(FIC:LMxNC/DMxHG) รวมเรื่องสั้นสุดจิ้น สุดฟิน ของคนรักเดรโก เฮอร์ไมโอนี่

ตอนที่ 8 : Mini-Series1/7 The Hogwarts Express (draco x hermione)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 447
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    29 ก.ย. 63

Mini-Series1/7 The Hogwarts Express 

เดรโก มัลฟอย x เฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์

 

 

รถด่วนสายฮอกวอตส์กำลังเคลื่อนที่ไปยังจุดหมายปลายทางอันเป็นโรงเรียนเวทมนต์คาถาฮอกวอตส์ที่แสนโด่งดังด้วยความเร็วคงที่สม่ำเสมอ ปีการศึกษาใหม่ย่อมมีเรื่องตื่นเต้นรอเหล่านักเรียนพ่อมดแม่มดอยู่เสมอ โดยเฉพาะเมื่อพวกเขารู้ว่าปีนี้ เด็กชายผู้รอดชีวิต คนดังกำลังก้าวเข้าสู้รั้วฮอตวอตส์ในปีแรก พ่อมด แม่มดหลายต่างหลายคนต่างพูดถึงเรื่องนี้กันแทบทั้งสิ้น พวกเขาอยากจะเป็นเพื่อนสนิทกับคนดัง บ้างก็อยากให้เด็กชายที่เป็นตำนานเข้ามาสู่บ้านในสังกัดของตน

“หนูขอซื้อพายฟักทองหนึ่งชิ้นค่ะ…”

“เสียใจด้วยแม่หนู” ป้าเจ้าของรถเข็นเอ่ยขึ้น พลางผายมือให้ดูรถเข็นที่ว่างเปล่า เด็กหญิงผมฟูฟ่องทำหน้าเศร้า

“ตู้ก่อนหน้าเหมาไปหมดเลย….” หล่อนบอกเด็กหญิงตัวน้อยแสนน่ารัก “…แต่รู้ไหมฉันกำลังจะไปเติมของมาเพิ่ม แล้วจะเข็มมาจากหน้าขบวน บางทีเธอน่าจะตามฉันมานะแม่หนู”

“ไม่เป็นไรค่ะ หนูมีธุระต้องจัดการ” เธอทำเสียงจริงจังฉะฉาน “…คือเพื่อนหนูเค้าทำคางคกหาย หนูคงต้องไปช่วยเค้าตามหาสัตว์เลี้ยงก่อน แล้วหนูจะเดินไปดักรอคุณป้านะคะ ขอบคุณมากเลยค่ะ”

หญิงสูงวัยโบกมือลาแม่มดตัวน้อยที่พูดจาชัดเจนเกินตัวด้วยความอารมณ์ดี ก่อนที่จะค่อย ๆ เข็นรถเข็นจากไป เด็กหญิงสูดหายใจเข้าปอด ขยับเสื้อคลุมที่น่าภาคภูมิใจของหล่อน สาวน้อยแทบจะไม่อยากเชื่อเลยว่าเธอจะได้รับจดหมายที่เปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาล

“เอาล่ะไปตามหาคางคกต่อดีกว่า…”

เด็กหญิงไล่ถามไปแทบทุกตู้จนกระทั้งหยุดที่ตู้หนึ่งเมื่อเธอรู้สึกว่า เด็กชายในนั้นกำลังจะร่ายคาถา ความสนใจใคร่รู้ทำให้เธอพรวดพราดเข้าไปกลางคัน

 

 

“นั่นกำลังเสกคาถากันอยู่หรอ...ไหนลองทำให้ดูหน่อยสิ”

เด็กชายทั้งสองมองหน้ากันด้วยความงุนงง เมื่อเด็กหญิงผมฟูจอมบงการก้าวเข้ามาในตู้หนังของพวกเขา
 

เด็กชายผมแดงกระแอมเล็กน้อยด้วยความเคอะเขินเรียกความมั่นใจอีกครั้ง

“... สายลม

แสงแดด

และดอกเดซี่

จงเปลี่ยนเจ้าหนูหน้าโง่ตัวนี้

ให้กลายเป็นสีเหลือง..!”

เขาเคาะไม้กายสิทธิ์ ในขณะที่ทุกคนจ้องเป็นตาเดียว แสงวูบวาบชวนตื่นเต้นปรากฏวาบ ก่อนที่เจ้าหนูจะส่งเสียงจิ๊ด ๆแต่ก็ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น เด็กชายผมแดงหน้ทเจื่อน ส่วนเด็กหญิงก็ส่ายหน้าไปมา เธอหันไปหาเด็กชายผมดันข้างตัวพลางชี้ไม้กายสิทธิ์ไปที่ตรงหน้าเขาด้วยท่าทางมั่นอกมั่นใจ
 

“ฉันเคยเสกคาถาง่ายๆ สองสามบท และมันก็ได้ผลตลอด”

เด็กชายใบหน้าแดงจัด
 

“โอคูรัส เรปาโร...”
 

พลันแว่นตาของเด็กชายก็กลับมาใส่ปิ๊งได้อย่างน่าทึ่ง ดวงตาสีเขียววาวับ เขาถอดแว่นออกมาเช็คความเรียบร้อย ในทำให้เด็กหญิงเริ่มตระหนักได้ว่าเด็กชายตรงหน้าเป็น...
 

“เธอคือแฮรี่ พอตเตอร์!”
 

เด็กชายคนดังยิ้มเขินไม่กล้าสบตาที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นปนยินดี
 

“ฉัน...เฮอร์ไมโอนี่” เธอรีบแนะนำตัวอย่างรวดเร็ว “เฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์”
 

เด็กสาวนึกขึ้นได้ จึงหันไปมองเด็กชายอีกคนที่ถูกลืม
 

“แล้วนาย...?”

“รอน วีสลีย์”
 

“ยินดีที่ได้พบ...”
 

“จริงสิ... พวกนายควรเปลี่ยนเสื้อคลุมได้แล้ว เราจะถึงในไม่ช้า” เด็กหญิงยืนขึ้นเจ้ากี้เจ้าการบอกเพื่อนใหม่ ก่อนที่เธอจะเดินออกไป เฮอร์ไมโอนี่ก็หันมาอีก คราวนี้เธอหันไปหาเด็กชายผมแดง

“จมูกนายเปื้อน” เธอชี้ “ตรงนี้”


……’
 

เด็กหญิงเดินออกมาด้วยความตื่นเต้น เธอดีใจที่ได้เพื่อนใหม่ ความสนุกกำลังรอเธออยู่แน่ 
 

เฮอร์ไมโอนี่ได้ยินเสียงรถเข็นหยุดอยู่ที่ประตูตู้หน้าขบวน เธอนึกได้ว่าอยากจะได้พายฟักทองสักชิ้น เด็กสาวจึงเร่งฝีเท้าตรงไป มีเสียงพูดคุยของเด็กผู้ชายที่ดังพอสมควรจนเธอขมวดคิ้ว เธอไม่ค่อยชอบน้ำเสียงยานคาง และมั่นอกมั่นใจเหลือเกินของเด็กคนนั้นเลย

“คุณป้าคะ พายฟักทองหนึ่งชิ้นค่ะ”

“แม่หนูน้อยนี่นา ฉันเก็บไว้ให้เธอจ้ะ” หล่อนกำลังจะส่งให้ แต่เสียงในตู้นั้นทำให้ทั้งคู่ชะงัก

“ฉันเหมาหมดแล้ว เธอไม่มีสิทธิ์ขายพายนั่นต่อให้ใคร...นี่โกงกันชัดๆ”

เฮอร์ไมโอนี่ขมวดคิ้ว ป้าเจ้าของรถเข็นพยายมอธิบายถึงสิ่งที่เธอเก็บไว้ให้เด็กหญิงตัวน้อย แต่ดูท่าเด็กชายนั่นเป็นคนเกเร และเอาแต่ใจ เขาอาจจะแค่พยายามหาเรื่องสนุกๆ

“ฉันจะฟ้องพ่อว่าเธอโกง...” เขาพูดขึ้น “เรื่องนี้ต้องถึงหูพ่อฉันแน่!”

เท่านั้นแหละความอดกลั้นต่อความถูกต้องของเด็กหญิงตัวน้อยก็หมดลง เธอเปิดประตูดูให้กว้างขึ้นเพื่อดูหน้าคนขี้ฟ้อง เฮอร์ไมโอนี้เบ้ปากให้ เธอเห็นเด็กชายตัวเท่าๆเธอ เขาคงเพิ่งขึ้นปีหนึ่งเช่นกัน เขามีผมสีทองเกือบซีดหวีเป็นทรงเรียบร้อยเกินไป ใบหน้าเล็กขาวสะอาดหมดจด แต่ดวงตาสีฟ้าซีดดูเจ้าเล่ห์เกินตัวทีเดียว เธอสังเกตุเห็นเด็กชายตัวใหญ่แต่ดูไม่ค่อยฉลาดเอาแต่กินขนมที่วางอยู่เต็มไปหมด และนั่งอยู่ข้างเขา

“ฉันคงอยู่ทะเลาะแบบเด็กๆ ไม่ได้หรอกนะ ใกล้จะถึงแล้ว ฉันต้องเอารถเข็นไปเก็บก่อน”

“คุณป้าไปเถอะค่ะ หนูจัดการได้...”
 

“กอยย์ แกหยิบพายนั่นมาสิ!” เด็กชายสั่ง

ป้ารถเข็นส่ายหน้าให้เด็กชายวางท่าใหญาโตเกินตัว เด็กหญิงตัวน้อยรีบบอกว่าเธอจัดการได้ คุณป้าจึงเอ่ยลา พลางเข็นรถเข็นที่ว่างเปล่าออกไปด้วยความรู้สึกผิดต่อเด็กหญิงตัวน้อยทีเดียว แต่เฮอร์ไมโอนี่กลับยิ้มและโบกมือลา...
 

“ถ้าอย่างนั้นฉันซื้อพายฟักทองต่อเธอก็ได้...” เฮอร์ไมโอนี่ใช้เหตุผล แต่เด็กชายปลายตามองเหรียญในมือน้อย ๆพลางกระตุกยิ้มร้าย
 

“ฉันไม่อยากได้เงินไร้ค่าของเธอหรอก”

เฮอร์ไมโอนี่เท้าเอว เด็กชายผมบลอนด์กวนประสาทเธอเหลือเกิน

“นายกินของพวกนี่ไม่หมดหรอกนะรู้ไหม เพราะเราใกล้จะถึงในไม่ช้า นั่นทำให้นายเสียเงินโดยไร้ประโยชน์”
 

“อย่างกับความมีใครสนเรื่องนี้กัน” เขาบอกอย่างไม่ทุกข์ไม่ร้อน “ยายนี่ทำตัวเหมือนตัวตลกปัญญาอ่อนที่พูดเรื่องเงินกับพวกมัลฟอย”

แล้วเด็กชายทั้งสามก็ระเบิดหัวเราะออกมาจนเด็กหญิงหน้าแดงด้วยความโกรธ

“แต่ฉันก็ไม่ได้อยากกินของนี่หรอก”
 

เขาโยนพายเล่นในมือ เฮอร์ไมโอนี่คิดได้ว่าเด็กลายตรงหน้ามาจากตระกูลมัลฟอยที่ใหญ่ทีเดียวจนแม้แต่เธอก็คุ้นหูแต่ในสายตาเธอเขาเป็นพวกครอบครัวคนรวยที่ทำตัวน่ารังเกียจ ไม่ทันไร เด็กชายก็โยนพายใส่หน้า เฮอร์ไมโอนี่รับด้วยความตกใจ
 

“...ฉันไม่กินหรอก เธอยากได้ก็เอาสิ!”
 

เด็กหญิงแก้มป่อง โกรธจัดจนเผลอโยนเหรียญใส่หน้าเขา เด็กชายลุกพรวดจ้องหน้าเธอด้วยความเครียดแค้น เขามองหน้าเธอนิ่งพลางเอ่ยเสียงเย็น
 

“แครบ กอยย์ พวกแกไปตามพรีเฟ็กมาเดี๋ยวนี้... มีใครบางคนทำกิริยาแย่จนน่าจะถูกตัดคะแนนตั้งแต่ยังไม่มีบ้านที่ฮอกวอตส์”
 

“แต่เดรโก...” เด็กชายตัวใหญ่ทั้งสองกลัวการมีเรื่อง ทั้งคู่ยังจ้องหน้ากันไม่ลดละ จนกระทั่งเดรโกตวาดสั่ง เด็กชายลูกสมุนจึงรนรานออกไป แต่ก็ไม่วายฉวยหยิบขนมติดมือไปด้วย

“เธอเจอดีแน่ยายหัวฟู!”
 

“นายต่างหากที่ผิด คอยดูสิ!”
 

แต่ไม่ทันไรพรีเฟ็ตกลับโผล่มาเร็วกว่าที่คิด แต่ไร้วี่แววของสมุนของเด็กชาย รุ่นพี่ปีแก่สาวบ้านเรเวนคลอยืนหน้านิ่ง หล่อนคอยดูแลความสงบตลอดการเดินทางนี้ และมักจะหัวเสียให้กับเด็กปีหนึ่งจอมซนอยู่บ่อยครั้ง…
 

“พวกเธอต้องนั่งให้เรียบร้อยได้แล้ว!”
 

“แต่หนู!”
 

เฮอร์ไมโอนี่พยายามแย้ง เช่นเดียวกับเดรโกที่พูดพร่ามเรื่องที่พวกเขาทะเลาะกัน หากแต่รุ่นพี่ไม่สนใจ หล่อนดันเด็กหญิงเข้าไปในตู้
 

“พวกเธอต้องนั่งให้เรียบร้อยกว่านี้ ห้ามออกจากตู้เด็ดขาดจนกว่ารถไฟจะหยุด เราใกล้จะถึงแล้ว”
 

“แต่!”
 

“นี่เป็นคำสั่ง!”

ไม่ว่าเปล่าพรีเฟ็กก็ปิดประตูใส่หน้าพวกเขาอย่างแรง ก่อนจะหายไป ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ เฮอร์ไมโอนี่จำต้องทิ้งตัวลงฝั่งตรงข้ามเด็กชายอย่างเสียไม่ได้
 

“ความผิดนายรู้ไว้ด้วย”

“เธอต่างหากล่ะ นี่ตู้ของฉันยายจอมจุ้น”
 

เขาเอ่ยสบาย ๆ ยกขาพาดเบาะข้างเธอ เด็กหญิงทำหน้าเบ้ พลางดันขาเขาลงไปที่พื้น
 

“ฉันไม่ควรมาเจอนายเลยจริงๆ นายมันไร้มารยาทนิสัยเสีย”

 

“นี่นายหัวฟู...ฉันไม่อยู่เฉยให้เธอมาด่าฟรีๆ หรอกนะ”
 

“ฉันมีชื่อย่ะ น่าจะมีมารยาทกว่านี้หน่อย ฉันชื่อ เฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์ รู้ไว้ด้วยไม่ใช่ยายหัวฟู”
 

เขาทำท่าล้อเลียนเธอได้กวนประสาท เฮอร์ไมโอนี่มองค้อนที่เขาเลียนแบบจีบปากจีบคอ

“เราจำต้องติดอยู่ในนี้เพราะคำสั่ง ฉันไม่อยากเสียเวลาไร้สาระไปกับนาย เพราะงั้นเราไม่จำเป็นต้องพูดกัน ฉันจะขอบคุณมากถ้านายหุบปากเสียๆสักที”

เด็กหญิงดีใจที่อย่างน้อยในสถานการณ์ที่เลวร้าย เธอยังมีหนังสือติดอยู่ในกระเป๋า เธอเปิดมันอ่าน เพื่อพยายามไม่สนใจเด็กเกเรคนนั้น แต่เด็กหญิงกลับต้องอ่านบรรทัดเดิมวันไปมาหลายรอบอย่างงเสียสมาธิ เมื่อเขาพยายามเคาะส้นรองเท้ากับพื้นจนเกิดเสียงน่ารำคาญ....

กึก กึก กึก กึก
 

“อย่าเคาะเท้า!”

เงียบไปได้สักพัก ..
 

ก๊อบแกร๊บ ..!

ก๊อบแกร๊บ..!


          เธอเงยหน้า ดวงตาสีซีดจ้องเธอตลอด เขายิ้มยียวน พลางชูถุงขนมที่เขาจงใจบีบให้เกิดเสียง

“เยลลี่อร่อยดีนะ เธอลองกินไหม...!”

เด็กหญิงส่ายหน้าพยายามไม่สนใจเสียปวดประสาทนั่น จนในที่สุดเขาก็ทำเสียงที่ทำให้เธอต้องปิดหนังสือ
 

แควกกกก!
 

เขาฉีกกระดาษ หลายครั้งอย่างตั้งใจรบกวน เฮอร์ไมโอนี่จ้องหน้า เขาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้
 

“ฉันเขียนบันทึกน่ะ” เขาทำเป็นบอก “เขียนผิดก็ต้องฉีกทิ้งไง”

“เมอร์ลินช่วย....”

เด็กหญิงร้องจิ๊จ๊ะในลำคอ เธออุตส่าห์ดีใจที่ได้เพื่อนใหม่ ตื่นเต้นกับขบวนนถไฟ การเดินทาง และการผจญภัยที่รออยู่แต่ดูท่า เธอกำลังเจอกับศัตรูจอมกวนประสาทตั้งแต่วันแรกที่เข้าเรียน เด็กหญิงจำชื่อของเขาได้ขึ้นใจ มันจะเป็นชื่อแรก ๆ ที่เธอภาวนาว่าจะต้องหนีไปให้ไกล...
 

เดรโก มัลฟอย

จบ.

 


 

Talk

เค้าเจอกันวันแรกเล้ยยย เอ็นดูเฮอ์มี่มากกก

ต้องอยู่กับเด็กกวนประสาท ฮืออออ

 

ถ้าฟอนต์แปลกๆ ไม่ต้องตกใจนะคะ เราในมือถือค่ะฟิลมันได้ กำลังนั่งรถไฟกลับบ้าน ตจว

บรรยากาศดีมากเลยค่ะ

ขอให้มีความสุขกับวันหยุดยาวนะคะ??’?


 ต่อ ๆ ไปจะเป็น short fic แทรก ๆ ไล่ปี 2,3,4 จบในตอนนะคะ พอกรุบกริบ ชอบไม่ชอบบอกให้รู้หน่อยน้าาา ไม่ค่อยมีคนอ่านเรื่องสั้นเลยค่ะ ฮือออออ 

คิดได้ตอนปี 4-5 ฟิล เฮอร์ คะแนนปรุงยาเป็นรองเดรโก เลยพยามจะแข่งกันอะไรแบบนี้ 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

77 ความคิดเห็น

  1. #40 nameQwQ (@nameQwQ) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2563 / 15:31
    โอ้ยย แล้วนึกภาพน้องแก้มป๋อง....สลัดผักกกระอักเลือดตายอะถ้าเรายืนตรงนั้น
    #40
    0
  2. #39 nameQwQ (@nameQwQ) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2563 / 15:30
    เดรโกมันฝ่อยจ๊าาาาา~~~ กวน-สลัดผักมากค่าาาาาา?!?? แต่ได้แค่ตอนนี้ต่อไปก็เหมือนลูเซียสสกลัวเมีย1(แต่ก็น่านัก น่ารักยิ้งนัก)
    #39
    0
  3. #34 jirapatkasemson (@jirapatkasemson) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 22:02

    55555กวนมาก

    #34
    0
  4. #33 Angels cry (@junelove-sakusa) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2563 / 12:23

    โอ๊ยยยย ต้าวเดรโกก่อกวนจริง ๆ น่ารักมากเลยคร้าาาา > <

    #33
    0
  5. #31 tanapron2 (@Tanapron) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 11:40
    น่ารักมากต้าวเดรกก็กวนเฮอร์ได้น่ารักจริงๆค่าา~\\\~
    #31
    0
  6. #30 mewpattiya (@mewpattiya) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2563 / 23:08
    น่ารักกกก รอตอนต่อๆไปอยู่นะคะ
    #30
    0
  7. #28 bemymemory (@Ppbiggerduck) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2563 / 16:24
    เจ้าเด็กเกเรรร
    #28
    0
  8. #27 AquaD (@0804452409) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2563 / 14:36
    เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะะ เดรโกมีพิรุธนะเนี่ย แถมทำน้องเฮิร์มอารมณ์เสียตั้งแต่เจอครั้งแรกอีก เชื่อเขาเลย5555
    #27
    0
  9. #26 Praeplew (@Praeplew) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2563 / 14:36

    น่ารักมากๆเลยค่ะ

    #26
    0
  10. #25 monkey' (@bamboosaza) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2563 / 13:42
    น่ารักมากก เป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์ค่ะ
    #25
    0