ลุ้นรับ...ปฏิบัติการรัก

ตอนที่ 7 : ความในใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 419
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    1 ธ.ค. 58

                              7

          

 

 

 

 

ทำไมต้องไปถ่ายในบ้านลูกค้าล่ะวีนินสะบัดเสียงใส่ภารณ ที่ยังดูแลการโปรโมทน้ำผลไม้ตราละไม

           “ก็ลูกค้าเขาต้องการยังงั้นนี่ครับ อีกอย่างมันก็เป็นอะไรที่สะดวกดีนะครับ เค้าจะได้ดูแลทีมงานนิตยสารเพรียวด้วยภารณให้เหตุผล

           “อีกอย่างมันเป็นการถ่ายแบบชุดว่ายน้ำ เพื่อโชว์เรือนร่างอย่างเต็มที่ การถ่ายในสระว่ายน้ำในบ้านของลูกค้านี่ สะดวกสบายไม่มีไทยมุงนะครับ

           เมื่อฟังเหตุผลของอีกฝ่าย เสียงวีนินก็เริ่มอ่อนลง

           “ค่ะ ตามใจแล้วกัน แต่บอกไว้ก่อนนะฉันไม่ใส่ทูพีชแบบเว้าขาสูงหรอกนะ อีกอย่างจะให้ฉันโพสท่าแบบยั่วยวนผู้ชายฉันก็ไม่ทำหรอกนะ

           “ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับคุณวีนิน ผมคุยกับทางบก. แฟชั่นแล้ว อีกอย่างนี่ลูกค้าก็ไม่ได้ต้องการแบบนนั้นเลย แค่อยากเสนอในแง่ที่ว่า
รูปร่างดีด้วยการออกกำลังกายและดื่มน้ำผลไม้ที่มีประโชยน์ ไม่ได้ต้องการนางแบบยั่วสวาท

           “ค่ะ หวังว่าจะไม่หลุดคอนเซ็ปต์ของสินค้าวีนินแอบกระแทกเสียงนิดๆ ตามอารมณ์ ซึ่งเธอเองก็ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด มันหงุดหงิดตั้งแต่ที่เห็นภาพของตรัยรัตน์กับสาวไฮโซฯ คนนั้น หรือเพราะกรรชัยโทร.มาตื๊อไม่ลดละ อีกทั้งกรณ์ยังตามตอแยไม่เลิก แล้วยังจะพลอยรุ้งที่หาเรื่องเธอทุกครั้งที่มีโอกาส

           “งั้นพรุ่งนี้เจอกันที่บ้านของลูกค้าเลยนะครับ นี่แผนที่นะครับ

           “ค่ะหญิงสาวรับแผนที่มาถือไว้ บอกตัวเองว่าตั้งใจกับงานตรงหน้าที่ได้เงินก้อนใหญ่มากกว่าจะไปเสียเวลาคิดเรื่องที่ทำให้จิตใจไม่เป็นสุข

          

           กรณ์รู้สึกโมโหสุดขีดที่รู้ว่าพลอยรุ้งโทร. มาก่อกวนภานี ให้ข่าวว่าเขากำลังจีบวีนิน

           “ภาครับอย่าเชื่อพลอยรุ้งสิ เขาแค่แค้นที่ผมเลิกกับเขา แล้วมาก่อกวนคุณเท่านั้นเขาบอกภรรยาเสียงอ่อน และมองเธออย่างวิงวอน

           “ฮึที่ผ่านมาคุณยุ่งกับใครก็ไม่ว่าเลย แต่อย่ายุ่งกับวีนินได้ไหม เพราะตรัยเขาจีบอยู่ และที่สำคัญวีนินเป็นพรีเซนเตอร์สินค้าเราอยู่ มันคงไม่ดีกับยอดขายสินค้า หากมีข่าวกับสามีชาวบ้าน!” ภานีกระแทกเสียง

           กรณ์ยิ้มบางๆ ก่อนจะเข้าไปโอบกอดภรรยา แล้วกระซิบว่า

           “ผมรู้ว่าคุณใจดีและปล่อยผม เพราะคุณรู้ว่าผมจะไม่ไปไหน แต่ผมก็รู้ครับว่าขอบเขตของผมแค่ไหน

           “งั้นก็ดีแล้ว หากคุณล้ำเส้น ฉันอาจตัดสินใจให้เด็ดขาด!”

           “ครับ ผมไม่ทำเช่นนั้นอยู่แล้วกรณ์ก้มลงจูบภรรยาอย่างเล้าโลม แต่เธอกลับผลักเขาออกห่าง

           “ไม่นะคะ เพราะฉันจะลงไปดูวีนินถ่ายแฟชั่นที่สระว่ายน้ำ คุณจะไปด้วยไหมปลายเสียงที่ตวัดขึ้นนั้น ทำให้กรณ์ตัดสินใจตอบไปอย่างไม่ลังเลว่า

           “ไม่หรอกครับ เดี๋ยวผมจะเข้าบริษัท

           “ค่ะ งั้นภาไปนะคะภานีเขย่งตัวจุมพิตแก้มสามีเบาๆ แล้วก็เดินออกจากห้องไป ปล่อยให้กรณ์นั่งซึมอยู่ในห้องนอน

           เขาคิดหาวิธีที่จะเข้าใกล้วีนิน และเขาก็คิดได้ว่าอย่างแรกที่ต้องทำในเวลานี้ก็คือเล่นงานพลอยรุ้ง!

 

           ขณะที่พลอยรุ้งจะผลักประตูห้อง ร่างเธอก็เซเข้าไปในห้องอย่างไม่ทันตั้งตัว ด้วยว่าร่างของเธอถูกผลักอย่างแรงจากทางเบื้องหลัง

           พลอยรุ้งหันไปมองร่างที่ตามหลังเข้ามาในห้องอย่างแค้นเคือง

           “คุณกรณ์มาที่นี่ทำไม

           “ถามได้!” เขาพูดเพียงแค่นี้ก็ปรี่เข้าไปกระชากผมยาวของพลอยรุ้ง
จนเธอหน้าเหยเกเพราะความเจ็บปวด

           “ปากดีนักจะเอาเลือดปากเธอออกพูดจบกรณ์ก็ฟาดฝ่ามือเต็มแรงที่มุมปากของอีกฝ่าย

           พลอยรุ้งกรีดร้องอย่างเจ็บปวดและหวาดผวาสุดขีด

           “คุณกรณ์พอแล้วค่ะ พลอยไม่ยุ่งเรื่องของคุณแล้วเธอยกมือไหว้และวิงวอนด้วยน้ำตา

           “ฉันไม่เชื่อคนอย่างเธอหรอก!” กรณ์ตะคอก เงื้อมือขึ้น

           “คุณกรณ์คะ พลอยจะช่วยคุณให้ได้วีนินถ้อยคำนั้นทำให้กรณ์ลดมือลง มองพลอยรุ้งอย่างหยั่งเชิง

           “จริงๆ ค่ะ พลอยจะช่วยคุณเอง ขอเพียงคุณกรณ์เมตตาพลอยบ้างนะคะ

           “เมตตาเหรอ

           “ค่ะ ให้พลอยได้รับใช้คุณเหมือนเคย แล้วพลอยจะทำทุกอย่างให้คุณได้สมหวังกับวีนินพลอยรุ้งเอ่ยเสียงหนักแน่นเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายคลายมือจากผมเธอแล้ว หญิงสาวจึงผวาเข้าไปกอดเขาไว้แน่น พลางเบียดเนื้อตัวกับแผงอกกว้างนั้น

           “เธอมั่นใจนะว่าสามารถจะช่วยฉันได้กรณ์ถามเสียงพร่าสั่นเมื่อพลอยรุ้งเริ่มรุกเร้าเขาอย่างเจนมือ อย่างคนที่รู้ความต้องการของเขาได้เป็นอย่างดี

           “พลอยมั่นใจค่ะคุณกรณ์พลอยรุ้งกระซิบเสียงออดอ้อน ก่อนจะอวดร่างเปลือยต่อหน้าเขาอย่างรู้เกม

งั้นฉันจะเมตตาเธอ แต่มีข้อแม้ว่าเธอห้ามวุ่นวายกับภานี และเรื่องของเราให้เป็นความลับ และเธอต้องแสดงออกว่าเธอเลิกกับฉันไปแล้ว เข้าใจไหมกรณ์ว่า ก่อนจะโถมตัวเข้าหาร่างเปลือยเปล่านั้นทันที

           พลอยรุ้งขานรับ ซ่อนสีหน้าพึงใจไว้อย่างมิดชิด เธอละเลงบทรักให้เขาอย่างทุ่มเทจนเขาพึงพอใจ

 

           ตรัยรัตน์ขยับม่านหน้าต่างห้องเพียงเล็กน้อย สายตาของเขามองไปยังร่างสูงระหงในชุดว่ายน้ำสีฟ้าสด ซึ่งกำลังยืนอยู่ริมสระว่ายน้ำ ภายในคฤหาสน์ของเขา ตรัยรัตน์รู้สึกว่าตัวเองขี้ขลาดที่จะเผชิญหน้ากับหญิงสาว เพราะกลัวว่าจะพูดหรือแสดงท่าทีว่าเจ็บแค่ไหนกับการรับรู้ว่าเธอยังมีหัวใจให้กับกรรชัย

           ตรัยรัตน์พยายามตัดใจจากวีนิน พยายามสานสัมพันธ์กับผู้หญิงอื่น แต่ก็เป็นไปได้อย่างยากเย็น เพราะในความคิดของเขานั้นยังมีภาพของวีนิน ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันในร้านกาแฟ ในผับในเวลาที่เขาได้จุมพิตเรียวปากอิ่มเย้ายวนนั้น

           มันคงเป็นไปได้ยากที่เขาจะตัดใจและลืมเธอ แล้วเขาควรทำอย่างไรดีนะ เดินหน้าเข้าหา มากกว่าจะคอยเลี่ยงอย่างงี้ อย่างน้อยๆ ก็ได้ทำอย่างที่หัวใจตัวเองต้องการ

           คิดได้เท่านั้นตรัยรัตน์ก็เดินออกจากห้องไป

           ริมสระว่ายน้ำนั้น นอกจากทีมงานแล้วยังมีพี่สาวและเด็กรับใช้ในบ้านมามุงดูการถ่ายแบบอย่างสนใจ พลางกระซิบกระซาบชื่นชมความสวยงามของนางแบบสาว

           “อ้าว กล้าออกมาจากห้องแล้วเหรอภานีร้องแซวน้องชาย

           “ครับพี่ ยังไงก็ต้องเดินหน้าต่อเขาเอ่ยเบาๆ ก่อนจะเพ่งสายตาไปยังเรือนร่างในชุดว่ายน้ำสีฟ้าสด ซึ่งแช่ตัวอยู่ในสระ เธอตวัดสายตามาทางเขาอย่างเฉยชา ในขณะที่ตรัยรัตน์ส่งสายตาวาวหวาน

           เมื่อการถ่ายแบบเสร็จสิ้นภานีก็อาสาพาวีนินไปอาบน้ำในห้องพักรับรองแขก

           “ตามสบายนะคะภานีกวาดมองร่างระหงนั้นอย่างชื่นชม

           “ขอบคุณค่ะ เอ่อคุณภานีคะ เรื่องคุณกรณ์น่ะค่ะ มีคนพยายามปล่อยข่าวว่าฉันเป็นเด็กเขาน่ะค่ะ มัน...”

          “ค่ะ ฉันเข้าใจ เข้าใจว่าคุณไม่มีทางสนใจกรณ์หรอก เพราะมีคนที่น่าสนใจกว่ากรณ์ชอบคุณอยู่นี่นาภานีพูดแล้วทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้ม

           “ฉันมองไม่เห็นเลยค่ะวีนินว่า

           “มองดีๆ สิคะ

          “ค่ะ หากมีใครสักคนมาชอบ ก็อยากให้เขามองเห็นตัวเราจริงๆ ที่เป็นคนธรรมดาคนหนึ่ง ไม่ใช่นางแบบเซ็กซี่

           “ต้องเปิดใจด้วยค่ะคุณวีนิน

           “ค่ะหญิงสาวรับคำสั้นๆ ภานีจึงขอตัว ปล่อยให้เธอจัดการกับตัวเองตามสะดวก

 

วีนินสะดุ้งสุดตัวเมื่อเปิดประตูห้องน้ำออกมา ก็เห็นว่าชายหนุ่มนั่งอยู่บนอาร์มแชร์ด้วยทีท่าสบายใจ วีนินกระชับเสื้อคลุม ก่อนจะเอ่ยเสียงเข้มอย่างมีโทสะ

คุณเข้ามาทำไม ไม่มีมารยาทเลย เกิดคนอื่นมาเห็นเข้าจะเข้าใจยังไง ไม่ให้เกียรติกันเลย!”

ผมอยากคุยเป็นการส่วนตัวตรัยรัตน์ว่า ยิ้มบางๆ แล้วมองไปทั่วร่างระหงนัตน์ตาวาวหวาน

ไปรอข้างนอกสิคุณ!”

กลัวผมเหรอเขาทอดเสียงเนิบนุ่ม

ไม่ใช่เรื่องกลัวไม่กลัว แต่คุณทำไม่ถูก!”

ถ้าเป็นไอ้กรร คุณคงไม่โวยวายอย่างงี้!” ตรัยรัตน์ลุกจากเก้าอี้มาเผชิญหน้ากับเธอ

เอ๊ะ! มันไม่เห็นจะเกี่ยวกับกรรเขาเลยนะ!” วีนินเริ่มเสียงดัง เพราะรู้สึกว่าชายหนุ่มพูดจาหาเรื่อง

เกี่ยวสิ ทั้งที่มันก็มีคนอื่นเห็นๆ ฮึ! รักนี้คงน่าประทับใจมากจนลืมกันไม่ลง!” ตรัยรัตน์กระแทกเสียง ทำหน้าเคร่งขรึม

ทำไม ฉันจะรักจะชอบใครก็ไม่เห็นเกี่ยวกับคุณเลยนะ!”

เกี่ยวสิ!” ตรัยรัตน์เอ่ยเสียงกร้าว แล้วคว้าข้อมือเธอไว้แน่น

เอ๊ะ!” วีนินร้องได้แค่นั้นจริงๆ เมื่อจู่ๆ เขาก็ดึงเธอไปกอด เธอดิ้นขลุกขลักในวงแขนเขา แต่ก็เพียงอึดใจเดียวเท่านั้นเมื่ออยู่ๆ เขาก็เอ่ยขึ้นว่า

ผมถามคุณจริงๆ เถอะ คุณไม่รู้สึกอะไรกับผมเลยเหรอ

วีนินไม่รู้จะตอบอย่างไร แต่เธอก็รู้สึกว่าอ้อมแขนเขาอบอุ่นนัก

           “ตอบผมสิเขาคาดคั้นพร้อมดันตัวเธอออกห่าง มองสบตาคู่สวยของหญิงสาวอย่างคาดหวัง

           “ฉันจะรู้สึกอย่างไรมันคงไม่สำคัญ เพราะคุณก็มีคนอื่นอยู่แล้ว คนที่เหมาะสม คู่ควร!”

           วีนินพยายามควบคุมอารมณ์เศร้าหม่นนั้นไว้อย่างสุดความสามารถ เธอรู้สึกว่าความรักของเธอไม่ว่าจะเกิดขึ้นกี่ครั้ง ดูเหมือนจะไม่มีทางเป็นจริงและสมหวังได้เลย เพียงเพราะเธอเลือกเกิดไม่ได้เท่านั้นหรอกหรือ

           “ผมไม่มีใครหรอก ผู้หญิงคนนั้นเป็นเพียงเพื่อนคนหนึ่งเท่านั้น ผมชอบคุณจริงๆ นะท้ายประโยคนั้นอ่อนโยน แต่วีนินกลับคิดไปว่า

           “คุณแค่ชอบ แค่หลงในรูปกายฉันเท่านั้น เหมือนผู้ชายมีเงินที่คิดว่าตัวเองเหนือกว่าฉัน อยากเก็บฉันเป็นเมียลับๆ เป็นผู้หญิงที่ซุกไว้เฉพาะในห้องนอนเท่านั้นวีนินแค่นยิ้ม

           “ผมไม่เหมือนไอ้กรรหรอกนะ ผมจริงใจจริงๆเขาย้ำอีกครั้ง

           “ตอนนี้ก็พูดได้สิ เพราะคุณยังไม่ได้ฉันนี่วีนินย้อนคำ มองชายหนุ่มอย่างหยันๆ

           “เอ๊ะ คุณคิดอย่างงี้เหรอ งั้นผมจะพิสูจน์ว่าถึงผมได้คุณแล้ว ผมจะทำยังไงกับคุณต่อไป!”

           ยังไม่ทันที่วีนินจะกรีดเสียง ชายหนุ่มก็ดึงร่างเธอเข้าไปกอดแนบแน่น วีนินพยายามดิ้นรนและเบี่ยงหน้าหนีปากและจมูกของเขาที่ระดมจูบไปทั่วดวงหน้าของเธอ

           “ปล่อยนะ…” วีนินเอ่ยเสียงสั่น และเนื้อตัวเธอก็อ่อนระทวยเมื่อเขาจูบแผ่วเบาที่เรียวปากเธอ มันนุ่มนวลอ่อนหวานเสียจนเธอเคลิ้มไหว จนไม่อาจห้ามใจ หญิงสาวไม่เพียงแต่จะไม่ขัดขืน หากแต่ยังรั้งร่างชายหนุ่มมาแนบชิดและจูบตอบเขาอย่างโหยหา


++++++++++++++



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น