Fic1D: Crazy Couple รักต่างมุม

ตอนที่ 9 : Chapter 9 : You're Still My Person,Even If I'm Not Yours #Louis

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 161
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    19 ต.ค. 58

My Destiny: Chapter 9 #Louis

 

 

 



[1/25]

 

วันนี้เป็นวันที่ไพลินมีดินเนอร์กับลูอิสหลังจากที่เมื่อวานเขามาชวนไพลินด้วยตัวเองทำเอาพนักงานในร้านกรี๊ดแทบสลบ หลังจากนั้นก็มีคำถามมากมายว่าทำยังไงไพลินถึงได้เดทกับลูอิส ทำเอาไพลินหนีขึ้นห้องแทบไม่ทัน และแล้ววันนี้ก็มาถึง

เมื่อเขาเข้ามาภายในห้องเสื้อแวบแรกเลยคือหล่อ คำๆนี้โผล่เข้ามาในหัวของไพลินอย่างรวดเร็วแต่ก็ต้องสะดุดกับผ้าพันคอผืนนั้น ไพลินรู้สึกคุ้นผ้พันคอผืนที่อยู่ตรงคอลูอิส

          “อ๋อน่ารักดีนะเธอถักเองเหรอ?”

          “นี่อย่าบอกนะว่า...”

          “จำของขวัญที่ตัวเองให้คนอื่นไม่ได้แสดงวาไม่ตั้งใจจะให้” ลูอิสพูดแล้วทำหน้าบูดบ่งบอกว่าตัวเองน้อยใจ

          “เปล่าๆๆๆ ฉันไม่คิดว่านายจะใช้มันน่ะ”

          “ทำไมอ่ะ น่ารักดีออกดูสิมีลายแครอทตรงนี้ด้วย” ลูอิสชี้ไปยังรูปแครรอทบนผ้าพันคอ

          “น่ารักเหมือนคนทำไง” เธอยิ้มให้ลูอิส

          “ฉันว่าเธอน่ารักกว่านะ” ลูอิสยีหัวไพลินเบาๆ

          “อ่ะแฮ่ม!! ไม่รีบไปทานอาหารเหรอคะ รีบไปเถอะค่ะหัวหลักหัวตอคนนี้เลี่ยนจนมดขึ้นแล้วค่ะ คงเบื่อของหวานไปอีกนาน” นิกกี้ที่ยืนมองสองคนที่กำลังสวีทกันพูดขัดและแซะเล็กน้อย

 

 

 

          ลูอิสและไพลินมาถึงร้านอาหารแห่งหนึ่ง ทั้งสองก็ลงมาจากรถและเดินตรงไปยังร้านอาหารด้วยกันไม่เพียงเท่านั้นมือทั้งสองปะสานกันระหว่างเดินไปยังร้านอาหาร

          ไพลินสั่งอาหารตามด้วยลูอิส เมื่ออาหารที่สั่งมาถึงทั้งสองก็รับประทานมันอย่างมีความสุข มันเป็นมื้อที่ดีที่สุดเท่าที่เคยมีมาสำหรับทั้งสองคน ระหว่างกินไปทั้งสองก็พูดคุยกันหยอกล้อไปมา

          “ของหวานมั้ยไพลิน?”

          “ก็ดีนะ ฉันขอไอศกรีมเชอเบ็ด”

          “รอแป๊บนะ”

          “จ้า”

          เมื่อลูอิสเดินไปสั่งไอศรีมที่เค้าท์เตอร์ก็มีผู้หญิงแก่ๆคนหนึ่งเดินผ่านโต๊ะไปพร้อมทั้งวางหนังสือพิมพ์ลงบนโต๊ะอย่างไม่สนใจคนที่กำลังนั่งอยู่

          ไพลินหันไปมองหญิงแก่อย่างเคืองๆก่อนจะหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาพลิกดู

          “!!!!” ไพลินกำลังจะพับหนังสือพิมพ์วางไว้ตรงที่ว่างๆแต่เธอต้องสะดุดตาเมื่อเห็นพสดหัวข่าวตัวโตว่า ลูอิสวันไดเรกชั่นจูบสาวกลางลอนดอน ลือ!!นั่นคือการเปิดตัวปฟนสาวคนใหม่

          ไพลินกำหนังสือพิมพ์แน่น แล้วมองไปยังรูปที่ลูอิสกับาสาวนิรนามคนหนึ่งกำลังจูบกันท่ามกลางผู้คนที่เดินไปมา...

 

          “ไอศรีมมาแล้ว...”

          “เคร้ง!!!” ไพลินปัดถ้วยไอศรีมจากลูอิสทิ้งแล้วรีบวิ่งออกไปจากร้านอาหารทันที เธอวิ่งไปเรื่อยๆ จนกระทั่ง

          พลั่ก!

          “โอ๊ย/โอ๊ย” เสียงไพลินและชายคนหนึ่งอุทานขึ้นมาพร้อมกัน เธอเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงที่ยืนอยู่

          “เดฟ/ลิน” ทั้งสองต่างเอ่ยชื่อคนตรงหน้ามาพร้อมกัน

          “มาทำไม?” ไพลินถามหลังจากที่เธอลุกขึ้น

          “มาหาตัวเองไง ไม่ดีใจเหรอ?” เดฟถามหน้าตาเฉย

          “ไม่!!” ไพลินตอบกลับเสียงแข็ง

          “แกล้งอำเค้าเล่นอะดิ...” เดฟใช้มือบีบแก้มไพลินเบาๆ

          “อย่ามาแตะตัวไพลิน!” เธอพูดแล้วปัดมือเขาออกทันที

          “ตัวเองเป็นอะไรห้ะ? เค้ามาหาแล้วไงจะเอายังไงอีก?”

          “เอายังไง เราป่ะที่ต้องถามเดฟว่าจะเอายังไง? จะเลือกเราหรือเลิกรุ่นน้องคนที่อยู่ในรูปนี้??” ไพลินเปิดรูปที่เธอได้แค็ปหน้าจอไว้ให้เดฟดู เจ้าตัวอึ้งไปสักพักก่อนจะพูดแก้ตัวต่างๆนานา

          ไพลินที่ยืนฟังคำแก้ตัวที่ไร้เหตุผลและเห็นแกตัวเนื้อตัวเธอเริ่มสั่นเทา น้ำตาค่อยๆไหลออกมาจนอาบแก้มใส...

          “ไพลินเดฟขอโทษ ให้โอกาสเดฟอีกครั้งนะ”

          “ไม่มีแล้วเดฟ เราให้โอกาสเดฟมามากแล้วนะ ตั้งแต่เราคบกันมาเราเป็นคนสำคัญสำหรับเดฟบ้างมั้ย?”

          “...”

          “เดฟไม่เคยใส่ใจเราเลย เรายอมเดฟทุกอย่าง พยายามเข้าใจเดฟ ถึงแม้ว่าเดฟจะบอกว่าตัวเองเรียนหนักโน่นนี่เราพยายามจะเข้าใจและเชื่อใจว่าที่เดฟไม่ว่างน่ะเพราะเดฟติดเรียนหรือต้องทำงานกลุ่มกัเพื่อน”

          “...”

          “แต่เดฟเอาความเชื่อใจแล้วก็ความรักของเราที่มีให้ไปไหนหมด?”

          “เราขอโทษแล้วไงลิน...เรายอมลินทุกอย่าง”

          “พอ!! เราถ้ามันไม่เวิร์คก็พอเหอะ ฝืนไปก็เจ็บป้ะ?”

          “แต่มันจะไม่มีอีกแล้ว เราสัญญา”

          “อย่าสัญญาเลย...จบดีกว่า...เดฟ...เราเลิกกันเถอะ” เมื่อเธอพูดจบก็วิ่งออกไปทันทีปล่อยให้เดฟยืนนิ่งงันอยู่ตรงนั้น...

          “ทำไมง้อยากง้อเย็นแบบนี้วะ!! เออเลิกก็เลิก คิดว่าอยากคบนักรึไง”

          “...” ไพลินมองหน้าเดฟนิ่ง

          “จะจบใช่มั้ย? ได้...งั้นจบ!! ฉันจะได้เป็นอิสระสักทีรู้มั้ยคบกัยเธอโคตรอึดอัด”

          “แล้วที่ผ่านมาคืออะไร?”

          “นั่นมันตอนที่ฉันยังไม่เบื่อไง”

          “อ๋องั้นเบื่อแล้วก็ทิ้ง คิดถึงก็กลับมางั้นสิ”

          “หึ! จะให้ตอบว่าใช่ก็ได้นะ”

          เมื่อได้ยินคำตอบไพลินก็วิ่งออกไปจากตรงนั้นอย่างรวดเร็ว เธอนั่งลงบนม้านั่งตัวหนึ่งแล้วปล่อโฮออกมา...น้ำตาไหลรินออกมาจนแก้มของเธอปียกปอนไปหมดความรู้สึกทุกอย่างถูกปลดปล่อยออกมาตามหยดน้ำตา

         

*Pailin’s Side*

ฉันนั่งลงตรงม้านั่งตัวหนึ่งแล้วร้องไห้ออกมาปล่อยให้ความรู้สึกทั้งหมดไหลออกมาตามน้ำตาที่ไหลออกมา...ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าการอกหักมันเจ็บแบบนี้นี่เอง...นี่แหละอกหักอย่างเป็นทางการ

ไม่คิดเลยว่าจะมีวันนี้...วันที่ฉันบอกเลิกเดฟคนที่ฉันเคยรักมากคนหนึ่ง...ฉันคิดมาตลอดว่าถ้าคบกันแล้วมันไม่เวิร์คก็ไปกันไม่ได้ ต่างคนต่างถอดออกมาซะจะดีกว่าทนหรือพยายามให้มันเหนื่อยเปล่า อีกอย่างนึงถ้ากลับไปคืนดีกับเดฟเหตุการณ์แบบนี้มันต้องเกิดขึ้นอีก เพราะมีครั้งที่หนึ่งแล้วครั้งที่สองและครั้งต่อๆไปต้องตามมา...

--------------

“ไพลิน...” ลูอิสเรียกไพลินเมื่อเขาพบว่าเธอกำลังนั่งร้องไห้อยู่ “เกิดอะไรขึ้นบอกฉัน ทำไมจู่ๆเธอถึงวิ่งออกมา”

ไพลินปาดน้ำตาก่อนจะหยิบหนังสือพิมพ์ฉบับนั้นโยนใส่หน้าตักของลูอิส

“ฮ่าๆๆๆๆ” ลูอิสหยิบหนังสือพิมพ์มาดูแล้วหัวเราะออกมา

“ขำอะไรของนาย?”

“นี่วันหลังอ่ะเวลาอ่านหนังสือพิมพ์ช่วยดูวันที่หน่อยนะ นี่มันฉบับปีที่แล้ว” ลูอิสพูดแล้วชี้ไปยังวันที่บนหนังสือพิมพ์

“...” ไพลินมองหน้าลูอิสด้วยความอายยยยยยยยยยย

“หึงน่ะสิ...ร้องไห้ด้วยโอ๋ๆๆๆๆ” ลูอิสดึงเธอเข้ามากอดแล้วปลอบใจ ทันที่ลูอิสอำพลินเข้ามาสวมกอดเธอก็ปล่อยโฮออกมาอีกครั้ง

“ฮื่อออออออออออออออออออ”

“เป็นอะไรบอกฉันสิไพลิน” ลูอิสดึงเธอออกมาจากอ้อมกอดแล้วมองหน้าเธอ

ไพลินเล่าเรื่องทุกอย่างให้ลูอิสฟัง คนตรงหน้าเธอคอยรับฟังเธออย่างตั้งใจและพร้อมที่จะรับฟัง...ทุกคำพูดที่ไพลินพูดออกมามันออกมาพร้อมกับหยดน้ำตาของเธอ ลูอิสใช้นิ้วหัวแม่มือค่อยๆเช็ดน้ำตาให้เธอ เมื่อไพลินเล่าจบก็ปล่อยโฮออกมาอีกครั้งลูอิสจึงดึงเธอเข้าไปกอดอีกครั้ง ไพลินใช้แขนสองข้างกอดลูอิสแน่น ลูอิสก็กระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น ความอบอุ่นจากอ้อมกอดของลูอิสทำให้ไพลินหยุดร้องไห้

และทั้งสองก็ค่อยๆคลายอ้อมกอดออกมา ลูอิสมองเจ้าของดวงตากลมโตด้วยสายตาที่อบอุ่นและห่วงใย ใบหน้าของเขาค่อยๆเคลื่อนเข้าไปใกล้กับคนตรงหน้า ลมหายใจอุ่นๆที่รินรดแก้มจนไพลินรู้สึกได้ เขาค่อยๆฝังปลายจมูกลงบนแก้มนุ่มๆของไพลิน จากนั้นก็เคลื่อนมายังริมฝีปากสีแดง ลูอิสครอบครองริมฝีปากของไพลิน...แล้วค่อยๆบดขยี้มันด้วยจูบรสหวาน

รสจูบค่อยๆร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนไพลินเริ่มหายใจถี่ ลูอิสจึงค่อยๆ ถอนริมฝีปากออกแล้วมองหน้าไพลินด้วยแววตาที่อบอุ่น

“ต่อไปนี้ให้ฉันดูแลเธอได้มั้ย?”

“...”

“ไม่ต้องยอมรับฉันตอนนี้ก็ได้...ฉันเข้าใจเธอนะตอนนี้”

“ขอบคุณนะลูอิส...ฉันมีความสุขและสุขใจที่อยู่กับนายทุกเวลานะ...”

“อื้อ” เขายิ้มให้เธอ

“แต่ฉันขอเวลาหน่อยได้มั้ย”

“ได้สิ ถ้าเธอต้องการ ฉันเข้าใจเธอนะไพลิน”

“ขอบคุณอีกครั้งนะ”

“อื้อออ เลิกร้องไห้ได้แล้ว ไม่สวยแล้วเนี่ย” ลูอิสพูดแล้วยีหัวเธอเบาๆ ก่อนจะเดินกลับไปยังร้านอาหารและขึ้นรถแล้วพาไพลินไปส่งยังห้องเสื้อ...







 

 

ไรท์มโนได้ดราม่า -0-
เพิ่งเจอมากับตัววันนี้เอง สถานการณ์แบบนี้เข้าใจไพลินนะ555
อย่าเพิ่งเบื่อกันน๊าาาา
อีกไม่กี่ตอนจะจบเเล้วน๊าาา T___T
ฝากติดตามจนจบเลยน๊าาาา >3< #รักส์ทุกคน อิอิอิ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

71 ความคิดเห็น

  1. #28 HUPPPP (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2558 / 12:04
    ไรต์สู้ๆๆน้าาาาทั้งนิยายแล้วก้อเรื่องจริง555มาต่อไวๆๆนะสู้ๆๆ
    #28
    0