมทั้งนักแต่งเพลง ฝ่ายการตลาด ฝ่ายออกแบบท่าเต้น ครูสอนแอ็กติงและผู้กำกับการแสดง ซึ่งก็คือตรีนั่นเอง และสุดท้ายคนสำคัญที่สุด นั่นก็คือประธานบริษัท ซึ่งก็คือบิดาของชายหนุ่ม

ใจเย็นๆ นะจูน ร้องให้เหมือนกับว่าจูนร้องอยู่ที่ผับริมทะเลไงแพทแตะไหล่จูนอย่างให้กำลังใจ ขณะที่อยู่ในห้องแต่งตัว ซึ่งตอนนี้จูนก็อยู่ในชุดพร้อมที่จะเทสต์เสียงเรียบร้อยแล้ว แพทคิดว่าตรีเก่งในการหาเสื้อผ้าในสไตล์พังค์ร็อก รวมทั้งวิธีการแต่งหน้าของจูน มันเหมาะกับบุคลิกเท่และซุกซนของจูน

เพลงที่จูนร้องเพื่อเทสต์เสียงนั้นมีอยู่สามเพลง เพลงแรก เป็นเพลงจังหวะสนุกๆ สำหรับเต้นรำ เพลงที่สองเป็นเพลงช้าเศร้าบาดอารมณ์ ส่วนเพลงสุดท้ายเป็นเพลงฟังสบายๆ เป็นเพลงที่จูนต้องเล่นกีตาร์ไปด้วย ทั้งสามเพลงล้วนเป็นเพลงของนักร้องในสังกัดดีอาร์เอนเตอร์เทนเม้นท์ทั้งนั้น และเป็นเพลงที่จูนกับแพทเลือกด้วยกัน

ไปได้แล้วละตรีเดินเข้ามาในห้องแต่งตัว บอกเด็กสาวเสียงนุ่ม มองร่างบางโปร่งอย่างชื่นชมและเชื่อมั่น 

ไปนะจูนหันมาบอกแพท ก่อนเดินตามหลังตรีไปยังสตูดิโอ เธอสูดหายใจลึกๆ เมื่อหันกวาดสายตาไปยังคนที่มารอฟังเธอเทสต์เสียง ซึ่งมันก็รู้สึกตื่นเต้นไม่ได้เหมือนกัน ถึงแม้แพทจะบอกเธอว่า ให้ร้องเพลงเหมือนอย่างที่ร้องให้คนในผับฟังก็ตาม

อย่าตื่นเต้นนะทำตัวสบายๆ ปลอดปล่อยตัวเองออกมาจากความกังวลทั้งหมด

ขอบคุณค่ะจูนยิ้มให้ชายหนุ่ม แล้วค่อยๆ ก้าวขึ้นเวที จูนกล่าวแนะนำตัวเองสั้นๆ แล้วเสียงแบ็กกิ้งแทร็คก็ดังขึ้น เพลงรักจังหวะเต้นรำก็เริ่มบรรเลง จูนร้องได้อย่างมั่นใจ เธอเต้นรำไปตามจังหวะเพลงอย่างเป็นธรรมชาติ

ตรียิ้มกับภาพที่เห็นตรงหน้าอย่างพอใจ เมื่อปรายตาไปมองทีมงานคนอื่นๆ ที่อยู่ในสตูดิโอ เขาก็เห็นว่าทุกคนมีรอยยิ้มแตะแต้มอยู่ที่ใบหน้าเกือบทุกคนรวมทั้งบิดาของเขาด้วย

เมื่อเพลงแรกจบลงเพลงที่สองก็เริ่มขึ้น จูนสามารถถ่ายทอดเพลงรักอารมณ์เศร้าได้อย่างลึกซึ้ง รวมทั้งท่าทางที่กลมกลืนกับอารมณ์เพลง ทำเอาคนดูนั่งซึม เมื่อเพลงจบลง ตรีให้จูนกลับเข้าไปในห้องแต่งตัว เพื่อพักดื่มน้ำและเตรียมพร้อมสำหรับการร้องเพลงเล่นกีตาร์ในเพลงสุดท้าย

จูนทำได้ดีมาก เหลือเพลงสุดท้ายโชว์เต็มที่เลยนะครับตรีให้กำลังใจเด็กสาว สายตาที่ทอดมองเต็มไปด้วยความชื่นชอบและพึงใจ จนแพทซึ่งแอบมองอยู่อีกมุมหนึ่งของห้องแต่งตัว มองอย่างไม่ค่อยสบายใจนัก

เมื่อทีมงานเดินเข้ามาบอกว่าที่เวทีโชว์พร้อมแล้ว ตรีก็พาจูนออกไปยังสตูดิโออีกครั้ง ซึ่งมีเก้าอี้ทรงสูงและกีต้าร์โปร่งวางรอสำหรับเธอแล้ว จูนนั่งลงบนเก้าอี้ หยิบกีต้าร์ขึ้นมา สูดหายใจลึกๆ ขยับไมค์เข้ามาใกล้อีกหน่อยแล้วเอ่ยขึ้นว่า

จูนชอบเล่นกีต้าร์มาตั้งแต่อายุสิบสอง โดยมีพี่ชายและเพื่อนๆ ของพี่ชายช่วยกันสอน ไม่ว่าผลการเทสต์เสียงครั้งนี้จะเป็นอย่างไร จูนอยากบอกว่ารู้สึกดีใจมากๆ ที่ได้มานั่งตรงนี้และได้มีโอกาสร้องเพลงเล่นกีต้าร์ ซึ่งเป็นสิ่งที่จูนรักที่สุดให้ทุกท่านได้ฟัง

เสียงปรบมือดังขึ้น เหมือนจะเป็นการให้กำลังใจเด็กสาว แล้วนิ้วยาวเรียวข้างซ้ายของเธอก็วางลงไปบนเส้นลวดทั้งหกสาย นิ้วยาวเรียวข้างขวาก็กรีดสายอย่างชำนาญเพื่อขึ้นอินโทรเพลง แล้วเสียงของเธอดังขึ้นอย่างสดใส กับเพลงที่ซึ่งมีแต่เรา

ยื่นมือของเธอมาสิ คนดีของฉัน

ฉันจะพาเธอไป ณ ที่แห่งหนึ่ง

ที่ซึ่ง สวยงาม สงบ มีแมกไม้ สายธาร แสงดาว และดอกไม้ที่เธอชื่นชอบ

ที่แห่งนั้นมีแต่สายลมอุ่น ไม่ร้อนเร่า ไม่เหน็บหนาว

เธอจะเห็นในสิ่งที่อยากมอง

และได้ทำในสิ่งที่อยากทำ

ที่ตรงนั้นจะมีแต่คนที่รักเธอและเธอรัก

จะไม่มีใคร หรือสิ่งใดอื่นที่จะทำให้เธอหม่นเศร้า

ที่แห่งนั้นอยู่ไม่ไกลเลยคนดี

ซุกซ่อนอยู่ในหัวใจที่มีรัก

ถ้าเพียงแต่เรารักกัน

เราจะได้ครอบครองสถานที่แห่งนั้น

ชั่วนิรันดร์

 

พี่แพท...นั่นพี่ฟ้านี่นา เขามากับใครน่ะ ทำไมท่าทางดูหวานกันจังเลยจูนหันมากระซิบกับแพท ขณะกำลังนั่งทานข้าวในร้านอาหาร หลังจากเทสต์เสียงเสร็จ โดยมีตรีนั่งร่วมวงอยู่ด้วย เขามองจูนอย่างแปลกใจที่ทำท่ากระซิบกระซาบกับแพท จูนหันมายิ้มแห้งๆ กับชายหนุ่ม แล้วเอ่ยเสียงอ่อยๆ

พอดีเจอคนรู้จักน่ะค่ะ

เหรอครับ...ไปทักก็ได้นี่ครับตรีบอก ใบหน้าหล่อเหลาแต้มยิ้มอย่างอ่อนโยน

อ๋อ ไม่ดีกว่าค่ะ ท่าทางเขาจะไม่อยากให้ใครขัดจังหวะจูนคิดว่ามันเป็นแบบนั้นจริงๆ ท่าทางของฟ้ากับผู้ชายมาดดีคนนั้นดูไม่ใช่คนที่คบหากันอย่างธรรมดา เธออยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างฟ้ากับพี่เดย์ หันไปจ้องแพท ก็เห็นทำท่าไม่รู้ไม่ชี้ แถมยังก้มหน้าก้มตาตักอาหารเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย ท่าทางแบบนี้แสดงว่าต้องมีอะไรปิดบังเธอ

เมื่อเดินออกมาจากร้าน จูนก็เอ่ยขึ้นอย่างรีบร้อน

พรุ่งนี้เจอกันที่บริษัทนะคะคุณตรี

ครับ...” ชายหนุ่มรับคำอย่างง่ายๆ เมื่อเขาหมุนตัวจากไปไม่กี่ก้าว จูนก็หันมาลากแพทไปยังที่จอดรถอย่างเร่งรีบ และเมื่อเข้ามาในรถแล้ว

พี่แพท ทำไมฟ้ามากับผู้ชายอื่นได้!”

พี่จะไปรู้เรอะ

พี่แพท!”

โอ๊ย!” ด้วยว่าฝ่ามือเล็กๆ ฟาดเต็มแรงที่แขนของแพท

พี่แพทต้องรู้!” พูดไม่พูดเปล่า หากแต่ทำท่าจะลงไม้ลงมือกับแพทอีก

อะไรน่ะ คนไม่รู้จะให้รู้ได้ยังไงเล่าเขายังเป็นผู้ร้ายปากแข็ง

ถ้าพี่แพทไม่บอก จูนจะบอกพี่แจนว่าพี่แพทแอบชอบพี่แจนมานานแล้ว

เฮ้ย!” แพทร้องเสียงหลง เขายังไม่อยากให้แจนรู้ อยากบอกด้วยตัวเองมากกว่า แต่ว่าก็ยังหาโอกาสไม่ได้ พอๆ กับนึกขยาดกลัวแจนด่าเอา

จริงๆ นะจูนทำเสียงขู่

เล่นอย่างงี้เลยเหรอวะแพทครางออกมา มองหน้าเด็กสาวที่เขาหลวมตัวมาเป็นผู้จัดการส่วนตัวให้อย่างอ่อนใจ

ถ้าพี่บอกแล้วก็อย่าให้ไอ้เดย์ล่ะว่ารู้ล่ะ ไม่งั้นไอ้เดย์โกรธพี่แน่ๆ

เชื่อจูนเถอะน่าพี่แพท จูนไม่บอกพี่เดย์หรอกน่า เล่ามาเสียดีๆจูนเขย่าแขนแพทเหมือนต้องการเร่งเร้าให้อีกฝ่ายเปิดปากเสียที เพราะเธออยากรู้เรื่องของเดย์กับฟ้าเต็มทีแล้ว

แพทถอนหายใจเสียงดัง แล้วบอกทุกอย่างที่เดย์เคยบอกเขาให้จูนได้รับรู้ด้วย

เย้...” จูนร้องขึ้นอย่างดีใจ เมื่อรับรู้ว่าเดย์กับฟ้านั้นเลิกรากันไปแล้วจริงๆ 

ดีใจไปเถอะ วันหนึ่งเขาอาจกลับมาคืนดีกัน

จูนจะขัดขวางให้สุดความสามารถ” 

ถ่านไฟเก่านี่นะ แค่ลมหายใจแผ่วๆ ก็คุโชนได้แล้วแพทลอยหน้าลอยตาพูด ยิ่งเห็นหน้าหมองๆ ของจูน เขาก็ยิ่งชอบใจ

นั่นสิ...จูนก็แค่เป็นน้อง ไม่ใช่แฟนเก่าที่บางอย่างไม่สามารถจะทำแทนกันได้จูนทำหน้าเศร้าสลดขึ้นมาทันที เมื่อนึกถึงความจริงในข้อนี้

อยากให้ไอ้เดย์คว้าตัวเองมาทำบางอย่างแทนแฟนเก่าบ้างใช่ไหมล่ะ โอ๊ย!” แพทได้ฝ่ามือเป็นรางวัลในคำพูดที่แสนรู้ของเขา

คิดว่าไอ้เดย์มันเลิกกับฟ้าแล้ว จะหันมารักแกเหรอจูน

ก็หวังบ้างนิดหน่อยจูนสารภาพเสียงอ่อย

ไอ้เดย์ตอนนี้มันยังตัดใจจากฟ้าไม่ได้ หากฟ้ากลับมาหาอีกครั้ง พี่ว่าไอ้เดย์อาจกลับไปคืนดีได้

แต่จูนไม่มีวันยอมให้พี่เดย์คืนดีกับพี่ฟ้าเด็ดขาด!”

แกจะไปทำอะไรได้ล่ะจูน

จูนทำหน้าเศร้าขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินคำพูดของแพท ใช่...ทุกอย่างมันก็แล้วแต่ใจของเดย์ เธอไม่มีสิทธิ์บังคับให้เดย์รักหรือไม่รักใคร...


::::::::::::::::

ขอบคุณสำหรับการติดตามค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น

  1. #14 earn patchareeya (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 มกราคม 2560 / 22:14
    อยากได้ e-book จัง
    แต่ซื้อยังไงอ่ะ
    #14
    1
    • #14-1 จูนิ(จากตอนที่ 17)
      26 มกราคม 2560 / 11:52
      https://www.mebmarket.com/index.php?action=HowToBuy

      รายละเอียดการซื้ออีบุ๊คจากทางเมพนะคะ
      #14-1
  2. #13 เมเปิ้ล (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 มกราคม 2560 / 14:17
    เฮ้เหนื่อนแทนเลยจูน
    #13
    0