ริมทะเลรัก

ตอนที่ 16 : ในความเจ็บปวด (อัปเพิ่ม)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 631
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    31 ม.ค. 60

ในความผูกพัน

 

 

 

 

จูนดีใจมากหลังจากที่กินข้าวกันเสร็จ เดย์ก็พาเธอไปดูภาพยนตร์ จากนั้นก็พาไปเดินชอปปิง ซื้อเสื้อผ้า รองเท้าและกระเป๋าให้เธอ

พี่เดย์พอแล้วค่ะจูนดึงแขนชายหนุ่มไว้ เมื่อเขาทำท่าจะตรงดิ่งเข้าไปยังร้านเสื้อผ้ายี่ห้อดัง

ทำไมล่ะเดย์หันมาถามอย่างสงสัย

มันเยอะแล้วค่ะพี่เดย์จูนมองข้าวของที่เดย์ถืออยู่ ซึ่งมีอยู่ห้าถุงเข้าไปแล้ว

ไม่เยอะหรอกน่า อีกหน่อยจูนต้องเจอผู้คนเยอะขึ้น มีเสื้อผ้าเยอะๆ หน่อยก็น่าจะดีชายหนุ่มให้เหตุผล

แต่ที่ซื้อให้ก็เยอะแล้วนะพี่ ของแพงๆ ทั้งนั้นเลยนี่ไม่ใช่
ครั้งแรกที่เดย์ซื้อของให้จูน ตั้งแต่เด็กจนโตของขวัญที่เธอได้รับมากที่สุดก็จากเขานี่แหละ

พี่มีเงินน่า ไม่หมดตัววันนี้หรอก

รู้ว่าพี่เดย์รวย แต่จูนก็เกรงใจ พี่เดย์ให้จูนตั้งเยอะแล้วจูนรู้ว่าเขามีเงิน แต่เธอก็ไม่อยากให้ฟุ่มเฟือยกับข้าวของพวกนี้

ก็ทำไงได้ พี่ไม่มีน้องกับเขานี่

จูนอยากแย้งว่าเขาก็ยังมีแฟนนี่นา แต่ก็ไม่อยากให้บรรยากาศดีๆ ในวันนี้กร่อย แม้ว่าเขาจะซื้อข้าวของทุกอย่างให้เธอ แต่ก็เพียงแค่รู้สึกว่าซื้อของให้น้องเท่านั้น แต่สำหรับจูน มันมีความหมายมากมายกว่านั้น เพราะทุกอย่างที่เขาให้ จูนหวงแหนและเก็บมันไว้อย่างดี

เข้าไปดูหน่อยเถอะเดย์จูงแขนจูนเข้าไปในร้านเสื้อผ้าจนได้

 

แจนมองข้าวของที่เดย์ถือเข้ามาในห้องนั่งเล่นแล้วก็ต้องอุทานเสียงดัง

โห ซื้ออะไรมากันน่ะมากมายจัง

พี่เดย์ซื้อเสื้อผ้ารองเท้า กระเป๋าให้จูนน่ะพี่แจนจูนหันไปยิ้มหวานกับเดย์ แจนคว้าถุงเสื้อผ้ามาดูก็อุทานอย่างตกใจ

เดย์ นี่มันเสื้อผ้าราคาแพงๆ ทั้งนั้นเลย จูนน่ะไม่เกรงใจพี่เดย์หรือยังไงหญิงสาวหันไปต่อว่าน้องสาวทันที

ไม่เป็นไรครับพี่แจน เดย์อยากซื้อให้จูนน่ะชายหนุ่มบอก แล้วยิ้มบางๆ กับแจน ในขณะที่จูนหันไปยิ้มหน้าบานกับพี่สาว

พี่แจนไม่น่าแปลกใจอะไรมากมาย พี่เดย์น่ะใจดีกับจูนอย่างนี้มาตั้งนานแล้ว

ใช่สินะ แจนไม่น่าแปลกใจเลย ใช่ว่าครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เดย์ซื้อของราคาแพงๆ ให้จูน ก่อนหน้านั้นก็เคยซื้อ ทั้งจักรยาน นาฬิกา รองเท้า เครื่องประดับ เขาก็เคยซื้อให้จูนมาแล้ว บางทีมากมายจนพ่อกับแม่เธอต้องเรียกเดย์ไปคุย เพราะรู้สึกเกรงใจ แต่เดย์ก็ยืนยันว่าอยากจะซื้อให้จูนจริงๆ อยากให้พ่อกับแม่เธอคิดว่าเขาเป็นคนในครอบครัว และไม่แปลกเลยที่เขาจะซื้อของให้น้อง

ป้านวลหลับแล้วเหรอครับเดย์ถามไถ่ถึงคุณป้าของแจนกับจูน ที่เดย์รักและนับถือมากคนหนึ่ง

คุณป้าหลับแล้วจ้ะ บ่นปวดหัวนิดหน่อยแจนบอกชายหนุ่มรุ่นน้อง 

ครับเดย์อยู่คุยกับสองพี่น้องเพียงนิดหน่อย แล้วขอตัวกลับ

 

แกเลิกกับฟ้าแล้ว!” แพทร้องขึ้นอย่างตกใจ เมื่อกลับมาห้องพักของเดย์แล้วไม่เห็นมีร่องรอยของฟ้าเลย แม้ข้าวของก็ไม่มีสักชิ้น พอเดย์กลับจากบ้านป้านวล แพทก็ซักไซ้เพื่อนรักทันที ตอนแรกเดย์อ้ำอึ้งอยู่นาน แต่ทนแพทเซ้าซี้ไม่ได้จึงต้องบอกความจริงทุกอย่างที่เกิดขึ้น ที่ทำให้ฟ้าเลิกกับเขา 

ฉันคิดว่าจะไปง้อเขาอีกสักครั้งถึงตอนนี้เดย์ก็ยังตัดใจจากฟ้าไม่ได้

แล้วทำไมไม่บอกคนอื่นล่ะ อ๋อ...รู้แล้วแกกลัวว่าจูนจะมีความหวังขึ้นมาใช่ไหมพูดเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้

ใช่...ฉันกลัวจูนตัดใจจากฉันไม่ได้ ก็เลยยังไม่บอกความจริง
กับใคร แกก็อย่าปากโป้งล่ะแพท

อ้าวทำไมวันนั้นจูนมันบอกว่าแกคืนดีกันแล้ววันนั้นจูนบอกว่าฟ้ามาหาเดย์ที่ห้อง หลังจากที่จูนไปตามถึงที่ทำงาน

วันนั้นฟ้าแค่มาเยี่ยม และมาเอาของที่เหลือ

แล้วแกคิดจะไปง้อเขาอีกเหรอ

อยากจะลองอีกสักครั้งแม้เดย์จะไม่ได้แสดงให้ใครเห็นความทุกข์เศร้า ด้วยไม่อยากให้ใครสงสัย แต่ลึกลงในใจเดย์ก็ยังเจ็บปวดกับความคิดถึงที่มีต่อฟ้า

ฉันว่าเขาแปลกๆ นะเดย์ เลิกกับแกเพราะหึงจูนนี่นะก็ใช่ว่าฟ้าจะไม่รู้ว่าเดย์รู้สึกยังไงกับจูน

หรือว่าเขาจะมีคนใหม่แพทเปรยเบาๆ อย่างสงสัย

เดย์ไม่ตอบคำถามเพื่อนแต่เดินเข้าห้องนอนไปทันที  คำพูดของแพทเหมื่อนเสี้ยนเล็กๆ ที่ตำใจให้เจ็บแปลบจนเขานอนแทบไม่หลับ ทำให้เดย์ตื่นสายถึงเวลาสิบเอ็ดโมงกว่า เดย์รีบอาบน้ำแต่งตัว ขับรถออกไปยังที่หมาย เป็นร้านอาหารเล็กๆ ใกล้ที่ทำงานของฟ้า ซึ่งเป็นร้านที่เขากับฟ้าเคยทานด้วยกัน เดย์สั่งอาหารสามอย่าง ละเลียดทานอย่างเหม่อลอย เดย์ก็หวังว่าจะได้เห็นเธอ

ใช่...เขาไม่ได้อยากมารบกวนอะไรเธอเลย เพราะรู้ว่าฟ้าไม่มีทางกลับมาคืนดีกับเขาแล้ว แค่คิดถึง อยากเห็นหน้าบ้างก็เท่านั้น

เดย์นั่งอยู่นานถึงสองชั่วโมง กำลังจะเรียกพนักงานของร้านมาเก็บเงิน แต่แล้วก็ชะงัก เมื่อเห็นร่างบางของฟ้าเดินเข้ามาในร้านพร้อมกับหนุ่มหล่อมาดดีคนหนึ่งก้าวเข้ามาในร้าน ทั้งสองจับมือกันตลอดเวลา แม้ว่าจะเลือกโต๊ะที่นั่งได้แล้วก็ยังไม่ยอมปล่อย อาการเหมือนตกอยู่ในห้วงรักจริงๆ คือไม่ใส่ผู้คนรอบข้าง เฝ้าแต่มองตายิ้มหัวกันอย่างมีความสุข

เดย์ข่มความเจ็บปวดที่กำลังเสียดแทงไปทั่วทั้งอกอย่างอดทน ได้แต่เฝ้ามองคนที่ตัวเองรักหัวร่อต่อกระซิกกับคนอื่นอย่างขมปร่าในอก และเมื่อความเจ็บปวดแล่นริ้วจู่โจมอย่างไม่หยุดยั้ง เดย์จึงวางเงินลงบนโต๊ะ เดินออกจากร้านไปอย่างเงียบๆ

ขึ้นมานั่งบนรถแล้ว เขาซบหน้ากับพวงมาลัยอย่างคนไร้เรี่ยวแรง อยากร้องไห้ออกมาดังๆ ให้สมกับความเจ็บปวดที่รู้สึกอยู่ในเวลานี้ แต่ก็ไม่มีน้ำตาสักหยดไหลออกมา เสียงสะอื้นของเขาก็เหมือนดังอยู่ภายในใจเท่านั้น

...เจ็บแน่นจนเหมือนลมหายใจจะปลิดปลิว มันเป็นแบบนี้นี่เองเดย์คร่ำครวญในใจ นั่งนิ่งๆ เพื่อเรียกสติตัวเอง แล้วเคลื่อนรถออกไปจากลานจอดรถของร้านอาหาร

เดย์ขับรถด้วยความเร็วสูง เขาอยากจะพาตัวเองออกไปให้ไกลจากความเจ็บปวด อยากย้อนกลับไปในวันเวลาเก่าๆ เพื่อที่จะเก็บหัวใจตัวเองคืนมา เวลานี้เขาไม่อาจทนรับความเจ็บปวดต่อไปได้อีก เดย์ร้องไห้ออกมา จนภาพข้างหน้าพร่ามัว ก่อนที่ทุกอย่างจะพร่าพราย ชายหนุ่มรู้สึกถึงแรงกระแทก จากนั้นเขาก็ไม่รู้สึกเจ็บปวดใดๆ อีกต่อไป


+ฟื้นแล้วเหรอคะ เสียงทักทายนุ่มนวลพร้อมกับรอยยิ้มหวานๆ ของคนในชุดสีขาวทำให้เดย์ต้องยิ้มบาง แล้วพยักหน้าน้อยๆ

เอ่อ คุณต้องการโทร. ติดต่อใครหรือเปล่าคะ” 

ไม่ครับ ขอบคุณ คือผมเป็นอะไรมากหรือเปล่าครับเดย์จำได้เพียงแรงกระแทกจากรถที่วิ่งไปชนเสาไฟฟ้าข้างทาง เพราะหักรถหลบมอเตอร์ไซค์ที่กำลังแซงปาดหน้าอย่างไม่ดูตาม้าตาเรือ ดีที่ว่าเขาขับรถไม่เร็วมาก การกระแทกของรถกับเสาไฟฟ้าจึงไม่ได้แรงนัก แต่ก็เจ็บจนเขาหมดสติไปเช่นกัน

ตอนนี้คุณแค่หัวแตกเท่านั้น แต่คงต้องรอคุยกับคุณหมออีกทีนะคะพยาบาลบอกด้วยเสียงนุ่มนวล

แค่หัวแตกเท่านั้นเหรอครับ ผมอยากความจำเสื่อมจังเลยเขาเปรยเบาๆ แต่ก็ทำให้พยาบาลสาวหัวเราะเสียงใส

งั้นเดี๋ยวเอาโทรศัพท์และกระเป๋าสตางค์มาคืนให้นะคะ เผื่ออยากติดต่อครอบครัวหรือเพื่อนๆ

ขอบคุณครับ

ขอวัดไข้ก่อนนะคะ

เดย์อมปรอทไว้ใต้ลิ้นเพียงครู่หนึ่ง พยาบาลสาวก็ดึงออก

ไม่มีไข้นะคะ เดี๋ยวสักครู่คุณหมอคงมาดูอาการคุณพยาบาลสาวยิ้มให้เดย์อีกครั้ง แล้วเดินออกจากห้องไป เพียงครู่เดียวเท่านั้นเธอก็กลับเข้ามาอีกครั้ง พร้อมด้วยโทรศัพท์มือถือและกระเป๋าสตางค์ของเขา เดย์เอ่ยขอบคุณเบาๆ เมื่อร่างของพยาบาลสาวเดินออกไปจากห้องแล้ว เดย์ก็โทรศัพท์ไปหาแพท

แกอยู่ไหนเดย์เสียงห้วนๆ ของแพทตอบกลับมา

อยู่โรงพยาบาล มีอุบัติเหตุนิดหน่อย

เป็นไรมากหรือเปล่า

แค่หัวแตกน่ะ ตอนนี้แกอยู่ไหน

อยู่ที่ห้องนี่แหละ แต่เย็นๆ คิดว่าจะไปรับจูนที่บ้านป้านวล พอดีจูนมีนัดกับคุณตรีคุยเรื่องการ
เตรียมตัวสำหรับเทสต์เสียงน่ะ แกจะไปด้วยกันไหม

คงไม่หรอก เออ อย่าบอกเรื่องฉันกับจูนนะ คิดว่าตอนค่ำหรือไม่ก็พรุ่งนี้คงกลับห้องได้

ตกลงแกไม่เป็นไรมากแน่นะแพทถามขึ้นเพื่อความแน่ใจ

แน่สิก็เห็นอยู่ว่าหัวแตกเท่านั้น ร่างกายส่วนอื่นๆ ก็ปกติ รวมทั้งความจำก็ไม่ได้เสื่อมท้ายเสียงมีกังวานแผ่วเศร้า

ดีแล้วละที่แกไม่ความจำเสื่อม ไม่งั้นคงเหมือนพระเอกในนิยาย ที่จำคนรักของตัวเองไม่ได้ มันคงวุ่นวายพิลึก

ฉันเองก็อยากลืมเหมือนกันเสียงตอบกลับมาเศร้านัก

ฟังทะแม่งๆ นะแต่แพทก็รู้ว่าไม่ควรเซ้าซี้เดย์ในตอนนี้ ถ้าหมอนั่นจะเล่าอะไรให้ฟัง มันก็คงเล่าเองนั่นแหละ ถามไปก็เท่านั้น เดย์คุยกับแพทเพียงเล็กน้อยก็วางสาย เมื่อคุณหมอเข้ามาตรวจเช็กอาการของเขา

พรุ่งนี้ขอเช็กสมองดูอีกครั้งนะครับ ถ้าไม่มีอะไรผิดปกติก็คงกลับบ้านได้

ขอบคุณครับเดย์ยกมือไหว้คุณหมอที่วัยคงใกล้ห้าสิบปีแล้วอย่างนอบน้อม เมื่อคุณหมอเดินออกจากห้องพักฟื้น ทิ้งให้คนไข้นั่งซึมบนเตียงอย่างโดดเดี่ยว ปล่อยให้ความเศร้าค่อยๆ แทรกผ่านเข้ามาในหัวใจ พร้อมกับคำถามที่ทำให้ตัวเองยิ่งเจ็บปวด เดย์เพียงแค่อยากรู้ว่าฟ้าเคยรักเขาบ้างไหม ในวันที่ผ่านมา ทำไมถึงตัดขาดกันได้ง่ายๆ ราวกับเขาเป็นเพียงฝุ่นผงที่ปัดทิ้งออกจากเสื้อผ้า เดย์อยากทำได้อย่างเธอบ้าง เผื่อบางทีจะไม่เจ็บปวดแบบนี้

 เดย์เอนตัวลงบนเตียง ไม่มีหยาดน้ำตาและเสียงร่ำไห้ มีเพียงหัวใจแตกสลายที่ยังเต้นอย่างอ่อนล้า 

 ::::::::::::::::::


งานนี้อิพี่เดย์เลิกฟ้าชัวร์ๆ ค่ะ 

ขอบคุณสำหรับการติดตามค่ะ


  

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น

  1. #12 พี่น้อย0105 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 16:12
    สนุกค่ะยังมีเล่มอยู่มั้ยคะ
    #12
    1
    • #12-1 จูนิ(จากตอนที่ 16)
      17 มกราคม 2560 / 19:11
      ไม่มีค่ะ เพราะสนพ. พิมพ์เล่มนี้ และออกมานานแล้วค่ะ
      #12-1
  2. #11 pookpook502 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 14:23
    มาต่อเร็วๆๆนะ
    #11
    0