ริมทะเลรัก

ตอนที่ 13 : ไม่อาจตัดใจ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 592
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    5 ม.ค. 60





ชายหนุ่มนั่งรอเจ้าของบ้านอยู่เพียงครู่เดียว เขาก็เห็นผู้ปกครองของจูนรวมทั้งเจพี่ชายของเธอ เดินมายังห้องนั่งเล่นที่เขานั่งรออยู่ ตรีลุกจากเก้าอี้และยกมือไหว้คนสูงวัยกว่า ทั้งสองรับไหว้เขาด้วยรอยยิ้ม ก่อนเชื้อเชิญให้เขาทำตัวตามสบาย

"ผมมาขออนุญาตพาจูนไปเทสต์เสียงที่บริษัทน่ะครับ" ตรีเอ่ยขึ้นทันที เมื่อนั่งลงบนเก้าอี้ตามเดิมแล้ว

"เจก็เกริ่นๆ เรื่องนี้ให้ฟังมาบ้างแล้ว" ครูพิศเอ่ยขึ้นมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์ตามประสาคนเป็นแม่ ที่ต้องดูว่าคนที่ลูกตัวเองจะไปร่วมงานหรือใกล้ชิดด้วยเป็นคนเช่นไร แม้ภายนอกจะบอกอะไรไม่ได้มาก หากบุคลิกและแววตาของคนเราก็สามารถบ่งบอกอะไรบางอย่างได้เช่นกัน แม้จะไม่ทั้งหมด

ในสายตาครูพิศนั้นตรีก็คือชายหนุ่มหน้าตาดี ดูภูมิฐาน ที่สะดุดตาครูพิศมากที่สุดในตัวชายหนุ่มคนนี้ก็คือ แววตาที่ดูจริงจังและมองสบสายตาคนอย่างเปิดเผย

"ผมอยากจะให้ความสบายใจว่าผมจะดูแลจูนได้ และก็มั่นใจว่าจูนจะทำสำเร็จ"

"ฉันรู้ว่าลูกสาวฉันชอบการร้องเพลงเล่นดนตรีมาก และก็ไม่สามารถที่จะห้ามความฝันของจูนได้ แต่ก็เพียงห่วงใยตามประสาคนเป็นแม่ เพราะวงการบันเทิงมันมีหลายสิ่งหลายอย่างที่จะทำให้เด็กสาวคนหนึ่งหลงระเริงได้"

"แต่ผมเชื่อว่าจูนไม่ใช่เด็กสาวที่จะหลงระเริงอะไรง่ายๆ" ถ้อยคำของชายหนุ่ม ทำให้ครูพิศหันไปมองหน้าผู้เป็นสามีและลูกชาย

"คุณเพิ่งรู้จักจูนนะครับคุณตรี" เจเป็นคนเอ่ยขึ้น

"ผมเห็นความมุ่งมั่นบางอย่างในตัวเธอน่ะครับ แม้จะได้คุยกับเธอไม่มากนัก แต่ผมก็เห็นว่าจูนเป็นเด็กสาวที่มีความคิดมากทีเดียว และไม่แปลกใจหรอกครับ เพราะครอบครัวเธอดูอบอุ่นและห่วงใยกันอย่างดีแบบนี้"

"แต่จูนเป็นคนดื้อนะ บางครั้งก็เอาแต่ใจตัวเองมาก คุณแน่ใจเหรอว่าจูนจะทำงานภายใต้เงื่อนไขมากมายของบริษัทได้ ไม่ทำความเดือดร้อนให้คุณน่ะ" ครูพงษ์เอ่ยขึ้นอย่างเป็นกังวล เพราะยังไงจูนก็ยังเป็นเพียงเด็กสาวคนหนึ่งที่ยังเอาแต่ใจตัวเอง

"ผมมั่นใจครับ" ชายหนุ่มตอบเสียงหนักแน่น

"ฉันคงไม่ปล่อยให้ลูกเข้าไปทำงานกับคุณเพียงลำพัง อยากให้แพทไปกับจูนด้วย" จริงๆ ครูพิศอยากให้เจเป็นคนดูแลน้องสาว แต่เจยังห่วงผับ จึงตกลงกันว่าให้แพทเดินทางไปกับจูน ซึ่งแพทก็รีบตอบตกลงทันที

"อ๋อ ไม่มีปัญหาครับ ศิลปินเกือบทุกคน นอกจากบริษัทดูแลแล้ว ก็ยังมีคนในครอบครัวดูแลอีกต่อหนึ่งด้วย เป็นเหมือนผู้จัดการส่วนตัว"

"ถ้ายังงั้นฉันก็สบายใจ" ครูพิศบอกน้ำเสียงโล่งใจ

"ขอบคุณมากนะครับที่ไว้วางใจผม" ตรียกมือไหว้เจ้าของบ้านอย่างอ่อนน้อม

"นี่ก็ใกล้เที่ยงแล้ว คุณตรีทานข้าวด้วยกันนะคะ" ครูพิศเอ่ยชวนชายหนุ่ม

"ยินดีครับ" เขาตอบพร้อมรอยยิ้ม

ขณะที่ทั้งสี่คนกำลังนั่งทานมื้อเที่ยงกันอย่างเอร็ดอร่อยนั้น จูนซึ่งกลับมาจากบ้านเพื่อนก็ร้องขึ้น

"อ้าว คุณตรีมาเหรอ"

"พอดีตอนบ่ายๆ ผมต้องรีบกลับกรุงเทพฯ เลยแวะมาคุยกับคุณพ่อคุณแม่จูนก่อนน่ะครับ"

"อ๋อ คงเรียบร้อยดีนะคะ" จูนนั่งลงบนเก้าอี้ตัวที่ยังว่าง

"เรียบร้อยดีทุกอย่างครับ ต่อนี้ไปทุกอย่างขึ้นอยู่กับจูนเท่านั้น"

"ค่ะ จูนจะทำให้ดีที่สุด"

"อาทิตย์หน้าจูนเข้ากรุงเทพฯ ได้เลยนะ แล้วก็โทร. หาผม"

"ได้ค่ะ" 

หลังจากทานมื้อเที่ยงเรียบร้อยแล้ว ตรีก็คุยกับจูนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนล่ำลาทุกคน เพราะต้องเดินทางไปถ่ายละครต่อที่กรุงเทพฯ ซึ่งเหลืออยู่เพียงไม่กี่ฉากก็จะปิดกล้องแล้ว หลังจากนั้นเขาก็จะหันมาดูแลจูนอย่างเต็มที่

ถ้าเป็นคนอื่นตรีอาจต้องให้เรียนร้องเพลงก่อนที่จะเทสต์เสียง แต่สำหรับจูนเขามั่นใจว่าเสียงร้องของเธอสามารถเป็นนักร้องที่ดีได้ นอกจากจูนจะมีเนื้อเสียงที่ดีแล้วยังร้องเพลงเป็น ที่สำคัญจูนสามารถเล่นดนตรีและแต่งเนื้อร้องได้อีก ซึ่งมีไม่กี่คนในวงการเพลงที่นักร้องวัยรุ่นคนหนึ่งจะทำได้อย่างนี้ แถมจูนยังมีหน้าตา รูปร่างบุคลิกที่ถือว่าดีมากคนหนึ่ง ถ้าเขาไม่รีบจับเซ็นสัญญาก็ถือว่าโง่เต็มที ตรีมั่นใจเด็กสาวคนนี้จะเป็นดาวในวงการบันเทิงอย่างไม่ต้องสงสัย

 

เดย์วางโทรศัพท์มือถือลงบนโต๊ะตรงหน้า แพทเพิ่งโทร. บอกว่าจะมาพักอยู่ด้วย เพราะต้องขึ้นมาดูแลจูนที่กรุงเทพฯ แพทเอ่ยถึงผู้ชายที่ชื่อตรี ซึ่งนอกจากเป็นผู้กำกับชื่อดัง หากแต่เป็นถึงลูกชายเจ้าของค่ายเพลงยักษ์ใหญ่อย่างดีอาร์เอนเตอร์เทนเม้นท์ ในน้ำเสียงชื่นชมของแพทที่มีต่อตรี ทำให้เดย์เกิดความกังวลใจในความใกล้ชิดของตรีกับจูนที่จะมีขึ้นอย่างแน่นอนในวันหนึ่งที่ได้ทำงานเพลง ซึ่งเดย์มั่นใจว่าจูนเทสต์เสียงผ่านอย่างแน่นอน

เดย์ถอนหายใจเสียงดัง เดินไปยังระเบียงห้อง มองฟ้าสีหม่นของกรุงเทพฯ ด้วยความรู้สึกอันหนักอึ้งในหัวใจ เขาเริ่มสงสัยตัวเองขึ้นมาบ้างแล้วว่าความรักของเขาที่มีต่อจูนนั้นเป็นความรักแบบไหนกันแน่ แบบพี่ชายที่มีต่อน้องสาว หรือแบบชายหนุ่มที่มีต่อหญิงสาวคนหนึ่ง หญิงสาวที่จะทำให้หัวใจเขาหวานละมุน เหมือนอย่างที่เดย์รู้สึกต่อฟ้า

"มันไม่ใช่ จูนเป็นน้อง" เดย์พึมพำออกมาราวกับคนว้าวุ่น

เดย์เริ่มรู้สึกว่าตัวเองใกล้คลุ้มคลั่ง ไหนจะเรื่องจูน แล้วยังมาเรื่องฟ้าอีก เดย์ไม่ชอบใจที่จูนไม่ยอมพบหน้าเขา เดย์ไม่รู้ว่าควรจะจัดการกับสองเรื่องนี้อย่างไร หรือเรื่องไหนก่อน หรือว่าเขาควรปล่อยทั้งสองเรื่องไป แล้วทำใจให้สบาย บางทีเรื่องอาจไม่ร้ายเกินไปอย่างที่เขาคิด แต่หัวใจก็ร้อนรุ่มเหลือเกิน คืนนี้เขาอาจนอนไม่หลับ หากไม่ทำอะไรสักอย่าง!


:::::::::::::::::::

ขอบคุณสำหรับการติดตามค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น