Fic1D: Crazy Couple รักต่างมุม

ตอนที่ 13 : Chapter 13 : You’ll always have a part of me #Louis

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 123
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    19 ต.ค. 58

My Destiny: Chapter 13 #Louis

 

 


 

 





“You’ll always have a part of me”

 

 

          เช้าวันรุ่งขึ้นที่บ้านของวันไดเรกชั่น ตอนนี้พวกเขากำลังวางแผนบางอย่างอยู่อย่างเงียบๆ ภายในห้องนอนของเซนผู้ซึ่งยังคงนอนกึ่งหลับกึ่งตื่นอยู่บนเตียงแสนรักของเขา โดยการประชุมครั้งนี้มีแฮร์รี่เป็นหัวหน้า

          “ตกลงแผนที่ว่าน่ะคิดออกยัง?” เลียมถาม

          “อืมมมมมมมมมมมมมมมมมม” แฮร์รี่ลากเสียงยาว สายตาเหลือกไปมามองเพื่อนซ้ายขวา

          “ตกลงว่าไง” ลูอิสถามด้วยเสียงเอาจริงเอาจัง

          “ยัง...”

          “...”

          “...”

          “คร็อกกกกก” ในขณะที่ต่างฝ่ายต่างเงียบเสียงกรนของเซนที่กำลังนอนหลับอยู่ก็ดังขึ้น เพี้ยะ! ฝ่ามือหนาของไนออลตีลงที่ต้นแขนของเซนอย่างแรง

          “โว้ย!! ใครตีแขนวะ?” เซนสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที

          “ฉันเนี่ยมีปัญหาป้ะ?” ไนออลตอบกลับ

          “พวกนายเลิกเล่นกันได้ป้ะ นี่ฉันกำลังเครียดนะ” ลูอิสพูด ใบหน้าของเขาดูเครียดและจริงจังมาก

          “เอางี้คนท้องน่ะเค้าจะเหม็นอาหารใช่ป้ะ?” เลียมถาม

          “เออใช่ แล้วเราจะทดสอบยังไง?” ไนออลหันไปถามเลียม

          “ก็ให้ลูไปชวนเค้ากินข้าวสิ คนท้องน่ะจะเหม็นอาหาร ถ้าไม่อาเจียนแสดงว่าท้องปลอมชัวร์” เมื่อเลียมพูดจบลูอิสก็ออกไปจากห้องทันที แล้วตรงปรี่ไปที่ห้องครัว

          หลังจากนั้น...

 

 

          “ฮันนี่ทำอาหารเหรอคะ? หอมไปถึงในห้องเลยค่ะ” สาวผมบลอนด์พูด แล้วกอดเอวลูอิสจากด้านหลัง

          “เอ่อ ไปนั่งก่อนสิ เดี๋ยวไปเสิร์ฟให้” ลูอิสพูด แล้วแกะมือของเธอออก จากนั้นก็หยิบจานอาหารเช้าที่มีไข่ดาว ไส้กรอก และขนมปังปิ้งไปวางบนโต๊ะอาหาร

          “เฮ้ยหอมจังกินด้วยคนนะ” เซนเดินเข้ามานั่งลงบนเก้าอี้ก่อนจะใช้ส้อมเสียบไส้กรอกกินอย่างหน้าตาเฉย สาวผมบลอนด์มองด้วยสายตาเอาเรื่องเพราะเซนเข้ามาขัดจังหวะการอยู่สองต่อสองกับลูอิส

          “นายมาแย่งอาหารแม่ของลูกฉันได้ยังไง?” เขาพูดแล้สทำตาดุใส่เพื่อน “เอ้านี่ของคุณ” จากนั้นลูอิสก็วางจานใหม่ให้ตรงหน้าสาวผมบลอนด์ แล้วนั่งลงตรงข้ามเธอ

          “อร่อยจังเลยค่ะ” เธอชมฝีมือการทำอาหารของลูอิส

          “อร่อยก็กินเยอะๆเลยนะ”

 

 

         

          เย็นวันนี้...

          “เฮ้ยพวกนาย เดี๋ยวฉันออกไปซื้อขนมหน่อยนะ” ไนออลพูดพร้อมทั้งหยิบรองเท้าคู่ใจไปสวมใส่

          “ขนมในตู้เย็นก็เยอะแยะ นายจะออกไปซื้ออีกทำไม?” เสียงแหบๆของคนผมหยิกดังขึ้นขณะที่กำลังเดินออกมาจากห้องนอน

          “ก็ตุนไว้ก่อนไง” ไม่รอช้าไนออลเปิดประตูออกไปทันที “ตะเถร!!” ไนออลอุทานออกมาเสียงดังเมื่อเห็นคนตรงหน้าคือใครก็ไม่รู้...

          “ลูอิสอยู่มั้ย?” คนตรงหน้าถามถึงลูอิส

          “ใครมาน่ะไน?” แฮร์รี่โผล่หน้าออกมาถาม

          “ลูอิสอยู่มั้ย?” เขาถามอกีครั้ง

          “ฉันอยู่...อ้อ นิกกี้นี่เองคิดว่าใคร มีอะไรรึเปล่าเข้ามาก่อนสิ” ลูอิสนำนิกกี้เดินเข้าไปในห้องรับแขกในบ้าน แล้วแนะนำนิกกี้ให้เพื่อนๆ ทุกคนรู้จัก

 

          “ห้ะ!!! อีกสามวันไพลินจะกลับไทย?!!” ทุกคนตะโกนพูดขึ้นพร้อมๆ กัน

          “ใช่ ฉันเลยมาบอกนายไงลูอิส ฉันคิดว่ายัยแม่นั่นคงไม่ได้ท้องจริงๆ หรอก” นิกกี้พูด

          “ฉันก็สงสัยนะ เพราะตอนมื้อเช้าเธอกินอาหารได้เอร็ดอร่อยไม่แพ้ท้องสักแอะ” เลียมพูด

          “นั่นน่ะสิ...ชักจะยังไงๆ” แฮร์รี่ทรกขึ้น

 

          เมื่อในห้องอึมครึมไปด้วความเงียบนิกกี้จึงบอกกับลูอิสและเพื่อนๆทุกคนว่าไพลินจะกลับไทยในอีกหนึ่งสัปดาห์ และที่ร้ายไปกว่านั้นคือไม่รู้ว่าเธอจะกลับมาที่นี่อีกเมื่อไหร่

          นิกกี้เล่าทุกอย่างให้ลูอิสฟังว่าหลังจาดที่ไพลินทราบเรื่องว่าเขาทำผู้หญิงคนนึงท้องไพลินก็เอาแต่ร้องไห้เสียใจ แต่ก็ไม่ต่างกันกับลูอิสหรอก...

          เมื่อได้ยินเช่นนั้นลูอิสจึงเดินออกไปจากห้องนั่งเล่นแล้วรีบคว้าเสื้อแต็คเก็ตออกไปข้างนอกทันที

          “นั่นเขากำลังคลั่ง” ไนออลพูดพลางหยิบขนมที่เพิ่งเดินไปหยิบมาจากในครัวมากิน

          “เราจะทำยังไงกันดี...” เลียมพูดพลางมองดูรถจากทางหน้าต่างที่ขับออกไปอย่างรวดเร็ว

 

 

         

----------------------

 

          เมื่อเขามาถึงที่ห้องเสื้อแห่งเดิมที่คุ้นเคยรีบเข้าไปข้างในทันที ก็เหลือบเห็นไพลินกำลังนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะทำงานของเธอ

          ไม่รอช้าลูอิสผลักประตูเข้าไปอย่างรวดเร็ว ไพลินเงยหน้าขึ้นมามองร่างสูงที่ยืนอยู่หน้าประตูด้วยสายตาที่เย็นชาและผิดหวัง

 

          “มาทำไม?” เธอถามเขาสั่นๆ ด้วยสีหน้าที่เรียบเฉยและดเย็นชา

          “มาอธิบาย”

          “ทุกอย่างมันชัดเจน” เธอพูดแล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้ แล้วเดินออกจากห้องแต่...เขาจับมือเธอไว้แล้วดึงเธอเข้ามาอยู่ในอ้อมกอด

          “ปล่อย!” เธอพูดเสียงแข็ง

          “ไม่...จนกว่าเธอจะหายโกรธ”

 

 

          ลูอิสกระชับอ้อมกอดมากยิ่งขึ้น ไพลินกำลังอ้าปากพูดแต่เขากลับปิดปากเธอด้วยริมฝีปากของเขา เขากดริมฝีปากลงบนริมฝีปากบางและบดขยี้ริมฝีปากด้วยความร้อนแรง ไพลินใช้มือสองข้างทุบอกเขาแรงๆ แต่ไม่เป็นผล มันทำให้เขาเพิ่มรสจูบให้แรงยิ่งขึ้น

 

          เพี้ยะ!!’

 

          เสียงฝ่ามือกระทบเนื้อดังขึ้นเมื่อไพลินผลักเขาออกจากริมฝีปากเธอได้

          เธอมองเขานิ่งๆ แล้วน้ำตาก็ไหลเอ่อออกมา...

 

 

          ลูอิสเอื้อมมือมาปาดน้ำตาแต่ไพลินกลับปัดมือเขาออกแล้ววิ่งออกจากห้องทำงานทันที ระหว่างนั้นนิกกี้ก็กำลังดินเข้ามาทำให้เธอชนกับนิกกี้เข้าจนไพลินล้มลงที่พื้น

          “เห้ยแกเป็นไร?” นิกกี้ถามเพื่อนพลางพยุงเธอขึ้นมา

 

 

          ไพลินไม่พูดแต่ร้องไห้ออกมา เธอกอดเพื่อนสนิทไว้แน่น นิกกี้ลูบผมเธออย่างเอ็นดู

         

 

          “ไพลินฉันขอโทษ” ลูอิสพูดเบาๆ เขาใช้มือแตะที่บ่าของไพลินเบาๆ

 

 

 

          “...” เธอยังคงไม่ตอบและยังคงร้องไห้ต่อไป...

 

          “ฉันว่านายกลับไปก่อนดีมั้ยลูอิส” นิกกี้พูด ลูอิสจึงทำตามที่นิกกี้ออก เขาเดินออกไปจากร้านอย่างช้าๆ จนในที่สุดเขาก็ขับรถออกไป...

 

 

          นานนับชั่วโมงที่ไพลินนั่งร้องไห้และมีนิกกี้นั่งอยู่ข้างๆ

          “แกอยากระบายอะไรก็ระบายกับฉันได้นะเว้ย” นิกกี้บอกเพื่อน

          “ฮรึก...แกก็รู้ว่าฉันรักเขา...มาก” ไพลินเริ่มพูด เพื่อนตรงหน้าก็ตั้งใจฟังอย่างดี

          “...”

          “ตอนแรกที่ฉันเขาฉันก็คิดนะว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญ จนวันนึงฉันได้มาที่นี่และได้เจอกับเขาอีกครั้ง แล้วเราก็ได้รู้จักกันมากขึ้น”

          “...”

          “เขาคอยอยู่ข้างๆฉันเสมอในวันที่ฉันทุกข์และไม่สบายเขาก็ดูแลฉันอย่างดี แบบที่ว่าไม่เคยมีใครที่ใส่ใจฉันขนาดนี้ แล้วเขาก็ขอคบฉันตอนนั้นฉันก็ลังเลนะแต่...ฉันก็ตกลงคบกับเขา ตลอดเวลาที่เราอยู่ด้วยกันฉันมีความสุขมากๆเลยรู้มั้ย”

          “...”

          “แล้วเขาก็ทำลายความรักที่ฉันมีให้เขาด้วยการไปทำผู้หญิงคนนึงท้องทั้งๆที่เขาก็มีฉัน”

         

 

 

 

          ณ บ้านวันไดเรกชั่น

          “นี่มันเที่ยงคืนกว่าแล้วทำไมลูยังไม่กลับบ้าน?” แฮร์รี่พูดพลางก้มลงมองนาฬิกาข้อมือตัวเอง

          “สงสัยจะเข้าใจกันแล้ว” เลียมพูด

          “ฉันว่าไม่...” เซนพูด

          “นี่นายไม่อยากให้เพื่อนมีความสุขหรือไง ทำไมพูดแบบนั้นวะ?” เลียมตอบกลับ

          “เอ้าก็เรื่องยังสะสางไม่จบเลย จะคืนดีกันได้ยังไง?” คำตอบของเซนทำเอาเลียมไปต่อไม่ถูก

          “นี่พวกนายของโทรหาลูแล้วยัง?” ไนออลพูดพลางเปิดตู้เย็นหาของกิน

          “โทรแล้ว..แต่ลูปิดเครื่อง” เซนพูดพลางโชว์มือถือให้เพื่อนๆดูว่าเขาโทรหาลูอิสเกือบร้อยรอบแล้ว

         

 

          ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง...

 

          ก๊อก ก๊อก ก๊อก ...  

          เมื่อเสียงประตูดังขึ้นทำอาหนุ่มทั้งสี่คนรีบวิ่งออกมาเปิดประตู เมื่อประตูถูกเปิดออกก็พบกับร่างของลูอิสที่อยู่ในสภาพเมาไม่รู้เรื่อง สภาพของลูอิสไม่สามารถอธิบายออกมาได้ เมื่อเป็นเช่นนั้นเพื่อนๆ ทั้งสี่คนจึงค่อยๆ พยุงเขาเข้ามาในบ้าน

          “หนักชะมัด” แฮร์รี่พูดขึ้นเมื่อวางลูอิสลงบนโซฟา

 

 

          “ทำไมถึงได้ดื่มหนักขนาดนี้นะ” เลียมพูดแล้วเดินไปถอดรองเท้าของลูอิสออก

         

          เพื่อนๆ ทั้งสี่ช่วยกันจัดการกับลูอิสที่อยู่ในสภาพเมาไม่เป็นท่า เลียมจัดการเอ้าผ้าขนหนูชุบน้ำอุ่น ส่วนเซนก็ถอดรองเท้า แฮร์รี่จัดการกับท่านอน และไปออล...กินขนมที่เพิ่งไปหยิบมาจากในครัว (ใครวิน?)

          “นี่นายคิดจะกินจนขนมหมดโลกเลยรึไง มาช่วยกันหน่อยสิวะ” เลียมบ่นพลางบิดผ้าที่เปียกน้ำจนหมาด ไม่รอช้าก็ใช้ผ้าหมาดค่อยๆ เช็ดตัวของลูอิส

 

 

         

         

          ก๊อก ก๊อก ก๊อก

          ในเช้าวันที่สดใส ระหว่างที่พวกหนุ่มๆ กำลังใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการทำกิจกรรมส่วนตัว เพราะนี่คือช่วงเวลาที่พวกเขาได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ก่อนจะแสดงคอนเสิร์ตใหญ่ในอีกไม่กี่เดือน

          เสียงประตูดังขึ้นทำให้แฮร์รี่ พ่อครัวจำเป็นต้องหันความสนใจจากแพนเค้กในกระทะไปเปิดประตู เพราะเวลานี้ทั้งบ้านเขาคือคนเดียวที่ตื่นนอน

          ร่างสูงผมหยิกระบ่าในเสื้อกล้ามก้าวยาวๆ ไปเปิดประตู ก็พบว่าไม่ใช่ใครที่ไหนเขาคือนิกกี้นั่นเอง

          “หวัดดี ลูอยู่มั้ย?”

          “ยังไม่ตื่นเลย แต่เข้ามาก่อนสิ” แฮร์รี่เดินนำนิกกี้ไปยังห้องนั่งเล่น ก่อนจะนำน้ำส้มคั้นมาให้ พร้อมกับคุกกี้ในจานเล็กๆ

 

          “ฉันมีเวลาไม่มากหรอกนะ งั้นฉันบอกกับนายเลยก็แล้วกันนะ” นิกกี้เปิดบทสนทนาทันทีที่นั่งลง

          “ว่ามาสิ สำคัญมากป้ะ?”

          “ก็นะ คือฉันจะบอกว่าวันนี้ไพลินกับฉันต้องกลับไทยแล้วล่ะ”

          “เห้ยยย!!!!!

 

          “แกตกใจไรวะไอ้หยอย?” เซนที่ได้ยินเสียงของแฮร์รี่ก็ชะโงกหัวออกมาจากห้องน้ำทั้งๆที่ยังคงแปรงฟันอยู่ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ายาสีฟันกับแปรงสีฟันยังคงเต็มปาก แถวตายังไม่เปิดอีกด้วย

 

          “นี่พูดจริง?” แฮร์รี่หันมาถามนิกกี้หลังจากที่หันไปมองเพื่อนตัวเองด้วยความเหนื่อยใจ

          “อื้อ เครื่องออกตอนบ่าย2นะ”

          “นี่มันเพิ่งจะ 7 โมงเช้า ยังทันสินะ งั้นฉันไปปลุกไอ้ลูก่อนนะ” ว่าพลางก้มมองดูนาฬิกาข้อมือของตัวเอง

          “งั้นฉันกลับล่ะนะ บาย”

          “ขอบคุณนะที่มาบอก บาย”

 

 

 

          แฮร์รี่เดินก้าวยาวๆ มายังห้องนอนของลูอิสที่อยู่ถัดจากห้องนอนเลียมไปนิดหน่อย มือใหญ่เปิดประตูเข้าไปพบว่าคนตัวเล็กกำลังนอนหลับสนิท อาจเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ เพราะหลังจากวันนั้นเขากินมันทุกวัน แล้วไหนจะแม่ตัวดีที่มาที่บ้านแทบทุกวันใน เป็นใครๆ ก็รำคาญ

          แต่ไม่น่าเชื่อจริงๆ นะว่ายัยแม่นั่นจะท้องกับลูจริงๆ แฮร์รี่คิดในใจ พลางสะกิดเพื่อนที่กำลังนอนหลับ

          “ลูตื่น ๆๆๆๆ”

          “...”

          “ลู....”

          “...”

          “ไอ้ลูไพลินมาหาโว้ย!!!!!

          “ห้ะๆๆๆๆ”

          “ตื่นเลยนะไอเชี่ยยยยยยยยยยยย”

          “ไหนไพลิน...”

          “เค้าจะกลับไทยแล้วโว้ย”

          “ห้ะ?” ลูอิสหันไปมองหน้าแฮร์รี่ทันที

          “เออ เค้าจะกลับไทยแล้ว เครื่องออกบ่าย 2” พูดจบแฮร์รี่ก็เดินออกจากห้องไป ปล่อยให้ลูอิสนั่งซึมอยู่ในห้องคนเดียว...

 

 

 

---------------------------------------------------------------------------------------

 

 


เย้ๆ มาแล้วววววว >O<"

ก็แบบว่าแหมตอนนี้ปิดเทอมแล้ว #ดีใจมว้ากก (ก.ไก่ล้านตัว)

ก็เลยมีเวลาทำโน่นนี่ ก็เลยมาอัพตอนใหม่เย้ๆๆๆ


*ปล.สำหรับฟิคเรื่องนี้เป็นตอนของลูอิสนะคะ

ถ้าเรื่องลองลูอิสสมหวังเมื่อไหร่คนต่อไปก็จะตามมา คนต่อไปใครดีน๊าาา ?? - _ -

5555555 ยังไงก็ฝากติดตามคนต่อๆไปด้วยนะฮ๊าาาาา >O<" #รัก

--> ทวงฟิค + ด่า (55555555)

ได้ที่ twitter : @mirrorzeen


 

 

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

71 ความคิดเห็น

  1. #42 Bewty (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2558 / 20:33
    ไม่องชัวร์อยู่แล้ว ยัยนั่นโกหกแน่นอนเลย มาต่อไวๆนะคะรออยู่ สู้ๆค่ะเป็นกำลังใจให้
    #42
    1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(