(Draco x Hermione)Young mother

ตอนที่ 9 : บทที่ 6 ผู้ช่วยนักปรุงยา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,583
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 208 ครั้ง
    27 มี.ค. 63

บทที่ 6 ผู้ช่วยนักปรุงยา

 

แม้เวลาจะเป็นสิ่งสมมติขึ้น แต่ทว่ามันกลับมีค่ามหาศาล พ่อแม่มือใหม่อย่างเดรโก และเฮอร์ไมโอนี่ต้องใช้เวลาปรับตัวจากความต่างค่อนข้างมากทีเดียว จนกระทั่งพวกเขาเริ่มชินที่จะมีกันและกันอยู่ในห้องเช่าขนาดเล็ก เฮอร์ไมโอนี่เริ่มจัดการข้าวของให้เป็นระเบียบเพื่อเลี่ยงอารมณ์หงุดหงิดของเดรโก ในขณะที่เขาเองเริ่มเรียนรู้การใช้อุปกรณ์สิ่งประดิษฐ์ของมักเกิ้ลได้ เฮอร์ไมโอนี่สาบานได้ว่าเดรโกเริ่มใช้เครื่องซักผ้าหยอดเหรียญและรออบผ้าที่ใต้ตึกได้โดยไม่จำเป็นต้องใช้ไม้กายาสิทธิ์ หรือบางคืนที่เธอตื่นมาเข้าห้องน้ำ เธอยังแอบเห็นเข้านั่งดูหนังเลยด้วยซ้ำไป

“เช้านี้เธอทำอะไร...”

เดรโกเอ่ยออกมาด้วยความงุนงงเมื่อเห็นหญิงสาวที่เริ่มดูมีน้ำมีนวลขึ้นเล็กน้อยกำลังล้างผัก เธอตั้งหม้อใบใหญ่เอาไว้

“อ๋อ ฉันว่าจำทำสตู...ต้องเริ่มเขี้ยวตั้งแต่เช้า ตกเย็นก็จะอร่อยพอดี...ส่วนแซนวิชอกไก่กับกาแฟอยู่บนโต๊ะแล้ว...”

เขาทิ้งตัวลงอย่างว่าง่าย เดรโกเริ่มชินกับการที่เฮอร์ไมโอนี่ตื่นเช้าขึ้นมาเตรียมอาหารง่าย ๆ ในทุกวันมันเป็นแบบนี้มาเกือบสองเดือนแล้ว ใบหน้าคมคายฉายแววอ่อนล้า เขาพยายามหางานอย่างไม่ย่อท้อ การไปพบผู้บำบัดในช่วงเดือนที่สาม และสี่ทำให้เงินเก็บของเค้าอยู่ในขั้นวิกฤต เขาหมุนแหวนสลิธีรินที่สวมติดนิ้วกับแหวนประจำตระกูลเล่นอย่างเหม่อลอย

“รีบทานเถอะ...นายไม่ชอบกาแฟที่เย็นชืด”

เฮอร์ไมโอนี่ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม เธอรู้ว่าชายหนุ่มเครียดเรื่องงาน เดรโกจะออกไปแต่เช้าตรู่และกลับมาช่วงเย็นพร้อมกับใบหน้าที่เฉยชาและอิดโรย เขายังไม่สามารถหางานทำได้ นั่นหมายความว่าพวกเขาจะยังไม่สามารถมีรายได้เพิ่มขึ้น เฮอร์ไมโอนี่เคยเสนอที่จะออกหางานเช่นกัน แต่เขาปฏิเสธเสียงแข็ง เดรโกยืนยันที่จะให้เธออยู่ที่ห้องพักและทำงานบ้านเล็ก ๆ น้อย ๆ หญิงสาวรู้ดีว่านี่เป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากสำหรับพวกเขา เฮอร์ไมโอนี่จึงไม่อยากตัดทอนกำลังใจของชายหนุ่ม เขาพยายามทำทุกอย่างเต็มที่แล้ว

“เธอจะให้ฉันแวะซื้อของสดตอนขากลับไหม” เขาเอ่ยถาม หญิงสาวส่ายหน้า

“ฉันจัดการเองได้ไม่ต้องห่วง...”

“วันนี้เธอดูร่าเริงแปลก ๆ แถมยังทำอาหารแต่เช้า แน่ใจนะว่าทุกอย่างโอเค” เขาตั้งข้อสังเกต ใบหน้าหวานขยับยิ้ม

“อื้ม....ฉันแค่คิดว่าวันนี้อาจจะเป็นวันดีของเราก็ได้ ฉันร่ายคาถาให้นายโชคดีทุกวัน วันนี้มันอาจจะได้ผล”

“เธอก็พูดแบบนี้มาเป็นเดือน...” เขายัดแซนวิชคำใหญ่เข้าปาก ชายหนุ่มโบกไม้กายาสิทธิ์จัดการกับจานเปล่าบนโต๊ะ... “ฉันไปก่อนนะ...”

“โชคดีเดรโก...วันนี้ต้องมีข่าวดีแน่ ๆ แล้วเราจะฉลองกันพร้อมสตูเนื้อ”

 

เขาไม่ได้เอ่ยคำใด ทันทีที่ประตูห้องพักปิดลงชายหนุ่มก็ถอนหายใจยาวออกมาด้วยความรู้สึกเคร่งเครียดเขาเลือกที่จะใช้วิถีการหายตัวที่ใต้บันไดของตึก เดรโกโผล่ออกมาที่ใจกลางตรอกไดแอกอนเขาส่งใบสมัครไปหลายที่ มีทั้งเงียบหายและเรียกให้เขาเข้าไป ทีแรกหลายแห่งดูสนใจเขา แต่พอรู้ว่าเขาเป็นใคร ทุกคนกลับปฏิเสธโดยบอกปัดที่จะให้เหตุผล เขาไม่เคยคิดว่าพ่อจะพยายามอย่างยิ่งที่จะให้เขาดูไร้ที่ยืน และอับจนหนทางขนาดนี้ วันนี้ชายหนุ่มตระกูลดังจึงเลือกมาที่นี่ เขารู้ดีว่าการเลือกงานที่เหมาะกับความสามารถของเขาเป็นเรื่องยาก ยิ่งเขาได้งานช้าเท่าไหร่ เงินที่เหลืออยู่เพียงไม่กี่แกเลียนก็จะต้องหมดลงในที่สุด เขารู้สึกเจ็บใจทุกครั้งที่เฮอร์ไมโอนี่พยามยิ้ม หรือพูดให้กำลังใจเขามาตลอดเกือบสองเดือน เขารู้ว่าเธอเองก็ต้องผิดหวังไม่ต่างกัน เพียงแต่เลือกที่จะไม่แสดงออกมา

ช่วงเช้าเขายังไม่สามารถหางานได้เช่นเคย หลายที่ทำเป็นรับใบสมัครของเขา แต่ชายหนุ่มรู้ดีว่าเขาจะไม่ได้รับการติดต่อกลับผู้คนที่ตรอกไดแอกอนยังไม่ค่อยเยอะคงจะต้องรออีกสักพักก่อนที่จะเป็นช่วงใกล้เปิดเรียน เขาเหม่อมองไปยังร้านหนังสือ ที่ที่เขาเจอเฮอร์ไมโอนี่เป็นครั้งแรก ตอนนั้นเธอหัวฟูแล้วก็เอาแต่พูดไม่หยุดจนเขาที่แอบมองเธอลงมาจากชั้นสองรำคาญยายเด็กหัวฟู เดรโกยิ้มบาง ๆให้กับความทรงจำครั้งก่อน เขายุ่งกับการหางานจนแทบไม่มีเวลาพาเธอไปไหน เฮอร์ไมโอนี่อาจจะอยากมาร้านหนังสือ เธอชอบอ่านหนังสือเป็นชีวิตจิตใจ วันไหนที่เขากลับไปเร็ว เขามักจะเห็นเธองีบหลับไปพร้อมกับกองหนังสืออยู่ตลอด ชายหนุ่มอยากจะพาเธอไปที่ห้องสมุดประจำตระกูลของเขา มันใหญ่เกือบเท่าในฮอกวอตส์เธอคงทำตาโตและกระโดดไปมาด้วยความตื่นเต้นเหมือนเด็ก ๆ

“พ่อคงไม่มีวันยอมให้เธอเข้าไปเหยียบคฤหาสน์มัลฟอยแน่”

ใบหน้าของเขาฉายแววเศร้าหมอง แม้เขาจะเกลียดความอ้างว้างเย็นชาของคฤหาสน์ที่เติบโตมาแค่ไหน แต่ก็อดที่จะคิดถึงที่นั่นไม่ได้ เขาชอบทะเลสาบหลังบ้าน สูดกลิ่นไอของหญ้าสีเขียวจนชุ่มปอด เขาชอบสวนกุหลาบสีขาวของแม่มันหอมฟุ้งไปทั่วทีเดียว เดรโกไม่เคยห่างบ้านนานขนาดนี้ถ้าไปนับช่วงเวลาที่อยู่ที่ฮอกวอตส์เมื่อก่อนเขาเกลียดที่จะกลับไป แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกคิดถึงขึ้นมาจับใจ....

ชายหนุ่มสะบัดหน้าไล่ความทรงจำที่แสนเจ็บปวด ร่างสูงโปร่งเลือกที่จะเดินเข้าไปเพื่อสอบถามหาตำแหน่งงานที่พอจะมีให้กับเขา แต่จนแล้วจนรอดทุกคนกลับส่ายหน้าให้แก่เขาทั้งนั้น ตั้งแต่เล็กจนโตครอบครัวมัลฟอยมักเป็นที่ยอมรับและเป็นที่ต้อนรับไปทั่วทุกแห่ง เขาเคยเหยียดยิ้ม และคิดว่าตัวเองสูงส่ง เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาจะมีวันตกต่ำได้ถึงเพียงนี้ เดรโกรับรู้ได้ถึงขมับที่เต้นตุ้บ ๆ พ่อทำกับเขาได้เจ็บแสบมาก

“ขอโทษด้วยคุณมัลฟอย...ที่นี่ไม่มีตำแหน่งว่างอีกแล้ว”

“แต่...ในประกาศบอกว่า-”

“ตำแหน่งนั้นเพิ่งเต็มไป”

“คุณช่วยพิจารณา-”

“เชิญครับ...”

“ให้ตายสิวะ..!”

เขาสบถออกมา เดรโกหัวเสียเป็นที่สุดยามที่ทุกอย่างไม่ได้ดังใจ เขาอยากจะสาปทุกอย่างตรงหน้าให้ระเบิดกระจุย ชายหนุ่มก้าวออกไปยังถนนที่มีผู้คนบางตามีชายแก่คนหนึ่งกำลังใช้ไม้กวาดกวาดเศษขยะออกจากท่อ ดวงตาสีซีดจับจ้องไปยังชายชรามอซอด้วยความหงุดหงิดใจ เดรโกส่ายหน้าน้อย ๆ เขามองดูท้องฟ้าที่เริ่มมีเมฆฝนดำมืด เขาอาจจะต้องกลับเสียแล้ววันนี้

แต่จังหวะที่ชายหนุ่มก้าวไป เศษขยะในท่อระบายน้ำก็ถูกงัดออกมาได้สำเร็จ ลมพัดเอากระดาษที่ถูกขยำเป็นก้อนลอยหวือมาอยู่ตรงเท้า ชายหนุ่มหมวดคิ้ว เขาใช้ไม้กายาสิทธิ์โบกเศษขยะขึ้นมา ก่อนที่ดวงตาสีซีดจะเบิกกว้าง

“ประกาศรับสมัครผู้ช่วยนักปรุงยา”

เขาแทบไม่อ่านรายละเอียดที่เหลือ เดรโกกวาดสายตาไปยังสถานที่ตั้งซึ่งมันอยู่ไม่ไกลเท่าไหร่นัก เขาจึงเริ่มออกวิ่งไปด้วยความรวดเร็วราวกับว่าหากเขาพลาดแม้ชั่ววินาทีอาจจะมีใครบางคนได้งานนี้ไปก็ได้

เดรโกวิ่งไปจนสุดซอยเขามองซ้ายมองขวา ที่นี่เงียบสนิทและไร้ผู้คน ชายหนุ่มมองใบประกาศอีกรอบที่บอกว่าให้มองหาประตูสีเขียวที่มีรูปหม้อยาเขาภาวนาอยู่ในใจแม้คนอย่างเขาจะไม่เคยศัทธาอะไรสักอย่างก็ตาม

“นั่นไง...”

เขาเอ่ยออกมาอย่างดีใจ เดรโกไม่รีรอรีบพรุ่งตัวลงไปยังประตูสีเขียวที่ว่า ทันทีที่เปิดออก เขาก็ต้องยกมือขึ้นปิดจมูกให้กับกลิ่นฉุนของสมุนไพรหลายชนิดทีเดียว ที่นี่เป็นห้องเล็ก ๆแทรกอยู่ชั้นใต้ติด มีกลิ่นอับชื้นของตะไคร่และเชื้อรา นอกจากนั้นยังมีของวางเต็มไปหมดจนแทบจะไม่สามารถเรียกว่าหน้าร้านได้เลย เดรโกเผลอเตะกล่องลังเสียงดัง

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ ห้องปรุงยา

“โอ้ว...ร้านยังไม่เปิดหรอกพ่อหนุ่ม”

เสียงชายชราดังขึ้น เขาโบกไม้กายาสิทธิ์แสงในห้องจึงสว่างขึ้นใบหน้าของชายชราเหี่ยวย่นจนเขาไม่สามารถคะเนอายุได้ มีแว่นกลม ๆ ติดอยู่ที่ปลายจมูกงุ้ม เขาสวมเสื้อสีตุ่นมีระบายที่เหมือนหลุดมาจากอีกยุคสมัย

“ผมมาสมัครงาน...”

เขาเอ่ยออกมา เดรโกไม่แน่ใจว่านี่เป็นความคิดที่ดีหรือไม่หากเขาต้องทำงานที่นี่ ชายชราขยับแว่น เขาเดินมาใกล้จนแทบประชิด เดรโกเผลอก้าวถอยหลังจนเกือบชนลังที่ใส่สมุนไพร ชายหนุ่มรีบส่งประวัติของเขาให้ ชายชราย่นจมูก

“เมอร์ริน ฉันไม่สนคะแนนพวกนั้นหรอก ขอให้เธอไม่ทำหม้อระเบิดเป็นใช่ได้...แต่เธอจบจากฮอกวอตส์สินะ”

“ครับ...”

“ดี เด็กฝึกงานฉันก็เพิ่งจบมา...” ชายชราบอก “..เนวิลล์ออกมานี่ที!”

“ครับศาสตราจารย์นอร์เบิร์ต!”

ชายหนุ่มขานรับ เขามุดตัวออกมาจากกระเป๋าหนังเก่า ๆ ทันทีที่เนวิลล์ลองบัตท่อมเห็นชายหนุ่มชุดดำผมบลอนด์ยืนอยู่ตรงหน้า ใบหน้าของเขาก็กลายเป็นสีแดง ดวงตาสองข้างเบิกกว้าง

“มะมัลฟอย!”

“โอ๋..เธอสองคนรู้จักกันรึ เค้าชื่อดรากอนอะไรสักอย่างฉันอ่านไม่ถนัด”

“เดรโกมัลฟอยครับ” เดรโกเอ่ยเสียงเรียบ ชายชราพยักหน้ารับรู้

“นายมาได้ไงเนี่ย!!” เนวิลล์พึมพำ ดวงตาสีซีดปรายมองเขาเล็กน้อย “ฉะฉันไม่คิดว่า...”

“ดรากอนมาสมัครเป็นผู้ช่วยปรุงยาคนใหม่ของฉันน่ะ” ชายชราบอกพลางตบไหล่เนลล์ “โอ๋ดีเลยที่พวกเธอรู้จักกัน มันคงเป็นการทำงานที่ง่ายขึ้นนะ”

“เดรโกครับ”

“โอใช่ ดราโก...ฉัน นอร์เบิร์ตแบริน ไม่ต้องเรียกว่าศาสตราจารย์หรอกนะ ฉันไม่ได้สอนพวกเธอสักหน่อย”

เดรโกตาโต เขารู้จักชื่อนี้ดี เขาเป็นศาสตราจารย์ที่เคยสอนวิชาปรุงยาอยู่ที่เดิร์มสแตรงสมัยหนึ่ง เป็นผู้เขียนสูตรใหม่ ๆ ขึ้นแต่ด้วยความที่เขาค่อนข้างจะหัวก้าวหน้าสักหน่อยทำให้สูตรปรุงยาบางสูตรของเขาถูกแบนทีเดียว

“เห็นไหมเนลวิลล์ฉันบอกแล้วว่าธูปลาเวนเดอร์จะช่วยให้เราโชคดี...” เขาขยิบตา “...พวกร้านปรุงยาใหม่ ๆ ขี้อิจฉา กลัวว่าฉันจะคิดค้นสูตรยาแก้หูดถาวรได้ก่อน จึงชอบเอาใบสมัครไปทิ้งลงท่อน่ะ”

“ดรากอนน่ะ เค้าไม่เคยทำหม้อระเบิดตอนเรียนใช่ไหมเนวิลล์”

“อะเอ่อ” จริง ๆ เนวิลล์รู้ดีว่าตัวเขานั่นแหละที่ทำหม้อระเบิด “...มะไม่ครับศาสตราจารย์ อันที่จริง เขาได้คะแนนสูงสุดในรุ่นเรื่องการปรุงยา”

“จริงเราะ....งั้นก็ดีสินะ” ชายชราพยักหน้า “...เธอพร้อมทำงานเมื่อไหร่ล่ะ”

“พร้อมทุกเมื่อครับ...” เดรโกใจเต้น เขาไม่เคยได้ยินคำถามนี้มาก่อน

“อื้ม...งั้นอาทิตย์หน้าก็แล้วกัน เพราะฉันจะไปเก็บสมุนไพรที่อินเดียสักสามสี่วัน”

“ครับ...”

“เนวิลล์จะอธิบายรายละเอียดเพิ่มเติมน่ะนะ ฉันต้องขอตัวไปเตรียมของก่อน คนแก่หลงลืมก็แบบนี้แหละ”

เดรโกยืนนิ่งค้าง จ้องมองแผ่นหลังของชายชรา แต่ชั่วขณะศาสตราจารย์นอร์เบิร์ตก็หันมาจ้องเขานิ่งจนเขาร้อน ๆ หนาว ๆ

“ฉันลืมถามไปข้อหนึ่ง...” เขาหรี่ตามอง “...สมัยเรียน เธอเคยอยู่ชมรมซลักฮอร์นหรือเปล่า”

เดรโกลอบกลิ่นน้ำลายลงคอ ใบหน้าของชายชราดูไม่เป็นมิตร

“ไม่ครับ...ไม่เคย”

นอร์เบิร์ตขยับแว่นมองดูเขา แต่แล้วเขาก็ยิ้มออกมา

“โอ้นั่นคือเรื่องวิเศษทีเดียว....ถ้าเธอเคยอยู่ชมรมซลักฮอร์นนั่นหมายความว่าเธอจะไม่ได้งานนี่น่ะสิ!”

เดรโกยังใจเต้นไม่หาย แม้ว่าชายชราจะจากไปแล้ว เหลือเพียงเพื่อนร่วมรุ่นของเขา ชายหนุ่มหันไปมองเสียงกล้า ๆ กลัว ๆที่เอ่ยออกมา

“ศาสตราจารย์นอร์เบิร์ตไม่ถูกกับศาสตราจารย์ซลักฮอร์นเมื่อเดือนก่อนเขาเพิ่งไล่ผู้ช่วยออกไปเพราะถูกจับได้ว่าเคยอยู่ชมรมซลักฮอร์นมาก่อน...ฉันไม่กล้าถามหรอกนะว่ามีเรื่องอะไร ทางที่ดีเลี่ยงเอ่ยชื่อซลักฮอร์นออกไปจะดีกว่า”

เขาเม้มปากกวาดสายตาไปรอบ ๆ ห้องแคบ ๆ

“นายมาทำอะไรที่นี่...” เนวิลล์เอ่ย น้ำเสียงของเขาสั่น “...นายควรอยู่ที่กระทรวงฯมากกว่า”

“ไม่ใช่เรื่องของนายลองบัตท่อม แล้วนายละ...ฉันจำไม่ผิดนายเคยทำหม้อระเบิด ทำไมยังทำงานที่นี่ได้”

“อะอันที่จริง” เขาไม่กล้าสบตาเดรโก “...ฉันมาฝึกงานที่นี่มาช่วยคัดแยกและดูแลสมุนไพร” เขาชี้มือไปที่กระเป๋าหนัง “...ฉันสมัครเป็นอาจารย์สอนสมุนไพรวิทยาที่ฮอกวอตส์ศาสตราจารย์สเปราต์เลยส่งฉันมาฝึกงานที่นี่น่ะ”

เดรโกพยักหน้า เขาสังเกตเห็นหูของเนวิลล์เป็นสีแดงเพราะความเขินอาย หรือไม่ก็กลัวเขา ชายหนุ่มเดินดูรอบ ๆ ด้วยความสนใจ ถ้าไม่นับว่ามันรกมาก ที่นี่ก็มีสมุนไพรมากทีเดียว

“นะนายอยากรู้อะไรเพิ่มอีกก็ถามฉันนะ...นอกจากดูแลสมุนไพรแล้ว ที่นี่ไม่มีใครอื่นโดยเฉพาะผู้ช่วยคนก่อนที่ถูกไล่ออก ฉันเลยต้องคอยดูแลแทบทุกเรื่อง”

เขาหยุดเดินหันมามองเพื่อนร่วมรุ่น เนวิลล์สูงเกือบเท่าเขา เป็นชายหนุ่มที่โตเต็มที่ไม่ได้อ้วนกลมเหมือนเคย แต่เพราะท่าทีขี้กลัวเขาเลยหดตัวเองจนงอเป็นกุ้งดูเสียบุคลิก

“งั้นนายก็เล่าทุกอย่างที่ฉันควรรู้ก็แล้วกัน...” เดรโกทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ เขาตบที่ว่างข้าง ๆ เนวิลล์จึงค่อย ๆ เดินมานั่ง ดวงตากลมโตจ้องมองที่พื้น

“ก็...ศาสตราจารย์นอร์เบิร์ตจะคอยปรุงยาส่งตามโรงพยาบาลผู้วิเศษทั่วยุโรป ถ้าเปิดประตูไปด้านหลังก็จะเป็นห้องปรุงยา ส่วนสมุนไพรฉันเป็นคนคอยคัดแยกและดูแล ถ้าต้องการพืชชนิดไหนสามารถลงชื่อที่กระดานดำนั่น”

เดรโกมองตามไปที่บ้านประตูมีกระดานดำแปะอยู่ มันมีชื่อสมุนไพรอยู่บนนั้นพร้อมรอยขีดฆ่าบางส่วน

“....ฉันจะจัดหามาใหม่เท่าที่ได้ ตอนนี้ศาสตราจารย์กำลังคิดค้นยาสูตรลับอยู่จึงต้องออกเดินทางค่อนข้างบ่อยนายคงต้องมาช่วยปรุงยาที่เหลือเกือบทั้งหมด ตะแต่นายน่าจะไม่มีปัญหาอะไรในเรื่องนั้นทุกวันที่ห้าของเดือนจะมีพ่อมดจากโรงพยาบาลมาตรวจรับยา เดี๋ยวฉันจะบอกนายอีกที ...ส่วนเงินเดือน”

เขาเงยหน้ามอง

“จะจ่ายทุกสัปดาห์ตามชั่วโมงงาน ที่ต้องทำก็แค่ลงชื่อเข้าและออก” เนวิลล์ชี้ไปที่สมุดเก่า ๆ เล่มโตที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ “...จริง ๆ แล้วถ้าอยากได้รายได้เสริมเล็ก ๆ น้อย ฉันทำเป็นประจำเพราะฉันชอบสะสมตำราสมุนไพรใหม่ ๆ ก็คือปลูกสมุนไพรบางชนิดเช่นพวกเบลล่าดอนน่า หัวโบทูบเบอร์ ดอกเดซี่ หรือแม้แต่หญ้าเหงือกปลา” ดวงตาของเนวิลล์ดูแจ่มใส่ และน้ำเสียงดูมั่นใจเมื่อเขาเอ่ยถึงสมุนไพร “พวกนี้เราเอามาขายได้ตลอด ถ้านายสนใจฉันจะแนะนำเมล็ดพันธุ์กับวิธีการดูแลให้ได้”

“อื้ม...” เขาพยักหน้ารับ

“แล้วก็อีกอย่าง แต่ยังไม่ค่อยมีใครทำได้หรอกนะ คือถ้านายร่วมคิดค้นยาสูตรใหม่กับศาสตราจารย์ ซึ่งหมายความว่านายจะต้องมีคุณสมบัติของนักปรุงยาที่ดีและรอบรู้จนเป็นที่ยอมรับ ถ้าสูตรนั้นสำเร็จนายจะได้เปอร์เซ็นต์จากรายได้ทั้งหมด...ฉันว่านายไม่ได้สนใจเรื่องเงินหรอก แต่มันคงจะเจ๋งถ้ามีชื่อเราร่วมอยู่ด้วยสำหรับผู้คิดค้นสูตรยาน่ะนะ”

“งั้นทำงานที่นี่ดูดีนะ...”

“ใช่ ศาสตราจารย์เป็นคนดีมากเลยล่ะ” เนวิลล์บอกเขา ชายหนุ่มแทบจะไม่อยากเชื่อเลยว่าเขาคุยกับเดรโกมัลฟอยวันนี้ยังมากกว่าตลอดเจ็ดปีที่เรียนด้วยกันมา เนวิลล์ไม่ค่อยได้ติดต่อเพื่อนฝูงหลังเรียนจบ เขาจึงไม่รู้หรอกว่าทำไมชายหนุ่มผมบลอนด์ถึงมาสมัครงานที่นี่ได้ แต่เนวิลล์ก็คิดว่าเขาคงจะเก็บงำความสงสัยนี้ไว้กับตัว ถ้าเขาไม่อยากถูกสาปเสียก่อน

“นายจะแนะนำให้ฉันอ่านอะไรก่อนเริ่มงานหรือเปล่า”

“หมายถึงหนังสือหรอ” เนวิลล์กระพริบตา เขาไม่คิดว่ามัลฟอยจะมาขอคำแนะนำอะไรจากเขา เมื่อเห็นสายตาเย็น ๆ เริ่มหงุดหงิดเขาก็รีบตอบอย่างรวดเร็ว

“ชะช่วงนี้เราเร่งปรุงยาพื้นฐานที่ใช้หลัก ๆ อยู่งะงั้นฉันจะให้นายยืมหนังสือนี่ไปอ่านทบทวนดูน่ะนะ” เขาโบกไม้กายาสิทธิ์ หนังสือปกแข็งเล่มหน้าก็ลอยมาตรงหน้า เดรโกหยิบมาเปิดอ่าน เขาปัดฝุ่นออกจากหน้าปก

“...สูตรไม่ค่อยซับซ้อนเท่าไหร่ ตัวสมุนไพรก็ค่อนข้างพื้นฐาน แต่จะยากเสียหน่อยตรงที่หมอปรุงยาของเราใหญ่กว่าตอนเรียนเกือบห้าเท่า นายต้องคำนวณสูตรจากเดิมเอา เราต้องการปริมาณที่มากน่ะ จริง ๆ ฉันพานายเดินไปดูเลยดีกว่า ถ้านายไม่รีบ”

เดรโกพยักหน้า เขายัดหนังสือเล่มใหญ่ใส่กระเป๋า ชายหนุ่มสาวเท้าตามเพื่อนร่วมชั้นที่เขาไม่คิดว่าจะคบค้าสมาคมด้วยไปเงียบ ๆ ประตูไม้เก่า ๆ ที่ดูเหมือนเปิดไปสูงทางออกอาคารกลับกลายเป็นทางเดินยาวแคบ ๆ ไม่เกินสองเมตร เบื้องหน้ามีประตูเรียงรายอยู่ห้าประตู เนวิลล์อธิบายว่าทางซ้ายสุดจะเป็นห้องพักของศาสตราจารย์ ถัดมาเป็นห้องสมุดและห้องพักผ่อนสามารถมาใช้ได้ทุกเมื่อ เนวิลล์เปิดให้เขาดู มันมีขนาดไม่ใหญ่มาก มีชั้นหนังสือที่บรรจุตำราปรุงยาและสมุนไพรไว้แทบจะทุกชนิดมีโต๊ะพร้อมเก้าอี้อยู่ตรงกลางเข้าชุด อีกด้านเป็นเตาผิงซึ่งเชื่อมกับเครือข่ายผงฟลูล์สามารถใช้ได้เลย ข้อควรละวังคือมันออกจะเก่าและไม่ได้ทำความสะอาดมานานมากเขม่าจะเยอะทีเดียว ถัดมาเป็นห้องปรุงยา มีรูปหม้อแปะอยู่หน้าประตู พอเขาชโงกเข้าไป มันกลับเป็นห้องขนาดใหญ่มาก เสียงเดือดปุด ๆ ของของเหลวดังทำเอาใจเขาเต้น เขาโปรดปรานการปรุงยา เมื่อได้มาเห็นห้องปรุงยาขนาดใหญ่เขาก็เริ่มรู้สึกตื่นเต้นทีเดียวอีกฝากเป็นกระจก พร้อมประตูที่เชื่อมต่อกัน เนวิลล์บอกว่าห้องปรุงยาและห้องสมุนไพรจะเชื่อมถึงกัน ส่วนห้องสุดท้ายเป็นห้องเก็บของไม่มีอะไรน่าสนใจเท่าไหร่

“แล้ว...ไม่มีสวนหรือ เรือนเพาะชำหรอ” เดรโกขมวดคิ้ว แต่เนวิลล์ยิ้ม

“มีสิ...” เขาพาเดินย้อนกลับมาที่กระเป๋าหนัง “นี่ไง...ศาสตราจารย์สร้างมันไว้ในกระเป๋า ใบนี้ของที่นี่ เชื่อมกับอีกใบของศาสตราจารย์ การที่ต้องเดินทางบ่อย ๆ วิธีนี้จึงดีที่สุดนายว่าไหม”

เขาพยักหน้าเห็นด้วย เดรโกคิดว่าเขาอยากจะได้กระเป๋าแบบนี้สักใบ ถ้าเอาไว้ปลูกสมุนไพรที่ห้องบ้าง อย่างน้อยเฮอร์ไมโอนี่ก็ดูแลได้ เขาก็อาจจะมีรายได้เสริม เมื่อคิดไปถึงคนตัวเล็ก ชายหนุ่มที่กำลังเพลิดเพลินจนลืมเวลาจึงคิดว่าเขาควรที่จะกลับได้แล้ว

จริงสินะ...เขาลืมดูเวลา!

“นายเลิกงานตอนไหน”

“จริง ๆ ก็หกโมงเย็น...” เนวิลล์ตอบ “เลยมาสามสิบนาทีแล้ว”

“ฉันต้องไปก่อน...”

“ได้เลย ฉันก็จะไปเหมือนกัน ขอเก็บของนิด ๆ หน่อย ๆ นายไปได้เลย เจอกันอาทิตย์หน้ามัลฟอย”

ชายหนุ่มไม่รอเอ่ยคำลาเขาพุ่งตัวออกจากที่นั่นอย่างรวดเร็ว สายลมเย็นปะทะใบหน้า ถนนทั้งสายเริ่มเปิดไฟสีส้ม ร้านบางร้านทยอยปิดตัวแล้วใบหน้าคมปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาเป็นครั้งแรก

“ปีศาจสักตัวสิ!วู้วฉันได้งาน!” เขาร้องตะโกนพลางปลดกระดุมคอ “...ไม่อยากจะเชื่อเลย คำอวยพรของเธอจะเป็นจริง!”

หัวใจของเขาเต้นรัว เดรโกจำไม่ได้ว่าเขาเคยดีใจสุดชีวิตแบบนี้ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่กัน เขาอยากจะร้องตะโกน กระโดดไปมาจนแทบบ้าเกือบสองเดือนเต็มที่ทำเอาเขานอนหลับไม่เต็มตา ในที่สุดเขาก็มีวันนี้ วันทีเขารอคอย ชายหนุ่มมองซ้ายมองขวาสูดลมหายใจเข้าปอด เขายิ้มพร้อมกับหัวเราะให้กับตัวเอง

“ฉันได้งานแล้ว ไม่ได้ฝันไปใช่ไหมเนี่ย!!”

เขาดีใจจนรู้สึกเหมือนว่าน้ำตาจะไหล มือเรียวยกขึ้นแตะใบหน้าของตนที่เย็นเฉียบและแห้งสนิท เขาหัวเราะและพูดกับตัวเอง

“แกต้องบ้าไปแล้วที่คิดว่าดีใจจนน้ำตาไหล”

เขาคิดแบบนั้นจริง ๆ แต่เขาไม่ได้ร้องไห้ออกมาหรอกนะ ชายหนุ่มอารมณ์ดี เขามีข่าวดีแล้ว เฮอร์ไมโอนี่จะต้องดีใจ เธอไม่ต้องหาคำพูดดี ๆ มาให้กำลังใจเขาแล้ว เพราะเขาทำมันได้ ชายหนุ่มเกือบจะหายตัวกลับบ้าน แต่เขากลับชะงัก ดวงตาสีซัดมองไปที่ร้านขายขนม เขายิ้มออกมา หญิงสาวชอบของหวาน เขาน่าจะซื้อพายหรืออะไรที่เธอชอบไปฝาก ขายาว ๆ รีบก้าวตรงไปยังร้านขนมเล็ก ๆ เดรโกมองตู้กระจกที่มีขนมให้เลือกไม่มากนัก หญิงสาวเจ้าของร้านโผล่หน้าออกมาทักทาย ชายหนุ่มอารมณ์ดีเสียจนยิ้มตอบหล่อน

“รับอะไรดีคะคุณผู้ชาย...”

“เอิ่ม...” เขาเลือกไม่ถูก แต่ชีสเค้กสีสวยดูน่าทานทีเดียว “เอาเลมอนชีสเค้กครับ”

“รับหมดนี่เลยไหมคะร้านจะปิดแล้วนะ ตัวนี้ขายดีทีเดียว...”

เดรโกเกือบจะตอบรับ หากแต่ชายหนุ่มกลับล้วงกระเป๋ากางเกง มันมีเหรียญทองอยู่ไม่มากนัก เดรโกหุบยิ้ม

“แค่สองชิ้น...ขอบคุณ”

หญิงสาวส่งยิ้ม ก่อนจะรีบจัดขนมใส่ถุงกระดาษสีน้ำตาล เดรโกจ่ายเงิน โดยไม่ลืมที่จะทริปลงไปในขวดแก้วอีกเล็กน้อยตามมารยาท เจ้าของร้านกล่าวลา เขาพยักหน้า แต่จังหวะที่เขาหมุนตัวกลับด้วยความรวดเร็ว ร่างสูงก็ชนเข้ากับสิ่งมีชีวิตตัวน้อย มันกระเด็นหงายท้อง ชายหนุ่มหัวเสีย โชคดีที่เขาถือถุงขนมไว้แน่น

“ให้ตายสิวะ!!” เขาสบถออกมา แต่เจ้าเอลฟ์ตัวจ้อยกลับจ้องมองมาที่เขา

“นะ นายน้องหรือขอรับ!!”

ชายหนุ่มขมวดคิ้ว

“นะนายน้อยจริงๆด้วย!”

เอลฟ์ประจำตระกูลมัลฟอยเริ่มส่งเสียงร้องไห้โหยหวน ชายหนุ่มผงะถอยหลังอย่างหัวเสีย เขาไม่มีอารมณ์มาไล่มันไป แต่จังหวะที่เขาจะหมุนตัวกลับ เสียงหวานแหลมดังก็เรียกเขาไว้ เดรโกหันไป ใบหน้าของนาร์ซิสสาจ้องมองลูกชายคนเดียวด้วยความโหยหาและบีบรัด ขาของชายหนุ่มก้าวไม่ออก สีหน้าเจ็บปวดของมารดาตราตึงเขาไว้กับที่

“เดรโก....”

“แม่...”

 

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ narcissa malfoy

 

Talk

คุณแม่มาหาแล้วนะ ลูกชายแม่เองง.....

เอ็นดูเดรโกนะคะ กว่าจะได้งานไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

การเป็นคนตระกูลใหญ่ที่วันนึงถูกเตะออกมาชีวิตเปลี่ยนพอสมควร

เจ้าเด็กชายเกเร พ่อแม่สปอย์ก็ต้องโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่เสียทีเนาะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 208 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

639 ความคิดเห็น

  1. #616 นกมาร์คมาก (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2563 / 21:44
    ดีใจไปกับเดรโกเลยอะ ปลดเเอกแล้วที่ได้งานสักทีมัยแบบโล่งงงงงงเลย เเล้วเป็นงานที่เดรโกรักด้วย มาเจอเนวิลล์เฉยเลย55555555 แงงงงงงงคุณเเม่ คิดถึงกันและกันมากเเน่ๆ
    #616
    0
  2. #432 emmusic (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 12:56
    ถ้าลูกเกิดมาแล้วเรื่องรายได้นี่เรื่องใหญ่เลยนะคะดีนะได้งานก่อนหลายเดือนพอดี
    #432
    0
  3. #337 tanapron2 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 18:38
    ชอบบมากกเลย
    #337
    0
  4. #242 ชื่อ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 21:37

    ออุ้ยต้ายตาย

    #242
    0
  5. #172 sabinadeen (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 21:09
    เยสในที่สุดทำได้แล้วนะคะว่าที่คุณพ่อ555
    #172
    0
  6. #127 Army-Thaigirl (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 21:02
    ไม่เคยผิดหวัง สนุกมากชอบมาก

    รักอ่ะรัก
    #127
    0
  7. #126 mewpattiya (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 20:48
    มาต่อเร็วๆนะคะ สนุกมากๆ อ่านแล้วเพลินดีค่ะ
    #126
    0
  8. #125 PuasePG (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 09:34

    อบอุ่นมากค่ะ อ่านแล้วเหมือนไปหางานกับเดรโก ทำให้นึกถึงตอนสมัครงานครั้งแรก

    #125
    0
  9. #124 lish3h1 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มีนาคม 2563 / 23:24

    ละมุนมาก รอตอนต่อไปนะคะ

    #124
    0
  10. #123 T_T (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มีนาคม 2563 / 22:00

    มีความเอ็นดูเดรม๊ากๆๆ

    #123
    0
  11. #121 SiradaSaenla (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มีนาคม 2563 / 21:47
    เป็นฟิคที่โคตรจะดือออ

    ภาษา เนื้อหา อารมณ์ ครบบ
    #121
    0
  12. #119 TheStarwisher (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มีนาคม 2563 / 20:51
    สนุกมากกค่ะ ขอบคุณนะคะ
    #119
    1
    • #119-1 Jinny1998(จากตอนที่ 9)
      27 มีนาคม 2563 / 23:57
      ไรท์ แต่งดีมาก ภาษาสำนวน ชวนติดตาม💗
      #119-1
  13. #118 parmin (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มีนาคม 2563 / 20:28
    เดรโกหนูลูกทูลหัวของแม่
    #118
    0
  14. #117 Angels cry (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มีนาคม 2563 / 20:25

    อ่านแล้วมีความสุขจัง เจ้าเดรกตอนนี้โตเป็นผู้ใหญ่ที่น่าภูมิใจแล้ว กว่าจะได้งานโดยที่ไม่มีป๋าลูมาค่อยป้อนให้ มันน่าภูมิใจจริงๆ

    เดรกพยายามอย่างหนักในการหางาน แถมยังจะเอาใจเฮอร์ด้วยกันซื้อของหวานให้อีกน่ารัก ชอบที่ทั้งสองปรับตัวเข้าหากันและกัน

    แถมเดรกได้เจอแม่ด้วยย ขุนแม่คงคิดถึงเจ้าเดรกมากแน่ ๆ มาต่อไว ๆ นะคะสนุกมากจริงๆ ไรเตอร์

    #117
    0
  15. #115 ngek2002 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มีนาคม 2563 / 20:14
    ดีใจด้วยนะเดรโก^^
    #115
    0
  16. #114 HARESJ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มีนาคม 2563 / 20:02
    ดีใจกับคุณชายจริงๆแง เนื้อเรื่องสวยมากเลยค่ะไรท์ มันดูอบอุ่นเข้าอกเข้าใจจริงๆ ขอให้คุณไรท์ดูแลสุขภาพด้วยนะคะ ช่วงนี้ก็ตามอ่านเรื่องของคุณไรท์ในรีดอะไร้อยู่ รักนะคะ
    #114
    0
  17. #113 Paris.tea (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มีนาคม 2563 / 19:41
    เฮ้ย มันเรียลในความรู้สึกเราจริงๆ ชอบการเดินเรื่องของไรท์มากๆ โอ้ย เขียนจนทำให้เราวอนอยากจะอ่านอีกอ่ะ. มาต่อออ
    #113
    0
  18. #112 monkey' (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มีนาคม 2563 / 19:17
    ทำไมเราอ่านไปยิ้มไป ดีใจไปกับตาเดรกด้วย555555
    ไรท์เตอร์นี่มีอะไรให้ตื่นเต้นทุกตอนเลยย
    อยากอ่านต่ออีกแล้ว แงง มาอัพต่อไวๆนะคะไรท์เตอร์ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    ช่วงนี้ดูแลสุขภาพด้วยนะคะไรท์เตอร์ 😁😁😁
    #112
    0
  19. #111 Jnn (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มีนาคม 2563 / 19:09

    ดีใจไปกับเดรกจริงๆ ในที่สุดก้ได้งานแล้ววว

    #111
    0
  20. #110 night angle (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มีนาคม 2563 / 18:20

    เป็นวันที่ดีนะ เดรโก
    #110
    0
  21. #109 seulchimx298 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มีนาคม 2563 / 18:03
    ดีใจด้วยนะเดรก
    #109
    0
  22. #108 Zameaom (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มีนาคม 2563 / 17:56
    ดีใจด้วยนะเดรโก ได้งานแล้ว เจอกับคุณแม่ด้วย
    #108
    0
  23. #107 Eemiii (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มีนาคม 2563 / 17:54
    อ่านแล้วดีใจกับเดรโกไปด้วยเลย มันไม่ใช่เรื่องง่ายจริงๆ
    #107
    0