(FIC:LMxNC/DMxHG) รวมเรื่องสั้นสุดจิ้น สุดฟิน ของคนรักเดรโก เฮอร์ไมโอนี่

ตอนที่ 9 : Mini-Series2/7Chocolate's lover (draco x hermione)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 310
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    29 ก.ย. 63

Mini-Series2/7 Chocolate's lover

เดรโก มัลฟอย x เฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์

 

 

นิยาย Draco Hermione ความรักของฉันและเธอ > ตอนที่ 25 : Specials ...

“ไม่มีใครขอความเห็นเธอ…ยายเลือดสีโคลนโสโครก!”

. . .

. .

.

คำ ๆ เดียวที่ทำให้ รอน วีสลีย์ ควันออกหู เด็กชายนิสัยเสียกล้าดีอย่างไรมาเรียกเพื่อนสนิทของเขาด้วยคำพูดร้ายกาจ  เด็กชายผมแดงใช้ไม้กายาสิทธิ์ที่หักครึ่งสาปเด็กเกเร แต่คาถาดันย้อนกลับ เขานั่งกอดถังใบใหญ่ที่เต็มไปด้วยตัวทาสน่าขยะแขยง โดยมีเพื่อนทั้งสองคอยลูบหลัง

“เขาจะหายใช่ไหมครับ แฮกริด”

“อ้วกออกมาเถ๊อะ…สักพักก็หมดเองนั้นแหละ” รูเบอัส แฮกริดตบถังใบใหญ่ราวกับว่าเขามีใบสำรองเพียงพอให้เด็กชายผมแดง

“ผมไม่เข้าใจ…” เด็กชายผมดำหันไปมอง “…ทำไมมัลฟอยถึงเรียกเฮอร์ไมโอนี่ว่าเลือดสีโคลน”

“มันเป็นคำดูถูกแฮร์รี่” 

เด็กหญิงหน้าเศร้าหมอง เธอรู้ดีว่ามันหมายถึงอะไร  ชายครึ่งยักษ์อ้าปากค้าง เขาวางมือบนเส้นผมอ่อนนุ่มของเด็กหญิงปีสองที่เขาเห็นมาตั้งแต่ต้นด้วยความเห็นใจ

“พ่อมด แม่มดบางจำพวกมีสายเลือดบริสุทธิ์เก่าแก่ อย่างเช่นครอบครัวมัลฟอย พวกเขาคิดว่าสายเลือดของตัวเองสูงส่งกว่าใคร จึงมักมีคำเรียกดูถูกแม่มด พ่อมดที่เกิดจากครอบครัวมักเกิ้ลว่า…เฮ้อ…ฉันว่ามันไม่สำคัญร๊อก”

“เพราะฉันเห็นแม่มดน้อยที่เก่งเกินกว่าใคร…และมีหัวใจที่ดีงาม และเข้มแข็ง”

“ขอบคุณค่ะ” 

เฮอร์ไมโอนี่ยิ้มบาง ๆ แฮรี่จับไหล่เพื่อนสาว พลางมองดูเพื่อนผมแดงที่ยังคงอาเจียนเป็นทากอยู่เช่นเคย เขาไม่เคยรู้สึกรังเกียจพฤติกรรมของมัลฟอยเท่านี้มาก่อนเลย

“อย่ากังวลไปเลยเฮอร์ไมโอนี่…มัลฟอยไม่มีค่าอะไรให้สนใจหรอก”

“ฉันรู้ดี ขอบคุณพวกนายมากนะ” เด็กหญิงซาบซึ้งใจ เธอมีเพื่อนที่ดีมากกว่าเพื่อนร่วมรุ่นแย่ ๆ เพียงไม่กีี่คน “เอางี้นะ แฮร์รี่อยู่ที่นี่เป็นเพื่อนรอนเถอะ ฉันว่าคงอีกพักใหญ่ทีเดียวกว่าที่เขาจะหายได้”

“ฉันโอ- - ฮึก..” ไม่ทันขาดคำ ทากตัวอ้วนก็ออกมาจากปากของเขาอีกแล้ว แฮกริดดันถังใบใหม่มาตรงหน้า เขาจำต้องเปลี่ยนมันก็ที่จะล้นออกมา แฮร์รี่ทำหน้าเบ้ด้วยความเห็นใจระคนผะอืดผะอม

“ฉันจะไปตามงานให้พวกนาย แวะไปห้องสมุด และรีบทำการบ้านให้เสร็จ ครั้งนี้จะอนุญาตให้พวกนายลอกการบ้านได้เพราะพวกนายช่วยฉันไว้ไง”

“ได้เลยเฮอร์ไมโอ--ฮึก”

“เธอไปเถอะ…”

“ฉันจะรีบกลับมารับ ก่อนมื้อค่ำเป็นไง”

“ไม่ต้องหรอก” แฮร์รี่บอกเด็กสาว “เอาเป็นว่าไปเจอกันตอนมื้อค่ำที่โต๊ะอาหารเถอะ ฉันรับรองว่ารอนจะหายดี แล้วเขาคงหิวอย่างบ้าคลั่ง”

“งั้นก็ได้…ฉันจะรีบไปทำการบ้านให้พวกนายนะ”

“อื้ม…”

“แล้วเจอกัน…”

..

.

เด็กสาวเดินออกจากกระท่อมเพื่อตรงเข้าปราสาทอย่างรวดเร็ว แม้ภายนอกเธอจะดูเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ลึก ๆ เฮอร์ไมโอนี่กลับรู้สึกเสียใจ เธอแอบน้อยใจไม่ได้ที่เธอเหมือนตัวประหลาด เด็กหญิงทำได้เพียงแค่ตั้งใจเรียนให้ดี และพยายามทำทุกอย่างเต็มความสามารถ เพื่อชดเชยสิ่งที่ติดค้างในใจ และเพื่อพิสูจน์ว่าแม้เธอจะมาจากครอบครัวมักเกิ้ล แต่เธอก็มีความสามารถ และเหมาะสมที่จะอยู่ในโลกเวทมนตร์….

เด็กหญิงถอนหายใจ พวกรุ่นพี่หลาย ๆ คนดีกับเธอเหลือเกิน ต่างยิ้มแย้ม โบกมือทักทาย  เธอพยายามสลัดคนนิสัยเสียเพียงไม่กี่คนออกไปจากหัวสมอง เด็กหญิงตรงไปที่ห้องสมุดอันเป็นเขตที่ทำให้เธอสบายใจทุกครั้ง นั้นเพราะเธอกระหายใคร่รู้เหลือเกิน เธอไม่ยอมปล่อยสมองให้ว่างเพราะต้องการเติมเต็มสิ่งที่อยู่ในหน้าหนังสือ

เฮอร์ไมโอนี่ตรงไปไล่ดูตำราเล่มใหญ่ มีรุ่นพี่ปีห้าจากเรเวนคอร์ช่วยหยิบหนังสือบนชั้นที่อยู่สูงให้ และใจดีที่จะช่วยแบกไปวางให้เธอที่โต๊ะ เด็กหญิงกล่าวขอบคุณ ก่อนจะเริ่มคลี่ม้วนกระดาษ เธอนั่งทำรายงานอย่างรวดเร็วจนลืมเวลา

“เสร็จสักที…”

เด็กหญิงเงยหน้าจากแผ่นกระดาษ เธอเก็บอุปกรณ์ลงกระเป๋า คงเหลือเวลาอีกพักใหญ่ก่อนมื้ออาหาร เธอเริ่มคิดถึงเพื่อนทั้งสอง บางทีเธออาจจะแวะไปหาพวกเขาก่อน แต่จังหวะที่เธอจะเก็บรายงาน กลับมีใครบางคนคว้ามันไป เฮอร์ไมโอนี่เงยหน้ามองด้วยความตกใจ เธอเห็นใบหน้ายียวนกวนประสาทของเด็กชายผมบลอนด์ ขนาบข้างด้วยลูกสมุนร่างยักษ์ของเขา

“มัลฟอย!”

“กอร์ย แกดูสิยายนี่ทำงานเสร็จแล้ว…” เขาชูเล่มรายงานในมือ เฮอร์ไมโอนี่โกรธจัด 

“เอามานี่นะมัลฟอย!”

“ขอดูหน่อยสิ เธอจะทำหวงทำไม จริงไหมแครบ”

เด็กหญิงพยายามจะพุ่งตัวไปข้างหน้าเพื่อคว้าเล่มรายงานของเธอคืน แต่เดโกกลับโยนมันไปให้สมุนตัวใหญ่ของเขารับไว้ ทำให้เฮอร์ไมโอนี่ไม่อาจจะแย่งมันกลับมาได้ เด็กหญิงร้องโวยวายเสียงดังลั่น ทำให้มาดามพรินซ์จำต้องไล่พวกเขาทั้งหมดออกจากห้องสมุด

“เอามาเดี๋ยวนี้นะมัลฟอย!” เธอร้องลั่น แต่ความสูงของเธอไม่อาจจะทำให้คว้ามันได้ “นี่รายงานของฉันนะ!”

“เธอจะหวงทำไมยายเลือดสีโคลน!” เขาหัวเราะเยาะท่าทีตลก ๆ ของเด็กหญิงที่พยายามกระโดดแย่งรายงานของเธอ แต่ด้วยความปราดเปรียวของเฮอร์ไมโอนี่ ทำให้ความพยายามของเธอเป็นผล เธอฉวยรายงานของตนคืนมาได้ แต่เด็กชายผมบลอนด์ก็ไวไม่แพ้กัน เขารีบแย้งรายงาน ทำให้ทั้งสองยื้อกระชากกันไปมาอย่างไม่มีใครยอมใคร โดยมีสมุนทั้งสองที่ทำหน้าหวาดกลัวพรีเฟ็กที่อาจจะผ่านมาเห็นการทะเลาะกันของเด็กทั้งสองได้…

“อยากได้คืนนักก็เอาไปเลยยายเลือดสีโคลน!”

กรี๊ดดดด…

เขาแกล้งปล่อยมือจากรายงานอย่างรวดเร็ว ส่งผลให้เด็กสาวที่ยื้อด้วยแรงทั้งหมดที่มีเสียหลักหงายท้องล้มก้นกระแทกพื้นอย่างแรง 

ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า

ฮ่า ฮ่า ฮ่า

ฮ่า ฮา ฮ่า ฮา

เมื่อเด็กชายผมบลอนด์ระเบิดหัวเราะ ลูกน้องทั้งสองก็เริ่มหัวเราะตามอย่างไม่มีเหตุผล ส่งผลให้เด็กสาวใบหน้ากลายเป็นสีแดงเพราะความอับอาย ระคนเจ็บปวด…

“ยายเลือดสีโคลนหกล้ม ฮ่า ฮ่า ฮ่า!”

“นายมันทุเรศมัลฟอย!” เด็กหญิงลุกขึ้นประชันหน้า ออกแรงผลักเขา เดรโกเซผงะไปจนเกือบหน้าคว่ำ ใบหน้าของเขาเป็นสีแดงด้วยความอับอายเหมือนเหล่าสมุนกลั้นขำ เดรโกตะหวาดไล่ใครก็ตามที่บังอาจกล้ามามองเขา

“จะรีบหนีไปไหนยายเลือดสีโคลน”

เขาพุ่งตรงไปยึดชายเสื้อคลุมของเด็กสาวทำให้เธอไม่อาจจะหนีหน้าเขาไปได้ดั่งใจ “ไม่มีได้นักบุญทั้งสองเธอก็ไม่เห็นจะเก่งอะไรนักนิยายเลือดสีโคลน”

“ปล่อยนะมัลฟอย!” เฮอร์ไมโอนี่พยามจะสะบัดให้หลุดจากมัลฟอยแต่ดูท่าจะไม่เป็นผล เธอมองดูรายงานยับยู่ยี่ในมือสลับกับคนใจร้ายนิสัยเสียที่เอาแต่แกล้งเธอ

“ทำไมไม่ทำอวดเก่งเหมือนเคยล่ะ…” เขายิ้มเยาะมองดูสีหน้าหวาดหวั่นของเด็กสาวหัวฟู “เธอเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นแล้วใช่ไหมล่ะ…ห้องแห่งความลับถูกเปิดออกแล้ว”

เด็กชายดึงเด็กสาวเข้ามาใกล้ เขาจ้องตาของเธอลึกลงไป เฮอร์ไมโอนี่หายใจหอบ ใบหน้าของเธอเป็นสีแดงด้วยความโกรธจัด

“และเธอจะต้องเป็นรายต่อไปยายเลือดสีโคลน!”

ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว เขาทำให้เธอขนลุกชันในสิ่งที่เด็กหญิงหวาดกลัวมาโดยตลอด ใบหน้าเย้ยหยัดของมัลฟอยแจ่มชัด เขาแสดงความรังเกียจเธออย่างไม่ปิดบังเสียจนเด็กหญิงรู้สึกเจ็บแปลบไปทุกอนูของผิวหนัง หรือแม้แต่ต้นแขนของเธอที่เขายึดไว้ เฮอร์ไมโอนี่สะบัดออกจากการเกาะกุมอย่างแรงเสียจนเธอต้องเสียหลักหงายท้องล้มก้นกระแทกอีกรอบ ความเจ็บทางกายไม่เจ็บเท่าทางใจ เสียงของหัวเราะของเด็กชายผมบลอนด์ทำให้เธอปวดร้าว 

เดรโก มัลฟอย ผงะไปชั่วครู่ เสียงหัวเราะของเขาชะงักค้าง เมื่อเฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์ ยายคนเรื่องเยอะคู่ปรับของเขาที่ไม่เคยแม้แต่จะแสดงความอ่อนแอออกมากลับกำลังร้องไห้ ดวงตากลมโตของเธอที่มักจะมองเขาด้วยความโกรธเคือง กลับเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาที่ไหลลงมาอาบแก้มทั้งสองข้าง ดวงตาของเธอที่จ้องมองมาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดอย่างที่เขาไม่คิดว่าเธอจะรู้สึกได้มากถึงเพียงนี้

“เกรนเจอร์…” 

เขาอึ้งไปชั่วขณะ เด็กหญิงพยายามลุกขึ้นยืน เธอไม่แม้แต่จะหันมาตะโกนด่าทอ ต่อปากต่อคำอย่างที่เขาคิด เธอเก็บกระเป๋าที่ข้าวของกระจัดกระจายอย่างเร่งรีบ เขาได้ยินเสียงเธอสะอื้นดัง แผ่นหลังของเธอสั่นไหวไปมา เด็กหญิงยืนหันหลังให้เขา ก่อนจะวิ่งออกไปโดยไม่แม้แต่จะหันมาหาเขาอีกเลย

เป็นครั้งแรกที่เขากลับรู้สึกหน้าชาเพราะน้ำตาของยายหัวฟูที่เขารังเกียจ เดรโก ยืนงุนงงอยู่กับที่ราวกับโดนคาถางงงัน กระทั่งเสียงหัวเราะของสมุนร่างยักษ์ทำให้เขาได้สติ เด็กชายหันไปตวาดลั่น ก่อนที่เขาจะเดินหน้าตึงกลับไปยังห้องนั่งเล่นรวมประจำบ้านของเขาด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ติดค้างในใจ ….

 

ห้องนั่งเล่นรวมสลิธีรีน

“เดรโก….!”

“เดรโกจ๋า…”

“แพนซี่ ! เงียบหน่อยสิ เธอทำตัวน่ารำคาญ” เด็กชายหน้างอ เด็กหญิงผมดำตั้งสั้นไม่สนใจ เธอกระโดดเต้นไปมา

“ก็ฉันมีความสุขนิ”

“เธอมีความสุขอะไรหรอแพนซี่…?” เด็กปีสองคนหนึ่งเอ่ยถามขึ้น แพนซี่ยิ้มกว้าง

“ฉันสะใจน่ะสิ….เธอคงไม่รู้สินะเดรโก”

“อะไรของเธอ?”

“ก็ยายเลือดสีโคลนไง ฉันเห็นยายนั่นร้องไห้อยู่ในห้องน้ำหญิง เสียงดังยิ่งกว่าเมอร์เทอร์์จอมคร่ำครวญเลยนะ สมน้ำหน้ายายนั่นซะมัด ทำตัวอวดดีไปทุกเรื่อง ใครสักคนทำให้ยายนั่นร้องไห้ได้คงต้องเจ๋งพอตัวที่ไปจี้จุดอ่อนยายนั่นได้ว่าไหมเดรโก”

“เดรโก?”

“เธอจะไปไหนน่ะ”

เด็กชายลุกออกไปจากวงที่กำลังขบขันเด็กหญิง เขาไม่ได้สนุกไปด้วยเหมือนที่ควรจะเป็น เพราะมันทำให้เขานึกถึงดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและหยาดน้ำตา

“บ้าเอ้ย..!”

เด็กชายหงุดหงิดใจเมื่อคิดขึ้นมาได้ว่าเธออาจจะร้องไห้อยู่ในห้องน้ำเหมือนตอนปีหนึ่งได้ เขาไม่ชอบใจทีตัวเองต้องมาเป็นกังวล เขาเดินขึ้นมาทิ้งตัวลงบนเตียงข้าง ๆ กลุ่มรุ่นพี่ปีสี่ที่กำลังจับกลุ่มคุยกัน เด็กชายแกล้งทำเป็นหลับตา แต่หูของเขาดันสนใจเรื่องที่พวกรุ่นพี่คุยกัน

“นายควรส่งช็อคโกแล็ตไปง้อแองเจอร่า”

“มันไม่ดูงี่เง่าไปหน่อยหรอ?”

“ไม่หรอกนะ ไม่มีสาว ๆ คนไหนปฎิเสธช๊อคโกแล็ตได้ลงคอหรอกน่า”

“ของหวานกับสาว ๆ เป็นของคู่กัน นี่คือกฎข้อแรกที่นายต้องเรียนรู้เพื่อน…"

“แต่…ฉันคิดว่าดอกไม้ซะอีก”

“นี่…อย่าทำซื่อไปหน่อยเลย พวกเธออาจจะชอบดอกไม้สวย ๆ แต่มันกินได้ซะที่ไหน”

“นึกถึงริมฝีปากที่เธอละเลียดช้อคโกแล็ตสิ มันน่าดูจะตาย…”

“และของหวาน ก็ทำให้อารมณ์ดี…แม้ว่านายจะทำเรื่องที่สมควรจะโดนตบหน้าสักฉาดก็ตาม”

“เฮ้ย…เดรโก พวกเราคุยกันเสียงดังรบกวนนายหรือเปล่าพวก?”

“ไม่หรอก…” เด็กชายไม่หันมามอง เขาดีดตัวลุกขึ้นจากเตียง

“อ้าว แล้วจะไปไหนล่ะ?”

“ฉันมีธุระ” เขาตอบห้วน ๆ

“ธุระ?… ไปไหนมาไหนก็ระวังด้วย ช่วงนี้มีแต่เรื่องแปลก ๆ เกิดขึ้นนายก็รู้ แล้วเจอกันที่โต๊ะอาหารนะ”

……

..

.

ใครบางคนบอกว่ารอน วีสลีย์กลับมาที่โต๊ะอาหารค่ำ พร้อมแฮร์รี่แล้ว นั่นจึงทำให้เด็กหญิงปาดน้ำตา ล้างหน้าตาที่บวมช้ำเพื่อไม่ให้ใครสังเกตุได้ เฮอร์ไมโอนี่รีบวิ่งไปยังห้องอาหารอย่างรวดเร็ว เธออยากจะเจอเพื่อนรักทั้งสองเหลือเกินในตอนนี้ แต่จังหวะที่เธอพรวดพราดเข้าไป เด็กหญิงก็เห็นเด็กชายใจร้ายอยู่ไม่ห่าง เขาทำเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เฮอร์ไมโอนี่เลือกที่จะไม่สนใจ เธอเดินชนไหล่ผ่านหน้าเขาไปอย่างรวดเร็ว เด็กหญิงมองด้วยหางตา เธอเห็นเขากำลังนั่งลงประจำที่ทีโต๊ะประจำบ้านเช่นทุกครั้ง ส่วนเธอเมื่อมองเห็นเพื่อนชายทัั้งสองที่นั่งอยู่ประจำที่ เด็กหญิงก็รีบวิ่งตรงไปสวมกอดเพื่อนทั้งสองอย่างยินดี วันนี้ช่างเป็นวันที่หนักหน่วงสำหรับเธอเหลือเกิน

“แฮร์รี่ รอน!”

“ใจเย็น ๆ เฮอร์ไมโอนี่ เธอทำให้พวกเราหายใจไม่ออก”

เด็กหญิงหัวเราะร่วน

“เธอหายดีแล้ว”

“และท้องฉันก็ว่างมากพอที่จะกินทุกอย่างที่ขวางหน้าได้ด้วยเช่นกัน”

“สมกับเป็นเธอจริง ๆ”

ทั้งสามหัวเราะให้แก่กัน รอนเริ่มลงมือจัดการอาหารตรงหน้าโดยที่ไม่สนมารยาทบนโต๊ะอาหารใด ๆ เขารู้สึกเหมือนกับว่าท้องของเขาเป็นหลุมดำที่พร้อมสูบทุกอย่างลงไป…

ตุ้บบ!!

เฮอร์ไมโอนี่สะดุ้งเมื่อมีพัสดุมาส่งตรงหน้าเธอ เด็กหญิงมีสีหน้าหงุนงงเล็กน้อย มันไม่มีการ์ดลงชื่ออะไรเลย มือน้อย ๆ แกะกระดาษสีน้ำตาลเรียบ ๆ ออกอย่างรวดเร็วก่อนจะปรากฏเป็นกล่องสีทองประดับลวดลายเถาวัลย์ และใบไม้เป็นลอยนูนสวยงาม มีชื่อเธอปรากฏอยู่บนกล่อง เด็กหญิงค่อย ๆ เปิดกล่องออกด้วยความตื่นเต้น เธออ้าปากค้าด้วยความดีใจ ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความดีใจเมื่อเธอเห็นช็อคโกแล็ตเรียงสวยน่ารับประทานเป็นที่สุด เธอร้องกรี๊ดออกมาเล็กน้อยด้วยความดีใจ…

“มันต้องมีเรื่องดี ๆ บ้างจริงไหมเฮอร์ไมโอนี่…” เสียงของเด็กชายผมดำทำให้เด็กหญิงหันไปมอง แฮร์รี่ยิ้มให้เธอ เด็กหญิงมองหน้าเด็กชายสลับกับกล่องช็อคโกแล็ตแสนสวยในมือด้วยความตื้นตัน

“ขอบคุณนะ….ขอบคุณนะแฮร์รี่”

“เธอรีบกินอะไรเข้าเถอะ รอนกำลังคว้าน่องไก่ตรงหน้าเธอไปแล้ว…”

เด็กหญิงพยักหน้าด้วยใบหน้าแจ่มใส เธอดีใจเหลือเกินเธอกอดกล่องช็อคโกแลตไว้แนบอก แม้จะมีเรื่องไม่มีเกิดขึ้น แต่เพื่อน ๆ ก็คือแรงใจสำคัญสำหรับเธอ เธอจะไม่สนใจคนใจร้ายอีกต่อไป เด็กหญิงเหลือบตาไปบังเอิญสบเข้ากับดวงตาสีซีดที่จ้องมองเธออยู่ก่อนแล้ว ก่อนจะเฉไฉแสร้งมองไปทางอื่น เฮอร์ไมโอนี่สะบัดหน้าไล่คนใจร้ายออกไปจากสมอง ก่อนที่มือน้อย ๆ จะหยิบก้อนช็อคโกแล็ตขึ้นมาชิมอย่างที่ห้ามใจไม่อยู่ ความหวานหอมละลายในปากทำเอาเด็กหญิงเผลอยิ้มออกมา ค่อย ๆ ละเลียดของอร่อยในมือโดยไม่รู้เลยว่าใครบางคนกำลังลอบมองการกระทำของเธออยู่นั่นเอง…

จบ.

 

Chocolate's dark but happy secret - The Economic Times

 

 

 

Talk 

แอบมาหยอด ด้วยความคิดถึงรี๊ดดิ้งค่ะ

><  มาเป็นตอนสั้น ๆ ก่อนน้า ปี 2 แล้ว คุณชายเค้ายังเป็นจอมเกเรอยู่เลยค่ะ

ว่าแล้วก็อยากกินช๊อกโกแล็ตบ้างง พุ่งตัวไปเซเว่นนนน ฮือออ ไม่มีหนุ่มซื้อช็อคโกแลตให้แบบน้องเฮอร์มี่เลย ><

 

 

 

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

77 ความคิดเห็น

  1. #41 nameQwQ (@nameQwQ) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2563 / 15:49

    ตอนหลังนี้ละมุนน่ารักโครต แต่...
    ตอนต้นๆนี้ อีเชี้-ย แดรก มันฝ่อย เลวแต่เด็กอ่านแล้ว ส้ น ตี น มาก คือแย่มากทำตัวน่าต่อยมากอะไปหาเรื่องเขาด่าเขาพลักเขา แม่งง (แต่ตอนให้ช็อคโกแลต...น่ารักจริง(ตอนมันเป็นห่วงก็น่ารักอยู่นะ แต่บรรยายตอนกินน่ารักสุดดด) แต่ไม่ลืมนะ มันปาก🐶จริงจังอะโกรธแทนน้องสงสารน้องมากถึงมากที่สุด)สับสนมากว่าจะโกรธหรือจิ้น งงมากค่ะแม่ค่าา(อินค่ะ)
    #41
    0
  2. #38 galaxygold1234 (@galaxygold1234) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2563 / 20:44
    งื้ออ น่ารักมากกก~~ //รีบมาต่อนะคะ🥰❤️//
    #38
    0
  3. #37 Angels cry (@junelove-sakusa) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2563 / 00:39

    รอปีสามมม จะมีฉากหมัดแห่งรักของหนูเฮอร์ไหมน้าาา คุณชายสายซึน ขี้แกล้งมาก ๆ เลยยย งื้อออ น่ารักมากเลยค่ะ >///<

    #37
    0
  4. #35 DeerLady (@maoru-maya) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2563 / 21:35
    อดใจรอไม่ไหวแล้วค้าาาาา ปีสามก็เข้าท่า แต่ปีสี่อยากเห็นความรู้สึกตอนเดรกเห็นเฮอร์จังเลยค้าาาา ปล.แจ้งปุ๊บก็เข้ามาอ่านปั๊บเลยค้าาา
    #35
    0