ริมทะเลรัก

ตอนที่ 1 : เกลียดคนมีแฟน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,165
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    15 ธ.ค. 59

                              เกลียดคนมีแฟน

 

 

 

 

 

ห้องนั่งเล่นที่ผนังเป็นสีฟ้าอ่อนดูโปร่งตา ชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่บนโซฟาผ้าบุสีครีม ในห้องชุด ที่แม้ไม่ใช่ห้องกว้างใหญ่หรูหรา หากทว่ามีบรรยากาศอบอุ่น ด้วยการตบแต่งห้องในสไตล์คันทรี มีเฟอร์นิเจอร์ที่ทำด้วยไม้ธรรมชาติ ไม่ว่าจะเป็นชั้นหนังสือ ตู้เก็บของและตู้โชว์

เดย์ วันนี้วันเกิดแก้มล่ะ คืนนี้มีเลี้ยงฉลองกันนิดหน่อย เดย์จะไปกับฟ้าไหมคะเสียงหวานใสดังขึ้นมาจากเบื้องหลัง ขณะที่ชายหนุ่มกำลังนั่งทำงานอยู่หน้าจอโน้ตบุ๊ค และยังไม่ทันจะหันไปมองด้วยซ้ำ ร่างนุ่มนิ่มนั่นก็โถมเข้ามากอดเขาไว้ทั้งตัว

ไม่หรอกครับจะรีบเคลียร์งานให้เสร็จ ก่อนจะไปเที่ยวแม่ฮ่องสอนกับฟ้าอาทิตย์หน้าไงเดย์แตะริมฝีปากที่แก้มของคนที่เอาหน้ามาเกยไหล่เขาอยู่

ไม่เป็นไรค่ะ ฟ้าไปคนเดียวก็ได้ บางทีถ้าเมาอาจค้างที่บ้านแก้มนะหญิงสาวซุกจมูกที่ปลายคางสากนั้นเบาๆ

อือเดย์พยักหน้ารับรู้ ดวงตายังจดจ้องกับจอคอมพิวเตอร์ตรงหน้า

งั้นฟ้าไปทำงานก่อนนะ แล้วพรุ่งนี้เจอกันจัะ หญิงสาวบอก คลายแขนออกจากร่างของเขา แล้วเดินออกจากห้องชุด

ฟ้ากับเดย์คบหากันมาสามปีกว่า ความรักระหว่างเขากับเธอเริ่มต้นอย่างเรียบง่ายไม่หวือหวา ทั้งสองรู้จักกันในงานวันเกิดเพื่อนเก่าคนหนึ่ง ได้พูดคุยกันแล้วก็รู้จักว่าถูกคอไปกันได้ อาจเพราะฟ้ากับเดย์ทำงานอยู่ในแวดวงหนังสือจึงสามารถจูนกันได้อย่างไม่ยากเย็นนัก

ฟ้าทำงานอยู่ที่นิตยสารรายสัปดาห์ฉบับหนึ่ง ซึ่งเป็นหนังสือแนวการเมืองและเศรษฐกิจ ส่วนเดย์เคยทำงานนิตยสารแนววัยรุ่นมาก่อน และตอนนี้เขารับงานฟรีแลนซ์ออกแบบปกพ็อกเก็ตบุ๊คให้สำนักพิมพ์แห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นงานที่เดย์เห็นว่าไม่หนักเหมือนทำนิตยสาร

หลังอาหารเที่ยงที่สั่งขึ้นมาจากร้านอาหารภายในคอนโดมิเนียม เดย์นั่งทำงานไปได้เพียงเล็กน้อยเขาก็เผลอหลับไปตั้งแต่บ่าย เมื่อลืมตาขึ้นก็ทันเห็นท้องฟ้าเป็นสีส้มระเรื่อ เขาเดินไปเปิดเพลงบรรเลงในท่วงทำนองอ่อนหวานทว่าก็เจือรอยเศร้า ชายหนุ่มเดินไปหยิบขวดน้ำที่ตู้เย็น แล้วเดินไปยังระเบียงห้อง มองท้องฟ้ายามเย็นที่สีส้มกำลังถูกไล้สีให้จางลงเรื่อยๆ และอีกไม่นานท้องฟ้าก็จะกลายเป็นเทาแปรเปลี่ยนเป็นสีดำของยามราตรี วูบหนึ่งเดย์รู้สึกถึงบางอย่างที่รบกวนจิตใจมาหลายวัน ความรักก็คงเหมือนท้องฟ้าที่มีหลายสี แต่คงไม่มีใครอยากให้ความรักตนเองเป็นสีดำของยามราตรี คงอยากให้เป็นสีฟ้าใสของฤดูร้อนที่แจ่มจ้า แต่ใครจะสามารถขีดเขียนท้องฟ้าให้เป็นสีต้องการได้

ชายหนุ่มคิดอะไรฟุ้งซ่านอยู่เพียงลำพัง ก่อนอาบน้ำแต่งตัวออกไปปหามื้อเย็นทาน แล้วกลับขึ้นมาทำงานต่อ เพื่อให้เสร็จทันส่งตามกำหนด จะได้ไปเที่ยวแม่ฮ่องสอนกับฟ้าได้อย่างไม่ต้องมีกังวล

 

เดย์สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อฟ้าโถมตัวเข้ามากอดในตอนสาย กลิ่นเหล้าคละคลุ้งไปทั่วทั้งตัวหญิงสาว

ยังกะไปตกถังเหล้ามาแน่ะเดย์พึมพำทั้งที่ยังหลับตาอยู่

สนุกมากเลยน่ะ เสียดายเดย์ไม่ได้ไปด้วยฟ้าบอกเสียงร่าเริง พยายามซุกตัวเข้ามาในอ้อมแขนของเดย์

ตัวเหม็นอย่างงี้แล้วจะยังมานอนอีกเหรอเดย์กอดร่างของฟ้าไว้หลวมๆ

ก็คิดถึงเดย์น่ะฟ้าทำเสียงหวานอ้อน

วันนี้ไม่ไปทำงานหรือไงเดย์ลูบเรือนผมหญิงสาวเบาๆ

 มีนัดสัมภาษณ์คุณธรณ์ตอนบ่ายน่ะค่ะฟ้าเอ่ยถึงนักธุรกิจหนุ่มชื่อดัง เจ้าของธุรกิจสื่อสิ่งพิมพ์

เหรอเดย์พึมพำในลำคอ ก่อนหลับใหลไปอีกครั้ง

 

เดย์ควานหามือถือที่ส่งเสียงดัง ทั้งที่ยังไม่ลืมตา เขาพบว่ามันซุกตัวอยู่ใต้หมอนนั่นเอง ลืมตามองเบอร์ก็กดรับทันที มองไปข้างๆ ตัวก็พบเพียงความว่างเปล่า สงสัยฟ้าคงออกไปหาอาหารเช้าทาน

เดย์กลับฟ้าเดินทางมาถึงแม่ฮ่องสอนตั้งแต่ตอนบ่ายของเมื่อวาน เข้าพักในเกสต์เฮาส์แห่งหนึ่ง

  “ว่าไงเจเขาเอ่ยทักทายเพื่อนรัก

  “ไม่ว่าไงหรอก แต่อยากรู้ว่าเมื่อไหร่แกจะกลับบ้านบ้างวะ หกเดือนแล้วนะที่แกไม่กลับมาเลย ไม่ห่วงร้านบ้างรึไงวะ ระวังฉันกับไอ้แพทไอ้ต้าจะโกงแกบ้างหรอก

  “ยังไม่ว่างนี่หว่า อยากโกงก็โกงไปเลย ว่าแต่โทร. มาเรื่องแค่นี้เหรอวะ ยังเช้าอยู่เลยนะนี่ และตอนนี้ฉันกับฟ้ามาเที่ยวที่แม่ฮ่องสอนอยู่ด้วย

เดย์บอกเพื่อนรักซึ่งอยู่ที่ปราณบุรี อันเป็นบ้านเกิด เดย์กับกลุ่มเพื่อนสนิทหุ้นกันทำร้านอาหารกึ่งผับ แต่นานๆ ทีเดย์จะกลับบ้าน ซึ่งตอนนี้มีเพียงพี่ชายพี่สะใภ้และหลานชายตัวน้อยเท่านั้น พ่อกับแม่เขาเสียชีวิตไปเมื่อสี่ปีก่อนด้วยอุบัติเหตุทางรถ ตอนนั้นเดย์เศร้าและอ้างว้างมาก ดีที่ครูพิศกับครูพงษ์ พ่อแม่ของเจกับจูนและแจน ช่วยดูแลปลอบโยนให้กำลังใจ จนเขาสามารถใช้ชีวิตอยู่ได้อย่างมีความสุขจนถึงทุกวันนี้

  “ก็มีแค่นี้แหละ แต่เอ่อ มีคนคิดถึงแกมาก อยากจะปลายสายยังพูดไม่จบประโยค เดย์ก็ได้ยินเสียงใสๆ ดังขึ้น

  “พี่เดย์เมื่อไหร่จะกลับบ้านค่ะ จูนคิดถึงพี่เดย์นะ

  ชายหนุ่มยิ้มกับประโยคออดอ้อนนั้น

  “คงต้องรอพี่กลับจากแม่ฮ่องสอนก่อน

  “พี่เดย์ไปแม่ฮ่องสอนทำไมอ่ะ

  “พี่มาเที่ยวกับพี่ฟ้าน่ะครับ

  “ฮึ เกลียดพี่เดย์เดย์ได้ยินแค่นั้นจริงๆ แล้วสายก็หลุดไปทันที ชายหนุ่มส่ายหน้าน้อยๆ วันเวลาผ่านมาหลายปีนิสัยของน้องสาวเพื่อนสนิทเขาคนนี้ก็ไม่เคยเปลี่ยน จูนชอบบอกใครต่อใครโดยเฉพาะเพื่อนผู้หญิงของเดย์ว่าเธอเป็นแฟนเขา จะแต่งงานกับเขาเมื่อโตขึ้น ตั้งแต่เรียนประถมฯ ติดเขาแจ ไปไหนก็ตามหลังตลอด จนเดย์ถูกเพื่อนๆล้อเลียนไม่เลิก ว่าเขาคงไม่รอดพ้นคุกแน่งานนี้ แต่เดย์ก็รอดพ้นคุกมาได้หลังจากที่เข้ามาเรียนต่อในกรุงเทพฯ และตอนนี้จูนก็เพิ่งเรียนจบมัธยมปลาย แต่ดูเหมือนจูนก็ยังเป็นสาวน้อยเจ้าอารมณ์ ขี้งอนคนเดิม

  เดย์ตัดสินใจกดโทรศัพท์หาเจ

  “บอกจูนด้วยว่าจะซื้อของไปฝากนะ

  “อะไรวะเดย์ แกไปสนใจเด็กประสาทยังงั้นทำไม ดูสิพอรู้ว่าแกไปเที่ยวกับฟ้าที่แม่ฮ่องสอน แกทำงอน หนีเข้าห้องร้องไห้งอแง แล้วคืนนี้ข้ารับรองมันคงไม่ขึ้นไปร้องเพลงให้แขกฟังหรอก

  เจกับเพื่อนๆ รวมทั้งน้องสาวคนเดียวของเขา เล่นดนตรีและร้องเพลงในร้านของตัวเอง ซึ่งสามารถเรียกแขกได้มากพอสมควร โดยเฉพาะจูน เธอร้องเพลงเพราะและสามารถเล่นกีตาร์ได้ดี

  “เออน่าไปบอกจูนอย่างที่ข้าบอกนะเจ

  “แกชอบโอ๋มันแบบนี้แหละ มันเลยตัดใจจากแกไม่ได้เสียที แถมมันยังคิดว่าวันหนึ่งแกจะเป็นแฟนมันจริงๆ

  “อีกหน่อย จูนเจอคนที่ใช่ เขาก็เลิกสนใจข้าไปเอง อย่าไปว่าน้องนักเลยน่าเจ

  “แกนี่น่าจะมาเป็นแฟนกับมันเสียให้หมดเรื่องจะได้จะโอ๋กันทั้งวันทั้งคืน ตลอดชีวิตของแกเลยไงเจประชด เขารู้ดีว่าเดย์นั้นเป็นเพียงคนเดียวในกลุ่มเพื่อนที่ตามใจน้องสาวเขา จนอีกฝ่ายทำนิสัยเสีย พอไม่ถูกใจอะไรก็ปึงปัง อาละวาดงอแงเป็นเด็กไม่รู้จักโต ทั้งๆ ที่อายุสิบแปดเข้าไปแล้ว

  เดย์หัวเราะขำคำประชดของเพื่อน ก่อนตัดบทด้วยการขอเข้าห้องน้ำ เพื่อออกไปกินมื้อเช้า

 

::::::::::::::::::::::;

นิยายเรื่องนี้เคยตีพิมพ์กับสนพ. ศรีสยามในชื่อเรื่อง รักเกินห้ามใจ...พี่ชายคนนี้ นานจนจำปีไม่ได้แล้วเหมือนกัน แต่จำได้ยังไม่มีสมาร์ทโฟนหรือเฟซฯ ไอจี ฯลฯ เพราะฉะนั้นอาจมีอะไรๆ ดูล้าสมัยอยู่บ้าง 

ฝากติดตามด้วยนะคะ 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น