ริมทะเลรัก

ตอนที่ 12 : ไม่อาจตัดใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 622
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    23 ธ.ค. 59

ไม่อาจตัดใจ

 

    

 

 

 

จูนปั่นจักรยานมาจอดไว้ใต้ต้นไม้มะพร้าวตามเดิม ในเวลาเกือบห้าทุ่ม เป็นเวลาที่เธอมั่นใจว่าเดย์คงกลับไปแล้ว แต่ยังไม่ทันที่เธอจะเดินหมุนตัวเข้าบ้านก็ต้องสะดุ้งสุดตัว เมื่ออยู่ๆ เดย์ที่แอบอยู่อีกด้านหนึ่งของต้นมะพร้าวหมุนตัวมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ

"พี่เดย์" เธออุทานเสียงแผ่ว

"ไงตั้งหน้าตั้งตาจะหลบหน้าพี่ไปถึงไหน!" เขาเอ่ยเสียงกร้าว ด้วยว่านั่งตบยุงรอเธอนานเกือบชั่วโมง

"ทำไมดึกป่านนี้ยังไม่กลับ" จูนพยายามมองไปทางอื่น เพื่อหลบสายตาแข็งกร้าวของอีกฝ่าย เธอไม่ชอบเลยเวลาที่เขาโมโห และแทบจะนับครั้งได้ที่เขาเป็นแบบนี้ ครั้งแรกที่เห็นความโมโหของเดย์จนควบคุมของตัวเองไม่ได้ก็คือ ตอนที่เธอถูกแขกในผับเมาแล้วมาลวนลาม เดย์กระโจนใส่หมอนั่นอย่างน่ากลัว กว่าพี่ชายเธอกับเพื่อนๆ จะมาแยกออกจากกันได้ เดย์ก็ซัดหมอนั่นหมอบไปแล้ว และตัวเขาก็มีเลือดไหลออกเต็มปาก จูนจำได้เธอพยายามเข้าไปเช็ดเลือดให้เขา แต่เดย์กลับตะคอกเธอใส่เธอเสียงดังลั่น

'ใส่เข้าไปได้ยังไงเสื้อผ้าแบบนี้' วันนั้นจูนใส่กระโปรงยีนสั้น เสื้อกล้ามรัดรูปเท่านั้นเอง แต่พอรู้ว่าเขาไม่ชอบ จูนก็ไม่เคยใส่เสื้อผ้าที่ล่อแหลมต่อสายตามนุษย์ผู้ชายกระหายความใคร่อีกเลย

"ยังมีหน้ามาถามอีกเหรอ" เดย์ครางออกมาอย่างเหลืออด

"พี่เดย์ดึกแล้วนะ กลับบ้านก่อนเถอะ ไม่กลัวพี่ฟ้าจะรู้เหรอมาหาจูนเวลามืดๆ ค่ำๆ แบบนี้"

"หยุดนะ ไม่ต้องมาอ้างชื่อคนอื่น!" เขาตวาดอย่างลืมตัว นี่ถ้าครูพิศกับครูพงษ์ยังไม่เข้านอน ก็คงโผล่หน้ามาดูเขาแน่ๆ ส่วนเจนั้นดีที่ว่าเขากลับไปที่ผับแล้ว

"คนอื่นที่ไหน พี่ฟ้าเป็นแฟนพี่ไม่ใช่เหรอ" จูนนึกรวนขึ้นมาบ้าง

"จูน!" ชายหนุ่มจับไหล่บางของเด็กสาวเขย่าอย่างลืมตัว

"ปล่อยจูนนะ!" เธอกรีดเสียงขึ้นพยายามผลักชายหนุ่มออกห่าง แต่เขากลับดึงเธอเข้าไปกอด จูนยืนนิ่ง พยายามข่มใจที่จะไม่ยกมือขึ้นกอดร่างเขาไว้ แต่ก็ยากเหลือเกิน

"อย่าทำแบบนี้กับพี่สิ" เพราะคำตัดพ้อนั้นแท้ๆ ทำให้จูนไม่อาจหักห้ามใจ เธอยกมือขึ้นกอดเขาไว้แน่น ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากปากเธอ มีแต่น้ำตาอุ่นๆ ที่รินไหลจนแทรกซึมเข้าไปในเสื้อยืดสีขาวของเดย์ ชายหนุ่มรับรู้ถึงหยาดน้ำตานั้นอย่างหวั่นไหว เดย์ไม่เคยคิดอยากทำร้ายจูนเลย แต่เดย์ก็ให้ในสิ่งที่จูนต้องการไม่ได้ ในขณะเดียวกันเดย์ก็ไม่อาจให้เธอเย็นชาต่อเขาได้เช่นกัน

"พี่เดย์ขอเวลาจูนนะ วันหนึ่งที่จูนทำใจได้แล้ว จูนจะกลับมาเป็นน้องสาวที่ดีของพี่จริงๆ เสียที"

"จูน" ชายหนุ่มรุนร่างเธอออกห่าง มองใบหน้าที่พราวไปด้วยน้ำตาอย่างงุนงง

"จูนยังไม่อยากเจอพี่เดย์ตอนนี้ พี่เดย์เข้าใจจูนหน่อยสิ จูนขอร้องนะ" เด็กสาวมองเขาอย่างวิงวอน

"ทำไมต้องทำขนาดนี้ล่ะจูน" เขาเอื้อมมือมาเช็ดน้ำตาให้เธอ

"จูนอยากให้ความรักของตัวเองจบลงจริงๆ อยากจะรักพี่เดย์อย่างที่น้องสาวรักพี่ชาย อย่างที่พี่เดย์รักจูนเหมือนน้องสาวคนหนึ่งไง จูนสัญญาวันหนึ่งจูนจะกลับมาเป็นน้องสาวที่ดีของพี่เดย์ให้ได้"

เดย์มองจูนอย่างโศกเศร้า เขาไม่รู้ว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้น ณ เวลานี้ มันคืออะไรกันแน่ เพราะมันดูไม่ต่างจากตอนที่รับรู้ว่าพ่อกับแม่จากเขาไปชั่วนิรันดร์ เดย์ไม่อยากสูญเสียจูนไปแบบนั้นเลย

"อย่าทำแบบนี้ได้ไหมจูน" เขามองเธออย่างวิงวอนบ้าง

"พี่เดย์นั่นแหละอย่าทำแบบนี้ เพราะมันจะยิ่งทำให้จูนตัดใจจากพี่ยากไปอีก นะพี่เดย์คนดี...ให้เวลาจูนนะ" จบประโยค เด็กสาวก็เขย่งเท้าเพื่อหอมแก้มชายหนุ่ม คิดจะหมุนตัวเดินเข้าบ้าน แต่เขากลับดึงตัวเธอเข้าไปกอดอีกครั้ง

"พี่ขอโทษนะ พี่ทำแบบนั้นไม่ได้หรอก"

          "พี่เดย์!" 


::::::::::::::::;;
ขอบคุณสำหรับการติดตามค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น

  1. #10 Dworueng123 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 03:41
    อย่าให้ความหวังทั้งๆที่เทอก้อไม่เลือกฉัน5555อินเดย์ทำไมไม่รู้เนี่ยแกรักจูนมากกว่าฟ้าอีกนะ
    #10
    0