(Draco x Hermione)Young mother

ตอนที่ 8 : บทที่ 5 เซนต์มังโก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,664
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 194 ครั้ง
    24 มี.ค. 63

บทที่ 5 เซนต์มังโก

 

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ draco fan art

“อื้ม...”

เสียงทุ้มครางในลำคอ ร่างสูงใหญ่บิดไปมา แสงสว่างในยามเช้าลอดผ่านช่องหน้าต่างที่เจ้าตัวเปิดไว้ทั้งคืน คิ้วเข้มขมวดเป็นปม กลิ่นหอมของเนยทำเขาท้องร้องทั้งที่ยังไม่ลืมตาตื่นเต็มที่

“ด๊อบบี้!”

เขาเผลอตะโกนเรียกทาสรับใช้ผู้ซื่อสัตย์ออกมาอย่างลืม

“...ด๊อบบี้ อาหารเช้า!”

เมื่อไม่มีเสียงป๊อปดังข้างกาย ชายหนุ่มก็ค่อย ๆ ลืมตามขึ้น เขาถอนหายใจยาวเมื่อมองไปรอบ ๆ ห้องนอนขนาดเล็กของเขา

“ปีศาจสิ...” เขาเผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ เดรโกปลดกระดุมคอเม็ดบนลงมาพับแขนเสื้อขึ้นไปถึงข้อสอก “...ฉันน่าจะรู้สิว่าไม่มีเอลฟ์หน้าไหนมาอีกแล้ว”

เขาถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย คนตัวสูงควานหาไม้กายาสิทธิ์ที่กระเด็นไปอยู่ปลายห้อง เขาโบกไปมาสองสามครั้งที่นอนสีสวยก็ถูกจัดเก็บเรียบร้อย เดรโกขมวดคิ้วเขาเคาะปลายไม้ฮอว์ทอร์นขนยูนิคอร์นของเขาไปมาราวกับใช้ความคิดทบทวนคาถาบางอย่างอย่างเช่นColour-Change Charmที่เขาเคยพยามจะแปลงเฮอร์ไมโอนี่โดยการเปลี่ยนสีผมของเธอให้เป็นสีเขียวในตอนปีสอง เขายิ้มมุมปาก พึงพำคาถา ส่งผลให้แสงสีเงินทองห่อหุ้มไปทั่ววัตถุจนเกิดเสียงดังป๊อป

“ค่อยยังชั่ว...”

เขายิ้มออกมาแม้จะเพียงเล็กน้อยก็ตามเมื่อเห็นได้ว่าชุดเครื่องนอนของเขาเปลี่ยนสีกลายเป็นสีเทาเข้มแทนรูปผลส้มแสนน่ารัก เมื่อจัดการกับเรื่องสีที่ค้างคาใจเรียบร้อย ชายหนุ่มก็ก้าวออกไปจากห้อง เขาได้กลิ่นหอมของเนย เฮอร์ไมโอนี่กำลังง่วนอยู่กับมื้อเช้าบนเตา

“หลับสบายไหม”

เธอเอ่ยทักเขา หันมามองเพียงเล็กน้อย เขาสังเกตุว่าเฮอร์ไมโอนี่คงจัดการตัวเองเรียบร้อยแล้ว เพราะใบหน้าหวานดูแจ่มใส เธอสวมชุดกระโปรงผ้าฝ้ายสีน้ำตาลอ่อนทับด้วยเสื้อไหมพรมสีเดียวกับผมของเธอ เขาไม่ได้ตอบอะไรนอกจากเดินตรงไปดูเจ้ากลิ่นหอมที่โชยไปถึงที่นอนและปลุกเขาจนตื่น

“ไข่กวนน่ะ...นายชอบพริกไทยไหม ถ้าชอบฉันจะใส่ลงไปอีก”

“อื้ม...” เขาชะโงกหน้ามาดู เฮอร์ไมโอนี่บอกเขาว่ามีขนมปังอยู่ในเครื่องปิ้ง กาแฟพร้อมแล้ว รอแค่ไข่สุกสักหน่อย เขาพนักหน้ารับรู้ก่อนจะขอตัวไปจัดการตัวเองเช่นกัน เฮอร์ไมโอนี่ไม่รู้ว่าชายหนุ่มกินอาหารเยอะแค่ไหน เพราะโดยปกติเธอมีซีเรียลกับนมก็สามารถอยู่ท้องได้จนถึงมื้อเที่ยงแต่ไม่ใช่กับพวกรอนและแฮรี่ หญิงสาวคิดเอาเองว่าเขาก็หน้าจะกินเยอะเช่นกัน เธอจึงใช้ไข่ไปถึงครึ่งแผงทีเดียว เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย เธอก็เริ่มตักไข่ขนสีสวยกลิ่นหอมน่ารับประทานใส่จาน โดยมีขนมปังปิ้งอีกสองแผ่น เฮอร์ไมโอนี่นำเสิร์ฟบนโต๊ะอาหารขนาดเล็กที่ปกติไม่มีใครใช้ เธออยู่คนเดียว หญิงสาวจึงเคยชินกับการนั่งทานอาหารบนโต๊ะทำงาน หรือไม่ก็หน้าโซฟา แต่ดูท่าคุณชายเลือดบริสุทธิ์คงจะไม่เคยชินเป็นแน่

“นั่งสิ...” เธอส่งยิ้มให้ เมื่อเขาเดินออกมา กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากสบู่เหลว และแชมพูของเธอทำให้เฮอร์ไมโอนี่เผลอสูดดมเข้าไป เดรโกสวมเสื้อมีปกสีดำกับกางเกงสแล็คเรียบร้อยเป็นปกติ ผมสีบลอนด์ชื้นไม่เป็นทรงขลับให้ดวงหน้าคมดูหน้ามองเข้าไปใหญ่ เขาทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ เธอเห็นเขาทำหน้าเหมือนอยากจะพูดอะไรออกมา แต่ก็เลือกที่จะเงียบ

“นายจะบ่นอะไร...”

“ป่าวนิ...” เขาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ เลือกที่จะหยิบถ้วยกาแฟดำขึ้นจิบ รสชาติขมเข้มทำให้เรารู้สึกผ่อนคลายลงได้ดีทีเดียว

“พูดมาเถอะน่า...ฉันอยากรู้” เฮอร์ไมโอนี่จิบนมร้อน ๆ ขึ้นบ้าง เธอตัดไข่กวนสีทองเป็นคำเล็ก ๆ เข้าปาก

“ก็...แปลกดี” เขาปาดเนยลงบนขนมปัง พลางหมุนมีดในมือเล่น “...เธอเหมือนครอบครัววีสลีย์เลย”

“อะไรหรอ...” ดวงตากลมโตช้อนมองเขา ชายหนุ่มหลบสายตาเหม่อมองไปนอกระเบียงแทน

“ก็...มันไม่มีอะไรเข้ากันสักอย่าง เธอใช้ถ้วยกระเบื้องดื่มน้ำ ใช้แก้วประหลาดนี้เป็นถ้วยกาแฟร้อน ใส่นมร้อนในแก้วใส แล้วก็ ดูยังไงมีดกับส้อมนี่ก็ไม่คู่กันเลยสักนิด”

เฮอร์ไมโอนี่ระเบิดหัวเราะออกมาให้กับคุณชายผมบลอนด์ตรงหน้า ดวงตาสีซีดขุ่นมัวราวกับเข้าไม่ชอบใจ

“นี่เดรโก...จะแก้วกระเบื้อง หรือแก้วใสมันก็ใส่น้ำได้เหมือนกันนั่นแหละน่า...อีกอย่างแก้วพวกนี้น่ะเป็นของแถม” เขาขมวดคิ้ว “...หมายถึงของฟรีน่ะ ดีจะตายไม่ต้องเสียเงินเลยนะ”

“ถ้าแม่ฉันมาเห็นต้องเป็นลมแน่ ๆ” ใบหน้าเขากระจ่างขึ้นยามพูดถึงมารดา “...แม่คอยเปลี่ยนคอเลกชั่นชุดน้ำชา จานชามในทุกฤดู หรือแม้แต่โอกาสพิเศษที่ควรรู้ว่าเราจะหยิบชุดทองเหลือง หรือชุดเงินขึ้นมาใช้เมื่อไหร่”

“โอ้โห...งั้นนายก็ไม่เคยเอาช้อนตักซุบมาตักแยมสินะ”

“ปีศาจสิเฮอร์ไมโอนี่...ไม่มีใครทำเรื่องแบบนั้นกันหรอก แม้กระทั่งผ้ากันเปื้อนแม่ฉันยังสั่งทอขึ้นมาใหม่เพียงเพราะอย่างจะให้เข้ากับพรหมในห้องทานอาหาร เธอยังคิดว่าจะมีเรื่องแบบนั้นได้อีกหรือไงกัน เกิดมาฉันก็เพิ่งเห็นเธอกับพวกวีสลีย์ใช้ของที่ไม่เข้ากันสักอย่าง!” เขาเริ่มบ่น แต่ก็ยังตักอาหารเข้าปากด้วยส้อมที่ไม่เข้ากับมีด “...จริง ๆ แล้วมันเป็นเรื่องสำคัญสำหรับครอบครัวพ่อมดที่เก่าแก่เราอยู่กันมายาวนานมากขนาดนี้ด้วยวัฒนธรรมที่ประนีตไม่แปลกใจเลยว่าทำไมครอบครัวพ่อมดอย่างวีสลีย์ถึงได้รกอย่างกับรูหนู”

“เฮ้ย น้อย ๆ หน่อย...”

เขาจิบกาแฟ “จริง ๆ เฮอร์ไมโอนี่ แค่จานกับช้อนก็บอกได้แล้วว่าเราเป็นครอบครัวที่พิถีพิถัน เรามักง่ายกับชีวิตไม่ได้คิดดูง่าย ๆ สมัยก่อนเราจะอยู่ยังไงถ้าไม่รู้ว่าวางเทียนหอมไว้ตรงไหน เผลอทิ้งกระเป๋า หรือทิ้งไม้กวาดไปทั่วมันเสี่ยงกับการถูกมักเกิ้ลเจอน่ะ เธอก็รู้ว่าของพวกเรามันเยอะมากเสียจนเราควรจะรู้ว่าอะไรว่าอยู่ไหน และไม่ปะปนไปกับของมักเกิ้ล...”

“มันออกจะดูเป็นครอบครัวชนชั้นสูงที่มีเอลฟ์ประจำบ้านคอยรับใช้ต่างหากล่ะนะ...” เฮอร์ไมโอนี่ไม่เห็นด้วยทั้งหมด “...นี่ชนชั้นกลาง ขอแค่เก็บของเป็นที่ แล้วก็สะอาดก็พอจริงไหม ส้อมนั้นนายก็จิ้มไข่กวนได้หมดทั้งจานแล้วนะ...เติมกาแฟหน่อยไหม”

เขาไม่อยากต่อล้อต่อเถียง มือยาว ๆ ยกขึ้นเป็นเชิงบอกว่าเขาไม่ต้องการกาแฟเพิ่ม เฮอร์ไมโอนี่ยิ้มให้คุณชายตระกูลใหญ่ เธอพอจะรู้อยู่แล้วว่าเขาคงอึดอัดกับความเป็นอยู่ที่เปลี่ยนแปลงไป แต่ทำอย่างไรได้ มันไม่มีทางเลือกที่ดีกว่านี้แล้วทั้งคู่เงียบไปพักใหญ่ก่อนที่เธอจะรีบวิ่งไปห้องน้ำ เสียงอาเจียนดังออกมา เขาเริ่มรู้สึกว่าเธอมีอาการแบบนี้ค่อนข้างบ่อยทีเดียว ชายหนุ่มขมวดคิ้ว เขาใช้ไม้กายาสิทธิ์โบกจานเปล่าที่กินเสร็จแล้วไปล้างในอ่าง เดรโกเปิดตู้เก็บของด้านบน เขาร่ายคาถาไปมาจาน ชาม ช้อน ส้อม และเครื่องครัวทุกชนิดเริ่มขยับแยกประเภทและสีอย่างเป็นระเบียบ จัดเครื่องปรุงตามประเภท เขาจัดการกับสิ่งของที่ไม่จำเป็นให้หายวับไปจนมีพื้นที่เหลือเฟือทีเดียว...

“ว้าว...” เฮอร์ไมโอนี่ร้องออกมาด้วยความทึ่ง ครัวของเธอเป็นระเบียบเหมือนที่เคยเห็นตามนิตยสาร ใบหน้าหวานซีดเซียว เดรโกลังเล แต่เขาก็เอื้อมมือไปหยิบแก้วใส่น้ำส่งให้เธอ

“ขอบใจ...” ใบหน้าของหญิงสาวดีขึ้นหน่อย เธอตรงไปเทอาหารเม็ดให้ครุกแชงที่นอนกลิ้งไปมาอยู่ในโซฟา

“เธออาเจียนบ่อยนะ...ไปหาผู้บำบัดหรือยัง”

“ยังหรอก...ช่วงนี้ฉันค่อนข้างเพลีย เหมือนจะไม่ค่อยมีแรง” เดรโกสังเกตว่าร่างบางนั้นเริ่มซูบลงไปจากเดิมทีเดียว “...ฉันไม่เคยรู้สึกขี้เกียจขนาดนี้มาก่อนเลย”

“ไปเซนต์มังโกกันเถอะ...”

“ไม่เป็นไรหรอกน่า...ฉันอ่านในหนังสือมาคนท้องจะอ่อนเพลียง่ายอย่างนี้แหละ คิดว่าอีกสักเดือนสองเดือนก็น่าจะดีขึ้นนะ”

เธอโบกมือ ก่อนจะตรงไปที่โต๊ะทำงาน เดรโกเห็นเฮอร์ไมโอนี่ขีด ๆ เขียน ๆ อะไรบางอย่าง ชายหนุ่มจึงเดินไปยืนมองไปที่เดลี่พรอเฟ็ต

“นั่นอะไรน่ะ...”

“เฮ้ย...เอามานี่เดรโก”

เขาไม่สนใจ พลางจ้องมอง เดรโกเห็นรอยปากกาขีดฆ่าข้อความในนั้นบางส่วน และวงกลมไว้บางส่วน ซึ่งนั้นก็คือประกาศรับสมัครงาน

“เธอคิดว่าเธอทำอะไร...” เสียงของเขาแข็งขึ้น

“ก็หางานน่ะสิคิดว่าอะไรล่ะ...” หญิงสาวร้อง ทิ้งตัวลงบนโซฟากอดหมอนไว้แน่นครุกแซงปีนขึ้นมาซุกตัวนอนบนตักของหญิงสาว เฮอร์ไมโอนี่ไม่สนใจสายตาเย็น ๆ ของคนตัวสูงที่ยืนค้ำหัวเธอ

“สภาพแบบนี้ยังจะหางานอีกหรอก อย่าอวดดีสิ!”

“นี่ น้อย ๆ หน่อยเดรโก...ฉันไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย”

“เธออาเจียนวันละสามสี่รอบ ไหนจะแรงแทบจะไม่มีจนร่ายคาถาหนัก ๆ ไม่ค่อยจะไหว แบบนี้ไม่เรียกว่าอวดดีจะให้เรียกว่าอะไร”

หญิงสาวกัดปากแน่น เธอเถียงไม่ออก แต่เฮอร์ไมโอนี่รู้ดีว่าการที่ว่างงานทำให้เธอไม่มีรายได้ ในขณะที่รายจ่ายกำลังเริ่มทยอยเข้ามา เธอมีเงินเก็บอีกนิดหน่อยที่เพียงพอกับค่าเช่าห้องได้แค่สามเดือนเท่านั้น ไหนจะค่ารักษาหากเธอต้องไปที่เซนต์มังโกอีก เดรโกถอนหายใจ เขาทิ้งตัวลงข้างเธอ

“วันนี้เราไปหาผู้บำบัดกันเถอะ...ฉันรู้ว่าเธอติดปัญหาเรื่องเงิน และเธอก็ไม่อยากรบกวนทางบ้าน”

“แต่...”

“ไปเถอะ...ฉันพอมีเงินสำรองอยู่บ้างไม่ต้องห่วง” เขาบอกตามจริง “...แล้วเดี๋ยวฉันจะเริ่มหางานทำเอง อย่างน้อยก็ช่วยจ่ายค่าที่พักให้เธอได้”

หญิงสาวมองหน้าเขาด้วยความซาบซึ้ง

“ไม่ต้องมาทำหน้าแบบนี้เลยน่า เธอคิดว่าฉันจะเอาเปรียบโดยการอยู่ฟรีกินฟรีหรือไง...เธอก็รู้ เดรโกมัลฟอยไม่ขอใครกินหรอกน่า”

แม้จะรู้ว่าเขาพูดเล่น แต่น้ำเสียงประชดประชันกับรอยยิ้มร้าย ๆ เป็นสิ่งที่เธอคุ้นเคยเป็นที่สุด เฮอร์ไมโอนี่หัวเราะออกมา ชายหนุ่มไล่ให้เธอไปเปลี่ยนเสื้อผ้า โดยที่ตัวเขาเองนั่งอ่านหนังสือพิมพ์รอเธออยู่เช่นเคย

ดวงตาสีซีดฉายแววเคร่งเครียด มือที่ว่างขยี้ขนเจ้าแมวสีส้มครุกแชงร้องครางด้วยความชอบใจออกมา ก่อนจะม้วนตัวเป็นก้อนแล้วย้ายมานั่งบนตักของเขา เดรโกรู้ว่าเขามีเงินจำกัด เขาต้องเริ่มคิดหาทางออก เขาดูประกาศรับสมัครงานมีทั้งมือปราบมารที่เขารู้ดีว่าพ่อคงต้องยับยั้งการสมัครของเขาแน่ มีงานที่เขาไม่แม้แต่จะสนใจจำพวกงานเสิร์ฟในร้านหัวหมู หรือร้านหม้อใหญ่รั่ว หรือแม้แต่ไม้กวาดสามอันที่ประกาศรับสมัครด่วนทีเดียว เขาไล่สายตาไปเรื่อย ชายหนุ่มคิดว่าเขาพอจะมีคุณสมบัติบางประการที่ทำงานให้เครือเอกชนได้บ้าง หลังจากที่เขาพาเฮอร์ไมโอนี่ไปเซนต์มังโก เขาจะลองหางานดูบ้าง...

 

 

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ St. Mungo's Hospital for Magical Maladies and Injuries

โรงพยาบาลวิเศษเซนต์มังโกเพื่อผู้ป่วยและบาดเจ็บตั้งอยู่เบื้องหลังห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ที่เขียนว่า

"ปิดปรับปรุง"

ซึ่งได้รับการปกปิดตัวตนด้วยคาถาและมาตรการรักษาความปลอดภัยระดับสุดยอดไม่แพ้กระทรวงเวทมนต์ หรือโรงเรียนฮอกวอตส์

เดรโกกล่าวสวัสดีตุ๊กตาผู้หญิงที่สวมชุดกระโปรงไม่มีแขนน่าเกลียดน่ากลัว และบอกจุดหมายชัดเจน เฮอร์ไมโอนี่กลืนน้ำลาย เธอไม่ชอบบรรยากาศสยองขวัญเยี่ยงนี้เลย หญิงสาวยกมือขึ้นเกาะแขนคนตัวสูง เดรโกแค่ชายตามองเธอ ก่อนจะพยักหน้าให้เร่งฝีเท้าตามตุ๊กตาสยองที่กระดิกนิ้วเรียกให้เดินผ่านกระจกทะลุเข้าไป

เดรโกมัลฟอยเม้นปากเป็นเส้นตรงแน่นเมื่อเห็นหินจารึกรายนามผู้บริจาคให้โรงพยาบาลวิเศษเซนต์มังโกเพื่อผู้ป่วยและบาดเจ็บโดยชื่อแรกคือ“ลูเซียสมัลฟอย”เขาจำได้ดีว่าพ่อบริจาคเงินก้อนใหญ่ที่มากพอจนทำให้เขาและครอบครัวมีห้องรับรองพิเศษ และสิทธิ์ในการเข้าชมควิชดิชเวิล์ดคัฟบล๊อกสูงสุดในตอนปีสี่โดยคอร์นีเลียส ฟัดจ์ชั้นล่างจะเป็นพวกอุบัติเหตุต่าง ๆ ทั้งจากการระเบิดของหม้อปรุงยา หรือแม้แต่อุบัติเหตุจากการโดนสัตว์วิเศษกัด เขาพาเธออ้อมมาอีกทาง เดรโกไม่ชอบการเบียดเสียดกับฝูงชนทั่วไป ซึ่งเฮอร์ไมโอนี่เห็นด้วย เพราะมันทำให้เธอเวียนหัวกับกลิ่นที่ตอนนี้เธอจะได้กลิ่นง่ายมากเป็นพิเศษ ชั้นห้าเป็นชั้นน้ำชาและพักรับรอง มันมีทางแยกไปเป็นส่วนตัว และมีคนเริ่มบางตา เธอเห็นใบหน้าของผู้บำบัดยิ้มแย้มไม่บึ้งตึงต่างจากชั้นอื่น มีรูปครอบครัว และทารกตัวน้อย ๆ แปะอยู่สองข้างทาง ส่งผลให้ใบหน้าหวานเปลี่ยนเป็นสีแดง เธอปล่อยมือจากแขนเดรโกแล้ว เฮอร์ไมโอนี่ไม่เคยจินตนาการตัวเองว่าจะมาพบผู้เชี่ยวชาญด้านครอบครัวกับชายผมบลอนด์ที่ตลอดเวลาเอาแต่หาเรื่องแกล้งเธอมาตลอด...

“ตลกร้ายชะมัดเลย...”

“ชั้นพิเศษเพื่อครอบครัวยินดีตอนรับคุณพ่อและคุณแม่มือใหม่คะ”

เสียงหวานของผู้บำบัดดังตอนรับ หล่อนแต่งกายด้วยชุดสีสุภาพ พาพวกเขาไปนั่งที่โซฟาม้วนกระดาษลอยมาอยู่ตรงหน้า พร้อมปากกา หล่อนบอกว่าเขาทราบข้อมูลโดยละเอียดจากคุณพ่อ ในระหว่างที่ผู้บำบัดอีกท่านเป็นสาวร่างท่วมเชิญเฮอร์ไมโอนี่ไปอีกห้อง

“ไม่ต้องเขินค่ะ คุณพ่อคุณแม่มือใหม่ก็แบบนี้ทุกราย...ดูสิหูแดงใหญ่แล้ว” ผู้บำบัดสาวที่นั่งอยู่กับเดรโกเอ่ยแซวจนทำให้เขาถึงกับสำลัก หล่อนหัวเราะร่วนเอ่ยถามข้อมูลส่วนตัวของเขาโดยมีปากกาขนนกที่ทำการจดทุกคนพูด

“เรียบร้อยแล้วค่ะ!” เธอเอ่ยบอก เดรโกแอบโล่งใจ เขาไม่ค่อยพูดเรื่องน่าอายเหล่านี้เท่าไหร่ อย่างน้อย เขาก็เป็นพวกไม่ชอบพูดเรื่องส่วนตัวให้ใครฟัง

“เอ...จริงสิ คุณมัลฟอยนินะคะ...อย่างที่รู้กันดีว่าตระกูลของคุณทำคุณประโยชน์ให้โรงพยาบาลของเรา คุณมัลฟอยสามารถเลือกใช้บริการตามเงื่อนไขพิเศษ และเข้ารับการตรวจรักษาได้ที่ชั้นหก”

“ไม่ครับ...” เขารีบบอกอย่างรวดเร็ว ผู้รักษาสาวเบิกตากล้าง

“แน่ใจนะคะ...”

“ครับ ผมไม่ต้องการใช้สิทธิ์ใดที่เชื่อมโยงกับตระกูล”

“งั้นก็ตามประสงค์ค่ะ...แต่ถ้าสนใจที่จะเปลี่ยนแผนสามารถแจ้งเราได้ทันที ทางเรายินดีให้บริการนะคะ”

เขาไม่ตอบอะไร ผู้บำบัดสาวจึงปล่อยให้เขานั่งรออยู่คนเดียว เดรโกจิบชาจากกาที่ถูกเสิร์ฟไว้ให้เขาระหว่างรอ กระทั่งผ่านไปเกือบสิบห้านาทีผู้บำบัดสาวคนเดิมก็เรียกเขาให้ตามไปยังห้องที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัว ชายหนุ่มเห็นเฮอร์ไมโอนี่นอนอยู่บนเตียง เธอส่งยิ้มอ่อนหวานให้แก่เขา ผู้บำบัดเชิญเขานั่งลงข้าง ๆ

“ก่อนอื่นเราขอแสดงความยินดีกับคุณพ่อคุณแม่มือใหม่นะคะ” หล่อนบอกพวกเขา “ผู้วิเศษน้อย ๆ แข็งแรงดีค่ะ จากผลการตรวจอายุครรภ์นั้นสองเดือนกว่าตามที่ได้แจ้งไว้ค่ะ”

ภาพก้อนเล็ก ๆกระตุ๊กกระติ๊กลอยมาอยู่ตรงหน้า หัวใจของทั้งคู่เต้นรัว พวกเขาแทบไม่อยากเชื่อเลยว่าเจ้าก้อนเล็ก ๆ นี่จะพัฒนามาเป็นเจ้าตัวน้อยในที่สุด เฮอร์ไมโอนี่รู้สึกจุกในลำคอด้วยความรู้สึกตื้นตันผสมปนเปไปหมด ความรู้สึกของเธอนั้นคล้ายจะเป็นลม เหมือนภาวะกึ่งฝันทีเดียว มือน้อย ๆ เลื่อนไปจับมือคนตัวสูงไว เขาเองคงจะมีความรู้สึกไม่ต่างกัน เดรโกบีบมือของหญิงสาวไว้แน่น ผู้บำบัดยิ้มให้กับภาพตรงหน้า

“ช่วงแรกคุณแม่จะมีอาการอ่อนเพลียง่ายเป็นปกติ และอาจจะรวมถึงอารมณ์ที่แปรปวนเสียหน่อยจากเฮอร์โมนที่เริ่มเปลี่ยนแปลง คุณพ่ออาจจะต้องหาวิธีการรับมือหน่อยนะคะ...”

เดรโกรู้ดี เฮอร์ไมโอนี่อารมณ์แปรปรวนมาตั้งแต่ไหนแต่ไร แค่เขาแหย่นิด ๆ หน่อย ๆ เธอก็พร้อมปั้นหน้าบึ้งตึงใส่เขา ชายหนุ่มเก็บซ้อนรอยยิ้มยามคิดถึงคนตัวเล็กที่กำลังนอนอยู่บนเตียงไว้อย่างแนบเนียนผู้บำบัดเริ่มอธิบายข้อปฏิบัติ การรับประทานอาหาร และข้อห้ามต่าง ๆ ที่ควรทำตามอย่างเคร่งครัด

“รายละเอียดต่าง ๆ อยู่ในคู่มือที่เราจัดเตรียมไว้ให้เรียบน้อยแล้วนะคะ...” กระเป๋าผ้าสีอ่อนที่บรรจุเอกสารทั้งหมดลอยมาอยู่ตรงหน้า เดรโกเอื้อมมือไปรับ “...ทุกอย่างเรียบร้อยดีอย่าลืมนะคะ คุณแม่ต้องห้ามทำงานหนัก อย่าออกแรงเยอะ พักผ่อนให้เพียงพอ และทานอาหารที่มีประโยชน์เพื่อเจ้าตัวน้อยนะคะ”

เฮอร์ไมโอนี่พยักหน้าผู้บำบัดนัดพวกเขาอีกในเดือนหน้า เดรโกช่วยพยุงเธอลงจากเตียง เขาพาเธอไปนั่งรอหลังจากที่เขาเคลียร์ค่าใช้จ่ายที่เจ้าตัวไม่ยอมบอก เฮอร์ไมโอนี่มองคนข้างกาย เขาเสนอขนมจากร้านน้ำชาที่ชั้นห้า หญิงสาวปฏิเสธเพราะความอ่อนเพลียชายหนุ่มจึงพาเธอกลับที่พักแต่เฮอร์ไมโอนี่ขอให้เขาช่วยแวะที่ซุปเปอร์มาเก็ตเซนส์เบอรี่ส์ไม่ไกลจากที่พักที่มีสาขาอยู่ทั่วไปในอังกฤษเธออยากซื้ออาหารสดจำพวกนม ไข่ และผลไม้ เฮอร์ไมโอนี่ตีมือชายหนุ่มที่เกือบจะหยิบไม้กายาสิทธิ์ออกมา

“ไม่ได้...!”

เขาชะงัก แต่ก็ยอมเก็บไม้กายาสิทธิ์ไว้แต่โดยดี หญิงสาวถอนหายใจ เธอเดินตรงไปที่รถเข็น เลือกมาหนึ่งคันที่ล้อพังแค่ล้อเดียว ชายหนุ่มย่นหน้าด้วยความงุนงงราวกับเธอเป็นตัวประหลาด

“เอาไว้ใส่ของไง...ที่นี่เรียกว่าซุปเปอร์มาร์เก็ต มีทุกอย่างขายในราคาไม่แพงมาก ฉันซื้อของที่นี่แหละ พวกรอนกับแฮร์รี่ชอบขนมกรอบที่นี่มากทีเดียว อย่างน้อยแฮร์รี่ก็โตมากับโลกมักเกิ้ลแหละนะ...”

เธอบอกเขา เดรโกเริ่มมองไปรอบ ๆ เขาเห็นมักเกิ้ลหยิบของใส่รถนี่แล้วก็เข็นไปทั่วร้านที่มีของเรียงรายอยู่แทบทุกชนิด ที่นี่ใหญ่มากในสายตาเขา เพราะในโลกเวทมนต์ทุกอย่างที่ต้องการอยู่ที่ตรอกไดแอกกอนที่มีลักษณะเป็นร้านรวงเรียงกัน ขายสินค้าแต่ละชนิด ไม่ได้รวมอยู่แบบนี้

“เจ้าของคงจะเป็นนายทุนมักเกิ้ลที่รวยมากสินะ”

“ทำไมหรอ...”

“ก็โลกของเราจะไม่ทำธุรกิจผูกขาดแบบนี้น่ะสิพ่อมดแม่มดเปิดกิจการเป็นของตัวเองโดยขายสิ่งที่พวกเขาถนัดและสืบทอดกันมา”

“แหม...ทำอย่างกับว่าครอบครัวนายร่ำรวยมหาศาลเพราะความมีคุณธรรมอย่างนั้นแหละ”

เดรโกเงียบไป เขาไม่เอ่ยอะไรออกมา เฮอร์ไมโอนี่จึงเป็นฝ่ายขอโทษเขา เธอดันรถเข็นไปตามทางโดยมีชายหนุ่มที่เอาแต่มองซ้ายมองขวาด้วยความงุนงงราวกับเขาไม่เคยเห็นร้านค้าประเภทนี้มาก่อน

“ไข่ไก่ นม แล้วก็เนื้อ” เธอไล่เรียงอ่านทวนตามโน้ตแผ่นเล็ก ๆ ที่หญิงสาวจดระหว่างรอชายหนุ่มที่เซนต์มังโก “...แล้วก็ กล้วย”

เดรโกเห็นดวงหน้าของหญิงสาวดูสดชื่นขึ้นเมื่อเธอกำลังเลือกซื้อของอย่างเพลิดเพลิน

“เบอร์รี่ลดราคาด้วย...” มือน้อย ๆ หอบของทั้งหมดลงลงเข็น โดยมีชายหนุ่มเข็นตาม ทีแรกเขาลังเล แต่ก็เลือกที่จะเข็นรถให้หญิงสาวแทน

“ขนมปังก็หมด...เมื่อเช้าขนมปังที่นายกินไปนายว่าอร่อยไหม เพราะมีแบบโฮลวีทด้วยนะ จะลองแบบใหม่ดีไหม”

“ก็ดี...” เขางุนงง “ทำไมไม่เอาสองแบบไปเลย เธอจะเลือกมากทำไม”

“ไม่ได้ ๆ ถ้าเยอะไปกินไม่หมดเสียหายของแย่เลย...”

เขาไม่เคยคิดมากเรื่องการซื้อของมาก่อน ชายหนุ่มสบถออกมาเบา ๆ เขาลอบมองดูเฮอร์ไมโอนี่ที่คอยอ่านป้ายราคาสิ้นค่าเปรียบเทียบไปมา ปากน้อย ๆ ขมุบขมิบราวกับเธอกำลังคิดคำนวณในหัว ถ้าคิ้วของเธอขมวดเป็นปนเดรโกจะเห็นว่าเธอเลือกที่จะวางสิ้นค้าไว้ตามเดิม แต่ถ้าริมฝีปากอิ่มกระตุกยิ้มของชิ้นนั้นก็จะถูกโยนใส่รถเข็น

“นี่...” เฮอร์ไมโอนี่ฉวยหยิบซองขนมสีม่วงรูปสัตว์ประหลาดตาเดียว “Monster Munchรสหอมดอง รสชาติก็ออกเปรี้ยวนำหวานสาบานได้ว่ารอนกินมันหมดถุงเพียงแค่สิบวินาที ฉันเคยเอาเจ้านี้ไปฝากเพื่อน ๆ กริฟฟินดอร์ทุกคนชอบมันมากเลย จริงนะเดรโกขอบอกเลยว่าอร่อยมากนายต้องลอง”

เธอโยนให้เขาสองสามห่อ ตามด้วยขนมหน้าตาประหลาดที่เขาไม่เห็นว่ามันจะน่ากินตรงไหนเพิ่มอีกสองสามอย่าง

“ข้างหน้าเป็นโซนของใช้ผู้ชาย ไปดูสิเผื่อนายอยากได้อะไร...”

“ทำไมฉันต้องใช้ของมักเกิ้ลด้วย” ใบหน้าคมคายเชิดขึ้นด้วยความรังเกียจ

“ก็ได้ฉันไม่บังคับหรอก” เธอบอก “...แต่ลองดูพวกเสื้อผ้าลำลองติดไปบ้างก็ได้นะ ราคาไม่แพง นายจะได้ไม่ต้องแต่งตัวเต็มยศขนาดนี้”

“แต่งแบบไหน?” คิ้วของเขาผูกเป็นปม

“ก็แบบที่เดินมาห้าร้อยเมตรก็รู้ว่าเป็นมัลฟอยไงล่ะ”

เฮอร์ไมโอนี่หัวเราะร่า พลางกึ่งลากเขาตรงมาที่เสื้อผ้าบุรุษ

“นายใส่ไซด์อะไร...”

“ฉันไม่รู้” เขาบอกปัด แต่เธอเท้าเอวมอง “...ก็เสื้อคลุมฉันสั่งตัดพิเศษจะไปรู้ได้ไง”

“ค่ะคุณชาย...” เฮอร์ไมโอนี่ส่ายหน้า พลางเลือกเสื้อยืดสีพื้น ๆ หญิงสาวทาบไปบนตัวของชายหนุ่ม เขามองดูใบหน้าหวานที่ใกล้เพียงเอื้อม ลมหายใจอุ่น ๆ เป่ารดหน้าผากมนของคนตัวเล็กจนเฮอร์ไมโอนี่รับรู้ได้ถึงความร้อนที่สูบฉีดใบหน้า เธอกระแอมแก้เขินก่อนจะถอยออกมาอย่างรวดเร็ว

“นี่แหละ...นายคงใส่ได้” เธอบอกเขา “...เอาสีอะไรล่ะ”

“ขนาดนี้แล้วเธอก็เลือกเลยเถอะ” เขาส่ายหน้า เฮอร์ไมโอนี่เจ้ากี้เจ้าการกับเรื่องส่วนตัวของเขา ทำให้เขาคิดถึงแม่...

แม่....

ชายหนุ่มมองเฮอร์ไมโอนี่ ยามที่เขาคิดถึงมารดา ความรู้สึกอุ่นวาบจะทาทาบไปทั่วร่าง แม่ทำทุกอย่างให้เขา เลือกเสื้อผ้าของใช้ที่ดีที่สุดเสมอ หัวใจของเขาบีบรัดเขาทำให้นางเจ็บช้ำ เดรโกเหม่อลอย เขาคิดถึงแม่ของเขาเหลือเกิน ไม่รู้ว่านางนาร์ซิสซาจะเป็นอย่างไรบ้าง แม่จะทำใจเรื่องที่เขาทำผิดได้หรือยังเขาจะไม่มีวันหันกลับไป เขาไม่พร้อมจะเจอแม่อันเป็นที่รัก จนกว่าเขาจะสามารถยืนด้วยขาของตนเองได้

“เดรโก...เดรโก”

“ฮะ..ฮะ”

“ฉันถามว่านายต้องการอะไรอีกไหม?”

“อ๋อ...ไม่ ไม่แล้ว”

เฮอร์ไมโอนี่ขมวดคิ้ว ก่อนจะบอกให้เขาเข็นรถตามเธอไปเพื่อจ่ายเงิน เธอใช้เงินสกุลปอนด์แทนเกลเลียนซึ่งทำให้เขางุนงงเป็นอย่างมาก หลังจากจ่ายเงินเรียบร้อย เฮอร์ไมโอนี่พาเขามาที่ด้านลับตาก่อนจะค่อย ๆ ถ่ายสินค้าลงในถุงผ้าของเธอที่ใส่ได้ไม่จำกัดเพราะเวทมนต์นั่นเอง ระหว่างนั้นเธออธิบายให้เขาเข้าใจว่า1 เกลเลียน =£5.12 1 ซีกเกิ้ล=£0.30 1 คนุตส์=£0.01โดยคร่าว ซึ่งจริง ๆ แล้วเขาจะเอาเหรียญทองไปแลกเป็นเงินปอนที่ธนาคารกริงก็อตส์ได้เลย ซึ่งชายหนุ่มเบ้หน้า เขาไม่ได้รู้สึกว่าเขาจะต้องจำเป็นต้องรู้เรื่อพวกนี้เลยด้วยซ้ำ

ก่อนเข้าห้องพัก เฮอร์ไมโอนี่แวะรับจดหมายจากกล่องไปรษณีย์ด้านล่าง เธอบอกเดรโกว่าเราไม่สามารถปล่อยให้นกฮูกมาเพ่นพ่านได้ ถ้าเขาอยากส่งจดหมาย ก็แค่จ่าหน้าซองถึงผู้รับให้ชัดเจน แล้วหย่อนไปยังกล่องด้านล่างสุดที่เขียนว่ากระดาษรีไซเคิลแล้วมันจะถูกส่งไปที่ไปรษณีย์นกฮูกอีกที ซึ่งเธอเสียค่าบริการรายเดือนรวมกับค่าเช่าห้องไปแล้ว...

“ในที่สุดก็ถึงห้องสักที...” หญิงสาวยิ้มร่า ทิ้งตัวลงบนโซฟา “...คิดถึงฉันใช่ไหมล่ะครุกแซง”

เดรโกส่ายหน้า เขาปิดประตูลง ก่อนจะเริ่มจัดการนำของทุกอย่างที่ซื้อมาออกจากกระเป๋า

“เดี๋ยวค่อยทำก็ได้นี่...” เธอมองดูเขาโบกไม้กายาสิทธิ์ ใบหน้าคมคายเฉยชาเช่นเคย ของใช้ต่าง ๆ เริ่มลอยไปเข้าที่ของมันอย่างเป็นระเบียบ

“ฉันได้ข่าวว่าเธอเคยพยายามเขียนเพื่อเรียกร้องสิทธิ์ให้พวกเอลฟ์นะเฮอร์ไมโอนี่ และบอกเลยว่าฉันคนหนึ่งละที่ไม่เห็นด้วย!”

“โธ่เดรโก พวกนั้นน่าสงสารได้ค่าจ้างที่ไม่เป็นธรรม และถูกปฏิบัติเหมือนทาสนะ”

“ถึงอย่างนั้นก็เถอะ...” เขาจัดการของชิ้นสุดท้ายเสร็จ ชายหนุ่มก็ลังเลอยู่ที่ชั้นเก็บแก้ว ก่อนจะเลือกหยิบแก้วสะอาดขึ้นมาสองใบ เดรโกทิ้งตัวลงบนโซฟาข้างเธอ พลางส่งแก้วน้ำให้

“ขอบคุณ...”

“งานพวกนี้มันใช่หน้าที่พวกเราที่ไหนกัน” เขาบ่นต่อ หญิงสาวย่นหน้า

“ก็บอกแล้วไงว่าค่อยทำก็ได้...ฉันช่วยนายเก็บเอง แต่ขอพักก่อนเท่านั้นนิ”

“เอาเถอะ...เธอพักเถอะ ฉันทนอยู่กับของที่มันรกไม่ได้ มันทำให้ประสาทเสีย”

เฮอร์ไมโอนี่หัวเราะร่ามองดูคนหัวเสียง่ายข้างกาย

“เงียบน่า...”

“ยัง ยังไม่หยุดหัวเราะใช่ไหม” เขาโยนหมอนใส่เธอโคร่ม หญิงสาวกรีดร้อง แต่ก็ยังหัวเราะจนน่าแดง

“ฉันว่า...นายทำตัวอารมณ์แปรปรวนเป็นคนท้องมากกว่าฉันอีกนะเนี่ย ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

“พอเลย ๆ” เขาเขาหมอนตีหัวเธอเบา ๆ หญิงสาวเอาแต่ล้อเลียนเขาพลางหัวเราะลั่นจนครุกแซงเดินหนี มันมุดเข้าไปอยู่ใต้ชั้นหนังสือด้วยความรำคาญ

“ดูสิครุกแชงหนีไปเลย ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

“มันรำคาญเธอไงเล่า!”

“ก็ได้ ๆ ไม่ล้อนายแล้ว...” เธอชูนิ้วก้อยตรงหน้า หากแต่ชายหนุ่มเลือกที่จะไม่สนใจเขาปัดมือเธอทิ้งจนหญิงสาวกลั้นขำให้กับคนที่ทำตัวเป็นเด็ก ๆ เดรโกหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาดู เขาพลิกไปมาตรงประกาศรับสมัครงานอีกครั้ง

“นายจะเริ่มสมัครงานแล้วหรอ...” เฮอร์ไมโอนี่ชะโงกหน้าเข้าไปดู เขาพยักหน้า “...นายเล็งงานไหนเป็นพิเศษหรือเปล่าอืม...ฉันว่านายลองไปสมัครเป็นมือปราบมารดูไหม พวกแฮร์รี่กับรอนก็จะไป นายไปกับพวกนั้นก็ได้”

“ฉันไม่คิดว่าจะได้งานนี่หรอก”

เฮอร์ไมโอนี่ขมวดคิ้ว

“ลืมไปแล้วหรือไงงานในสังกัดกระทรวงฯพ่อฉันคุมหมด ดูอย่างเซนต์มังโกสิ เขาเป็นผู้บริจาครายใหญ่ที่สุด ผู้อำนวยการฯยังต้องเกรงใจเขาแน่...”

“ตระกูลนายนี่รวยสุด ๆเลยเนาะ”

“ใช่...ฉันมีเหรียญทองมากจนเธอจินตนาการไม่ออกเลยล่ะ”

น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความเย้ยหยัดในความรู้สึกของเฮอร์ไมโอนี่ เดรโกดูค่อนข้างจะเป็นกังวนกับอิทธิพลของลูเซียสมากทีเดียว

“นายเก่งจะตาย คะแนนเราไล่เลี่ยกันตลอด เว้นแต่ฉันชนะนายตลอดน่ะนะ” เขายิ้มมุมปาก “ฉันว่าใครก็อยากรับนายเข้าทำงานอยู่แล้ว...สบายใจได้เลย”

เขาไม่ตอบ ดวงตาสีซีดจ้องมองดวงหน้างาม ผู้หญิงตระกูลมัลฟอยไม่เคยต้องทำงาน เขาในฐานะสมาชิกคนหนึ่ง แม้จะนอกคอกไปบ้าง แต่เขาเองตั้งใจแล้วว่า ถ้าเฮอร์ไมโอนี่เป็นหนึ่งในผู้หญิงของเขา นั่นหมายความว่าเขาจะดูแลเธอให้ดีที่สุด เธอไม่จำเป็นต้องทำงาน เขาจะเป็นหัวหน้าครอบครัวของเขาเอง...

“เธอไปนอนพักเถอะ ผู้บำบัดบอกว่าให้เธอนอนพักเยอะๆ”

“แล้วนายล่ะ...”

“ฉันจะขอจัดการธุระอะไรหน่อย...ถ้าเธอไม่ว่า ฉันขอใช้โต๊ะทำงาน กระดาษแล้วก็หมึกหน่อยนะ”

หญิงสาวยิ้มให้เขา เฮอร์ไมโอนี่อ่อนเพลียกว่าปกติ เธอจึงขอตัวเข้าไปนอนพักในช่วงบ่ายของวันแทน

“เอาเลยตามสบาย...”

 

 

 

 

Talk

เรื่องนี้กลายเป็นนิยายรักฮิลใจไปแล้ว

.

.

.

.

.

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ lucies malfoy

หึ หึ หึ

อย่าเพิ่งวางใจ.....

คุณพ่อลูเซียส! ยังอยู่

ว่างใจไม่ได้นะจ๊ะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 194 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

639 ความคิดเห็น

  1. #615 นกมาร์คมาก (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2563 / 21:32
    โอย ผู้หญิงของเขา ผู้หญิงของเขา

    ผู้หญิงของเขา ท่องวนไปวนมา เขินเเทบบ้า ฮืออออออออออ เเต่เฮอร์ไมโอนีไม่ยอมอยู่เฉยๆให้ใครเลี้ยงเเน่นอน ช่วยกันทำละกันเนอะ ตอนนี้น่ารักมาก ฮืออออออออ
    #615
    0
  2. #431 emmusic (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 12:15

    ตัดภาพมาที่เรา ซื้อของมาพอถึงห้องก็กองแล้วก็ไปนอนพัก เก็บของบ้างไม่เก็บบ้าง

    #431
    0
  3. #237 ชื่อ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 20:22

    ....เราคิดขึ้นมาได้ ทำไมคุณชายเดรโกมีระเบียบกว่าเรา...

    คุณพ่อเอ็นดูน้องงงตัวน้อยยหยออ(ต้ายักดี)

    #237
    0
  4. #222 Maya (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 เมษายน 2563 / 18:19

    เป็นหนึ่งในผู้หญิงของเขา... ฮืมมมม หืมมมม

    #222
    0
  5. #171 sabinadeen (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 20:52
    คุณพ่อเจ้าสำอาง5555
    #171
    0
  6. #170 sabinadeen (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 20:52
    คุณพ่อเจ้าสำอาง5555
    #170
    0
  7. #122 T_T (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มีนาคม 2563 / 21:49

    ครอบครัวในฝัน น่ารัก

    #122
    0
  8. #106 ngek2002 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 มีนาคม 2563 / 17:58
    เดรโกนี่เปนคุณชายเจ้าระเบียบจิงๆเลยค่ะ><
    #106
    0
  9. #105 Wasinee Mild Sinbangwa (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 มีนาคม 2563 / 10:57
    รอเลยจ้าา
    #105
    0
  10. #104 Fran Melody (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 มีนาคม 2563 / 02:28
    น่ารักมากๆๆๆๆเลย 😊
    #104
    0
  11. #103 Jinny1998 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 มีนาคม 2563 / 00:38
    น่ารักมากเลย อ่านไปยิ้มไปค่ะ
    #103
    0
  12. #102 missrenbow (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 มีนาคม 2563 / 23:27
    อบอุ่นมากเลยยยย รอนะคะ
    #102
    0
  13. #101 davinqi (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 มีนาคม 2563 / 23:09
    ช่ายยยยยยยยฮิลใจเราจากการบ้านที่ท่วมหัวได้เลย~ชอบๆๆๆๆ
    #101
    0
  14. #100 Jnn (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 มีนาคม 2563 / 20:09

    น่ารักกกก รอตอนต่อไปเลยค่ะ

    #100
    1
    • #100-1 juliet! !!(จากตอนที่ 8)
      24 มีนาคม 2563 / 22:57
      ขอบคุณค่า
      #100-1
  15. #99 Jawan (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 มีนาคม 2563 / 19:08

    ติดตามอ่านอยู่นะคะ เนื้อเรื่องน่ารักมาก อ่านเพลินทีเดียว เข้ามาดูวันละ 3 เวลาเลยค่ะ เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ

    #99
    1
    • #99-1 juliet! !!(จากตอนที่ 8)
      24 มีนาคม 2563 / 22:58
      ขอบคุณนะคะ ^^ ตอนต่อไปใกล้แล้วค่า สองสามวัน อิอิ
      #99-1
  16. #98 HARESJ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 มีนาคม 2563 / 18:53
    เป็นเนื้อเรื่องที่น่ารักมากกกก เชื่อว่านาร์ซิสซาจะยอมรับในตัวน้องเฮอร์ได้แน่นอน ส่วนตาลูเซียสก็ให้อกแตกตายกับความน่ารักของหลานไปแล้วกัน อย่างไงก็มีมัลฟอยน้อยออกมาแน่นอนน
    #98
    1
    • #98-1 juliet! !!(จากตอนที่ 8)
      24 มีนาคม 2563 / 22:59
      ขอบคุณค่า ความเยอะสิ่งของตระกูลมัลฟอยนี่แหละทำเอาหนูเฮอร์หนักใจแน่ๆ
      #98-1
  17. #97 night angle (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 มีนาคม 2563 / 18:43

    น่ารักค่ะ ได้ลุ้นไปกับชีวิตประจำวันของทั้งคู่ด้วย
    #97
    1
    • #97-1 juliet! !!(จากตอนที่ 8)
      24 มีนาคม 2563 / 23:00
      ขอบคุณค่า อยากให้เรื่องนี้ออกมาแแบบสบายๆ รีดเดอร์จะได้อ่านแบบสบายใจ อิอิ
      #97-1
  18. #96 Angels cry (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 มีนาคม 2563 / 18:42

    ใครก็ด้ายยยยยเอาลูเซียสไปเก็บที ให้เรื่องนี้เป็นเรื่องฮิลหัวใจที่เถอะ 55555 เชื่อว่านาร์ซิสซาไม่ยอมปล่อยให้ลูเซียสทำตามใจได้นานหรอก ต้องเห็นแก่เดรโกกับหลานมั่งแหละน่าา เราชื่อใจแม่ผัวนะ ฮึบบบ สนุกกมาก รอตอนต่อไปอยู่นะคะไรท์ อ้อ แล้วอย่าลืมดูแลสุขภาพด้วยน้าา ช่วงนี้ย่ำแย่จริงๆ

    #96
    1
    • #96-1 juliet! !!(จากตอนที่ 8)
      24 มีนาคม 2563 / 23:01
      เนาะ ลุ้นคุมพ่อมาก จะยอมรับได้ยังไงเนี่ยมีธงในใจเรียบร้อยขนาดนั้นน่ะค่ะ เราก็เชื่อใจแม่ผัวค่า ลูเซียสเนี่ยคนกลัวเมียนะจ๊ะ ออิอิ รักษาสุขภาพเช่นกันค่า
      #96-1
  19. #95 Eemiii (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 มีนาคม 2563 / 18:35
    เดรโกจะต้องเป็นพ่อที่ดีแน่ๆ
    #95
    1
    • #95-1 juliet! !!(จากตอนที่ 8)
      24 มีนาคม 2563 / 23:02
      จากเด็กต้องคำสาป เราก็ไม่เคยผิดหวัง เดรโกเป็นพ่อที่ดีจริงๆค่ะ
      #95-1
  20. #94 Paris.tea (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 มีนาคม 2563 / 18:27
    เนื้อเรื่องน่ารักมากๆ
    #94
    1
    • #94-1 juliet! !!(จากตอนที่ 8)
      24 มีนาคม 2563 / 23:02
      ขอบคุณนะคะ
      #94-1
  21. #93 301044 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 มีนาคม 2563 / 18:21
    เป็นกำลังใจให้ทั้งสองคนเยย น่าร๊ากกก ลูเซียสต้องมาตามรังควานเดรกแน่ๆ
    #93
    1
    • #93-1 juliet! !!(จากตอนที่ 8)
      24 มีนาคม 2563 / 23:02
      อิอิ คุณพ่อลูเซียสเนี่ยเส้นใหญ่มาจัดการลูกตัวเองแน่ๆ ิอิอิ
      #93-1
  22. #92 Zameaom (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 มีนาคม 2563 / 18:16
    น่ารักค่า รอตอนต่อไปนะคะ
    #92
    1
    • #92-1 juliet! !!(จากตอนที่ 8)
      24 มีนาคม 2563 / 23:03
      ขอบคุณค่า อีกสองสามวันมาเจอกันน้า
      #92-1
  23. #91 monkey' (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 มีนาคม 2563 / 18:12
    เรื่องดำเนินไปเรื่อยๆน่ารักก😍
    อยากอ่านต่ออีกไวๆ55555 ไเป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์นะคะ
    #91
    1
    • #91-1 juliet! !!(จากตอนที่ 8)
      24 มีนาคม 2563 / 23:04
      ขอบคุณค่า ยังไม่เบื่อกันเนาะ ช่วงนี้สถาณการณืเคร่งเครียด เลยอยากให้บรรยากาศผ่อนคลาย อีกอย่างอยากให้มันสโลเบิร์นค่ะ ความรักของสองคนนี้มันเป็นความผูกพันธุ์กัน
      #91-1