Fic1D: Crazy Couple รักต่างมุม

ตอนที่ 3 : Chapter 3 : Again #Louis

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 201
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    19 ต.ค. 58

My Destiny: Chapter #Louis

 

  

 



Again 


             “เป็นไงแกทำงานวันแรก?” หลังจากเลิกงานนิกกี้ก็โทรมาหาไพลินอย่างทันที

          “ก็ยุ่งๆหน่อยอ่ะแก ลูกค้าเยอะมากกกกก ได้พักซะทีเฮ้ออออ”

          “งั้นฉันไม่กวนละ แกพักผ่อนไปเถอะ”

          “โอเคแก แค่นี้นะ”

          “จ้าเพื่อนชะนีน้อย”

          ปลายสายถูกตัดลงพร้อมๆกับร่างบางที่ล้มตัวลงนอนบนเตียงและหลับไปในที่สุด ...

 

 

          “มิสซูซานครับนี่เป็นใบสั่งเสื้อผ้าจากสตูดิโอแบล็คให้จัดเสื้อผ้าสำหรับวันไดเรกชั่นทั้งห้าคนครับ” พนักงายยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งในมิสซูซาน

          “อ้อแล้วทางร้านต้องเอาไปส่งให้ที่สตูดิโอด้วยนะครับ” เขาพูดก่อนจะเดินไปหาลูกค้าที่กำลังเข้ามาในร้าน

          มิสซูซานอ่านรายละเอียดเกี่ยวกับเสื้อผ้า จากนั้นจึงสั่งให้พนักงานเตรียมเสื้อผ้าอย่างด่วนจี๋

          “เอ่อๆ คุณไพลินคะ ว่างมั้ยคะ?”

          “หือ? ว่างค่ะว่าง ไพลินทำบัญชีเสร็จพอดีเลยค่ะ”

          “งั้นเอาเสื้อไปส่งที่สตูดิโอแบล็คได้มั้ยคะ?”

          “ได้ค่ะ เอ่อแล้วไอ้สตูดิโอนั่นมันอยู่ที่ไหนคะ?”

          “เดี๋ยวฉันให้บิลล์ไปเป็นเพื่อนเธอนะ”

         

 

          ไพลินถือกล่องเสื้อผ้าสองกล่องที่ซ้อนกันสูง ไม่ต่างกันกับบิลล์ที่ถือถึงสามกล่อง ทั้งสองวางของหลังรถแล้วรีบขึ้นรถและออกตัวไปยังสตูดิโอแบล็คทันที

          บิลล์จอดรถหน้าร้านๆหนึ่งที่หน้าร้านขายกล้องถ่ายรูป และเหมือนจะเป็นแกลลอรี่ ภายในตกแต่งด้วยภาพวาดและภาพถ่าย ที่ออกแนวติสต์ๆ ภาพทุกภาพสื่อความหมายได้ชัดเจนเพียงแต่ต้องใช้ใจและศิลปะในการมองให้ออกมาในรูปของความคิดของผู้สื่อความหมาย...

          ทั้งสองถือกล่องเสื้อผ้าเข้าไปในสตูดิโอ พนักงานหญิงหน้าร้านที่เห็นทั้งสองถือกล่องใบใหญ่เข้ามาก็เข้ามาช่วยถือและนำทางพวกเขาเข้าไปยังห้องแต่งตัว

          ไพลินรู้สึกแปลกใจเมื่อได้ยินช่างแต่งหน้าและตากล้องพูดถึงวันไดเรกชั่น เธอคิดในใจว่านี่ไม่ใช่ที่ที่วันไดเรกชั่นมาทำงานใช่มั้ย?

          ระหว่างที่เธอยืนอยู่นั้นเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น เซน มาลิค เดินเข้ามาในห้องแต่งตัว...ตามหลังด้วย เลียม เพย์น แฮร์รี่ สไตล์ และไนออล ฮอราน กับถุงขนมถุงใหญ่ =O=; (ตานี่กินทุกเวลาเลยแฮะ)

          เธอยืนอึ้งในขณะที่ทั้งสี่คนเข้ามาในห้องแต่งตัว พนักงานแต่งหน้าก็เริ่มทำงานทันที บางส่วนก็พาพวกเขาไปแต่งตัวเพื่อไม่ให้เสียเวลา

 

          “บิลล์งานของเราเสร็จแล้วยัง?” เธอกระซิบถามบิลล์

          “ยัง ต้องดูความเรียบร้อยของเสื้อผ้าด้วย ถ้ามันเสียยังไงเราจะได้แก้ไข”

          “อ๋อ...งั้นฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ”

          “อื้อๆ” บิลล์พยักหน้า

 

          ไพลินเดินคิดระหว่างเดินไปห้องน้ำว่าทำไมเมื่อตะกี้เขาไม่เห็นลูอิส เขาไปไหนของเขานะ หรือป่วย หรือตื่นสายเลยมาไม่ทัน หรือท้องเสีย หรือหลงทาง หรือ...และแล้วเธอกเดินมาถึงห้องน้ำ = =’

          จัดการธุระส่วนตัวเสร็จเธอเดินมายังอ่างล้างมือ ข้างๆมีผู้หญิงสองคน เธอทั้งสองกำลังคุยกัน

          “เมื่อกี้ก่อนเข้าห้องน้ำฉันเห็นลูอิสมาเข้าห้องน้ำด้วยนะ เราเดินเข้าห้องน้ำพร้อมกันเลย แต่เขาเข้าห้องน้ำชาย”

            พอล้างมือเสร็จเธอก็เดินออกมาจากห้องน้ำ และขณะที่เดินออกเขาก็เห็นลูอิสออกมาจากห้องน้ำพอดี จึงหลบเข้าไปในห้องนำอีกรอบ เมื่อเห็นว่าเขาเดินไปไกลแล้วจึงเดินตามหลังไปอย่างเงียบๆ แต่...

          “หวัดดีลูอิสไม่เจอกันนานเลย อ้อคุณไพลินวันนี้ลงทุนมาส่งเสื้อผ้าเองเลยนะครับ เป็นเจ้าของร้านที่ดีจริงๆครับ ฮ่าๆๆๆ”

          ลุงคนหนึ่งเดินเข้ามาทักทายลูอิส และมองเห็นไพลินเดินอยู่หลังลูอิสเลยทักทายไปด้วย (แผนแตกหมดเลยลุงเอ๊ยยยยยยยยยยยยยย) ไพลินยิ้มให้ลุงและหันไปยิ้มให้ลูอิสเช่นกัน เธอทำท่าเคอะเขินเมื่อยิ้มให้เขา

          ลูอิสมองหน้าเธอแล้วขมวดคิ้ว คิดว่าเธอคนนี้หน้าคุ้นๆ

          “เหมือนผมเคยเจอคุณที่ไหน...ซักแห่ง...” เขาพูด

          “เอ่อออออ...ใช่! เราเคยเจอกันค่ะ”

          “อ้อคุณนี่เองที่ถูกคนกระชากกระเป๋า สวัสดีครับ ยินดีที่ได้พบคุณอีก” ลูอิสยื่นมือขวาออกไป

          “เช่นกันค่ะ” ไพลินเช่นกัน

          ทั้งสองจับมือกัน...แล้วสบตากันและกัน และอีกครั้งที่หัวใจของไพลินเต้นรัวแรง รู้สึกว่าใบหน้าร้อนขึ้นมาทันที

          “ฮ่าๆๆ หน้าแดงเลยเชียว สงสัยจะร้อนนะครับ” ลูอิสทัก

          “อ๋อๆๆๆ มั้งคะ เอ่อคุณไม่เข้าไปแต่งตัวเหรอคะ?”

          “อ้อกำลังจะไปน่ะ งั้นเข้าไปพร้อมกันเลยเนอะ?”

          ไพลินไม่พูดแต่เธอพยักหน้าหงึกๆ เธอจับใบหน้าของตัวเองดูว่าร้อนขนาดไหน เหงื่อทีไหลออกมา รวมไปถึงหัวใจที่ยังคงเต้นรัวอยู่ เธอรู้สึกเขินและรู้สึกแปลกๆ นี่เป็นครั้งที่สามที่ไพลินเจอกับลูอิส และทุกครั้งที่เจอเธอเขินทุกครั้ง แถมเวลานึกถึงเขา หรือฟังเพลงของวันไดเรกชั่นและเห็นเขาในเอ็มวีเพลงเธอก็เขิน และหน้าแดงทุกที (เป็นเอาหนัก =O=;)

 

 

          “มาแล้วเหรอลู รีบไปแต่งตัวเลยไป...หืมมมมมมนี่ใครอ่ะทำไมหน้าคุ้นๆ” แฮร์รี่ทัก

          “คนที่ฉันช่วยไปตอนไปแฟนมีตที่ไทยไง” ลูอิสพูดขณะนั่งลงขนเก้าอี้ให้ช่างทำผมจัดแต่งทรงผม

          “อ๋ออออออเธอนี่เอง” แฮร์รี่นั่งลงที่โซฟา

 

 

          ไพลินที่ยืนเขินอยู่ก็เดินไปหาบิลล์ที่กำลังจัดแต่งชุดให้เลียมอยู่ แต่เมื่อเห็นว่าแฮร์รี่ชักจะซนมากไปแล้วจึงจับเขามาจัดแต่งดูความเรียบร้อยของเสื้อ

          “ดูใกล้ๆ เธอน่ารักดีนะ” แฮร์รี่พูดขณะที่ยืนให้ไพลินจัดแต่งเน็กไท ตัวเขาสูงกว่าไพลินเยอะมาก เพราะไพลินเป็นู้หญิงตัวเล็ก

          “นายจะหยุดพูดสักสามนาทีด้มั้ยแฮซ” ไพลินบ่นเบาๆ

            “ได้ยินน่า...”

         

 

          “ไพลิน เสื้อของลูอิสเค้ามีรูน่ะ สงสัยคงจะยังเย็บไม่เสร็จ” บิลล์บอกไพลิน

          “อ๋อเดี๋ยวฉันขัดการเอง” ไพลินละจากแฮร์รี่ไปที่ลูอิสทันที เธอมองเห็นรูปเล็กๆที่แขนเสื้อของเขา จึงหยิบเข็มและด้ายมาเย็บให้

          ลูอิสก้มหน้าลงมามองใบหน้าที่ตั้งใจเย็บเสื้ออย่างประณีตและตั้งใจ ใบหน้าเธอช่างน่ารักเสียจริงๆ...

 

*Louis’s side*

          ครั้งแรกที่ผมเห็นหน้าเธอคือตอนที่ผมช่วยเธอจากโจรที่ฉกกระเป๋าเธอไป และตอนที่เธอเจ็บข้อเท้า ผมไม่คิดว่าวันนี้จะได้เจอเธออีกหลังจากที่ผมกลับมายังอังกฤษ แต่สุดท้ายเราก็เจอกันอีกครั้ง

          ทุกวันผมมักจะคิดถึงใบหน้าของเธอที่ยิ้มแย้มตอนได้ลายเซ็นของพวกผม และรอยยิ้มที่เธอยิ้มให้เพื่อขอบคุณผม...มันเป็นรอยยิ้มที่บริสุทธิ์ และจริงใจ

          จนวันนี้ผมเจอเธออีกครั้ง และไม่คิดว่าจะได้เจอ ผมต้องเก็บความรู้สึกเขินเอาไว้ไม่ปล่อยมันออกมากลัวว่าเธอจะรู้ แต่...เธอก็เผยให้ผมเห็นว่าเธอเขินผม (ไม่ได้คิดไปเองใช่มั้ย?)

          ผมรู้ว่าเธอเป็นแฟนคลับของพวกเรา เพราะผมเห็นสายตาที่เธอมองพวกเรามันคือความรู้สึกรักและชื่นชม แต่ผมน่ะสิ...จะเป็นแค่ ศิลปินที่เธอรักได้ตลอดรึเปล่า

         

 

          ผมก้มลงมองหน้าเธอที่กำลังตั้งใจซ่อมเสื้อที่ผมใส่อยู่ด้วยความตั้งใจ ผมคิดว่าเธอคงเป็นผู้หญิงที่อบอุ่น ร่าเริ่ง นิสัยดี และคงจะน่ารักน่าดู อีกอย่างเธอน่าทนุถนอมมากเลยในสายตาผม...เหมือนกับกระต่ายตัวน้อยๆ ที่เจ้าของคอยดูแล้วและป้อนแครอท (แครอท =O=; 5555555)

            “เสร็จแล้วค่ะ” เธอพูดขึ้นและเงยหน้าขึ้นมองหน้าผมจนผมแทบเก็บความรู้สึกและสายตาไม่ทัน

          “อ๋อขอบคุณครับ” ผมกล่าวขอบคุณเธอ

          “ไปได้แล้วค่ะ เพื่อนๆคุณคงรอถ่ายรูปนานแล้ว ฮ่าๆๆ”

          “งั้นเจอกันครับ”

          “ค่ะ”

          ผมพูดแล้วเดินมาถ่ายรูปกับเพื่อนๆในวงอีกสี่คน ขณะที่ถ่ายรูปทั้งสี่คนก็แซมซะเหลือเกิ๊น (อิจฉาอ่ะดี๊...) 




 

ช่วงนี้มาอัพถี่เลย5555 ไม่เบื่อกันใช่มั้ย555555555
สำหรบตอนนี้ก็....ยังไงก็เม้นบอกกันได้นะคะ
#ขอบคุณที่ติดตามนะคะ ^____^
*กราบงาม*

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

71 ความคิดเห็น

  1. #10 Thipnapa148 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2558 / 21:23
    ไม่เบื่อออ
    #10
    1
    • #10-1 ACETHYLENE(จากตอนที่ 3)
      5 พฤษภาคม 2558 / 21:29
      อิ๊อิ๊อิํเขินเลย5555555 //ขอบคุณที่ติดตามน๊าาา *กราบงามๆ* 5555555555
      #10-1
  2. #9 nap0-pily7 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2558 / 12:45
    น่าร้ากมากกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #9
    0
  3. #8 nnnatprn (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2558 / 12:25


    อัพถี่ๆเลยนะไรท์ รีดรออยู่น้าาาา

    #8
    0