(FIC:LMxNC/DMxHG) รวมเรื่องสั้นสุดจิ้น สุดฟิน ของคนรักเดรโก เฮอร์ไมโอนี่

ตอนที่ 3 : Lucius Malfoy x Narcissa Black: Before love 2/3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 302
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    14 มิ.ย. 63

 

Lucius Malfoy x Narcissa Black: Before love 2/3

 

тон краска темно-зелёный тёмный красивый маникюр блёстки лак дизайн ногтей ногти для эстетика эстетик aesthetics for фото фотография photo photos красить хобби в цвет гирлянда инстаграм instagram #instagram #inst друзья подростки комната спальня зал гостиная матовый матовая мутная мутный волосы тоник hair джемпер экстерьер #darkgreen #green #neopolitan слизерин colour #colour #colours #foraesthetics forest папоротник лес сад slyzerin 2020 #2020 iphone 11 10 se design бесплатно toxic

 

“นาร์ซิสซา...”

ลูเซียสยืนรอหญิงสาวที่กำลังเดินตรงหน้า เสียงของเขาหายเข้าลำคอไปดื้อ ๆ เมื่อเห็นเธอแต่งกายด้วยเครื่องแบบนักเรียกเต็มยศถูกระเบียบทุกกระเบียดนิ้ว

“...เออ นี่ชุดนักเรียนนิ”

“เออใช่ค่ะ” เธอพยักหน้าด้วยความงุนงง “รุ่นพี่มีปัญหาอะไรหรือเปล่าคะ?”

“ก็เอ่อ...ฉันแค่ไม่คิดว่าเราจะบินกันทั้งกระโปรงแบบนี้หรอกใช่ไหม” ลูเซียสชูไม้กวาดนิมบัสของเขาให้เธอดู หากแต่นาร์ซิสซากลับยักไหล่ไม่รู้ไม่ชี้

“...จะไปเปลี่ยนชุดก่อนหรือเปล่า?”

“อันที่จริง” เธอยิ้มเขิน ๆ “...ฉันไม่มีกางเกงน่ะค่ะ คุณแม่ไม่อนุญาติให้สุภาพสตรีที่ดีสวมกางเกงเยี่ยงบุรุษ”

“เมอร์ลิน...” ลูเซียสหลับตา หญิงสาวตรงหน้าไม่เหมือนพี่ ๆ จอมแสบของหล่อนเลยสักนิด และแน่นอนเขาจะคาดหวังที่จะเห็นเธอใส่ชุดสำหรับนักกีฬาควิชดิชคงจะเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้สินะ!

“...ฉันน่าจะเดาได้”

“มัน...” หญิงสาวหมุนตัว “...ไม่ได้หรือคะ?”

“ลองดูก็ได้...”

เขาบอกเธอ ก่อนจะพาเธอเดินตัดสนามหญ้าสีเขียวไปตามเส้นทาง ช่วงนี้ไม่ใช่หน้าการแข่งขัน สนามควิชดิชจึงว่างและไม่ถูกจับจองสำหรับนักกีฬาแต่ละบ้านเพื่อซ้อมบิน ทำให้ทั้งสนามไม่มีใครเลยนอกจากสองหนุ่มสาวผมบลอนด์ที่เดินเคียงกันไป ลูเซียสส่งไม้กวาดให้หญิงสาว เธอรับมาถือไว้ด้วยท่าทีประหม่าอย่างเห็นได้ชัด

“คล่อมบนไม้กวาดสิ”

“ฉันไม่อยากคล่อมมัน” เธอส่ายหน้าอย่างแรงจนชายหนุ่มหลุดขำออกมา

“นี่นาร์ซิสซาถ้าเธอไม่คล่อมไม้กวาด แล้วจะขี่ได้ยังไง”

“ก็...” หญิงสาวกัดปาก หลับตาแน่น เธอมีความทรงจำที่เลวร้ายทีเดียว ครั้งแรกที่ขี่ไม้กวาด เธอไม่สามารถบังคับทิศทางได้จนชนเข้ากับผนังอาคารเต็ม ๆ ตอนนั้นเธอต้องอยู่ห้องพยาบาลนานเป็นสัปดาห์ ครั้งที่สองที่อันโดรเมดาจะแกล้งสาปไม้กวาดของเพื่อนคนหนึ่ง แต่ดันพลาดไปโดนไม้กวาดของเธอ หญิงสาวห้อยต่องแต่งเกือบจะพลัดตกจากไม้กวาด ดีที่อันโดรเมดาไหวตัวทันและช่วยไว้ก่อนที่เธอจะหน้าแหก และนั่นก็ทำให้นาร์ซิสซาไม่จับไม้กวาดอีกเลยแม้พวกพี่ ๆ จะพยายามช่วยเธอหลายครั้งก็ตาม

“ลองดูสิ”

หญิงสาวหลับตาแน่น “ฉัน...ทำไม่ได้ค่ะ”

ลูเซียสขมวดคิ้วเป็นปม จ้องมองใบหน้างามที่เต็มไปด้วยความกลัว ซึ่งมันคือปัญหาใหญ่ เมื่อไหร่ก็ตามที่เธอกลัว ก็ไม่มีทางที่จะบังคับไม้กวาดได้ดั่งใจ เขาตรงไปฉวยไม้กวาดออกจากมือ ก่อนจะวางมันลงบนพื้นหญิง ทำให้นาร์ซิสซามองเขาด้วยความสงสัย

“ยืนข้าง ๆ แบบนี้แหละ แล้วสั่งให้มันลอยสิ”

เขาเดินอ้อมไปเบื้องหลังเธอ เส้นผมสีทองยาวสยายปลิวใส่หน้าเขา ชายหนุ่มกระแอมเล็กน้อยเมื่อเขาได้กลิ่นหอมหวานจากตรงหน้า ลูเซียสแกะริบบิ้นสีดำที่ผูกผมของเขาออก มือเรียวยาวทั้งสองข้างรวบเส้นผมสีทองละเอียดอ่อนนุ่มของเธอไว้ สัมผัสของเขาทำให้หญิงสาวอ้าปากสูดลมหายใจที่ติดขัด ชายหนุ่มผูกผมของเธอเป็นหางม้าอย่างง่าย ๆ เพื่อไม่ให้มันปลิวกระจายโดนหน้าเขา ลูเซียสแตะที่ไหล่มนทั้งสองข้างของคนตรงหน้าที่แข็งเกร็ง

“ผ่อนคลาย...”

เขาไล่มือไปตามแขนเรียว แม้จะเป็นสัมผัสแผ่วเบาผ่านเสื้อคลุม แต่กลับทำให้หญิงสาวหายใจลำบาก กระทั่งมือเย็น ๆ ฉวยจับมือบางของเธอไว้ และชูออกมาขนานกับไม้กวาด นาร์ซิสซาสูดหายใจลึก ร่างของเธอร้อนวูบวาบไปหมด

“สั่งให้มัน ลอย สิ!” เขากระซิบจากด้านหลัง

“...เมื่อเธอสั่งมันได้ เธอจะมีอำนาจควบคุมมัน!”

จมูกโด่งของเขาคลอเคลียอยู่กับคนตัวเล็กกว่าในอ้อมแขน เขาถือวิสาสะสูดดมความหอมกรุ่นจากเธอ ลูเซียสบีบมือเธอด้วยน้ำหนักที่หนักแน่นเพื่อให้เธอมั่นใจ นี่คือสิ่งที่เขาถนัด เขาชอบการควบคุม เขาชอบที่จะอยู่เหนือทุกสิ่ง อำนาจสามารถควบคุมได้ทุกอย่างหากมันอยู่ในกำมือ เขาจะสอนให้หญิงสาวเบื้องหน้าของเขารู้จักใช้มัน เหมือนกับที่เขาทำ

“สั่งมันนาร์ซิสซา....สั่งมัน!”

หญิงสาวหลับตาแน่น เธอรวบรวมสมาธิและความกล้า ชายหนุ่มที่อยู่เบื้องหลังจะไม่ทิ้งเธอไปไหม ไม่มีอะไรต้องกลัว หญิงสาวบอกตัวเอง

“ลอย!”

วินาทีนั้น เธอกำรอบด้ามไม้กวาดได้อย่างแม่นยำและแน่นหนา ไม้กวาดลอยขึ้นมาตามคำสั่งของเธอ นาร์ซิสซาหันไปยิ้มให้ชายหนุ่มผมบลอนด์ด้วยความลืมตัว

“ฉันทำได้แล้วค่ะ...ว้าย!”

ไม่ทันไรเขากลับอุ้มเธอลอยหวือขึ้นคล่อมไม้กวาดโดยมีเขานั่งอยู่เบื้องหลัง ลูเซียสเลื่อนมือเธอไปกำรอบด้านไม้กวาดไว้แน่น

“ใช้เท้าถีบตัวจากพื้น โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย เมื่อนับถึงสาม พร้อมนะ”

“แต่!”

“หนึ่ง...”

“เดี๋ยวค่ะฉันยังไม่-”

“สอง”

“สาม”

“ว้าย!”

นาร์ซิสซาหลับตาปี๋เมื่อรับรู้ได้ถึงแรงลมเย็นที่ปะทะใบหน้า และเท้าของเธอก็ไม่ได้แตะพื้นอีกต่อไป หญิงสาวกลั้นหายใจก่อนจะค่อย ๆ ลืมตา ภาพตรงหน้าเปลี่ยนไปพวกเธอกำลังลอยขึ้น และพุ่งตรงไป หญิงสาวยกขาขึ้นหนีบไม้กวาดแน่นด้วยความหวาดกลัว...

“อย่าเกร็งสิ มันทำให้บังคับยาก...”

เสียงทุ้มเบื้องหลังทำให้เธอลืมตาอีกครั้ง นาร์ซิสซาเงยหน้ามองชายผมบลอนด์ที่อยู่เบื้องหลังเส้นผมสีทองของเขาปลิวสบายไปตามลม เธอถอยห่อตัวอยู่ในอ้อมแขนของเขาจนแนบชิด หากแต่ลูเซียสกลับหัวเราะออกมาเบา ๆ

“ดูทางสิ มองหน้าฉันจะทำให้เราชนต้นไม้นะ”

หญิงสาวส่งเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ ก่อนเริ่มมองดูทาง ลูเซียสค่อย ๆ สอนวิธีการบังคับไม้กวาดในเบื้องต้นอย่างง่าย ๆ โดยเชื่อสัญชาติญาณของตนเป็นหลัก ชายหนุ่มไม่ได้เร่งความเร็วเช่นนักกีฬา เขาเพียงแต่ปล่อยให้หญิงสาวเริ่มคุ้นเคยในการบินไปข้างหน้า และหักเลี้ยวยอดไม้แทน

“เอาล่ะดีแล้ว...ทีนี้ลองตรงไปที่ชายป่าแล้วอ้อมมาทางทะเลสาบนะ”

หญิงสาวพยักหน้าอย่างว่าง่าย ชายหนุ่มค่อย ๆ ปล่อยมือจากเธอช้า ๆ และเลื่อนขึ้นมาเกาะเอวบอบบางของเธอแทน เสื้อคลุมพลางทุกสิ่งที่ตาเห็นในความคิดของเขา วงแขนของเขาโอบรอบเอวเธอไว้มิด นาร์ซิสซาตัวเล็กอ้อนแอ้นนิดเดียวจนเขาแทบจะไม่กล้าออกแรงเพราะกลัวเธอจะบุบสลายทีเดียว เธอดูน่าถนอมในสายตาของเขาเหลือเกิน

“ทะเลสาบสวยเหลือเกินค่ะ...”

นาร์ซิสซาชะลอความเร็วและเริ่มบินต่ำลง ภาพเบื้องหน้าเป็นทะเลสาบที่ทอแสงประกายระยับจับตา เธอไม่เคยมองเห็นความงามของทัศนียภาพจากมุมสูงมาก่อน คราเคนชูหนวดขนาดใหญ่ขึ้นมาเหนือผิวน้ำเล่นก่อนจะจมหายลงไป เธอเริ่มเปิดใจให้กับการบินด้วยไม้กวาด มันไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิด ครูของเธอดีเหลือเกิน การที่มีเขานั่งอยู่เบื้องหลังทำให้หญิงสาวอุ่นใจและปลอดภัย นาร์ซิสซาเริ่มบังคับไม้กวาดให้บินต่ำลงระเรียดผิวน้ำ...

“บินสูงหน่อยเดียวมันจะ--”

ซ่า...!

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

ไม่ทันขาดคำหญิงสาวก็ปล่อยให้ปลายไม้กวาดละน้ำจนกระเซ็นโดนขาของเขา นาร์ซิสซาหัวเราะเสียงใส ก่อนจะบินสูงขึ้นและวนกลับ

“กล้าแกล้งฉันแล้วหรือเนี่ย!” เขาหมั่นเขี้ยวคนตัวเล็กจนกอดเธอแน่นเสียจนเธอร้องโวย

“ว้าย...อย่าค่ะ ฉันบังคับไม่ได้ รุ่นพี่ปล่อยเดี๋ยวนี้เลยนะ”

ลูเซียสส่ายหน้าอย่างอารมณ์ดี เขาเอื้อมมือไปช่วยบังคับไม้กวาดให้เร็วขึ้น จนเลยผ่านสนามควิชดิชไปไกล และปล่อยให้เธอหันบินวนอ้อมปราสาทไปมาอีกสองรอบ ก่อนที่จะกลับมาที่เดิม...

“เมอร์ลินเป็นพยาน เหลือเชื่อไปเลยค่ะ!”

ทันทีที่เท้าแตะสนามหญ้า นาร์ซิสซาก็กระโดดโลดเต้นไปมาด้วยความดีใจจนลืมตัวเสียจนชายหนุ่มที่ลอบมองเธอหลุดขำ

“ไม่อยากเชื่อเลยว่าฉันจะบินด้วยไม้กวาดได้โดยไม่ตกลงมาเสียก่อน!”

“ทีนี้ก็พร้อมที่จะสอบแก้ตัวแล้วสิ”

“ไม่นะคะ!” เธอรีบร้องลั่น “...ก็เพราะมีรุ่นพี่นั่งไปด้วยฉันเลยกล้า แต่ถ้าต้องให้ขึ้นไปคนเดียว ไม่เอาด้วยหรอก”

“ได้ยังไงล่ะ...” เขาส่ายหน้า “...เธอจะให้ฉันนั่งซ้อนไปสอบด้วยหรือไง...หื้ม”

“ถ้าทำได้ฉันก็อยากให้รุ่นพี่นั่งอยู่ข้างหลังค่ะ” น้ำเสียงของเธอจริงจังจนเขายิ้มออกมา

“ไม่ได้...”

“แต่...” หญิงสาวหน้างอ

“ไว้คราวหน้า...ฉันจะไปขอยืมไม้กวาดมาเพิ่ม แล้วเราบินไปพร้อมกันดีไหม”

หญิงสาวเงียบ

“ว่าไง?”

“ก็ได้ค่ะ...”

ลูเซียสถือไม้กวาดให้เธอ เขาชวนเธอเดินเข้าปราสาท วันนี้เธอทำได้ดีทีเดียว และน่าจะเพียงพอแล้ว ไว้คราวหน้าเขาจะลองให้เธอบินด้วยตนเองดูบ้าง ทักษะการบินเป็นอีกหนึ่งสิ่งที่พ่อ มดแม่มดควรมีติดตัว เธอเป็นแม่มดสาวเลือดบริสุทธิ์การถูกสอนให้ถูกต้อง ย่อมไม่ใช่เรื่องยากเท่าไหร่นักที่เธอจะทำมันได้

“วันหยุดนี้ทำอะไรหรือเปล่า”

“คะ?” หญิงสาวหันมอง

“ถ้าเธอไม่ได้มีธุระอะไร...ฉันกำลังคิดว่าคงจะดีถ้าไปจิบชาตอนบ่ายที่ร้านฮันนี่ดุกส์น่ะ”

นาร์ซิสซายิ้มออกมาจนลูเซียสแสร้งมองไปทางอื่นด้วยความเคอะเขิน

“รุ่นพี่จะชวนฉันไปเดทหรือคะ?”

“ปะ ป่าวสักหน่อย” เขาสำลัก หากแต่คนตรงหน้ากลับยิ้มกว้าง “...คิดว่าคงจะดีถ้าเราจะเปลี่ยนบรรยากาศไปคุยเรื่องที่จะทบทวนบทเรียน และแน่นอนว่ามันดีกว่าห้องสมุด”

“ค่ะ...”

เขาหันไปมองเธอด้วยความงุนงง

“ค่ะดีกว่าห้องสมุด” นาร์ซิสซายิ้มด้วยหัวใจพองโต “...และฉันจะไปค่ะ”

“ดี...”

“ดี.///..”

....

........

 

“เธอต้องบอกมาก่อนซิสซี่ว่าเธอจะไปฮอกมี๊ดกับใคร ไม่อย่างนั้นฉันไม่มีทางช่วยเธอแน่”

อันโดรเมดาดีดตัวลุกขึ้นจากเตียงของเธอหลังจากที่น้องสาวคนสวยมาขอความช่วยเหลือเรื่องเครื่องแต่งกาย นาร์ซิสซาทิ้งตัวลงบนเตียงด้วยความรู้สึกอับอายเป็นที่สุด เธอไม่มีเสื้อผ้าเหมือนวัยรุ่นทั่วไปนอกจากเครื่องแบบนักเรียนเต็มยศถูกระเบียบ และชุดคลุมแม่มดอย่างที่ดีดูจะเกินหน้าเกินตานักเรียนทั่วไป

“ฉันมีธุระน่ะ”

“ที่ร้านฮันนี่ดุ๊ก...!” ผู้เป็นพี่สาวยิ้มอย่างรู้ทัน “...เธอกำลังจะไปเดทใช่ไหม?”

“ไม่ใช่สักหน่อย!”

หญิงสาวรีบบอก ใบหน้างามเปลี่ยนเป็นสีแดงเล็กน้อย แน่นอนว่าผู้เป็นพี่สาวย่อมรู้ทัน อันโดรเมดาขยับไปใกล้ หล่อนชอบเหลือเกินเวลาที่น้องสาวคนเล็กกำลังโกหก ทักษะของเธอแย่มาตั้งแต่ยังเล็ก ไม่มีทางที่จะปิดบังหล่อนได้

“บอกมา...”

นาร์ซิสซาระบายลมออกจากจมูก พลางมองซ้ายมองขวา เมื่อเห็นว่าห้องนอนของพวกเธอไร้ผู้คน ดวงตาคู่งามก็จับจ้องไปที่พี่สาวคนกลาง

“ก็ได้...รุ่นพี่ลูเซียส” เธอหลบสายตา

“เคราเมอร์ลินดกตาย!! มัลฟอยชวนเธอเดทหรอเนี่ย!”

“เบาเสียงหน่อยสิ” หญิงสาวผมทองตีแขน “...และบอกก่อนว่าไม่ใช่เดทอะไรหรอก เผื่อพี่จะไม่รู้ ศาสตราจารย์ศลักฮอร์นมอบหน้าที่ให้รุ่นพี่ช่วยเหลือเรื่องเรียน เราจะไปทบทวนบทเรียนต่างหาก!”

อันโดรเมดาทำท่าล้อเลียนน้องสาวที่ตีหน้าจริงจัง หล่อนรู้ทันสาวน้อยตรงหน้า

“ก็ได้...ฉันให้เธอยืมชุดก็ได้ซิสซี่...แต่ฉันเลือกเองนะน้องรัก”

“.....” นาร์ซิสซาทำหน้าสยอง เมื่อเห็นพี่สาวของหล่อนพุ่งตัวไปที่หีบเสื้อผ้าของนางอย่างอารมณ์ดี

“เธอไม่ค่อยทันคน ฉันเตือนในฐานะพี่สาวหน่อยก็แล้วกันนะซิสซี่ เธอควรรู้ไว้ด้วยว่ามัลฟอยมันเป็นพวกเจ้าเล่ห์”

“ฉันไม่เห็นว่าพี่เค้าจะดูร้ายกาจอะไร”

“หึ หึ หึ อย่าให้หน้าหล่อ ๆ ทำเธอหลงกลก็แล้วกันน้องรัก...ไม่มีใครรู้เจตนาที่แท้จริงของมัลฟอยหรอกนะ เขาอาจจะทำดีด้วย แต่นั่นก็เพราะผลประโยชน์บางอย่าง เหมือนที่สาว ๆ รู้ดี ลูซิเฟอร์นะหล่อชวนหลงใหลเลยล่ะ...แต่ก็น่ะ เขาคือปีศาจ และปีศาจมักจะหวังผลอะไรบางอย่างตอบแทน!”

อันโดรเมดาลูบไล้ไปตามเรือนร่างของน้องสาว หล่อนเป็นเพื่อนร่วมรุ่นลูเซียส เขาเป็นชายหนุ่มรูปงาม แต่พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ ภายใต้รอยยิ้มนั่นเคลือบยาพิษเสมอ หล่อนรู้ว่า ลูเซียส มัลฟอย มีรสนิยมดีเลิศ และชื่นชมความงามสมบูรณ์พร้อม นางมองดูน้องสาวแสนสวยตรงหน้า ซิสซี่ของเธอสมบูรณ์แบบทั้งรูปโฉม และชาติตระกูล ไม่แปลกหรอกที่เขาจะเลือกเข้าหาเธอ ลูเซียสต้องมีเจตนาอะไรบางอย่างแน่นอน และหล่อนก็ได้แต่ภาวนาให้มันเป็นเจตนาที่ดี

“ฉันว่ามันดู...โป๊ไปนะ”

อันโดรเมดาสะดุ้ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองน้องสาว นาร์ซิสซาสวมเดรสสีแชมเปญผ้าชีฟองเนื้ออ่อนนุ่มเปิดไหล่อวดผิวขาวผ่องดูแปลกตา เรียวขาของหล่อนยาวสวยได้รูปเป็นที่สุดไม่เคยอวดโฉมมาก่อนทำเอาสาว ๆ ต้องอิจฉาเป็นแน่ เธอห่อไหล่ด้วยความไม่มั่นใจ

“ว้าว ซิสซี่เธอสวยแปลกตาไปเลย เห็นได้ชัดว่าคุณย่ามัวแต่ห่อเธอไว้ในห่อผ้าเชย ๆ โบราณครำครึก”

“อย่าเอารสนิยมประหลาดเหมือนพวกมักเกิ้ลของพี่มาวิจารณ์ชุดคลุมแม่มดราคาแพง และมีระดับเลย พี่ก็รู้ว่าความคลาสสิกคืออะไร”

“ตามแต่เธอว่าน้องรัก...ฉันไม่เถียงกับแม่ชีในคอนแวนต์อย่างเธอหรอก” พี่สาวส่ายหน้า “...แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยอมรับแล้วว่าชุดคลุมของเธอมันออกจะเว่อวังอลังการเหมือนอยู่ในคฤหาสน์หลังงามเกินกว่าที่เด็กสาวจะใส่ไปฮอกมี๊ด ไม่เช่นนั้นเธอคงไม่วิ่งโล่มาหาฉันหรอกน่า”

“ก็ได้...ฉันจะยอมพี่ก็แล้วกัน”

ผู้เป็นพี่จัดแจงรวบผมของน้องสาวครึ่งศีรษะผูกด้วยริบบิ้นสีเลือดหมูดูอ่อนหวาน หล่อนส่งบู้ทหนังสีน้ำตาลยาวครึ่งน่องให้น้องสาวสวม จัดแจงแต่งแต้มเครื่องสำอางบาง ๆ บนใบหน้าอ่อนหวาน

“ยืนดี ๆ สิ” อันโดรเมดาดุเบา ๆ เมื่อน้องสาวเอาแต่ดึงคอเสื้อขึ้น “...เดรสเปิดไหล่นะ แบบนี้ดีแล้ว อย่ายึ๊กยั๊กน่า เอาผ้าพันคอไปด้วยก็ได้นะเผื่ออากาศเย็น แม้ว่าจะเป็นช่วงใบไม้ผลิก็ตาม...แต่มาคิดดูไม่ต้องเอาไปหรอก มัลฟอยจะได้สละของเขาให้เธอ เขาชอบทำตัวเป็นสุภาพบุรุษใช่ไหมล่ะ” อันโดรเมดาขยิบตา

“ฉันว่ามันแปลก ๆ พี่ให้ฉันยืนชุดที่ดูสุภาพกว่านี้ไม่ได้หรอ”

“นี่แหละสมัยนิยมเลยนะ เธอเอาแต่แต่งตัวเหมือนอยู่ในปราสาทไปได้...เชื่อฉันเถอะ หัดทำตัวเหมือนสาว ๆ ปกติเค้าบ้างซิสซี่ และรับประกันเลยว่ามัลฟอยจะต้องจ้องเธอตาเป็นมันจนเอาไปฝันเลยล่ะ”

“เงียบน่า////...”

“นี่...” อันโดรเมดาขมวดคิ้วมอง “...ซิสซี่ ฉันถามอะไรเธอหน่อยสิ”

“ว่าไง...” หญิงสาวมอง

“...เธอรู้ใช่ไหมว่าคุณแม่จะบังคับพวกเราเรื่องแต่งงาน เหมือนเบลล่าไง...”

“อื้ม...”

“ดี...เพราะฉันไม่คิดว่าเธอจะกล้าดื้อหรอก เธอไม่เหมือนฉันน้องรัก...” พี่สาวกุมมือเธอไว้ด้วยความหนักแน่น

“...ถ้าเธอดื้อไม่ได้ ก็อย่าตกหลุมรักเด็ดขาด มันเจ็บเจียนตายเลยนะ เธออาจจะเดทกับหนุ่ม ๆ ตามประสา แต่อย่าพยายามสานสัมพันธ์กับพวกเขาล่ะ ฉันไม่รู้ว่าคุณแม่หมั้นหมายไว้กับใคร นั่นหมายความว่าเธอจะต้องทนทรมานตลอดไป”

นาร์ซิสซานิ่งเงียบ หล่อนเข้าใจความหมายที่พี่สาวกำลังเตือน ตอนนี้หญิงสาวรู้ตัวว่าเริ่มไหวหวั่นไปกับชายผมบลอนด์เสียแล้ว เกาะน้ำแข็งที่สร้างเป็นกำบังมาโดยตลอดกำลังค่อย ๆ ละลาย นาร์ซิสซารู้ดีว่าวันนั้นต้องมาถึง วันที่หล่อนจะถูกจับแต่งงานกับใครสักคนเหมือนพี่สาวคนโต...

“ฉันรู้ดีว่ากำลังทำอะไรอยู่...”

“ดีแล้วน้องรัก...” เธอยืนมือให้น้องสาว "งั้นก็ลงไปเถอะ มัลฟอยเป็นพวกตรงเวลาอย่างเหลือเชื่อ...เที่ยวให้สนุกซิสซี่ ให้ขาเรียวๆของเธอปั่นหัวลูเซียสให้อยู่หมัดไปเลย”

นาร์ซิสซาส่ายหน้า ก่อนจะรีบออกไปจากหอนอน ทันทีที่ก้าวออกมาจากคุกใต้ดิน เธอก็เห็นชายผมบลอนด์ยืนรออยู่ก่อนแล้วอย่างที่พี่สาวบอก นาร์ซิสซากระแอมออกมาเล็กหน่อย ทำให้เขาหันมา เธอเห็นลูเซียสมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า เขากระพริบตาถี่ ๆ ด้วยความมึนงง..

“ไงคะ...” หญิงสาวหมุนตัว “...มันดูประหลาดใช่หรือเปล่าคะ”

เขากระพริบตาถี่ ๆ นาร์ซิสซาที่เขารู้จักดูแปลกตาไป หญิงสาวตรงหน้างดงามและดูค่อนข้างเย้ายวนแปลกตา

“ฉันน่าจะรู้ว่าการยืมชุดอันโดรเมดาเป็นความคิดที่ผิด รุ่นพี่รอสักครู่นะคะ ฉันควรจะไปเปลี่ยนมัน”

แต่ไม่ทันที่หญิงสาวจะหันหลัง มือใหญ่ก็คว้าข้อมือเธอไว้ เขารีบปล่อยมืออย่างเคอะเขินเมื่อนาร์ซิสซาเหลือบมอง

“ไม่ ไม่ต้องหรอก” เขาเอ่ยออกมาอย่างติดขัด “...ทุกอย่างดูลงตัว เพียงแต่”

“อะไรคะ?”

“แปลกตา...” เขาเอ่ยจากใจ “...ในความหมายที่ดีนะ เธอดูน่าหลงใหล และงดงามมาก”

“ขอบคุณค่ะ...”

หญิงสาวยิ้มให้ชายหนุ่มผมบลอนด์

ดวงตาสีฟ้าซีดไม่อาจละไปจากร่างอ้อนแอ้นสโอสองค์ของเธอได้ วินาทีที่นาร์ซิสซา แบล็กยิ้มจากใจและมองเข้ามาที่ดวงตาเขา ลูเซียสรับรู้ได้ทันทีเลยสายตาของเขาไม่เหลือที่ว่างไว้ให้ใครอีกต่อไป ...

เขาสละผ้าพันคอให้เธอใช้คลุมไหล่อย่างที่อันโดรเมดาบอกไว้ไม่มีผิด นาร์ซิสซาแอบยิ้มให้กับไออุ่นจากเจ้าของที่ส่งมาถึงเธอ สองชายหญิงเดินเคียงข้างกันไปตามเส้นทางที่คุ้นเคยด้วยความรู้สึกแปลกใหม่ ลูเซียสมีพรสวรรค์ด้านการเจรจาเหลือเกิน เพราะเขาทำให้หญิงสาวหัวเราะออกมาเป็นระยะ สลับกับรอยยิ้มที่ไม่หายไปจากดวงหน้างาม ช่างเป็นภาพที่แปลกตาสำหรับนักเรียนคนอื่น ๆ ผู้ซึ่งรู้ดีว่านาร์ซิสซาเป็นแม่มดสาวจอมหยิ่งและถือตัวเป็นที่สุด...

 

 

Talk

งือออ เอ็นดูความเขิน ความรุ่นพี่ของน้อง ///// คุณป๋าตอนเป็นหนุ่มนี่รับประกันความงานดีอย่างไม่ต้องสงสัยเลยค่ะ เราเคยไปค้น ๆดูประวัติป๋าลู คือไร้ที่ติของจริง เรียนเก่ง ตระกูลดี หล่อ รวย แถมเป็นที่รักของอาจารย์ด้วยค่ะ ข้อเสียมีข้อเดียวเลยค่ะ ฝักใฝ่ในศาสตร์มืด... หนักสุดเลยข้อเสียเนี่ย ...แถม ผช ตระกูลมัลฟอยนี่ไม่มีประวัติเจ้าชู้ด้วยนะโอ้ย ๆๆ หลงแล้วค่ะ

 

เอาจริง ๆ การมีพี่สาวมันดีนะคะ ยิ่งวัยใกล้กัน เม้าส์กันเรื่องความรักนี่สนุกที่สุดไปเลย ผลัดกันเก็บความลับเอย โอ้ยยย คถ พี่สาวจัง...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

77 ความคิดเห็น

  1. #7 หลานชินอ๋อง (@zizoozaa) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 00:37
    ป๋าาาาา ทำไมป๋ามุ้งมิ้งแบบนี้
    แพ้ทางตระกูลมัลฟอยจริงๆ
    #7
    0
  2. #6 ngek2002 (@ngek2002) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 00:21
    เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ
    #6
    0
  3. #4 301044 (@301044) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 22:55
    คุณพ่อน่ารักกกกกก ชอบอะไรแบบนี้จังเลยค่ะไรท์
    #4
    0