[Fic Naruto] I ♥ PARIS เซิร์ฟรักโต้คลื่นหัวใจที่ปารีส

ตอนที่ 1 : Prologue

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 377
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    8 ก.ค. 55

Prologue

 

        @ Airport Paris

 

        เสียงฝีเท้าของผู้คนที่เดินขวักไขว่อยู่มากมายภายในสนามบิน แม้ว่าเวลานี้จะเป็นยามที่พระอาทิตย์พึ่งเริ่มถักทอแสงออกมาก็ตาม ทว่ามันไม่ได้ช่วยทำให้บรรยากาศในที่นี้ดูวุ่นวายน้อยลงเลยสักนิดเมื่อทุกคนต่างก็มีความคิดเดียวกันโดยมิได้นัดหมายนั่นคือ มาเช้าดีกว่ามาสาย ไม่ต่างไปจากหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังยืนอยู่ท่ามกลางหมู่คนจำนวนมากนี้แม้แต่น้อย

 

            ร่างบางถึงกับระบายลมหายใจออกมาเมื่อเห็นสภาพของความวุ่นวายนี่ประกอบกับความเหนื่อยอ่อนหลังลงเครื่องของเธอด้วยแล้วภาพนี้มันชวนให้เธอคลื่นไส้ขึ้นมายังไงอย่างนั้น

 

            “ทั้งที่คิดว่ามาตอนเช้าจะวุ่นวายน้อยกว่านี้ซะอีกนะคะ” เธอพึมพำกับตนเองเบาๆก่อนจะเริ่มก้าวเท้าเดินฝ่าจำนวนผู้คนที่ดูมากล้นมากขึ้นทุกทีออกไปอย่างรีบร้อนเมื่อต้องการออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุดในขณะที่สมองของเธอเริ่มคิดว่าการมาเยือนต่างประเทศอย่างฝรั่งเศสนี้มันชักไม่ง่ายอย่างที่คิดในตอนแรกเสียแล้ว

 

           

 

ย้อนกลับไปเมื่อสองวันก่อน

 

พรึบ พรึบ

         

ท่ามกลางอากาศร้อนอบอ้าวในฤดูกาลของนัตสึ* (นัตสึ – ฤดูร้อน) เสียงหน้ากระดาษถูกเปิดไปมาเพื่อหาหน้าที่ต้องการดังขึ้นมาสักพักใหญ่ ข้างๆกันมีนิตยสารต่างๆทั้งรายเดือนรายสัปดาห์ตั้งกองกันไว้จนอยู่สูงกว่าผู้ที่กำลังนั่งศึกษา บางอย่าง จากนิตยสารในเล่มที่เท่าไรไม่รู้ของวัน

 

          จนเมื่อนิตยสารในมือของผู้ศึกษามันตอนนี้คือหน้าที่ใช่แล้วเสียงนั่นจึงสงบลงพร้อมๆกับภายในห้องที่เงียบเชียบเมื่อไม่มีเสียงใดดังขึ้นมาอีกเพราะคนเพียงคนเดียวในห้องนี้กำลังใช้สมาธิจดจ่อไปยังตัวหนังสือที่เรียงรายกันบนหน้ากระดาษนั่นอย่างเดียว

 

สัมภาษณ์พิเศษตากล้องสาว ที่มาของไอเดียภาพถ่ายสวยเว่อร์

         

          -เริ่มสนใจการถ่ายภาพตั้งแต่เมื่อไร?-

        พอเริ่มพูดได้ เขียนได้ ก็ลองหยิบกล้องมาดูนั่นคงจุดเริ่มต้นมั้งคะ

 

          -ชอบถ่านภาพแนวไหน-

          ภาพวิวทิวทัศน์ค่ะ ฉันคิดว่ามันดูสวยมากๆเลยล่ะ

 

        -แล้วถ่ายคนล่ะไม่สนใจเลยหรือ-

          ถามว่าสนมั้ยก็สนนะเพราะยังไม่เคยถ่าย ถ้าได้ถ่ายก็ดีค่ะ

 

          -ถ้าได้ถ่ายนางแบบหรือนายแบบจะเลือกแบบไหน-

          ได้หมดค่ะ แต่ความรู้สึกอยากถ่ายนายแบบนะคะขอหล่อๆ ฮ่ะๆๆ

 

          -ชื้นงานล่าสุดไปถ่ายที่ไหนมา?-

          ปารีสค่ะ ที่นั่นเป็นสถานที่ๆสวยมากจริงๆนะฉันยังคิดอยู่เลยว่าถ้ามีโอกาสยังอยากจะไปที่นั่นอีก ยิ่งเป็นฤดูหนาวยิ่งชอบค่ะบรรยากาศโรแมนติดสุดๆ

 

          -ชอบฤดูหนาว?-

          ค่ะ ถึงมันจะหนาวแต่ถ้าเป็นภาพวิวล่ะก็ ในความคิดฉันมันเจิ่ดสุดๆไปเลยนะ

 

        .

 

          ..

 

...

 

          และอีกหลายๆบมสัมภาษณ์ของตากล้องสาวที่มาแรง ณ ขณะนี้ แต่คนอ่านหาได้สนใจมันอีกต่อไป มือที่ถือจัดการปิดพับนิตยสารเล่มนั้นลงบนโต๊ะตามเดิม หมดสิ้นแล้วความรู้สึกกระตือรือร้นที่อยากจะศึกษาแนวของคนอื่นๆในเล่มต่อไป เมื่ออ่านแล้วรู้สึกว่ามันไม่ได้ช่วยอะไรเธอได้มากนักนอกจากสถานที่ๆดูท่าว่าจะสวยๆจริงอย่างนครปารีสเท่านั้น นอกจากนี้เธอคิดว่ามันไม่ใช่เลยสำหรับตัวเธอ

 

          เริ่มสนใจการถ่ายถาพตั้งแต่เมื่อไร

          ตอบเลยว่า ไม่รู้เพราะเธอก็รักที่จะทำมันเป็นอาชีพ

 

          ถ่ายภาพแนวแบบไหน

          ได้ไปเรื่อย...หรืออาจจะยังไม่รู้แนวตัวเองล่ะมั้ง

 

          ถ่ายคนงั้นหรือ

          ไม่เคยอยู่ในความคิดเลย เพราะคนอย่างเธอคงไม่กล้าจ้องหน้าใครแม้จะผ่านตัวเลนส์ก็ตาม จำได้ว่าเริ่มจับกล้องมีคนสามคนเท่านั้นที่เธอกล้าถ่าย คุณพ่อ พี่ชายและน้องสาว...

 

          งานล่าสุดน่ะเหรอ

          ถ้ามีไอเดียดีๆเธอก็คงไม่ได้มานั่งจุ้มปุ๊กแบบนี้หรอก...

 

          ใช่...เท่าที่เธอยังจำได้งานล่าสุดที่ได้รับเข้ามาจกหัวหน้างานของเธอมันคือเมื่อสองเดือนที่แล้วนับจากวันนั้นก็ไม่เคยมีงานเข้ามาอีกเลยแต่เธอไม่โทษใครหรอกนะนอกจากตัวเอง เพราะรู้ รู้ดีว่าตัวเองในตอนนี้ยังไม่มีความสมารถมากพอที่จะทำให้ภาพถ่ายของเธอดูน่าสนใจขึ้นมาได้เพราะงั้นเธอถึงได้รอ...

 

          แต่บางทีมันอาจจะรอนานเกินไปแล้วก็ได้

 

          เมื่อคิดสะระตะในหัวมาจนถึงตอนนี้ก็อดที่จะระบายลมหายใจไม่ได้พร้อมกับล้มตัวลงไปบนเตียงใหญ่ของตนเองอย่างเหนื่อยหน่าย

 

          ในหัวของเธอยังคงคิดวนเวียนซ้ำไปมาถึงบทสัมภาษณ์เมื่อกี้ หากเธอได้ลงแบบนั้นบ้างคงจะดีไม่น้อย แต่มันคงเป็นไปได้ยากเหลือเกินสำหรับตัวเธอเพราะนอกจากรักการถ่ายภาพแล้วนอกจากนี้เธอแทบจะสู้ใครไม่ได้เลย จะมีอะไรบ้างมั้ยนะที่จะทำให้เกิดไอเดียดีๆมาบ้าง

 

        ปารีสค่ะ ที่นั่นเป็นสถานที่ๆสวยมากจริงๆนะฉันยังคิดอยู่เลยว่าถ้ามีโอกาสยังอยากจะไปที่นั่นอีก ยิ่งเป็นฤดูหนาวยิ่งชอบค่ะบรรยากาศโรแมนติดสุดๆไปเลย

 

        ร่างบางรีบกระเด้งตัวขึ้นจากเตียงทันใดเมื่อคิดถึงประโยคนี้ขึ้นมา ใช่...ใช่แล้วปารีส! นครที่ๆรวบรวมความสวยงามและเจือเต็มไปด้วยความโรแมนติกเหมาะกับคู่รักที่อยากไปสร้างบรรยากาศหวานๆและตากล้อง(เกือบตกงาน)อย่างเธอเป็นอย่างยิ่ง ปารีสนี่แหละเยี่ยมที่สุดไปเลย!

 

          คิดแล้วสายตาก็เลื่อนไปมองปฏิทินของตนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยประกายแห่งความตื้นเต้น ไม่จำเป็นว่าจะต้องเป็นหน้าหนาวสินะ... เสียงหวานพึมพำกับตัวเองเบาๆก่อนจะแยกยิ้มบางออกมากับแผนของตนเองในครั้งนี้

 

         

 

 

 

            พอเดินฝ่าฝูงชนมาได้จนถึงหน้าสนามบินหญิงสาวก็ต้องหยุดชะงักเท้าของตนที่ทันทีเมื่อปะทะเข้ากับแสงเหลืองสีทองอร่ามของพระอาทิตย์ในยามเช้าที่สาดส่องมาโดนเธอเข้าพอดีจนต้องหลีตาลงเล็กน้อยเพื่อที่ดวงตาจะปรับสภาพให้เข้าที่จนพอที่จะมองเห็นแสงนั้นชัดเจนมากขึ้น

 

ดวงตาสีไข่มุกทั้งสองคู่เบิกกว้างกับภาพตรงหน้าเมื่อได้เห็นมันชัดๆก่อนที่มือทั้งสองข้างละจากสัมภาระของตนมาหยิบกล้องตัวเก่งที่พกติดตัวเป็นประจำเสมอขึ้นมา นิ้วเรียวสวยกดปุ่มชัตเตอร์ลงทันใดบันทึกภาพอรุณรุ่งของก้าวแรกในที่สถานที่สุดโรแมนติกแห่งนี้เอาไว้

 

 “หวังว่าหน้าร้อนนี้คงจะเป็นจุดเริ่มต้นที่จะทำชีวิตของฉันเปลี่ยนไปบ้างนะคะ”

 

คำขอขณะมองแสงอาทิตย์ของก้าวแรกในสถานที่ๆไม่คุ้นเคยด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง แต่...แต่เจ้าตัวไม่อาจรู้ได้เลยว่าสิ่งที่เธอได้ขอไว้นั้นจะเป็นจริงขึ้นมาในอีกไม่กี่วันข้างหน้า จุดเริ่มต้นเล็กๆที่จะกลายเป็นจุดหมุนผันแปรครั้งสำคัญในชีวิตเธอนับจากนี้!

 

 

 

 

 

 

 

“ให้ตายสิเรื่องหลงทิศนี่ตูได้จากใครกันฟะ?” ชายหนุ่มยกมือขึ้นเกาศีรษะสีเหลือทองแสนโดดเด่นของตนเองดังแกรกๆเมื่อรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะหลงทิศแบบหาทางออกไปเจอ หลังจากที่ลงเครื่องมาเขาก็เดินวนอยู่หน้าสนามบินที่ปารีสนี่มาร่วมเกือบสองชั่วโมงแล้วแต่เจ้ากรรม เขายังหาทางออกไม่เจอเลย!

 

“เอาไงดีวะเนี่ย ภาษาอังกฤษก็ยิ่งเทพๆอยู่ด้วยเรา” เขายังคงคิดไม่ตกเมื่อไม่รู้จะเอาตัวรอดกับศึกหลงทางในครั้งนี้ยังไง เมื่อตัวเองเป็นพวกหลงทิศในที่ต่างเมืองแถมยังเป็นพวกพูดภาษาอังกฤษแบบหมายังส่ายหางดิ๊กๆเดินจากไปด้วยซ้ำ พระเจ้าเข้าล่ะที่นี้! “เอาวะ! หน้าแตกก็แตกในเมื่อมาถึงนี่แล้วนี่นะ”

 

ชายหนุ่มตัดสินใจก่อนที่จะเริ่มกวางสายตาไปทั่วบริเวณสอดส่องมองหาว่าใครกันที่จะเป็นผู้โชคดีให้เขาได้ถามภาษาอังกฤษแบบใบ้ๆปนเปไปกับแบบสเน็คๆฟิชๆ(งูๆปลาๆ) “เฮ้อ! หวังว่าการเราที่ก้าวเดินออกมาแบบนี้จะเป็นความคิดที่ถูกนะ” พึมพำกับตนเองแต่สายตาก็ยังสอดส่องหาคนผู้โชคดีของเขาต่อไปอย่างไม่ลดละ

 

 

 

ช่วงนี้อากาศดีแจ่มใสดีเช่นเคยที่มาลิบูนะครับ

 

เรามาถึงทีมของญี่ปุ่นกันบ้าง พวกเขากำลังรอคลื่นลูกใหม่กันอย่างใจจดใจจ่อเลยล่ะครับ

 

ไปแล้วครับ! คลื่นก่อตัวพร้อมๆกับเขาที่กำลังโชว์ฟอร์มได้ดีทีเดียว เยี่ยมจริงๆครับ!’

 

ดูสิครับพุ่งลงมาเร่งความเร็ว หมุนตัวกลางอากาศแล้วกระโดดครับ!...

 

ปิ๊บ!

 

เฮ้ย! เจ้าบ้านายทำอะไรน่ะ นั่นคือแมชต์ที่ฉันรออย่างใจจดใจจ่อเลยนะ!’

 

เสียงเข้มๆดูจะมีน้ำโหขึ้นมานิดๆเมื่อจอโทรทัศน์ตรงหน้าที่กำลังฉายให้ จิไรยะเจ้าของร้านบาร์สาขาใหญ่ได้นอนเอกเขนกดูอย่างสบายใจเฉิบนั่นกลายเป็นภาพดำสนิทเพราะฝีมือคนอ่อนวัยกว่าที่ตอนนี้สีหน้ากำลังบอกบุญไม่รับสุดๆ

 

ทำงานๆๆชายหนุ่มพูดขึ้นเรียบๆแต่น้ำเสียงของเขาไม่ได้เรียบตามนั้นไปด้วย ฟังดูจะห้วนๆจนคนเป็น ตาเซียนลามกถึงกับงงเป็นไก่ตาแตกทั้งๆที่เขาเป็นฝ่ายถูกกระทำแต่ดันโดนคนผิดขึ้นเสียงใส่ซะงั้น?

 

มันเสียงดังที่ไหนกันเล่า!~’

 

เสียงดังก็คือเสียงดัง

 

แต่มันไม่หนักหัวแกตรงไหนนี่หน่า ทำงานเสิร์ฟของแกไปต่อสิ ถ้าฉันไม่ได้ดูเซิร์ฟแล้วจะให้ทำอะไรอ่ะ?

 

ลุงก็รู้ดีว่ามันหนักหัวผมตรงไหน วูบหนึ่งที่จิไรยะเห็นดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลนั่นมีประกายแห่งความเศร้าอย่างชัดเจนก่อนมันจะถูกกลบเป็นโดยผู้เป็นเจ้าของเมื่อรู้สึกตัวว่าเผลอแสดงความอ่อนแอที่ไม่สมกับเป็นตัวเขาออกไป เขียนหนังสืออะเจ่ยอะจึ๋ยอะไรไปสิ นั่นงานลุงไม่ใช่รึไง มานั่นดูแบบนี้ไอเดียมันจะพุ่งรึไง

 

กลบเกลื่อนเก่งจริง เดี๋ยวเอามาเขียนลงนิยายลงเครดิตซะให้เข็ด!

 

แกก็รู้นี่ หนังสือมันก็ใช้แค่จินตนาการบวกประสบการณ์~’

 

ชายหนุ่มส่ายหน้าไปมาอย่างเอือมระอาก่อนจะหันไปทำงานของเขาต่อโดยไม่รู้จะเถียงต่อไปว่าอะไรในเมื่อสิ่งที่ตาแก่พูดมาก็ถูก หนังสืออะไรก็ไม่รู้ไม่ต้องมีไอเดียเจ๋งๆก็แต่งออกมาได้แถมคนยังติดกันงอมแงมอีกต่างหากโดยเฉพาะอาจารย์ของเขาที่ถึงขนาดพกมันติดตัวตลอดเวลาไม่รู้จะติดอะไรแบบนั้น “แก่แล้วยังหื่นอีกนะลุง”

 

มันคือพรสวรรค์ต่างหาก!’

 

แล้วถ้าผมเอาพรสวรรค์นั่นไปบอกป้าซึนาเดะอ่ะ เขาหันมาถามอย่างยียวนเมื่อพบช่องว่างที่เปิดโอกาสให้เขาเอาคืนตาแก่ได้

 

แกฆ่าฉันเถ้อออออออะ

 

ฮ่าๆๆๆ ทรมานลุงด้วยวิธีนั้นมันสนุกกว่ากันเยอะ!’ สะใจพอประมาณเขาก็เดินออกไปทำงานต่อท่ามกลางเสียงโหวกเหวกโวยวายไม่อายลูกค้าที่นั่งในร้านหรือตามชายหาดแม้แต่น้อยแต่นั่นยิ่งทำให้เขายิ้มกว้างออกมามากขึ้นกว่าเดิมอีก

 

เจ้านารูโตตตตตตตตตตตตตตตะ

 

 

 

ท้องฟ้าสีครามประจบกับท้องทะเลตามบรรยากาศสดใสในหน้านัตสึแปรเปลี่ยนเป็นสีส้มในยามเย็นที่เข้ามาเยือนถึงกระนั้นความสวยของทะเลผืนกว้างนี้ก็ไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย จนทำให้นารูโตะที่เลิกงานแล้วอดไม่ได้ที่จะยืนดูความสวยงามของธรรมชาติแบบนี้

 

ดวงตาสีฟ้าสดใสของเขาทอดมองไปยังทะเลกว้างไกลสุดลูกหูลูกตาก่อนจะหลับตาซึมซับเก็บเกี่ยวบรรยากาศให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ในหัวของเขาจินตนาการไปเมื่อครั้งยังเด็ก เมื่อครั้งที่เขายังเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับคลื่นของท้องทะเล วันเวลาที่ชอบและมีความสุขที่สุดเมื่อเขาได้ทำมันทุกครั้ง

 

เซิร์ฟ...

 

นารูโตะลืมตาขึ้นอีกครั้งเมื่อหัวสมองของเขากำลังจะนึกย้อนลึกเข้าไปในความทรงจำมากกว่านั้น ความทรงจำที่เขาไม่อยากจะไปนึกถึงมันอีกแล้วถอนลมหายใจออกมาอย่างแรง...เขายังยอมรับมันไม่ได้

 

มายืนเก๊กหล่ออะไรแถวนี้ล่ะนารูโตะเอ้ย

 

“...”

 

เอ้า เงียบซะงั้น จิไรยะเกาหัวแกรกๆเมื่อคนที่เขายิงคำถามออกไปยังยืนหันหลังให้เขานิ่งอยู่กับที่ดูไม่สนใจกับการมาของเขาเลยสักนิด ทั้งที่เดินออกมานี่ก็เพราะเป็นห่วงแท้ๆเลยเชียว เพราะแค่มองแผ่นหลังแกร่งที่ไม่เคยแสดงความอ่อนแอให้ใครได้เห็น เขาก็รู้แล้วล่ะว่าหมอนี่กำลังแบกรับอะไรไว้มากมายขนาดไหน

 

แต่เขาคงช่วยอะไรได้ไม่มากนักหรอกนอกจากตัวหมอนั่นเอง...หรือบางทีอาจมีใคร...ใครที่พร้อมจะมาฉุดผู้ชายคนนี้ขึ้นไปก็ได้

 

มันก็ไม่แน่หรอกนะ...พรหมลิขิตไม่เข้าใครออกใครหรอกมันมาปุบปับไม่ทันตั้งตัวทั้งนั้นแหละ

 

จิไรยะยิ้มอยู่กับความคิดตัวเองอยู่อย่างนั้นโดยที่ไม่รู้เลยว่าคนที่เขายิงคำถามใส่จะหันมามองทางเขาเรียบร้อยแล้ว “ยิ้มบ้าอะไรน่ะลุงหื่นมาแต่ไกลเชียว”

 

หมด หมดกันอารมณ์อยากช่วย อารมณ์โรแมนติก...

 

พูดให้มันดีๆหน่อยๆไอ้เด็กบ้านี่ เอ้า ฉันเอาไอ้นี่มาให้

 

“...”

 

“รับมันไปสิ” จิไรยะกล่าวย้ำเมื่อยังเห็นนารูโตะยืนนิ่งไม่ไหวติงสายตาเอาแต่จดจ้องอยู่ที่สิ่งของในมือของเขาด้วยความตกตะลึง จิไรยะยิ้มเมื่อรู้ว่าชายหนุ่มตรงหน้าเขาตกตะลึงในเรื่องอะไร “ฉันเก็บมันเอาไว้ให้แก เผื่อว่าวันไหนที่แกพร้อมฉันก็จะเอามาให้แต่ดูท่าจะยากฉันเลยชิงเอามาให้ซะก่อน”

 

“...”

 

จำได้ป่ะ เมื่อก่อนแกเดินคู่กับเจ้านี่วอนไปทั่วชายหาดแถมฝีมือการโต้ก็ใช่ย่อยแต่ดั๊นนนนน มาเลิกเล่นซะได้พูดตามตรงมันก็ทำเอาฉันใจแป๊วไปเหมือนกัน

 

“...”

 

ถึงจะรู้ว่าสาเหตุที่ทำให้แกเลิกเล่นมันเป็นเพราะอะไร แต่ฉันก็รู้...รู้เพราะอยู่กับแกมานานและรู้...ว่านายยังอยากเล่นมันอยู่ เพียงแค่แกกล้าเดินมาหยิบมันไปก็เท่านั้น

 

“...”

 

“รับมันไปสิ เจ้านี่น่ะมันรอแกมาเล่นคลื่นพร้อมๆไปกับมันอยู่นะไอ้เด็กบ้า” จิไรยะยิ้มกว้างยิงฟันขาวๆให้นารูโตะก่อนที่เขาจะพูดขึ้นมาอีกประโยค “อีกอย่างฉันเมื่อยแล้วนะโว้ย ถือเจ้านี่โคตรหนักเลย”

 

“...เชื่อมะ อีกนิดเดียวผมจะวิ่งเข้าไปกอดขอบคุณลุงพร้อมหมุนๆเหมือนในนิยายหวานแหว๋วอยู่แล้วถ้าไม่ใช่เพราะทันฟังประโยคนั้นซะก่อน” นารูโตะพูดติดตลกก่อนจะเลื่อนสายตามอง เจ้าสิ่งนั้นในมือของจิไรยะ

 

นานแล้ว...มันนานมามากแล้วที่เขาไม่ได้แตะมันอีกหลังจากวันนั้น ตอนนี้เลย ตื่นเต้นนิดหน่อย... ไม่ล่ะ มันไม่หน่อยเลยใจงี้เต้นตุบๆอย่างโคตรน่าอายเลย

 

“หึ เหมือนย้อนกลับไปเมื่อตอนที่เจอเจ้านี่ครั้งแรกเลยแฮะ”

 

นารูโตะยิ้ม...ยิ้มที่เป็นการยิ้มให้กับตัวเองเมื่อเขาตัดสินใจได้แล้วที่จะยื่นมือรับเจ้าสิ่งนั้นในมือของจิไรยะไป เจ้าแผ่นกระดานสีส้มสลับดำวางผาดไปมาอย่างเก๋ไก๋บนกระดานนั่นมีร่องรอยที่แสดงให้เห็นว่ามันกับผู้เป็นเจ้าของอย่างเขาฝ่าฝันมาด้วยกันถึงขนาดไหน เขายังจำได้ดีไม่เคยลืม

 

เซิร์ฟตัวแรกของเขา...

 

“ตัดสินใจได้แล้วสินะ”

 

“อืม หลังจากที่หยุดเดินมาตั้งนานน่ะนะ ดีเหมือนกันที่จะลองก้าวเดินไปพร้อมๆกับเจ้านี่อีกครั้ง”

 

“พ่อแม่นายก็คงหวังอย่างนั้น”

 

“...ผมก็ว่าอย่างนั้น” นารูโตะยิ้มออกมาเบาบางหากแต่ดูอ่อนโยนและอบอุ่นมากที่สุดเมื่อเขานึกถึงใบหน้าของชายหญิงคู่หนึ่ง ชายหญิงที่ทำให้เขาเกิดขึ้นมาในฐานะลูกชายที่รักของพวกเขาและพวกเขาก็เป็นพ่อแม่ที่เขารักมากที่สุดด้วยเช่นกัน

 

“งั้นนี่” นารูโตะมองของในมืออีกข้างตนเองที่มีแผ่นกระดาษที่ถูกจับยัดลงมาในมือของเขาอย่างงุนงงว่ามันคืออะไรและเมื่อลองเพ่งสายตาก้มลงมองดูตัวอักษรชัดๆแล้วเขาก็ถึงกับบางอ้อที่มาพร้อมกับอาการสั่นเล็กน้อยเพราะนึกไม่ถึงว่ามันจะเร็วได้ขนาดนี้ “การแข่งขันเซิร์ฟที่ปารีส...”

 

“ฉันลงทุนทุ่มสุดตัววิ่งกระโจนลงไปแย่งไอ้นี่กับพวกนักเซิร์ฟเลยนะมันไม่ใช่เรื่องง่ายๆนะจะบอกให้~

 

“...”

 

“ไม่ดีใจรึไงอ่ะ?

 

“...จะให้ลงแข่งขันเซิร์ฟภาคฤดูร้อนที่ปารีสทั้งที่ผมพึ่งกลับมาจับ เจ้าลูกชายเมื่อไม่กี่นาทีหลังจากที่ห่างกับมันไปเกือบห้าปีเนี่ยนะ ลุงโง่หรือบ้าดีเดือดวะครับ!” นารูโตะชูเซิร์ฟที่ได้ขึ้นชื่อว่า เจ้าลูกชายที่ว่านั่นให้จิไรยะดู ถึงเขาจะตื่นเต้นกับการแข่งนี่ก็เถอะแต่มันยังเร็วเกินไปจริงๆ

 

“ไม่ลองไม่รู้ แข่งนี่ล่ะดีมันจะช่วยให้แกระลึกเร็วขึ้น แล้วอีกอย่างฉันมีรางสังหรณ์ล่ะรางสังหรณ์”

 

“รางสังหรณ์?

 

“ใช่ รางสังหรณ์ที่ว่านายไปครั้งที่อาจจะทำให้ชีวิตแกเปลี่ยนไปแบบหน้าเป็นหลังตีนไปเลยไงไอ้ลูกศิษย์จอมโวยวาย”

 

“จะบ้าเรอะลุง แค่ไปแข่งมันจะเปลี่ยนชีวิตอะไรขนาดนั้น เว่อร์ล่ะๆ” เขาขำพรืดใส่คนที่เป็นทั้งอาจารย์ นายจ้างและผู้อุปถัมภ์ของเขา ในใจไม่เชื่อเรื่องที่ตาแก่พูดมาซักนิด

 

“อย่าดูถูกโลกเชียว ใครจะรู้วันนี้พรุ่งนี้ชีวิตอาจเปลี่ยนไปก็ได้ อาจเปลี่ยนไปเพราะการตัดสินใจที่จะก้าวเดินไปข้างหน้าของแกหรืออาจเปลี่ยนไปการเจอใครซักคนและอาจจะเป็นอีกหลายๆอย่าง”

 

“...”

 

“จำไว้ล่ะนารูโตะ ชีวิตเรามันเปลี่ยนไปทุกเมื่อๆเราก้าวขาเดินออกไป”

 

“...อืม ผมจะจำไว้แล้วกัน”

 

“ดีมากกก”

 

“ว่าลุงก็มีสาระเป็นเหมือนกัน” พูดแขวะจบเจ้าตัวก็รีบวิ่งถือเจ้าเซิร์ฟบอร์ดติดตัวไปด้วยความเร็วสูงเพื่อไม่ให้คนข้างหลังที่บัดนี้กำลังออกตัววิ่งไว่ตามเขาอย่างบ้าคลั่งเมื่อตระหนักได้แล้วว่าถูกลูกศิษย์จอมแสบอย่างเขาหลอกด่าอยู่ แต่วิ่งไปเถอะเพราะนอกจากจะเล่นเซิร์ฟแล้วอีกความสามารถของเขาก็คือความเก่งทุกด้านของกีฬา!

 

“มาให้ฉันโบกแกเดี๋ยวนี้นะไอ้เจ้านารูโตะ!!

 

 

 

นารูโตะคิดแล้วยังขำๆเมื่อนึกถึงสีหน้าที่เหนื่อยหอบลิ้นห้อยของจิไรยะที่วิ่งไล่ตามเขาไม่ทันจนต้องไปนั่งพักใหญ่ๆแล้วก็เป็นเขานี่แหละที่เป็นฝ่ายให้ตาแก่นั้นเขกหัวไปตามระเบียบด้วยความความสงสารคนแก่ระคนปนฮาล่ะนะ

 

“อ๊ะ! เจอแล้วๆ สาธุขอให้เป็นเอเชียๆเถอะนะครับพระเจ้า” ชายหนุ่มรีบกุลีกุจอเมื่อเห็นหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังจดจ้องดูอะไรสักอย่างจนทำให้ความสงสัยในตัวเขาผุดขึ้นจนอดไม่ได้ที่จะมองดูตามว่าเธอคนนั้นเขามองอะไรอยู่

 

เมื่อสายตาหันไปในทิศทางเดียวกับหญิงสาวคนนั้นเขาก็เข้าใจได้ในทันทีว่าทำไมเธอคนนั้นถึงละสายตาจากภาพนี้ไม่ได้ ภาพของดวงอาทิตย์ที่ขอบฟ้าในยามเช้านั่นเองมันดูสวยและแข็งแกร่งอบอุ่นอย่างที่เขาไม่คิดเลยว่าจะมาเห็นภาพนี่ในวันแรกของที่แห่งนี้

“เอาเถอะ ถึงมันจะไม่น่าเชื่อแต่ตาเซียนลากมกอาจมีลางสังหรณ์ที่แม่นจริงๆก็ได้” อย่างน้อยเขาก็จะลองเชื่อดูล่ะนะมันไม่มีอะไรเสียหายที่ลองเสี่ยงที่จะเชื่อในเรื่องนี้อยู่แล้วด้วย และบางที...วันนี้อาจจะทำให้ชีวิตเขาเปลี่ยนไปจริงๆก็ได้

 

“เอ่อ...ขอโทษนะครับ”

 

“คะ?

 

ณ ตอนนั้นเองที่รอยยิ้มของคนทั้งคู่ได้ปรากฏยิ้มให้แก่กันในวันแรกของรุ่งอรุณเสมือนเป็นสัญญาณแรกของพรหมลิขิตที่ชักนำให้คนทั้งคู่ได้มาพบกันในเมืองของตำนานแห่งโรแมนติกเช่นปารีสแห่งนี้

 

08/07/2012

        Bonjour! ขอต้อนรับสู่โปรเจ็คยุโรป ประเทศฝรั่วเศสค่ะ J

            บทนำที่มาเกือบๆจะยาวพยายามให้ออกมาดีสุดดิ้น! ขอสารภาพว่าประเทศนี้แหละที่ทำให้ประเทศอื่นล่าช้าตามไปด้วย =.,=;; กำหนดจริงๆคือเมื่ออาทิตย์ที่แล้วแต่ดันต้องเลื่อนมาอาทิตย์นี้เพราะความไม่พร้อมหลายๆอย่าง(รู้สึกอยากทึ่งหัวตัวเองมาก ณ ขนาดนั้น ฮ่าๆ)และแล้วในที่สุดมันก็ได้มากอัพซักที! ตื่นเต้นมว้ากกกกกก

ตอนที่พี่โบมาบอกเรื่องโปรยุโรปนี่ตอนแรกก็อึ้งว่า นี่ตูติดด้วยเรอะ =[]=’แล้วค่อยกรี๊ดเพราะมันคือเรื่องจริง ดีใจมากขอบคุณที่ให้ผู้หญิงบ้าๆคนนี้เข้าร่วมค่ะ จะพยายามให้เต็มที่ ><!

แนวเรื่องนี้ออกน่ารักๆห่างไกลจากบทเอสบทเอ็มเหมือนในลูซิเฟอร์ เจ้าโตะเป็นนักบอร์ดส่วนฮินะเป็นช่างภาพ ฮึๆ ที่เลือกแบบนี้เพราะฮินะจังจะได้ถ่ายภาพพ่อโตะตอนเปลือยโชว์ซิกแพคงามๆเคอะ =.,=(เรื่องมีโหมดหื่น!) คิดเองเลือดจะพุ่งเองมาก(ฮา) แน่นอนงานนี้นางเอกเรากดชัตเตอร์รัว เอ๊ย สลบหลายรอบแน่เจ้าค่ะ  *^*!

พูดถึงประเทศนี้กันบ้างลำบากเรื่องข้อมูลอยู่หลายขุมเลย ไปนั่งงมหาอ่านสถานที่ไม่ก็เรื่องราวดีๆของประเทศนี้เยอะจริงๆแต่ก็มีอุปสรรคตรงที่ตัวเองนั้นช่างโง่เรื่องยุโรปเหลือเกิน  = =;; แต่ก็พยายามดิ้นสุดๆนะเพราะส่วนตัวก็ชอบประเทศอยู่แล้ว อยากให้ทุกคนอ่านแล้วรู้สึกว่าอยู่ในประเทศนี้จริงๆไปสัมผัสกับบรรยากาศกลิ่นอายของประเทศนี้จริงๆแต่ถ้ามันไม่ได้อารมณ์ก็ต้องขออภัยอย่างยิ่งนะคะ TT แต่แยมจะพยายามจะให้มันออกมาหวานๆ(และหื่นๆ)แบบมีสาระนะ ฮ่าๆ

สุดท้ายๆ(แกเขียนเยอะไปแล้วเฟ้ยย =[]=)ขอฝากติดตามโปรยุโรปนี้สู่สายตาทุกคนด้วยนะคะ >_< แยมรับประกันเลยว่าทุกคนตั้งใจสุดตัวจริงๆรับรองว่าไม่ผิดหวังแน่นอนค่ะ(ยกเว้นของแยมนะ 555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18 ความคิดเห็น

  1. #18 Minnie0624294251 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:22
    รอมาต่อนะคะ
    #18
    0
  2. #17 Sermine (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2555 / 21:02
    อัพเหอะะะ อยากอ่านนนนนนน >
    #17
    0
  3. #16 God (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2555 / 21:43
    อัพพพพด่วนนน
    #16
    0
  4. #14 soul-candy (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2555 / 10:45
    ยากอ่านอีกอะ ^_^
    #14
    0
  5. #13 eve (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2555 / 16:32
    ติดตามนะคะ ชอบคู่นี้มากๆ อัพพพด่วนๆเลยน้า
    #13
    0
  6. #12 Mmiie:3 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2555 / 19:38
    ชอบโปรเจคนี้มากเลยยยยยยย><

    รอติดตามคู่นี้นะค่าาาาาาาา
    #12
    0
  7. #11 Wince'Z (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2555 / 20:53
    น่ารักอ่า ><
    #11
    0
  8. วันที่ 14 กรกฎาคม 2555 / 18:30
    ฮินะกับโตะโหมดอบอุ่น! ชอบอ่ะ >_<
    #9
    0
  9. #8 A.eater (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2555 / 17:58
    โตะกับฮินะโหมดนี้น่ารักมาก>.<

    ให้อารมณ์อบอุ่นๆ*o*


    Ps. ฮินะจะกล้าถ่ายเร๊อ~ ซิกแพกส์ไอโตะน่ะ=.,=
    #8
    0
  10. #7 .KKak (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2555 / 20:25
    ยอดดดดดดด =[]= ฮินะน่ารัก >.,<
    นารูโตะโดน -.,- ฉันชอบเธอในโหมดนี้ 55555
    #7
    0
  11. #6 mimecon34 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2555 / 23:20
    จะติดตามเป็นกำลังใจให้นะค่ะ แล้วก็ขอฝากนิยายเรื่องเจ็บใจนักรักซะดีมั้ย http://writer.dek-d.com/lengyi/writer/view.php­id=700757  ด้วยนะค่ะ อิอิ
    #6
    0
  12. #5 Knight's heart {ไนซ์เลดี้~* (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2555 / 20:24
    ฮินะน่ารักมาก อารมณ์เหมือนนางเอกซีรี่ย์~
    เหมือนกำลังดูซีรี่ย์อบอุ่น อยู่ยังไงไม่รู้สิ>//<

    ส่วนโตะน่ารักมากกกกก!!
    ชอบที่โตะบอก 'ภาษาอังกฤษก็ยิ่งเทพๆอยู่' คำนี้น่ารักมากนึกหน้าโตะออกเลยจริงๆจ้ะ55555
    พรมลิขิตของสองคนนี้ยังคงความอบอุ่นอยู่เหมือนเดิมจริงๆ ><
    #5
    0
  13. #4 God (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2555 / 20:10
    หนุกจัง
    #4
    0
  14. #3 `нawaze. (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2555 / 19:30
    ฮินะจังถ่ายไม่ไหวไม่เป็นไรนะ
    เดี๋ยวถ่ายให้ หึหึ =,.= (หื่นกาม)

    นารุโตะน่ารักจัง น่ารักมากกกกกกกกกกกก >__<
    #3
    0
  15. #2 Sokaida (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2555 / 22:00
    พรหมลิขิตให้ทั้งคู่มาเจอกันจริงๆ ฮึๆ
    #2
    0