Fic1D: Crazy Couple รักต่างมุม

ตอนที่ 1 : Chapter 1 : My First Time #Louis

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 306
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    19 ต.ค. 58


      
My Destiny: Chapter 1 #Louis

       

       



My First Time


          เช้าวันแรกของการปิดเทอมและวันหยุดยาวของ ไพลินเด็กหญิงที่เพิ่งเรียนจบในระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย และกำลังเตรียมตัวเข้าเรียนในระดับมหาวิทยาลัย ทว่าตอนนี้เป็นวันหยุดที่ยาวที่สุดที่เธอจะใช้เวลาในการพักผ่อน และทำในสิ่งที่เธออยากทำ

         

          “ตื่นเช้าจังนะลูก จะออกไปไหนล่ะวันนี้?” คุณแม่ที่กำลังดูแลต้นบอนไซถามขึ้นขณะที่ไพลินหยิบกุญแจรถยนต์ออกไปอย่างเร่งรีบ

          “เอ่อหนูนัดกับเพื่อนไว้ค่ะ แล้วตอนนี้หนูก็สายแล้วค่ะ ขอตัวนะคะแม่ สวัสดีค่ะ” พูดจบไพลินรีบเดินไปยังโรงจอดรถ เธอสตาร์ทเครื่องและออกไปอย่างเร็ว

 

          ระหว่างที่เธอขับรถเธอมองไปยังโปสเตอร์รูปหนุ่มๆทั้ง 5 ที่ถ่ายรูปด้วยกัน แหงแซะพวกเขาคือ One Direction บอยแบนด์ที่ดังที่สุดในตอนนี้ และวันนี้เป็นวันที่พวกเขามีงานแฟนมีตติ้งก่อนวันคอนเสิร์ต แน่นอนว่าแฟนคลับตัวยงอย่างไพลินต้องมาร่วมงานเพื่อจะเอาโปสเตอร์ทั้งหมดให้พวกเขาเซ็นลายเซ็น

         

 

          เธอมาถึงงานแฟนมีตติ้งก็ต้องตะลึงงันเมื่อบรรดาแฟนคลับของวันไดเรกชั่นที่แห่แหนหันมา ทำให้ภายในหอประชุมอัดแน่นและเบียดเสียดด้วยผู้คน

          ไพลินมองหาเพื่อนๆที่นัดกันมา เธอซ้ายมองขวาก็ไม่พบกับเพื่อนๆของเธอ เห็นแต่เพียงผู้คนแปลกหน้ามากมายที่มีจุดหมายเดียวกับเธอ...

 

          “ยัยไพลิน...ฉันอยู่ทางนี้”

          “ฉันคิดว่าจะไม่เจอแกแล้วนิกกี้”

          “แหมมมม...ยังไงซะฉันก็ต้องมาให้ได้ค่ะ สามีมาแจกลายเซ็นทั้งทีภรรยาอย่างฉันก็ไม่อยากจะพลาด”

          ‘นิกกี้ เป็นเพื่อนสนิทของไพลินตั้งแต่เรียนชั้นอนุบาลด้วยกัน ผ่านมาสิบกว่าปีทั้งสองก็ยังสนิทกัน และยิ่งไปกว่านั้นไพลินยังกุมความลับของนิกกี้คือ นิกกี้ ชอบผู้ชาย แต่ทางบ้านนิกกี้ไม่รู้ ไพลินจึงเกบความลับของนิกกี้ไว้  แต่นี่ไม่ใช่เหตุผลที่ทั้งสองสนิทกัน ทั้งสองสนิทกันเพราะนิสัยของทั้งสองที่เข้ากัน

 

          เมื่อเข้ามาถึงในงาน ไพลินและนิกกี้ก็นั่งลงที่เก้าอี้แถวหลังๆ เพราะด้านหน้าโดนจับจองและมีคนนั่งเต็มไปหมด =3=

          “นี่โปสเตอร์ฉันสวยมั้ยแก?”

          “สวยอ่ะแกกกกกก...นี่ของฉัน...”

          “ไหนๆขอดูหน่อยสิ ><’

          “!!!!

          “ไหนล่ะโปสเตอร์เอามาดูหน่อยสิ...อย่ามาทำเป็นหวงหน่อยเลยน่า...”

          “หวงอะไรกันล่ะ ฉันลืมไว้ในรถ!! T^T

          “ทำไงล่ะเนี่ยฉันก็เอามาอันเดียวด้วย”

          “งั้นเดี๋ยวฉันไปเอาที่รถ แกรอนี่นะ”

          “แต่นี่มันใกล้จะเริ่มงานแล้วนะ”

          “ฉันจะรีบไปรีบมา”

 

          ไพลินเดินออกมาจากงานอย่างลำบากเพราะผู้คนมากมาย เมื่อเธอฝ่ากลุ่มแฟนคลับออกมาได้จึงรีบวิ่งไปที่ลานจอดรถ

          เธอกึ่งเดินกึ่งวิ่งพลางมองนาฬิกาข้อมือ จนมาถึงรถลานจอดรถ ไพลินรีบวิ่งไปยังรถของเธอที่จอดอยู่ เธอหยิบโปสเตอร์ออกมาแล้วรีบกลับไปยังงานแฟนมีตติ้ง

 

          ระหว่างที่เธอไปนั้นไพลินก็ต้องตกใจเมื่อมีชายฉกรรจ์คนหนึ่งฉวยกระเป๋าเธอไปแล้ววิ่งไปอย่างรวดเร็ว

          “กรี๊ดดดดดดดด ช่วยด้วยค่ะขโมย!!!

          เธอรีบวิ่งตามชายคนนั้นไป แต่ด้วยรองเท้าส้นสูงของเธอที่ไม่อำนวย เธอจึงล้มลง

          “โอ๊ย!!! ช่วยด้วย! ช่วยด้วย! ช่วยด้วยค่ะ!

          เธอตะโกนพลางจับข้อเท้าของเธอที่ระบม แต่ความเจ็บไม่ทำให้เธอยอมไอ้หัวขโมยให้เอากระเป๋าของเธอไปหรอก ดังนั้นร่างบางจึงวิ่งตามไปแต่ต้องล้มลงไปอีกรอบเพราะข้อเท้าของเธอแพลง

          “มาแพลงอะไรตอนนี้เนี่ย!! สงสัยนางเอกในละครคงรู้สึกแบบนี้สินะ =O=;

         

          “นี่กระเป๋าของเธอ”

          อยู่ๆก็มีใครไม่รู้ยื่นกระเป๋าให้เธอ ทำให้เธอยืนขึ้นอย่างรวดเร็วจนลืมความเจ็บที่ข้อเท้า

          “โอ๊ย!!!” ทันใดนั้นร่างสูงก็ปล่อยกระเป๋าลงแล้วกระชากร่างบางที่กำลังล้มลงมาอยู่ในอ้อมกอดของเขา

          “เจ็บตรงไหนรึเปล่าหืม?”

          ร่างสูงในเสื้อฮู้ดสำดำถามไพลิน

          “เอ่อเจ็บข้อเท้านิดหน่อยค่ะ แต่ฉันต้องรีบไปค่ะ ขอบคุณสำหรับกระเป๋านะคะ ถ้าไม่ได้คุณกระเป๋าของฉันก็คง...”

          “คุณลองตรวจของในกระเป๋าก่อนดีมั้ย ถ้ามีอะไรหายจะได้แจ้งความ”

          เธอพยักหน้าหงึกแล้วก้มลงตรวจสิ่งของในกระเป๋า เธอเทของทุกอย่างในกระเป๋าออกมาแล้วพึมพำคนเดียวอยู่พักหนึ่งก่อนจะบอกว่า...

          “ของครบค่ะ :) ไม่หายสักอย่างเลย ขอบคุณมากนะคะ”

          “ฮ่าๆๆๆ งั้นคุณเดินไหวมั้ย?”

          “อ่อไหวค่ะ”

          ร่างสูงหยุงร่างลางลุกขึ้นยืน

          “ขอบคุณอีกครั้งนะคะ งั้นฉันขอตัวก่อนค่ะ”

          “ลูไปกะ...เฮ้ยเกิดไรขึ้น!!!

          อยู่ๆเสียงแหบๆของใครคนหนึ่งก็ดังมาจากรถตู้สีดำคันหนึ่ง แม่เจ้า!! นั่นมัน แฮร์รี่ สไตส์ แฮร์รี่วันดีนี่นา!! O_O

          ไพลินมองแฮร์รี่อย่างตะลึกงัน ดวงตากลมโตจ้องมองไปยังเจ้าของผมหยอยที่เดินเข้ามาหาเพื่อน...ใช่ คนที่ช่วยไพลินคือ ลูอิส ทอมลินสันหรือ ลูอิสวันดีนั่นเอง

 

          “เธอน่ะ เจ็บตรงนั้นอีกรึเปล่า” เข้าพูดพร้อมกับชี้นิ้วไปที่ข้อเท้าของไพลิน

          “เอ่อ...นิดหน่อยค่ะ”

          “ฉันช่วยพยุงเธอเดินไปดีมั้ย?”

          “ไม่เปะ...”

          ไม่ทันที่ไพลินจะพูดจบลูอิสก็เดินเข้ามาพยุงร่างของไพลินทันที

 

          “เดี๋ยวพวกนายสี่คนไปรอที่งานเลยนะ เดี๋ยวฉันตามไป” ลูอิสตะโกนบอกแฮร์รี่และเพื่อนๆในวงอีกสามคนที่กำลังลงมาจากรถ

          ไพลินและลูอิสเดินเข้ามายังทาด้านหลังของห้าง ทั้งสองเดินเรื่อยๆด้วยความเงียบ...

          “เธอไม่ต้องเกร็งขนาดนั้น ทำตัวสบายๆเหอะ” ลูอิสเป็นคนเปิดบทสนทนาในความเงียบงัน

          “เอ่อ....ก็คุณคือ...”

          “ช่างมันเถอะ...แล้วเธอมาทำอะไรที่นี่มาช็อปปิ้งเหรอหืม?”

          “มา...เอ๊ะเดี๋ยว!!!” ไพลินมองไปยังมือที่ว่างเปล่าของเขาที่ปราศจากโปสเตอร์รูปวันไดเรกชั่น

          “ห้ะมีอะไร?” ลูอิสถาม

          “เอ่อพอดีโปสเตอร์รูปฉันหายค่ะ”

          “ไอนี่รึเปล่า?” ลูอิสหยิบโปสเตอร์รูปออกมาจากเสื้อฮู้ดที่เขาสวม

         

          พูดจบเขาก็เอาปากกาเมจิกของเขามาเซ็นชื่อลงบนโปสเตอร์ที่มีรูปเขากำลังเล่นกีต้าร์อย่างเมามันส์

          “เลือกรูปได้ดีเลยนะ แต่ฉันจะดูดีกว่านี้ถ้าได้ถ่ายรูปปคู่เธอ”

          “!!!!

          ไพลินจ้องลูอิสตาไม่กระพริบ เธอรู้สึกแปลกใจเมื่อเขาเอาโปสเตอร์ออกมาเซ็น แถมยังเอามือถือออกมาถ่ายรูปเธอกับเขาอีก...

          หัวใจของไพลินเต้นรัวเมื่อลูอิสโอบไหล่และดึงร่างเธอเข้าไปใกล้ๆก่อนจะกดปุ่มถ่ายรูป ไพลินหน้าแดงด้วยความเขิน เธอรู้สึกว่าตอนนี้หัวใจของเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ และเกินจะควบคุมความรู้สึกได้

          “เอ่องั้นเดี๋ยวอีกสี่รูปฉันให้เพื่อนๆเซ็นให้เธอเองนะ”

         

          ลูอิสมองไปยังเพื่อนๆทั้งสี่คนที่กำลังเดินมา แฮร์รี่ ไนออล เซน และเลียม เขากวักมือเรียกเพื่อนๆทั้งสี่

          “ว่าไงลู”

          “พวกนายช่วยเซ็นรูปให้เธอคนนี้หน่อยนะ”

          พวกเขาไม่พูดแต่รับโปสเตอร์รูปของตัวเองไปเซ็น

 

 

          “แล้วนี่เธอเป็นอะไรมากรึเปล่า พวกเราเห็นเธอจากในรถน่ะ แล้วอยู่ๆไอ้โจรนั่นมันก็มาฉกกระเป๋าเธอ”

          “ก็เจ็บข้อเท้านิดหน่อยน่ะ” เธอตอบ

          “งั้นหายเร็วๆนะ...” เซนพูดขึ้น

          “ขอบคุณค่ะ”

 

          “อ่ะนี่” ลูอิสยื่นโปสเตอร์ทั้งห้าใบให้ไพลิน “ได้ลายเซ็นแล้วก็ไม่ต้องไปเบียดเสียดกับคนอื่นล่ะ เดี๋ยวข้อเท้าเธอจะระบม”

          “...”

          “งั้นไหนๆก็ไหนๆแล้ว เรามาถ่ายรูปกับเธอหน่อยแล้วกัน เพราะเธอคงจะแย่งถ่ายรูปกับคนอื่นๆไม่ทันหรอก” เลียมพูดขึ้น

          “ฉันเห็นด้วยเลยเลียม” ไนออลสนับสนุน

 

          ทั้งหกคนก็ถ่ายรูปด้วยกันหลายรูป...ผ่านไปสิบห้านาที ไพลินเป็นคนบอกลาทั้งห้าคนก่อนะจะเดินออกไป และเธอไม่ลืมที่จะขอบคุณทุกคนและยิ่งไปกว่านั้นเธอติดหนี้บุญคุณลูอิส...

 

          ไพลินกลับไปที่รถก่อนจะโทรบอกนิกกี้ว่าเธอต้องกลับบ้านอย่างด่วน เวลาผ่านไปตอนค่ำไพลินก็โทรไปหานิกกี้เพื่อเล่าเรื่องทั้งหมดให้เพื่อนสนิทฟัง

 

          หลังจากวางสายไพลิก็หลับตาลงแต่อดไม่ได้ที่เธอจะนึกถึงใบหน้าของลูอิส หัวใจกลับมาเต้นรัวและแรงอีกครั้ง ใบหน้าแดงก่ำเหมือนลูกตำลึง เธอใช้ผ้านวมคลุมโปงก่อนจะผล็อยหลับไปในที่สุด...

         


 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

71 ความคิดเห็น

  1. #69 Spider (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2559 / 20:27
    เขินมากอ่ะ
    #69
    0
  2. #54 Fern_tm9 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2559 / 08:43
    ไม่เอะใจเลยเลยง่ะ มีฝรั่งมาช่วย 555
    #54
    0
  3. #6 nnnatprn (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2558 / 12:14


    อ่านแล้วเขินเลยยยย พี่ลูใจดีมากกกก555

    #6
    0
  4. #3 BellaJS (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2558 / 09:34
    มาต่อไวๆน้าาา
    #3
    1
    • #3-1 ACETHYLENE(จากตอนที่ 1)
      4 พฤษภาคม 2558 / 11:45
      จ้าาา เดี๋ยวมาต่อให้เร็วๆเลย ^__^
      #3-1
  5. #2 nap0-pily7 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2558 / 08:35
    เฮียลูดูเท่ห์มากอ่าาาาา
    #2
    1
    • #2-1 ACETHYLENE(จากตอนที่ 1)
      4 พฤษภาคม 2558 / 11:46
      555555 พี่แกเท่ห์เเบบแก่ๆ #เอ๊ะเดี๋ยวๆ
      #2-1
  6. #1 HUPPPP (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2558 / 23:11
    มาต่อไวๆๆน้าาาา
    #1
    1
    • #1-1 ACETHYLENE(จากตอนที่ 1)
      4 พฤษภาคม 2558 / 11:47
      จ้าาาาเดี๋ยวมาต่อให้น๊าาา ^____^
      #1-1