(FIC:LMxNC/DMxHG) รวมเรื่องสั้นสุดจิ้น สุดฟิน ของคนรักเดรโก เฮอร์ไมโอนี่

ตอนที่ 10 : Mini-Series3/7 RUNES (Draco x Hermione ) 1/2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 260
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    29 ก.ย. 63

Mini-Series1/7

อักษรรูน RUNES (Draco x Hermione ) 1/2

 

“ให้ตายเถอะ เชื่อเขาเลยสิแฮรี่”

“ฉันว่าเพื่อนเราบางคนต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ ” 

รอนบ่นอุบ ทันทีที่เห็นเพื่อนสาวของเขาที่นับวันจะเริ่ม กลายเป็นตู้หนังสือเคลื่อนที่ได้ เฮอร์ไมโอนี่ไม่สนใจ เธอเริ่มสนุกไปกับการขลุกตัวอยู่ในห้องสมุด สลับกับการวิ่งแบกกระเป๋าหนังใบใหญ่เกินตัวเด็กสาวปีสามไปเข้าชั้นเรียนต่าง ๆ ในตอนปีแรกของการเรียน เด็ก ๆ มักจะกระตือรือร้นเป็นพิเศษ พวกเขาเจอเพื่อนใหม่ เจอวิชาเรียนต่าง ๆ แต่พอปีสอง พ่อมด แม่มดน้อยเริ่มเหนื่อยหน่าย และมองหาความบันเทิงในรูปแบบอื่น ๆ กระทั่งปี สาม พวกเขาโตขึ้นเป็นหนุ่ม เป็นสาว ความสนใจใคร่รู้เรื่องวิชาการมักถูกแทนที่ด้วยความอยากรู้เรื่องจั๊กจี๊หัวใจ 

แต่แน่นอนว่านั่นไม่ใช่เสมอไป โดยเฉพาะมันไม่ใช่กับเฮอร์ไมโอนี่ เด็กสาวผู้เสมอต้นเสมอปลายในเรื่องเรียน เธอทำคะแนนสูงลิ่วชนิดที่ว่าน่าจับตามองทีเดียว และแน่นอนว่าเธอกลายเป็นลูกรักของเหล่าอาจารย์ได้ในเวลาอันรวดเร็วเช่นกัน

“นั่นเธอกำลังไปห้องสมุดอีกแล้วใช่หรืือเปล่า ขอทีเถอะเฮอร์ไมโอนี่!”

“ใช่ ถ้านั่นคือคำตอบที่เธอต้องการ ฉันกำลังจะไปห้องสมุด แวะหยิบหนังสือ เพื่อไปเรียนไงล่ะ” เฮอร์ไมโอนี่เบื่อหน่ายกับเพื่อนทั้งสองที่เอาแต่ทำหน้าเหมือนโดนคาถางงงันเสกใส่ทุกครั้งที่เธอไปห้องสมุด

“ซีเรียส แบล็ก แหกคุกมาหวังว่าเธอจะไม่ลืม” รอนทำหน้าสยอง

“ใช่…เฮอร์ไมโอนี่ ฉันว่าเธอไม่ควรไปไหนมาไหนคนเดียว” แฮร์รี่บอก แต่เพื่อนสาวสายหน้า

“ประการแรก ฉันไม่ลืมเรื่องนั้นหรอก ไม่ว่าเขาจะพยายามทำอะไร พวกเราจะปลอดภัยเมื่ออยู่ที่ฮอร์กวอตส์ ” เธอทำเสียงจริงจัง “ อย่างลืมว่าดับเบิ้ลดอ ไม่มีทางปล่อยให้นักเรียนของเขาตกอยู่ในอันตรายหรอกน่า”

สองหนุ่มมองหน้ากัน

“อีกอย่าง ฉันแค่ไปห้องสมุด ไปได้หนีไปป่าต้องห้ามสักหน่อย เพื่อพวกนายจะลืม…” เธอหยุดเดินหันมามองเพื่อน ๆ “…หรือว่าพวกนายจะไปด้วย ฉันจะขอบคุณมาก รอน แฮร์รี่ถ้าพวกนายเริ่มสนใจที่จะหยิบหนังสือจากชั้นออกมาเปิดอ่าน มากกว่าการไปแอบหลับน่ะ”

“ให้ตายเถอะ…จะให้พวกเราไปห้องสมุดนะหรอ รอให้โทลพูดได้ก่อนเถอะเฮอร์ไมโอนี่”

เด็กสาวส่ายหน้า “งั้นฉันขอตัว”

 

เฮอร์ไมโอนี่ส่ายหน้า เพื่อนชายทั้งสองเปิดทางให้เธอ ปีนี้เด็กสาวลงเรียนเพิ่มอีกเป็นสองเท่าตัวทำให้เธอไม่ค่อยมีเวลาเรียนตรงกับแฮร์รี่และรอนเหมือนเคย แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาสำหรับเฮอร์ไมโอนี่ เธอไม่สนใจเวลาว่างอย่างที่เพื่อน ๆ มักจะขลุกอยู่ในห้องนั่งเล่นรวม จับกลุ่มหยอกล้อ หรือไปเกาะกันตามสนามควิชดิชเหมือนพวกผู้ชาย เฮอร์ไมโอนี่เลือกที่จะใช้เวลาอันหน่อยนิดไปกับการลงเรียนเพิ่ม ปีนี้ เธอเลือกลงวิชาอักษรรูน อันเป็นภาษาโบราณที่พวกเพื่อนทั้งสองต่างส่ายหน้า จึงทำให้เธอต้องแยกออกมาเรียนตามลำพังร่วมกับรุ่นพี่ เฮอร์ไมโอนี่สนใจใคร่รู้ในทุกวิชาตามประสาเด็กเรียนคนเก่ง และเธอไม่สามารถตัดวิชาใดทิ้งได้ เธอจึงเลือกลงมันให้ครบเสียเลย แม้จะเป็นวิชาเลือกก็ตามที…

“เอาล่ะ ฉันน่าจะมีเวลาอีกสักก่อนเข้าเรียน…” 

เฮอร์ไมโอนี่มองดูนาฬิกาก่อนจะตรงไปที่ชั้นหนังสืออย่างรวดเร็ว เธอจะทุกชั้น และทุกหมวดได้อย่างขึ้นใจทีเดียว หากมีใครสักคนต้องการความช่วยเหลือในเวลาที่มาดามพริสซ์ไม่ว่างแน่นอนว่าเด็กสาวย่อมเป็นทางเลือกที่ดีที่จะให้ความช่วยเหลือเกี่ยวกับหนังสือในห้องสมุดได้ดี

นิ้วเรียวไล่ไปตามสันปกหนังสือเล่มหนา ดวงตาของเธอเปร่งประกายระยับในทุกครั้ง 

“นี่ไง….”

“เอ๊ะ…!”

ไม่ทันที่เธอจะหยิบหนังสืออกมา เฮอร์ไมโอนี่กลับต้องขมวดคิ้ว เมื่อรู้สึกว่าอีกฝั่งของชั้นหนังสือ ใครสักคนกำลังหยิบหนังสือเล่มเดียวกับเธออยู่

“ฉันหยิบมันก่อนรู้ไว้ด้วย…”

เสียงทุ้มยานคางเป็นเอกลักษณ์ทำให้เด็กสาวสูดหายใจ ดวงตาคู่งามจ้องเขม็งไปยังฝั่งตรงข้าง แม้หนังสือทั้งหลายจะบดบังคนอีกฝั่งไว้ แต่ที่วางเพียงเล็กน้อย ก็เพียงพอที่จะทำให้เด็กสาวมองเห็นดวงตาสีเทาซีดดูเจ้าเล่ห์คู่นั้น

“มัลฟอย!”

“….เอาล่ะ ฉันต้องใช้หนังสือเล่มนี้” 

เขาตอบกลับ ก่อนจะดึงหนังสือที่เธอหมายตาออกจากชั้นไปต่อหน้าต่อตา เฮอร์ไมโอนี่กระพริบตาพริบ ๆ พยายามตั้งสติ เธอไม่อยากมีเรื่องกับคนนิสัยไม่ดี เธอพยายามเลือกหาหนังสือเล่มอื่นอีกแทนที่เล่มเดิม โดยปล่อยให้เขาเอาไปแทน เฮอร์ไมโอนี่ทำได้ดีในการเลี่ยงเด็กหนุ่มจอมเกเรมาตลอดตั้งแต่เปิดเทอม เธอพยายามหาเท่าไหร่ก็ไม่ได้หนังสือที่ต้องการ เด็กสาวจึงเลือกที่จะตรงไปหามาดามพรินซ์แทน

“ว่าไงจ๊ะคุณเกรนเจอร์?”

“คือ ไม่ทราบว่าหนังสือรูนโบราณยังมีอีกไหมคะ?”

“เสียใจด้วยจ้ะ เล่มสุดท้ายคุณมัลฟอยเพิ่มยืมไปเมื่อสักครู่นี่เอง”

เด็กสาวถอนหายใจ จนมาดามระบายยิ้ม

“…พวกเธอเรียนปีสามรุ่นเดียวกันใช่ไหมคุณเกรนเจอร์?"

“หนูกับนาย-” เฮอร์ไมโอนี่ยั้งปาก “เออมัลฟอยหรือคะ…ใช่ค่ะเราอยู่ปีสาม”

“งั้นเธอคงยืมต่อจากเค้าได้เลยล่ะ…เขามาห้องสมุดบ่อยทีเดียว แล้วฉันจะบอกให้นะจ๊ะ"

“นายนั่นนะ เออ หนูหมายถึงมัลฟอยมาห้องสมุดบ่อยงั้นหรอคะ?" เธอทำหน้าเหลือเชื่อ 

“ใช่..บ่อยทีเดียวสำหรับเด็กหนุ่มนักกีฬา”

เด็กสาวพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้ก่อนจะขอตัวลา เฮอร์ไมโอนี่ถอนใจ เธอต้องไปเข้าชั้นเรียน และเธอกำลังจะไปสาย เด็กสาวจึงจำต้องเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น เธอรู้ดีว่าการไปสายย่อมไม่เกิดผลดีกับตัวเธอเองแน่ ๆ

 

 

ห้องเรียน    ภาษารูนโบราณ

“สวัสดีคุณเกรนเจอร์…” 

ศาสตาจารย์ชราเอ่ยทักเด็กสาวผมฟู ใบหน้าของเธอเป็นสีแดงเล็กน้อยจาการวิ่ง “…เอาล่ะนักเรียนคนสุดท้ายของวิชาอักษรรูนโบราณมาถึงแล้ว”

“ขอโทษที่มาสายค่ะศาสตราจารย์” เธอก้มหน้าเล็กน้อยด้วยความเขินอาย

“มีหนังสือที่แจ้งไปไหมคุณเกรนเจอร์” ศาสตราจารย์ชราเอ่ยถาม

“เอ่อ…หนูแวะไปห้องสมุดมาค่ะ แต่ว่าหนังสือรูนโบราณเล่มที่แจ้งถูกยืมไปแล้วค่ะ”

“ฮาฮะ…เรื่องแบบนี้เกิดได้เสมอนั่นแหละ” เขาบอกเด็กสาว 

“วิชาเลือกที่ไม่ค่อยมีคนสนใจ และหนังสือก็น้อยเหลือเกิน วิชาเลือกซึ่งส่วนมากเป็นของเด็กปีห้า น้อยครั้งที่เด็กปีสามจะลงเรียน…เอาล่ะคุณไปนั่งที่เถอะ”

เฮอร์ไมโอนี่กวาดสายตามอง เธอมักเลือกนั่งหน้าเสมอ แต่การมาสายทำให้ที่ว่างด้านหน้าถูกจับจองด้วยรุ่นพี่ไปจนหมด

“คุณมัลฟอย”

“ครับ…”

“ขยับไปหน่อยทีพ่อหนุ่ม…เพื่อนเธอจะได้ไปนั่งได้อีกคน เอ้า…ไปสิคุณเกรนเจอร์ และพวกเธอดูหนังสือด้วยกันก็แล้วกัน”

“ค่ะ…”

เด็กสาวกัดปาก เหลือไปมองที่นั่งที่เว้นว่างอยู่ข้างเด็กหนุ่มผมบลอนด์ เฮอร์ไมโอนี่จำใจต้องทิ้งตัวลงข้าง ๆ เด็กหนุ่ม เฮอร์ไมโอนี่จะเอื้อมไปหยิบหนังสือมาเปิดหน้าตามบทเรียน แต่เด็กหนุ่มกลับชิงเปิดหนังสือเอง ไม่ว่าเปล่าเขายังยกแขนขึ้นเท้าคางกันไม่ให้เธอมองเห็น เด็กสาวส่งเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ

“นี่! เอาแขนลงเดี๋ยวนี้เลยมัลฟอย”

“ทำไมฉันต้องฟังเธอ…”

“นี่นาย!”

เด็กหญิงถลึงตาใส่ เด็กหนุ่มทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ทั้งสองขยุกขยิกเกือบจะตีกันอยู่แล้วดีที่ศาสตราจารย์ชราเรียกพวกเขาไว้เสียก่อน

“สองคน…เมื่อกี้ฉันถามว่าใครพอจะตอบได้ไหมว่าอักษรรูนโบราณคืออะไร ไหนพวกเธอคนใดคนหนึ่งพอจะบอกได้ไหม?"

“เอ่อ…หนูพออ่านมาบ้างนิดหน่อยน่ะค่ะ” เฮอร์ไมโอนี่กระแอม ก่อนจะเริ่มตอบ 

“ ภาษารูน คือระบบการเขียนภาษาอันศักดิ์สิทธิ์ มีใช้กันในชนเผ่าของชาวเยอรมานิค แห่งยุโรปเหนือโดยเฉพาะอย่างยิ่งในอังกฤษ  สแกนดิเนเวีย และไอช์แลนด์ ต้นกำเนิดของมันไม่ทราบปรากฏแน่ชัด แต่ตัวอักษรรูนถูกค้นพบตั้งแต่ปี ค.ศ. 3  เมื่อมีอักษรรูนปรากฏอยู่บนแผ่นศิลา อาวุธ และเครื่องมือต่างๆ รูปแบบที่เป็นตัวเหลี่ยมของมัน บ่งชี้ข้อเท็จจริงว่า  ภาษารูนนั้นถือกำเนิดมาเพื่อการสลัก ไม่ใช่การเขียนค่ะศาสตราจารย์”

“สิบแต้มให้กริฟฟินดอร์”

เด็กสาวยิ้มร่าเริง ก่อนจะหันไปมองค้อนให้คนข้าง ๆ ที่ทำท่าล้อเลียนเธอจนเกินงาม เด็กหนุ่มตระกูลใหญ่อดที่จะหมั่นไส้ยายคนอวดดีไม่ได้เลยทีเดียว เทอมนี้เขาเลือกเรียนวิชาเลือกเนื่องจากเดรโก ตั้งใจอย่างจริงจังว่าเขาจะทำคะแนนดีตื้อเด็กสาวจอมอวดเก่งนี้ได้ทั้งที่ห่างกันเพียงนิดเดียว แต่เขาก็ไม่นึกเลยว่าเธอเองจะเลือกลงวิชาเลือกตอนปีสามเหมือนกัน นอกจากนั้นเดรโกเป็นนักกีฬา เขาใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการซ้อมแข่งขัน เขาจึงเลือกที่จะอัดวิชาเรียนในปีนี้ เพราะเดรโกหวังว่าปีสูง ๆ ขึ้นเขาจะได้เป็นกัปตันทีม ซึ่งนั้นจะทำให้เขาแทบจะไม่มีเวลามาเก็บวิชาเลือกเลย

“เอาล่ะ อย่างที่คุณเกรนเจอร์บอกไป ฉันจะเสริมสักหน่อยว่าคำว่ารูน มาจากคำว่า รูนา หมายถึง การกระซิบ หรือ ความลับ คือการใช้เวทย์มนตร์ทั่วทั้งดินแดนภาคเหนือของยุโรป มีหมอผีซึ่งมีธรรมเนียมปฏิบัติอันซับซ้อน ลึกซึ้งทางวิญญาณ โดยใช้ตัวอักษรรูนเป็นส่วนประกอบสำคัญ หมอรูนจะได้รับการนับถืออย่างสูงส่ง พวกเขารู้วิธีใช้ตัวอักษรรูนพยากรณ์ ใช้มันเพื่อสร้างเวทย์มนตร์ และรักษาโรคภัย” ศาสตราจารย์ชรายิ้ม 

“ ซึ่งวิชานี้เราจะมาทำเรียนรู้ที่จะสร้างรูนกัน อย่างน้อย ๆ ฉันหวังว่าพวกเธอจะสามารถสร้างรูนได้ดีทีเดียว”

“เอาล่ะ เปิดหนังสือไปหน้า 1148 เป็นเรื่องเกี่ยวกับการสร้างรูน ฉันจะให้เวลาพวกเธอลองอ่านเพื่อทำความเข้าใจเสียก่อน ในระหว่างที่ฉันจะไปเตรียมของบางสิ่งมาให้”

“ค่ะ/ครับ”

“เอาแขนลงมัลฟอย…และนายต้องขยับหนังสือมานี่!” เฮอร์ไมโอนี่เริ่มออกคำสั่งทันที่ที่เจ้าของวิชาลับตา รุ่นพี่ทั้งหลายต่างลงมือศึกษากันอย่างตั้งอกตั้งใจ เธอเองก็อยากจะทำเช่นกัน แต่ติดที่ว่าคนข้าง ๆ ไม่ให้ความร่วมมือเอาเสียเลย

“เธอเป็นยายรู้ทุกเรื่องอยู่แล้วนิ!” เดรโกเหลือตามองเธอ 

“นี่…นายอย่าหาเรื่องได้ไหม…แค่เอาแขนลง แ่ละช่วยขยับมาแค่นั้นมัลฟอย!”

“ขยับไปใกล้เธอน่ะหรอ..” เขาทำท่ารังเกียจ “อย่าหวังสูงไปหน่อยเลย!”

“นี่…!” เฮอร์ไมโอนี่เหลืออด เด็กสาวจึงดันแขนที่เขาขวางเธอไว้ออก ก่อนจะฉวยหนังสือไปต่อหน้าต่อตา…

“เฮ้ย…ยายคนเสียมารยาท!” 

เด็กหนุ่มโวยวายลั่น เมื่อเด็กสาวทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ แย่งหนังสือเขาไป และขยับหนี เดรโกจำต้องขยับไปใกล้อย่างเสียไม่ได้ เฮอร์ไมโอนี่เบี่ยงตัวบังเสียจนเขาต้องเอี้ยวตัวเพื่อหยิบหนังสือเจ้ากรรมมาไว้ตรงกลาง

“ฉันกำลังอ่านอยู่นะมัลฟอย!” เธอโวยลั่น “และอาจารย์ก็สั่งให้เราอ่าน!”

ทั้งสองเถียงกันไปมาจนกระทั้งศาสตราจารย์ชรากลับเข้ามาอีกครั้ง

“เอาล่ะ พวกเธออ่านวิธีการสร้างรูนเรียบร้อยแล้วใช่ไหม?”

“ดีมากเด็กๆ…”

เฮอร์ไมโอนี่ตาโตเธอแทบจะไม่ได้อ่านเลยด้วยซ้ำ 

“ซึ่งขั้นตอนที่ใช้ในการสร้างรูนค่อนข้างซับซ้อนเสียหน่อย วัสดุที่จะใช้ในการสลักรูนมีทั้งหิน และไม้" 

"แน่นอนว่าการจะนำของทั้งสองสิ่งขึ้นมาใช้งานจะต้องมีการขออนุญาตด้วยเครื่องบูชาเสียก่อน ใครพอจะตอบได้บ้างว่าเครื่องบูชานั้นคืออะไร…อื้ม…ว่าไงคุณเกรนเจอร์อีกแล้วรึ?"

“เอ่อ เกลือทะเลหรือเปลาคะ?”

“เก่งมาก…ใช่แล้ว นั่นคือเกลือทะเล….ฉันได้เตรียมเกลือทะเลมาไว้ให้พวกเธอ ซึ่งมีปริมาณที่จำกัด เพราะฉะนั้นให้พวกเธอจับคู่ เพื่อสร้างรูน ปีห้าหากจะใช้ไม้จะต้องทำการขอขมาให้เรียบร้อยก่อน ส่วนเอ้า ปีสามมีแค่สองคน คุณมัลฟอย และคุณเกรนเจอร์ ดีเลยพวกเธอสองคนช่วยกันสร้างรูนจากหินริมทะเลสาบ ใครได้คู่แล้วเอารับเกลือไป เอ้านี้คุณเกรนเจอร์ลุกมาเสียก่อนสำหรับคู่คุณ”

“แต่หนู!”

“อาจารย์ครับ!”

ทั้งคู่อยากจะคัดค้านเหลือเกิน แต่ศาสตราจารย์ชราไม่ฟังพวกเขา จัดแจงสั่งงาน ก่อนจะเริ่มบรรยายถึงกระบวนการ และชนิดของรูนต่อจนหมดคาบ โดยที่เด็กปีสามทั้งสองคนเอาแต่บ่นอุบไปมา…

“เอ้า…เธออยากได้นักนิหนังสือเนี่ย!” เฮอร์ไมโอนี่ปลายตามอง หลังจากหมดคาบ ทั้งคู่จำต้องทยอยออกมาด้วยกันอย่างเสียไมได้

“ไม่…ฉันไม่หลงกลคนเจ้าเล่ห์อย่างนายหรอกน่า” เธอเบ้หน้า “นายจะใช้ฉันแบกหนังสือใช่ไหมมัลฟอย!”

“ยายโรคจิตคิดอะไรเพ้อเจ้อ!” 

เขาส่ายหน้า เด็กหนุ่มทำหน้าเซ็งบ่นเรื่องวิชาที่เขาเริ่มรู้สึกว่ามันน่าเบื่อที่นอกจากจะไม่ได้เรียนกับเพื่อน แล้วเขายังจะต้องทนเรียนกับยายนอนหนังสือนี่อีก

“หินที่เหมาะจะทำรูนจะอยู่ตามชายหาดและริมลำธาร ซึ่งมีรูปร่างกลมมน หินทุกก้อนมีวิญญาณอยู่ภายใน ซึ่งจำเป็นต้องได้รับความเคารพ ดังนั้นหากจะให้มันทำงานให้ต้องจัดเครื่องบูชาก่อนที่จะนำของจากธรรมชาติไปใช้ เครื่องบูชาตามธรรมเนียมจะใช้เกลือทะเล…” เฮอร์ไมโอนี่ชูถุงเหลือขึ้นมา 

“…ฉันมีเวลาว่างที่จะไปเก็บหินมาสร้างรูน นายไม่จำเป็นต้องตามมาหรอก”

เธอคิดว่าเธอสามารถสร้างรูนด้วยตัวเองได้สบาย และเธอก็พร้อมจะทำมันเองดีกว่าต้องมาจับคู่กับเขา หากแต่เด็กหนุ่มกลับเดินมาขวางหน้าเธอไว้แทบกระชั้นจนเฮอร์ไมโอนี่ต้องหยุดชะงัก เด็กสาวเงยหน้าขึ้นมองเขา และเป็นครั้งแรกที่เธอเริ่มพิจารณาเห็นว่าคนตรงหน้าโตขึ้นเป็นกอง ส่วนสูงของเขาพุ่งพรวดเสียจนเธอตามไม่ทัน แถมเขาก็ไม่ได้ทำผมเสยไปข้างหลังดูงี่เงาเหมือนตอนเด็ก ๆ

“หยุดเลยเกรนเจอร์!” เขาเหยียดยิ้ม 

“…เธออย่าคิดว่าจะทำมันคนเดียวแล้วจะเอาคะแนนไปคนเดียวได้หรอกนะ ฉันไม่มีทางปล่อยให้เรื่องนี้เกิดขึ้นแน่!”

“นี่…นายคิดบ้าอะไร ฉันแค่ต้องการจะทำงานให้เสร็จแค่นั้นเอง โดยไม่จำเป็นต้องมีนาย” เด็กสาวแสร้งขยับถอยหลัง ในขณะที่เขาก้าวเข้ามาใกล้เสียจนเธออึดอัด

“อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ทันเธอนะ” เขาหรี่ตา “…เธอกลัวว่าฉันจะทำคะแนนได้ดีกว่าเธอในปีนี้ใช่ไหมเกรนเจอร์!”

“นายบ้าไปแล้วฉันไม่จำเป็นต้องกลัวนายรู้ไว้ซะด้วย!”

“ดี…งั้นก็ไม่ต้องทำมาเป็นว่าจะสร้างรูนเอง เพราะฉันซวยที่ดันคู่กับเธอ และนั่นหมายความว่าคะแนนของฉันจะต้องแบ่งกับเธอ ฉันจะไม่มีทางปล่อยให้เธอทำคะแนนเสียไปเพียงเพราะความอวดดีของเธอหรอกน่า!”

“นี่ดูถูกกันเกินไปหน่อยไหมมัลฟอย!”

เขายักไหล่ เอื้อมมือยาว ๆ ไปขวางแขนเสื้อเด็กสาว กึ่งลากเธอไปตามทาง

“ฉันเป็นพ่อมดเลือดบริสุทธิ์ที่น่าจะรู้ดีว่าพลังของรูนย่อมมากกว่าเธอแน่ ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอสร้างรูนแน่ ๆ เกรนเจอร์”

“ปล่อยนะมัลฟอย…!"

“ฉันจะทำพิธีชำระรูน และเพิ่มพลังรูนเองน่า”

“นายมันโรคจิตมัลฟอย!” เด็กสาวส่ายหน้าด้วยความเอือมระอา

“เดินเร็ว ๆ ฉันมีซ้อมควิชดิชต่อตอนเย็น!”

“นายจะไปไหนก็ไปสิ…ฉันจัดการทางนี้เองน่า!” เฮอร์ไมโอนี่ไม่ชอบใจที่เขาลืมตัวมากพอที่จะลงมือลากเธอด้วยการจูงแขนเสื้อคลุม มันช่างดูเป็นภาพที่ทุลักทุเลพอตัว

“ไม่มีทาง ฉันไม่ปล่อยให้เธอไปเลือกหินมาสร้างรูนเองหรอกน่า!”

เด็กสาวหรอกตา ก่อนจะเร่งฝีเท้าไปตามคนตัวสูงอย่างไม่มีทางเลือก พวกเขากำลังจะมุ่งหน้าไปริมทะเลสาป อันเป็นจุดประสงค์หลักในการหาวัสดุมาสร้างรูน….!

 

 

Draco x Hermione by avJetAMIE on DeviantArt

Talk 

เดี๋ยวมาต่อนะคะ อิอิ

เรื่องนี้พวกเขาเป็นรุ่นพี่ปีสามแล้ว ฟิล กรุบกริบ ตามประสาเด็กเรียน 

เอ็นดูน้องงงง

คถ ทุกคนจัง ช่วงนี้งานหนักมากกกกกเลยค่ะ ฮือออ

ปล ดูแลสุขภาพกันด้วยนะคะ ทุกคน
 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

77 ความคิดเห็น

  1. #76 Jinny1998 (@Jinny1998) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2563 / 23:29
    น่ารัก🙂
    #76
    0
  2. #45 AquaD (@0804452409) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2563 / 17:52
    ไรท์ก็ดูแลสุขภาพเหมือนกันนะคะ แง มัลฟอยยอมเฮิร์มหน่อนเถอะ5555
    #45
    0
  3. #44 ppp (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2563 / 09:41

    ตีกันทั้งคาบเลย555555555 เป็นกำลังใจให้ไรท์ค่าาาาา

    #44
    0
  4. #43 Angels cry (@junelove-sakusa) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2563 / 19:22

    งื้อออออ น่าร๊ากกกกรุบกริบบบมาก ปี 3 กำลังใส ๆ เลยย อร้ายยย

    ไรท์ก็อย่าลืมดูแลสุขภาพด้วยนะคะ เป็นห่วง เรื่องงานก็สู้ ๆ ๆ

    #43
    0