Fic1D: Crazy Couple รักต่างมุม

ตอนที่ 8 : Chapter 8 : I Want To Be Inside Your Darkest Everything #Louis

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 162
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    19 ต.ค. 58


My Destiny: Chapter 8 #Louis

 

 

 


I Want To Be Inside Your Darkest Everything




                เวลายามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยแสงสี ภายในเมืองใหญ่แห่งนี้ ไพลินรู้สึกไม่โดดเดี่ยวเมื่อมีเขา...ลูอิสที่คอยมอบเสียงหัวเราะและความสุขให้เธอ และระหว่างนี้ทั้งสองกำลังยืนอยู่บนสะพานลอนดอนนั้น ลูอิสก็พูดขึ้นว่า

          “ไพลิน ฉันมีอะไรจะถาม”

          “อะไรเหรอ”

          “ถ้ามีคนๆนึงชอบเธอขึ้นมาเธอจะทำยังไง”

          “ถามทำไมเนี่ยฮ๊า...”

          “ก็ถามเฉยๆอ่ะ”

          “ก็คงจะ...บอกเค้าไปว่ายังไม้พร้อมมั้ง”

          “อ่อ...แล้วถ้าเค้าถามว่ามาพร้อมเมื่อไหร่ อีกนานมั้ย แล้วจะต้องทำยังไงเมื่อเธอพร้อม” ลูอิสรัวคำถามใส่จนไพลินชะงักไปครู่หนึ่ง

          “ฉันเริ่มสงสัยแล้วว่าเค้าคนนั้นน่ะมันเค้าหรือนาย”

          “เค้านั่นแหละ...เค้าๆๆ”

          “อ๋อ...งั้นบอกเค้าด้วยนะว่าถ้าเค้าเอาชนะใจฉันได้ก็เมื่อนั้นแหละ”

          “อ๋องั้นเดี๋ยวฉันบอกเค้าให้ละกันนะ”

          ไพลินหัวเราะออกมาพร้อมทั้งอาการเขิน เธอรู้ว่าที่ลูอิสพูดนั้นหมายถึงตัวเขาเองไม่ใช่ใครที่ไหน...เพราะแค่มองหน้าเขาเธอก็รู้แล้วว่าไม่มีใครให้เขามาถามแบบนี้หรอก แถมสายตาของเขาก็บอกว่าเขาน่ะโกหกไม่เก่ง...

          ส่วนลูอิสก็เช่นกัน เขารู้ตัวว่าโกหกไม่เนียน และไพลินก็รู้แล้วว่าเขาเป็นคนถามคำถามนั้นเองเอง เมื่อเป็นเช่นนั้นลูอิสจึงขยับเข้าไปใกล้ๆไพลินจนไหล่เขาและเธอชนกัน ไพลินที่รู้สึกว่าไหล่ของเธอกับลูอิสชนกันก็ขยับออกแต่ไม่ทัน ลูอิสใช้แขนซ้ายของเขาโอบไหล่เธอไว้ทันทีที่เธอรู้สึกตัว และในตอนนี้ไพลินก็อยู่ในอ้อมแขนของลูอิสเรียบร้อยแล้ว

          “นี่นาย! ชักจะมากไปแล้ว”

          “ทำไมล่ะ นี่กำลังจะเอาใจอยู่ไง”

          “แบบนี้ให้ติดลบ”

          “คร้าบบบ...งั้นเอาออกแล้ว”

          “ฮ่าๆๆๆ ดีมาก แต่ยังไงฉันก็ยังรู้สึกแปลกๆนะ...”

          “แปลกอะไรหืม?”

          “นายเป็นศิลปินชื่อดังฉันก็แค่คนๆนึงที่เป็นแฟนคลับไง...จะเหมาะเหรอ”

          “จะเป็นไรไปแค่รักกันก็พอ...”

          “-/////-

          “เขินหน้าแดงเลยง่ะ เวลาเขินรู้มั้ยว่าไพลินน่ารักมากเลย”

          “ไม่เขินก็น่ารักนะ ฮ่าๆๆๆ” ไพลินตอบแล้วเอามือไปบีบจมูกลูอิสเบาๆ

          “เล่นแบบนี้หมายความว่า...”

          “???”

          “เธอยอมให้ฉันจีบเธอใช่มั้ย?”

          “กลับบ้านกันเถอะ ง่วงนอนแล้ว” พูดจบไพลินก็เดินหันหลังกลับทันที เป็นเช่นนั้นลูอิสก็วิ่งตามเธอไปพร้อมทั้งดึงแขนเธอให้เธอหันหน้ากลับมา ทันใดนั้นเขาก็โน้มใบหน้าลงจุมพิตเธอทันที ริมฝีปากลูอิสบดขยี้ลงบนริมฝีปากของร่างบางที่ถูกเขาโอบกอดจนแน่น

          ท่ามกลางแสงไฟสลัวและอากาศที่หนาวเหน็บถูกสยบด้วยรอยประทับริมฝีปาจากลูอิส จูบเนิ่นนานที่เขามอบให้เธอยังคงคงความหวานฉ่ำและอ่อนโยน เนิ่นนานที่ทั้งสองยังคงจูบกัน...จนกระทั่งลูอิสสัมผัสได้ถึงร่างบางที่เริ่มมีอาการหอบเบาๆ ไม่ช้าเขาค่อยๆถอนจูบออกอย่างช้าๆ...
          ร่างบางหน้าแดงก่ำเมื่อคนตรงหน้ามองเธอด้วยสายตาหวานฉ่ำและมอบจูบอันแสนหวานให้แก่เธอ...

 

 

          หนึ่งชั่วโมงผ่านไปลูอิสก็พาไพลินมาส่งถึงห้องเสื้อ และเขาก็ต้องพบกับนิกกี้ เพื่อนสนิทของไพลินที่กำลังยืนรอไพลินกลับมาด้วยความเป็นห่วง

          “หายไปไหนมาฮะไพ...ว๊ายยยยยยยย นี่มันลูอิสวันไดเรกชั่นนี่...คราวนี้เห็นระดับเอชดีเลยแกกกกกกกกกกกกกก” นิกกี้พูดแล้วหันไปมองหน้าไพลิน

          “...” ไพลินจ้องหน้านิ่งกี้นิ่ง

          “อธิบายมาว่ายังไง ทั้งสองคน...” นิกกี้กอดอก แล้วมองทั้งคู่สลับกันไปมา

          “ผมเป็นไกด์ส่วนตัวของไพลินแล้วก็...”

          “ก็?” นิกกี้ทวน

          “แล้วก็กำลังจะจีบเธอ...เอ่อแบบ...แบบว่าตามจีบนั่นแหละ” ลูอิสพูด

          “นี่นาย!! พูดแบบนี้ได้ยังไง!?

          “เอ่อฉันกลับก่อนนะวันหลังจะพาไปเที่ยวอีกนะ บายครับ” พูดจบลูอิสก็ขับรถออกไปทันทีทิ้งให้ไพลินยืนอึ้งและนิกกี้ที่ยืนมองไพลินแบบเอาเรื่อง

 

 

 

          *Pailin’s Side*

          เมื่อลูอิสจากไปฉันก็เดินเข้ามาในร้านพร้อมกับนิกกี้ เธอมองฉันไม่ละสายตาพร้อมทั้งสายตาที่คาดคั้นเอาการ

          ฉันเดินเข้ามาในห้องแล้ววางกระเป๋าลงบนเตียงนอนก่อนจะหยิบกล้องถ่ายรูปมาดูภาพที่ถ่ายไว้

          “อธิบายมาเลยยัยลิน..ยังไงๆฮ๊า..” นิกกี้ดึงกล้องถ่ายรูปไปจากมือฉันทันทีที่เธอนั่งลงที่โซฟาตัวใหญ่ใกล้ๆฉัน

          “เอาคืนมานะนิกกี้” ฉันพยายามแย่งกล้องถ่ายรูปคืนมาแต่ไม่เป็นผล นิกกี้กดดูรูปรัว

          “โหยยยยยยยยยรูปโคตรเอ็กซ์คูลซีฟเลยแก วันหลังมาชวนฉันไปถ่ายบ้างสิ ฉันอยากถ่ายกับแฮร์รี่ เลียม เซน นะ...”

          “ทุกคน”

          “ใช่ทุกคนเลย”

          ฉันไม่ตอบแต่ดึงกล้องถ่ายรูปกลับมาแทน แต่นิกกี้ก็ยังไม่ละความพยายาม เธอยายามคาดคั้นเรื่องราวจากฉันจนฉันยอมเล่าเรื่องทุกอย่างให้เธอฟังทั้งหมด

 

 

 

          “จริงเหรอแก งี้เค้าเรียกพรหมลิขิตจ้า” นิกกี้พูด

          “แต่ฉันก็ยังรู้สึกแปลกๆอยู่ดี”

          “ยังไง?”

          “ก็ฉันเป็นแค่แฟนคลับ ส่วนเขาศิลปินชื่อดัง...อีกอย่างมันคงไม่ดีถ้าฉันจะคบกับเค้าทั้งๆที่เพิ่งเลิกกับแฟนเก่า ไม่สิเค้าเรียกว่ายังไงนะ?”

          “ไม่ไพลินไม่! เธอฟังนะ...แกไม่ผิดที่จะรักเค้า ตอนนี้เธอโสด ไม่ต้องไปสนใจไอ้บ้านั่นหรอก ตอนนี้แกกับมันไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว”

          “แต่เรายังไม่เลิกกันอย่างเป็นทางการนะ เค้ายังไม่บอกเลิกฉันตรงๆเลย”

          “ไอรูปนั้นแหละ...ที่มันบอกเลิกแก อย่าไปสนมัน แกควรจะเปิดใจรับคนใหม่ และทำตามหัวใจตัวเองซะ”

          นิกกี้พูดจบก็ลุกขึ้นเดินไปยังห้องครัวทันทีปล่อยให้ฉันนั่งอยู่คนเดียว ก็จริงอย่างที่นิกกี้พูดแต่...ฉันก็ยังกลัวอยู่ดี เพราะอีกไม่กี่อาทิตย์ฉันต้องกลับไทยแล้ว...ถ้าเราคบกันเราต้องห่างกันอยู่ดี ความห่างทำให้คนเปลี่ยนไปซึ่งมันจริง เพราะฉันได้ค้นพบมันตอนที่คบกับเดฟ...

          ฉันต้องทำยังไง...ทำตามที่ใจต้องการหรือ...

          “โอ๊ยปวดหัว!

          “ทำตามใจตัวเองยัยลิน...ฉันแนะนำ...” นิกกี้ตะโกนมาจากครัว

         

          ฉันได้ยินแต่ไม่ตอบกลับ ฉันมองดูรูปในกล้องถ่ายรูปที่มีฉันและลูอิสถ่ายรูปด้วยกัน เขาก็น่ารักดี...ตลอดวันนี้ฉันได้ไปเที่ยวกับเขา เขาทำให้ฉันมีความสุขมากและยิ่งไปกว่านั้นฉันรู้สึกดีกับเขามากๆด้วย ฉันไม่ได้คิดกับเขาแค่ศิลปินกับแฟนคลับแล้วในตอนนี้...

          เขาดูเป็นสุภาพบุรุษมาก ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันจนวันนี้...ฉันมั่นใจว่าเขาจะดูแลฉันได้ แต่เหนือสิ่งอื่นใดถ้าเราจะคบกัน...มันคงเป็นไปได้ยากแต่ฉันจะพยายาม...ทำในสิ่งที่หัวใจต้องการตามที่นิกกี้บอก

          ฉันจะเริ่มต้นความรักใหม่...กับเขา... (คนอ่านอย่าเพิ่งหมั่นไส้ไพลินนะคะ)

 

 

----------------

 

          “สวัสดีค่ะแม่” ไพลินรับสายโทรศัพท์ทันทีเมื่อเห็นว่าเบอร์ที่โทรมาเป็นเบอร์ของคุณแม่

          “ไงลูก สบายดีมั้ย?”

          “ดีมากค่ะ แล้วคุณพ่อคุณแม่สบายดีมั้ยคะ?”

          “สบายดีจ้ะลูก พ่อกับแม่เป็นห่วงหนูมากเลยนะ”

          “ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ หนูดูแลตัวเองได้”

          “จ้า...ดีแล้วจ้ะลูก ไว้เจอกันนะลูก”

          “ค่ะแม่”

          เหลือเวลาเพียง 25 วันเท่านั้นที่ไพลินจะอยู่ที่ลอนดอนและหลังจากนั้นเธอจะกลับไปยังประเทศไทย ไพลินหันไปมองปฏิทินแล้วทำหน้าเศร้า นิกกี้ที่เห็นไพลินทำหน้าเศร้าก็เดินมาหา

          “เป็นอะไรหืม?”

          “อีกยี่สิบห้าวันฉันต้องกลับแล้วนิกกี้”

          “กลัวจะไม่ได้เจอเขาใช่มะ?”

          “อื้อ...นั่นแหละเป็นสิ่งที่ฉันทำตามหัวใจตัวเองไม่ได้นิกกี้...ฉันกลัวว่าถ้าเราคบกันแล้วเราห่างกันมันจะเป็นเหมือนเดฟอีกนิกกี้แกเข้าใจฉันมั้ย”

          “ฉันเข้าใจแกนะไพลิน แล้วเธอจะทำยังไง?”

          “ฉันจะบอกเขา”

          “ฉันคิดว่าแกน่าจะทำทุกเวลาให้มันมีความสุขและคุ้มค่ากับลูอิสนะ”

          “ทำไมแกคิดแบบนั้นนิกกี้?”

          “ก็เพราะเราจะได้เก็บช่วงเวลาดีๆไว้คิดถึงกันไง อย่างน้อยก็เคยมีความสุขร่วมกันไม่ใช่เหรอ”

          “ก็จริง...”

          “เลิกกังวลแล้วทำตามหัวใจตัวเองอย่างกล้าๆหน่อยสิ”

         

         

 

 

          เรามานับถอยหลัง 25 วันของไพลินและลูอิสกันน๊า...

ลองมาลุ้นกันว่า 25 วันจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง

ไรท์กำลังรีบดำเนินเรื่องให้จบเร็วๆนะ

เพราะถ้าเปิดเทอมคงไม่มีเวบามาอัพ

งั้นขอสปอยไว้ว่าอีก7ตอนก็จะจบแล้วนะ

ติดตามให้จบด้วย ^_______^

#รักทุกคน 555555555555

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

71 ความคิดเห็น

  1. #71 Spider (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2559 / 20:47
    25 วันนี้ตื่นเต้นมากก

    มีมือที่สามมั้ยย

    เอานิกกี้ไปตบกับแฟนใหม่เดฟหน่อยย5555
    #71
    0
  2. #27 Thipnapa148 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2558 / 21:44
    จะติดตามตลอดๆ
    #27
    0
  3. #26 nnnatprn (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2558 / 21:09
    เร็วจัง.. // ไรท์อย่าเพิ่งไปสิ //
    #26
    0
  4. #25 ppooh.osborn (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2558 / 14:12
    25 วัน... งื้อออ รอๆ อยากรู้ละ 55555 จะติดตามไปเรื่อยๆเลยยย สู้ๆนะ~
    #25
    0
  5. #24 HUPPPP (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2558 / 13:37
    มาต่อไวๆๆน้าาาาาสู้ๆๆ
    #24
    0