ริมทะเลรัก

ตอนที่ 11 : ปวดใจ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 596
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    17 ธ.ค. 59





บ้านพักในรีสอร์ตเป็นบ้านไม้สไตล์คันทรี่ มีอยู่เพียงสี่หลังถูกรายล้อมด้วยต้นไม้ และแปลงดอกไม้หลากสี ดูร่มรื่น จากเฉลียงบ้านพักทุกหลังสามารถมองออกไปยังท้องทะเลอย่างโล่งตา แม้แต่ระเบียงห้องนอน

ภายในรีสอร์ตมีร้านอาหารเล็กๆ ถูกสร้างให้ห่างจากที่พักพอสมควร ผนังร้านกรุด้วยกระจกยาวรอบด้าน สามารถมองเห็นทะเล สำหรับคนที่ชอบนั่งอยู่ในร้านตากแอร์เย็นๆ ชุดโต๊ะที่อยู่นอกร้านใต้ต้นไม้สำหรับแขกที่ต้องการนั่งทานอาหารในบรรยากาศที่ได้กลิ่นไอสายลมจากท้องทะเลอย่างแท้จริง

โต๊ะด้านนอกถูกจัดเรียงยาวสำหรับที่นั่งประมาณสิบคน นอกจากครอบครัวของเดย์ ที่มีพี่ชาย พี่สะใภ้กับหลานชาย ยังมีเพื่อนสนิททั้งสามคนของเดย์ บรรยากาศมื้อค่ำสำหรับวันแรกของการมาพักผ่อนของเดย์ เลยครึกครื้น นอกจากทานอาหารทะเลอร่อยๆ แล้ว ทั้งหมดยังพูดคุยกันอย่างเพลิดเพลิน

ข้าคิดว่าแกจะชวนฟ้ามาเสียอีกแพทเปรยเบาๆ

เขาไม่ว่าง เดย์ตอบเสียงเรียบนิ่ง

"พี่ขอตัวก่อนนะคะจะพาเจ้าตัวเล็กไปอาบน้ำเตรียมเข้านอน" นินา พี่สะใภ้ของเดย์เอ่ยขึ้น หลังจากทานอาหารอิ่มเรียบร้อยแล้ว

"ตามสบายครับพี่นิ" เดย์เอ่ย และคนอื่นๆ ก็พยักหน้ารับรู้

"แดน ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ" เดย์ร้องบอกหลานชายวัยห้าขวบของเขา

"ครับ อาเดย์" แดนโบกมือให้ทุกคน ก่อนจะถูกผู้เป็นแม่จูงไปยังบ้าน ซึ่งเป็นตึกหลังใหญ่ที่อยู่ลึกเข้าไปจากบ้านพักของรีสอร์ตเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

หลังทานข้าวเสร็จทั้งสี่คนก็เดินเข้ามาในผับ ซึ่งเวลานี้กำลังเล่นเพลงจากแผ่นในท่วงทำนองสนุกสนาน มีหนุ่มสาวกำลังเต้นรำกันอย่างสนุกสนาน

เมื่อเลือกที่นั่งได้เรียบร้อยแล้ว ซึ่งเป็นโต๊ะหลังสุดของมุมร้าน ค่อนข้างห่างจากโต๊ะอื่นๆ เด็กในร้านเมื่อเห็นเดย์ก็ทยอยเดินเข้ามายกมือไหว้ทักทายชายหนุ่ม ผู้เป็นหุ้นส่วนของผับอีกคน

"พี่เดย์หายไปเลยนะครับ" เด็กหนุ่มคนหนึ่งเอ่ย

"งานยุ่งน่ะ"

"พี่เดย์สบายดีนะ"

"ก็เรื่อยๆ ว่าแต่นาย"

"สบายดี แต่คิดถึงเสียงกีตาร์ของพี่เดย์ชะมัด คืนนี้ต้องโชว์หน่อยนะพี่"

"ได้สิ"

"จะเอากับแกล้มอะไรไหม อย่าบอกนะว่าวันนี้แกไม่ดื่มเหล้า ข้าไม่ยอมเด็ดขาดเลยว่ะ" เจเอ่ยขึ้นเสียงจริงจัง

"ขอเป็นเบียร์แล้วกันว่ะ ไม่อยากเป็นโรคกระเพาะกำเริบอีก" เดย์ขยาดกับการปวดท้องอันแสนทรมาน

"ได้เลยเพื่อน" เจพูดก่อนจะเดินเข้าไปยังหลังร้าน

"เดี๋ยวพี่ขอตัวแป๊บหนึ่งนะ จะเข้าไปทักทายคนในครัวหน่อย"

 

"อ้าวจะเอาอะไรเพิ่มอีกหรือเปล่า" เจร้องถาม เมื่อเห็นเพื่อนเดย์เดินเข้ามาในห้องครัว เดย์หันไปทักทายพ่อครัวและเด็กล้างจาน แล้วดึงแขนเจเข้าไปนั่งห้องพักผ่อนของนักดนตรี

"มีอะไรวะ" เจถามขึ้นเมื่อนั่งลงบนโซฟาแล้ว

"จูนไม่มาร้องเพลงเหรอ" เดย์ไม่รู้หรอกว่าท่าทีร้อนรุ่มของเขา ทำให้เพื่อนมองอย่างแคลงใจ

"แกก็เห็นนี่นาว่ามันไม่มา" เจย้อน

"ทำไมล่ะ จูนไม่สบายหรือเปล่า" น้ำเสียงของเดย์เต็มไปด้วยความห่วงใย

"ก็ใช่"

"จูนเป็นอะไร"

"มันไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกแค่มีเรื่องไม่สบายใจนิดหน่อย แกคงไม่ต้องถามหรอกนะว่ามันไม่สบายใจเรื่องอะไร" ท้ายประโยคน้ำเสียงของเจติดจะหงุดหงิด เขาเองก็ไม่ชอบใจนักที่น้องสาวคนเดียวของเขาต้องมาจมอยู่กับความเศร้าหมองแบบนี้

"ฉันอยากเจอจูน" เดย์บอกสั้นๆ

"แต่จูนยังไม่อยากเจอแก" เจเห็นดวงตาของเพื่อนวูบแสง

"ฉันไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้เลย" เดย์เอ่ยเสียงแผ่ว

"ฉันรู้ว่าแกรู้สึกยังไงกับเรื่องนี้ แต่ช่างมันเถอะ วันหนึ่งจูนก็ต้องทำใจได้ ในเมื่อแกมั่นใจว่าไม่เคยมีใจกับมัน อีกไม่นานจูนมันอาจจะวุ่นวายกับการร้องเพลงและทำงานที่มันรักจนลืมแกไปได้ง่ายๆ หรือไม่มันก็จะได้เจอกับผู้คนมากขึ้น มันอาจเจอคนที่มันรักและรักมันเข้าสักวัน"

"วุ่นวายกับการร้องเพลงและทำงาน หมายความว่าไงเจ จูนจะต้องเข้ามหา'ลัยในเทอมหน้าไม่ใช่เหรอ"

"มันคงยังไม่เข้าหรอก ตอนนี้จูนต้องเตรียมตัวเพื่อไปเทสต์เสียงที่ดีอาร์เอ็นเตอร์เทนเม้นท์" เจเลยต้องบอกเดย์เกี่ยวกับตรี ที่มาทาบทามจูนให้ลองเทสต์เสียง

"จูนคงสบายใจและมีความสุขมากขึ้น" เดย์พูดสั้นๆ แล้วหมุนตัวเดินกลับไปยังโต๊ะ

 

"ฟ้าคืนนี้สวยจังเลย แต่ทำไมหัวใจเราเศร้าจัง" จูนรำพึงออกมาอย่างเหงาๆ ดวงตาเรียวกว้างที่มีรอยชื้นเหม่อมองไปยังท้องฟ้า จันทร์สวย ดาวพร่างพราวราวกับจะเยาะหยันหัวใจคนหม่นเศร้า จะมีใครสักกี่คนในโลกนี้ที่กำลังรู้สึกเหมือนจะขาดใจตายเช่นเธอ ตั้งแต่ที่เดย์กลับมาคบหากับฟ้าอีกครั้ง ไม่แม้สักคืนที่เธอไม่นอนร้องไห้ ยิ่งนึกภาพว่าป่านนี้ทั้งสองคงคลอเคลียกันที่ชายหาด เหมือนมีเข็มนับร้อยพันทิ่มแทงลงไปบนเนื้ออ่อนๆ ของเนื้อหัวใจ

"จูนยังไม่นอนอีกเหรอลูก" แสงไฟในห้องของเธอ คงเรียกความสนใจของแม่

"อ่านหนังสืออยู่ค่ะแม่ อีกสักพักก็จะนอนแล้ว" เธอตะโกนตอบไม่อยากโผล่หน้าให้แม่เห็นดวงตาแดงก่ำของตัวเอง

"อย่านอนดึกนักล่ะ"

"ค่ะแม่"

เมื่อได้ยินเสียงแม่เดินกลับห้องตัวเองไปแล้ว จูนก็เดินมาทิ้งตัวลงบนเตียงนอน หยิบตุ๊กตาหมีพูห์ตัวใหญ่มากอดไว้ สักพักเธอก็โยนลงไปกองบนพื้นห้อง เพราะเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเป็นของที่เดย์ให้มา จะว่าไปตุ๊กตาในห้อง ซึ่งมีอยู่เกือบสิบตัว เดย์เป็นคนซื้อให้เธอทั้งนั้น

จูนหันไปมองโทรศัพท์มือถือที่ดังขึ้นปลุกภวังค์ เมื่อเห็นว่าเป็นเดย์เธอก็ได้แต่นั่งมอง จูนบอกตัวเองว่าหากเธอยังตัดใจไม่ได้จากเขา จะไม่พบเขาอีกจะไม่พูดคุยอะไรด้วยทั้งนั้น วันหนึ่งที่ทำใจได้แล้ว หรือวันหนึ่งที่สามารถที่จะรักใครอื่นได้ จูนจะกลับมาเป็นน้องสาวที่น่ารักของเขา แต่วันนี้เธอยังอ่อนแอ หากยังพบเจอหรือพูดคุยกับเขา ทุกอย่างมันก็คงยังเหมือนเดิม จูนไม่อยากให้เป็นเช่นนั้น เธอไม่อยากที่จะร้องไห้ไปตลอดชีวิต!

โทรศัพท์เงียบเสียงไปแล้ว นาทีต่อมาก็ดังขึ้นอีกครั้ง และเธอก็นั่งมองจนมันจะเงียบหายไป เป็นอยู่แบบนั้นถึงหกครั้ง จริงๆ แล้วน่าจะปิดเครื่อง แต่จูนก็ไม่ทำ อยากได้ยินเสียงโทรศัพท์ที่เขาโทร. หา แม้ว่าจะไม่สามารถพูดคุยกับเขาได้ก็ตาม เพราะเสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นนั้นมันทำให้เธอรู้สึกว่า เขาก็ยังรักและคิดถึงเธออยู่ แม้จะไม่รักและคิดถึงอย่างที่เธอต้องการก็ตาม

เสียงโทรศัพท์ดังอยู่นานมาก นานจนไม่คิดว่าคนอย่างเขาจะสามารถทำอะไรได้ซ้ำซากขนาดนี้ จูนนั่งมอง นอนมองโทรศัพท์ที่ดังขึ้นต่อเนื่อง กระทั่งหลับไปในที่สุด

 

"นั่นแกจะไปไหนล่ะจูน" เสียงของแม่ที่ร้องถาม ทำให้เท้าที่จะก้าวออกจากบ้านชะงัก

"ไปบ้านพลอยจ้ะแม่" เธอร้องบอก แต่ไม่ยอมกหันมาสบตาแม่

"นี่มันค่ำแล้วนะ แล้วคืนนี้แกไม่ไปร้องเพลงเหรอ"

"ไม่ไปหรอกค่ะ เดี๋ยวจูนกลับก่อนห้าทุ่มนะแม่" ตราบใดที่เดย์ยังอยู่ที่นี่จูนก็ไม่โผล่หน้าไปให้เขาเห็นหรอก แม้เขาจะไม่ได้พาฟ้ามาก็เถอะ เมื่อตอนสายวันนี้จูนเองก็เพิ่งรู้จากพี่ชายว่าเดย์ไม่ได้พาฟ้ามาด้วย เห็นว่าเพิ่งคืนดีกัน นึกว่าจะพากันมาสวีทที่นี่เสียอีก

"อย่าเลยเวลานะ"

"ค่ะ" รับปากเสียงหนักแน่นแล้วจึงรีบออกจากบ้าน เกรงว่าคนที่เธอไม่อยากพบ จะเดินทางมาถึงเสียก่อน จูนตรงดิ่งไปยังจักรยานที่จอดอยู่ใต้ต้นมะพร้าว แล้วรีบปั่นออกไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่รู้ว่าร่างสูงของเดย์ที่กำลังเดินลัดเลาะพุ่มไม้มานั้นหยุดชะงัก เขาอยากจะวิ่งแล้วดึงตัวจูนมาถามไถ่ว่าเรื่องอะไรที่จะต้องมาหลบหน้าเขา โทรศัพท์ก็ไม่ยอมรับ อยากรู้ว่าเธอจะตัดขาดจากเขาให้ได้เลยหรือยังไง และที่รบกวนจิตใจเดย์มากที่สุดก็คือจูนจะตัดขาดจากเขาได้จริงๆ หรือ แล้วเขาล่ะทนได้ไหม ที่จะไม่ได้พบจูนอีกต่อไป เดย์รู้อยู่แก่ใจถึงคำตอบของตัวเอง ถึงร้อนรนจนแทบนอนไม่หลับทั้งคืน ด้วยอยากรู้คำตอบของจูนเช่นกัน

"เอ้าไอ้เดย์ แกไปยืนอยู่ตรงนั้นทำไมวะ ทำไม่ไม่ขึ้นบ้าน" เจโผล่หน้าออกมาจากหน้าต่างห้องนอนพอดี

"กำลังจะขึ้น" เดย์เดินด้วยท่าทางเฉื่อยชาเข้ามาในบ้าน เขายกมือไหว้ครูพิศกับครูพงษ์ ผู้เป็นเจ้าของบ้าน ซึ่งเป็นคนที่เดย์รักและเคารพมาตั้งแต่ยังเด็ก นอกจากทั้งสองจะเป็นครูของเขามาตั้งแต่ชั้นประถม ทั้งสองยังเปรียบเหมือนพ่อกับแม่ของเขาด้วย

"เดย์ผอมไปนะ" ครูพิศเอ่ยขึ้นหลังจากสำรวจชายหนุ่มอย่างถี่ถ้วน

"ครับ พอดีก่อนหน้านั้นเดย์ไม่สบายน่ะครับ"

"เป็นอะไรมากหรือเปล่าล่ะ"

"เป็นโรคกระเพาะนิดหน่อยครับ"

"ดูแลตัวเองหน่อยสิเดย์" ครูพิศทำเสียงเอ็ด ราวกับเดย์เป็นลูกศิษย์ตัวน้อยๆ เหมือนเมื่อครั้งอดีต

"ขอบคุณครับ ต่อไปนี้เดย์สัญญาว่าจะดูแลตัวเอง" เดย์พูดคุยกับครูพิศและครูพงษ์อยู่ครู่ใหญ่ แล้วเจก็ออกมาสมทบ

"แกน่าจะพาฟ้ามาด้วยนะเดย์ เพิ่งคืนดีกันมิใช่เหรอ"

เดย์แอบระบายลมหายใจน้อยๆ รู้ว่าเพื่อนกำลังแดกดันมากกว่าจะอยากถามจริงจัง ด้วยเรื่องรักของเขาทำให้จูนเจ็บปวด

"มิน่าจูนถึงไม่อยู่บ้านค่ำนี้ สงสัยมันจะโกรธเดย์อีกตามเคย" ครูพงษ์เอ่ยขึ้นบ้าง

"เดย์คงไม่ถือสาจูนมันนะเพราะคงชินแล้วละใช่ไหมเดย์" ครูพิศว่ามองหน้าชายหนุ่มพร้อมยิ้มปลอบโยน

เดย์ไม่ตอบ เพียงแต่ยิ้มบางๆ จะว่าไปแล้วเดย์ก็น่าจะชินกับท่าทางของจูนมานานแล้ว แต่ทำไมไม่รู้ครั้งนี้เขารู้สึกใจหาย เพราะจูนเล่นหลบหน้าเขา แล้วเจยังมาบอกว่าจูนจะตัดใจจากเขาให้ได้

"กินข้าวกันดีกว่านะ" ครูพงษ์เอ่ยตัดบทไม่อยากจะพูดเรื่องลูกสาวคนสุดท้อง ที่ทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเดย์มาตลอดตั้งแต่เด็กจนโตเป็นวัยรุ่น

"ทานเลยก็ดีเหมือนกันนะ แม่ก็หิวแล้ว"

"ก็ดีเหมือนกันครับ เจก็หิวแล้ว"


:::::::::::::::

ขอบคุณสำหรับการติดตามค่ะ


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น

  1. #9 siwleewu (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2559 / 12:27
    รอร้อรอ 
    #9
    0