(Draco x Hermione)Young mother

ตอนที่ 7 : บทที่ 4 ครอบครัวเกรนเจอร์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,701
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 183 ครั้ง
    23 เม.ย. 63

บทที่ 4 ครอบครัวเกรนเจอร์

 

“เฮอร์ไมโอนี่...”

“แม่คะคิดถึงจังเลย” หญิงสาวพุ่งตัวเข้าสวมกอดมารดาผู้มีใบหน้าละม้ายคล้ายเธอ โมนิก้า เกรนเจอร์มองหน้าลูกสาวคนเดียวสลับกับสามี เวนเดล เกรนเจอร์ “...พ่อด้วยค่ะ หนูกอดหน่อยนะ”

“ไม่อยากจะเชื่อว่าลูกจะโผล่มากะทันหัน ดีที่พ่อกับแม่เพิ่งปิดคลินิกเสร็จ...”

“รวดเร็วทันใจเหมือน...”

“มีเวทมนต์!”

สามสมาชิกเกรนเจอร์พูดพร้อมกัน ก่อนจะหัวเราะร่าเริง สองสามีภรรยาเริ่มชินกับโลกเวทมนต์ที่พวกเขาไม่เคยคิดว่าจะมีอยู่จริงเข้าเสียแล้ว

“นี่...เดรโก เดรโกมัลฟอยค่ะ”

เธอชี้มือไปที่ชายหนุ่มผมบลอนด์

“เดรโก นี่พ่อกับแม่ฉันเอง”

“สวัสดีครับคุณและคุณนายเกรนเจอร์...” เขาเอ่ยราบเรียบตามมารยาท แน่นอนว่าทั้งสองมองหน้ากันด้วยความงุนงง

“ข้างนอกหนาวจะแย่ แม่กับพ่อจะไม่ให้พวกหนูเข้าบ้านจริง ๆ หรือคะ”

“อ่า...มาสิ ๆ ขอโทษทีลูกรัก...ตามสบายนะเดรโก”

เวนเดลยิ้ม เปิดประตูกว้าง ก่อนจะเดินนำเดรโกเข้าไปยังห้องนั่งเล่นของครอบครัว เฮอร์ไมโอนี่กำลังจะเดินตาม หากแต่แม่ของเธอกลับคว้ามือลูกสาวไว้ พร้อมกับกระซิบที่ให้ได้ยินกันเพียงแค่สองคน

“มัลฟอย...เดรโก มัลฟอยที่ลูกบอกว่าเกลียดขี้หน้า ที่เขาสาปให้ลูกมีฟันงอกยาวน่ะหรอลูก!”

“ชู่...เดี๋ยวเดรโกก็ได้ยินหรอกค่ะแม่” เธอทำมือป้องปาก “...อันที่จริงพวกเราดีกันได้สักพักแล้วนะคะ...แม่ อย่ายิ้มแบบนี้สิคะ”

“แต่ก็นะผมทอง ตาสีฟ้า ตัวสูงใหญ่...เขาเป็นพ่อมดที่หล่อเหมือนขุนนางเลย ไม่แปลกใจเลยทำไมลูกแม่ถึงชอบเขาได้...”

“แม่!!!”

“นี่ ลูกคิดว่าแม่จะมองไม่ออกหรือไงจ๊ะ...หื้ม เฮอร์ไมโอนี่ จีน เกรนเจอร์...ลูกคบกันนานแล้วหรือจ๊ะ”

“แม่...!” เธอร้องลั่น แต่กระนั้นหญิงสาวกลับรู้สึกผอืดผะอม ใบหน้าหวานย่นไปมา “แม่เปลี่ยนกลิ่นน้ำหอมหรอคะ...มัน ฉุนมากเลย หนู-” เธอปิดปาก

“เอ๋..ก็กลิ่นที่ลูกชอบนี่” โมนี่กาสูดดม “ปกตินะ...อ้าว เฮอร์ไมโอนี่ เป็นอะไรไปลูก”

ร่างเล็กรับรู้ได้ถึงของเหลวที่กำลังดันขึ้นมาจนเกือบจะล้นคอ เฮอร์ไมโอนี่พุ่งตรงไปที่ห้องน้ำอย่างรวดเร็วเสียจนทุกคนในบ้านงุนงง โมนิกาตามมาสมบทที่ห้องรับแขก บ้านของครอบครัวเกรนเจอร์ไม่ใหญ่ไม่เล็ก เหมาะสำหรับครอบครัวขนาดกลาง ตกแต่งด้วยโทนสีอบอุ่นของไม้ และเฟอร์เจอร์ที่ทำจากไม้เนื้อดี

เสียงอาเจียนของเฮอร์ไมโอนี่ดังออกมาทำให้เดรโกรู้สึกแปลก ๆ เขาลังเลที่จะเข้าไปดูอาการของหญิงสาว แต่ก็ตัดสินใจนั่งเฉยที่โซฟาตามเดิม

“ลูกโอเคนะจ๊ะ...”

โมนิกาถามลูกสาวด้วยความเป็นห่วง เธอเดินหน้าซีดออกมาสมทบ หญิงสาวรับแก้วน้ำสะอาดขึ้นจิบ เฮอร์ไมโอนี่เหม็นกลิ่นน้ำหอมของมารดาจนเวียนหัว หญิงสาวจึงเลือกที่จะอ้อมไปนั่งลงบนโซฟาข้างเดรโกแทน

“หนูไม่เป็นไรค่ะ....”

ทุกคนมองเธอด้วยความเป็นห่วง แต่ในที่สุดเวนเดลก็เลือกที่จะเปลี่ยนหัวข้อสนทนาข้อแทน

“งานเป็นอย่างไรบ้าง...ลูกบอกว่าลูกกำลังรองานที่กระทรวงฯตอบรับใช่หรือเปล่า”

“คือ...หนูไม่ได้งานนี้แล้วค่ะ” เธอจ้องมองปลายเท้าตนเอง ใบหน้าหวานสลดลงจนเดรโกสงสาร ผู้เป็นบิดาส่งยิ้มอบอุ่น เขาวางมือลงบนผมสีน้ำตาลอ่อนนุ่มของลูกสาวแทนด้วยความเห็นอกเห็นใจ

“ไม่เป็นไรนี่ลูกรัก...ไม่ได้งานก็หาใหม่ ไม่มีใครได้ทุกอย่างที่ต้องการหรอกลูก...พ่อว่ากระทรวงฯ คงตกใจกับคะแนนที่สูงเกินไปของลูกแน่ ๆ”

เดรโกหัวเราะในลำคอเบา ๆ โมนิก้าตีแขนสามี

“คุณก็พูดเล่นไปได้...”

“แต่แม่ว่าลูกเพิ่งจะเรียนจบ พักก่อนก็ดีนะจ๊ะ...มีเวลาอีกตั้งเยอะนี่นะ”

เดรโกลอบมองสองสามมีภรรยา เขารับรู้ได้ถึงความรักความอบอุ่น ไม่แปลกใจที่ทำไมเฮอร์ไมโอนี่จึงเป็นเด็กสาวที่อ่อนหวานเช่นนี้

“พ่อคะ...แม่คะ” เธอเม้มปากแน่ “...ที่จริงหนู หนูมีเรื่องที่ต้องบอกพ่อกับแม่ค่ะ”

“เรื่องอะไรจ๊ะลูก....”

“คือ....” หญิงสาวเหลือบมองคนข้างกาย ใบหน้าของเดรโกราบเรียบไร้อารมณ์เช่นเคย เธอคุยกับครอบครัวในทุกเรื่อง แต่คราวนั้นหัวใจของเฮอรไมโอนี่เต้นรัวเธอไม่รู้ว่าจะบอกพวกเขาอย่างไร

“เรื่องที่ลูกสองคน...” สองสามีภรรยาอมยิ้ม “...คบกันน่ะหรือจ๊ะ”

“พ่อก็เดาออกอยู่แล้ว จริงไหนที่รัก”

เฮอร์ไมโอนี่ยิ้มเจื่อน ๆ เธอลอบมอง เดรโกยกชาขึ้นจิบเขา ๆ ก่อนจะวางสีหน้าราบเรียบต่างจากเธอ

“ก็ไม่เชิง...คือหนู...” เธอกัดปากแน่น เสียงหายไปจากลำคอ

“เราจดทะเบียนกันแล้วครับ...”

พรวด!!!

สามสมาชิกพ่อแม่ลูกตระกูลเกรนเจอร์สำลักน้ำชา พวกเขาไอคอกแค้กจนหน้าแดง

“เมอร์ลิน...! นี่นายพูดออกมาแบบนี้เลยหรอ!” หญิงสาวมองค้อน เดรโกทำเป็นไม่สนใจ

“ก็...ฉันแค่คิดว่าเธอคงไม่อยากพูดออกมาก็เลย...”

“เดี๋ยวนะ...นี่พวกลูกสองคน...”

“แม่คะ...หนูขอคุยกับแม่เป็นการส่วนตัวได้ไหมคะ”

โมนิก้าขมวดคิ้วก่อนจะลุกเดินตามลูกสาวไปที่ห้องครัว ทิ้งให้ลูกผู้ชายสองคนอยู่ด้วยกันตามลำพัง โดยที่หนุ่มผมบลอนด์กลับรู้สึกว่าเขาไม่เคยกดดันถึงเพียงนี้ ภาวนาให้เฮอร์ไมโอนี่กลับมาโดยไวก่อนที่คุณเกรนเจอร์จะเอ่ยถามเรื่องส่วนตัวของเขาขึ้นมาบ้าง...

“หนู...”

ใบหน้าของเฮอร์ไมโอนี่เต็มไปด้วยความเสียใจ ผู้เป็นมารดามองดูลูกสาวคนสวย เธอไม่เคยเห็นเฮอร์ไมโอนี่ดูซีดเซียวและเคร่งเครียดเช่นนี้

“แม่สัญญาได้ไหมคะ...ว่าแม่จะไม่เกลียดหนู”

“ลูกรัก...เราเคยบอกลูกแล้วไงจ๊ะ ว่าเราสามารถคุยกันได้ทุกเรื่อง ไม่ว่าลูกจะมีปัญหาอะไร พ่อกับแม่จะเคียงข้างลูกเสมอนิ...มานี่มา”

ผู้เป็นมารดาอ้าแขนออกให้ลูกสาว หล่อนกอดร่างบอบบางที่บัดนี้โตเป็นสาวแล้วไว้แน่น โมนิก้ารับรู้ได้ถึงความเปียกชื้นบนอกเสื้ออันเกิดจากน้ำตาของลูกสาว หล่อนถอนหายใจกอดกระชับเฮอร์ไมโอนี่ไว้แน่น

“หนู...ท้องค่ะแม่”

เฮอร์ไมโอนี่เงยหน้ามองมารดาทั้งน้ำตา โมนิก้าตกใจ หากแต่วินาทีต่อมาหล่อนกลับเลือกที่จะยิ้มให้ลูกสาวแทน

“หนูขอโทษนะคะที่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น หนู หนูเสียใจ หนูไม่รู้จะพูดกับพ่ออย่างไรดี...”

“เฮอร์ไมโอนี่...”

โมนิกากอดลูกสาวแม้ตนเองจะตกใจมากเช่นกัน หล่อนพยายามดึงสติเพื่อไม่ให้ลูกสาวคนเดียวรู้สึกแย่กับเรื่องที่เกิดขึ้น แม้จะเป็นความผิดพลาด แต่สิ่งที่เกิดขึ้นแล้วไม่อาจเรียกกลับคืนได้ หล่อนเข้าใจเรื่องนี้ดี เด็กทั้งสองต้องผ่านด่านทดสอบบทใหญ่นี้ไปให้ได้ด้วยตัวของพวกเขาเอง

“...ไม่มีอะไรดีเท่าความจริงแล้วลูก แม่จะช่วยบอกพ่อให้เอง...แล้วนี่ลูกสองคนจะทำอย่างไรต่อ”

“คือเดรโกจดทะเบียนกับหนู แล้วเค้าพร้อมจะผ่านมันไปด้วยกัน หนูยอมรับว่ามัน มันไม่ใช่สิ่งที่หนูคาดคิดค่ะแม่ แต่หนูอยากให้พ่อกับแม่ลูกรู้ว่าหนูเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น...”

“ลูกรัก...ลูกต้องตั้งสตินะ เดรโกก็ดูไม่เลวร้ายอะไร แม่ดีใจที่อย่างน้อยลูกก็ได้เจอคนดี ๆ คอยเคียงข้าง แล้วนี่ลูกไปโรงพยาบาลหรือยังจ๊ะ”

“ยังค่ะ...แม่คะ” เธอมองหน้า มารดาเช็ดคราบน้ำตาให้ “แม่ไม่โกรธหนูหรอคะ”

“โธ่...ลูกไม่ได้ทำผิดอะไรนี่จ๊ะ ลูกสาวแม่โตแล้วนะ..แม่ยอมรับว่าแม่ตกใจมาก และผิดคาดไปเสียหน่อย แต่แม่เชื่อว่าพ่อเค้าก็จะต้องตื่นเต้นนะจ๊ะ เราเป็นครอบครัวเล็ก ได้มีหลานสักทีก็คงจะไม่เงียบเหงา”

“แม่คิดอย่างนี้จริง ๆ หรือคะ...”

“จริงสิจ๊ะ...”

“หนูรักแม่นะคะ...”

“แม่ก็รักลูกจ๊ะ”

สองสาวตระกูลเกรนเจอร์เดินกลับมาพร้อมรอยยิ้ม เฮอร์ไมโอนี่ไม่เคยรู้สึกโล่งอกขนาดนี้มาก่อน เธอกลับออกมาเห็นพ่อของเธอกำลังอวดภาพถ่ายตอนเด็ก ๆ ของเธอให้กับเดรโก ชายหนุ่มดูผ่อนคลาย เธอคิดว่าเขาจะรังเกียจมักเกิ้ล แต่เขากลับไม่แม้แต่จะแสดงท่าทีร้าย ๆ ออกมาเลย

เฮอร์ไมโอนี่ไม่เคยสบายใจเช่นนี้มาก่อน แม่ของเธอชวนให้อยู่ทานมื้อเย็นด้วยกัน ซึ่งพวกเขาก็เห็นด้วย เฮอร์ไมโอนี่ได้โอกาสใช้เวลาอยู่กับพ่อแม่อันเป็นที่รักต่อ เธอเป็นลูกมือช่วยทำอาหาร ในขณะที่เดรโกนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นดูฟุตบอลเป็นเพื่อนพ่อของเธอ ชายหนุ่มงุนงงกับกีฬาของมักเกิ้ลในตอนแรก ก่อนจะพบว่ากติกาของมันไม่ได้ซับซ้อนอะไรเลย แค่ทำแต้มให้มากกว่าฝ่ายตรงข้ามเหมือนควิชดิชเท่านั้นเอง ก่อนที่เขาจะพบว่ากีฬาชนิดนี้ก็สนุกดีและไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิด

เมื่ออาหารเย็นถูกจัดเตรียมสองสาวก็เรียกหนุ่ม ๆ ให้พร้อมร่วมโต๊ะเฮอร์ไมโอนี่ช่วยเสิร์ฟซุปหัวหอมร้อน ๆ รสชาติดี ก่อนจะตามด้วยหมูพอร์คชอพชิ้นโตนุ่มลิ้นมักสูตรพิเศษของครอบครัวเกรนเจอร์ มีมะเขือเทศย่างกับสลัดผักเป็นเครื่องเคียง เธอส่งขนมปังบันร้อน ๆ ให้ชายหนุ่มผมบลอนด์เพราะคิดว่าเขาน่าจะทานเยอะตามประสามหนุ่ม ๆ เดรโกเอ่ยชมอาหารรสชาติดีเยี่ยมจากใจ โมนิก้ายิ้มกว้าง ก่อนจะเดินไปนำเยลลี่ผลไม้ ชามาเสิร์ฟปิดท้าย หลังจากที่ทุกคนจัดการกับจานหลักเรียบร้อยแล้ว...

เฮอร์ไมโอนี่เล่าให้พ่อ และแม่ฟังว่าเธออาจจะลองหางานที่เกี่ยวกับงานเขียนดูบ้าง เพราะเธอค่อนข้างถนัดทีเดียว ซึ่งพ่อกับแม่ก็เห็นด้วย สองแม่ลูกไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องละเอียดอ่อนว่ากำลังจะมีสมาชิกใหม่เพิ่มขึ้นอีกหนึ่งคน โดยโมนิก้าคิดว่าเธอจะหาเวลาคุยกับสามีเป็นการส่วนตัวแทน เดรโกไม่ค่อยคุยเท่าไหร่ เขาเป็นผู้ฟังทีดี และเลี่ยงที่จะพูดถึงครอบครัว สองสามีภรรยาเกรนเจอร์จึงไม่ถามเรื่องของเขาเท่าไหร่นัก นอกเสียจากความชอบหรือสิ่งที่สนใจเล็ก ๆ น้อย ซึ่งก็พอได้คำตอบว่าเขาเก่งเรื่องการปรุงยามากทีเดียว ซึ่งเรื่องนี้แม้แต่เฮอร์ไมโอนี่แม่มดที่เรียนเก่งที่สุดยังรู้ดี เขาปรุงยาได้ยอดเยี่ยมเสมอจนเธอแอบอิจฉาอยู่บ่อย ๆ และเขาก็ยังชื่นชอบกีฬาควิชดิช เดรโกอธิบายวิธีการเล่นให้พ่อของเธอฟัง ซึ่งพ่อของเธอก็สนใจกีฬามากเป็นพิเศษจึงรู้สึกสนุกตามไปด้วยทีเดียว...

“ลูกจ๊ะ...แม่รู้ว่าสองคนจดทะเบียนกันก็เหมือนกับแต่งงานกันแล้ว”

เดรโกเลิกคิ้วมองโมนิก้า หล่อนยิ้มพลางเติมชาให้เขา

“แม่คิดว่า...ไหน ๆ แม่ก็มีลูกสาวคนเดียว ให้แม่จัดงานฉลองให้พวกลูกสองคนดีไหมจ๊ะ”

“เออ...” เฮอร์ไมโอนี่อึกอัก เธอไม่เคยคิดเรื่องงานแต่งงานมาก่อน หญิงสาวเหลือบตามองเดรโก “มันจะ...สิ้นเปลืองหรือเปล่าคะแม่ หนูหมายถึงเราสองคนโอเคที่เป็นแบบนี้” เธอแก้เก้อใจเต้น เฮอร์ไมโอนี่ไม่เคยคิดว่าตนเองจะได้สวมชุดเจ้าสาวสีขาวด้วยซ้ำไป ในหัวเธอมีแต่งเรื่องเรียน และงาน

“อีกอย่าง...ไม่รู้ว่าเดรโกจะโอเคไหมนะคะแม่”

“ลูกว่าไงจ๊ะเดรโก...” โมนิก้าหันไปถาม “...แม่ไม่รู้ว่าครอบครัวพ่อมดเค้ามีธรรมเนียมยังไง เจาะจงเป็นสำคัญหรือเปล่า”

“นั่นสิโมนิก้า เราไม่รู้ว่าธรรมเนียมของพ่อมดเป็นยังไง ลูกจะลำบากใจเปล่านะที่รัก”

“แม่คิดว่าแค่ทานมื้อค่ำร่วมกันกับเพื่อน ๆ ของลูก พูดคุยอวยพรกันเท่านั้นเอง”

“เท่านั้นก็ไม่น่าเป็นปัญหาครับ” เขาตอบ เดรโกไม่เคยคิดว่าเขาจะต้องแต่งงานอะไร มันคงไม่มีวันที่เขาจะได้เข้าโบสถ์ หรือเชิญแขกตระกูลดังอีกแล้ว การร่วมทานมื้อค่ำกับครอบครัวเกรนเจอร์ กับเพื่อน ๆ ของเธอก็คงจะดีเหมือนกัน

“จริงนะจ๊ะ...”

เขาพยักหน้า รอยยิ้มของโมนิก้าสว่างและจริงใจเช่นเดียวกับลูกสาว ดวงตาของหญิงสูงวัยเปล่งประกายด้วยความสุข เขารู้สึกจุกแปลก ๆ เขาคิดถึงแม่ของเขาเช่นกัน ชายหนุ่มไม่รู้ว่าเขาจะได้มีโอกาสเจอแม่ของเขาอีกครั้งเมื่อไหร่

คุณนายเกรนเจอร์มีความสุขที่สองหนุ่มสาวยอมตกลง เฮอร์ไมโอนี่เสนอว่าให้พวกเขาไปจัดงานเลี้ยงที่สนามหญ้าบ้านโพรงกระต่ายซึ่งเธอมั่นใจว่าครอบครัววิสลีย์จะต้องเห็นด้วยแน่นอนเนื่องจากมีพื้นที่กว้างขวางและบรรยากาศที่สบายๆเป็นกันเอง เธอจำงานแต่งงานของบิล และเฟอร์ได้ดี เฮอร์ไมโอนี่อดที่จะแอบตื่นเต้นไม่ได้เช่นกัน แม่กับพ่อเห็นชอบด้วย เธอเสนอที่จะขอพูดคุยกับครอบครัววีสลีย์ก่อน โดยจะรีบให้คำตอบแม่ให้เร็วที่สุด พวกเขาคุยกันเรื่องงานเลี้ยงอีกสักพัก ก่อนที่เฮอร์ไมโอนี่จะขอตัวลากลับ โมนิก้ากอดลูกสาวแน่น และกอดเดรโกที่ตั้งตัวไม่ทันเช่นกัน เฮอร์ไมโอนี่หัวเราะให้เขาและกอดลาพ่อเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะออกจากบ้านมา

“ขอบคุณนะที่นายทำตัวดี...” เฮอร์ไมโอนี่ยิ้มให้เขา

“ทำอย่างกับที่ผ่านมาฉันไม่ดีอย่างนั้นแหละ...” เขาเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ หญิงสาวย่นหน้า

“ก็ใช่น่ะสิ!”

“แล้วนี่...เราจะเดินไปบ้านของเธอหรอ” เขางุนงง มองซ้ายมองขวา หญิงสาวส่ายหน้า ลวงกล่องเล็ก ๆ เธอเปิดมันออก ด้านในบรรจุปากกาขนนก

“ใครบอกล่ะ...นี่กุญแจนำทาง เอาล่ะไม่มีคนแล้ว ไปกันเถอะ”

 

 

ร่างของสองพ่อมดแม่มดหนุ่มสาวบิดหมุนคว้างอย่างรวดเร็วก่อนที่จะมาโผล่ที่มุมโถงใต้บันใด เฮอร์ไมโอนี่ซวนเซเกือบเสียหลักจนเดรโกต้องพยุงเธอไว้

“เมอร์ลิน...ฉันคลื่นไส้...” เธอหน้าเบ้ การเดินทางด้วยวิธีนี้ดูท่าจะไม่เหมาะกับเธอที่กำลังท้องอีกต่อไป หญิงสาวเร่งฝีเท้าออกเดินไปตามทางเดินอย่างรวดเร็วโดยมีชายหนุ่มตามมาติด ๆ เดรโกสังเกตว่ามันมีห้องพร้อมหมายเลขที่หน้าประตูเต็มไปหมด เธอนำเขาไปจนกระทั่งถึงมุมตึกทางด้านซ้ายที่บอกตัวเลข 1148

“นั่นอะไรน่ะ!”

เดรโกถามขึ้น แต่เฮอร์ไมโอนี่ไม่มีเวลาตอบข้อสงสัย เธอทาบแผ่นคีย์การ์ดลงไปอย่างร้อนรนเหวี่ยงประตูเปิดออกก่อนที่หญิงสาวจะรีบตรงไปห้องน้ำ เดรโกก้าวตามเข้ามา เขาปิดประตูตามหลัง เสียงเธออาเจียนดังมาจากห้องน้ำ ดวงตาสีฟ้าซีดกวาดมองไปรอบกาย

ลูมอส!

แสงไฟจากไม้กายาสิทธิ์ของเขาทำให้เขาเห็นที่พักใหม่ของเขามันมีลักษณะเป็นห้องชุดขนาดเล็ก ประกอบไปด้วยส่วนครัว ส่วนรับประทานอาหารแบบสามที่นั่งหันหน้าออกระเบียง มีมุมโซฟาอยู่ริมห้อง โดยที่ข้าง ๆ เป็นชั้นหนังสือสูงจรดเพดาน และโต๊ะทำงานที่มีเอกสารกองอยู่ ซ้ายมือคือห้องน้ำที่หญิงสาวกำลังใช้ และประตูถัดไปเขาคิดว่าน่าจะเป็นห้องนอน

สัมผัสนุ่มลื่น ผ่านขาของเดรโกทำให้เขากระโดดถอยหลัง

“อะไรเนี่ย!”

“นั่นครุกแชงน่ะ...” เฮอร์ไมโอนี่ก้าวออกมาจากห้องน้ำ เธอโบกไม้กายาสิทธิ์เพื่อเปิดไฟ ใบหน้าของหญิงสาวซีดเซียว

“เจ้าแมวอ้วนสีส้ม”

“แมวอ้วนสีส้ม...” เขาทวงคำ มองดูเธออุ้มแมวอ้วนของเธออย่างรักใคร่ ก่อนจะพามันไปนอนที่ตะกร้าบุนวมอย่างดีข้างโซฟา

“นี่...ยืนเฉยทำไมล่ะ นั่งสิ”

“ฉัน...” เขาขมวดคิ้ว “ก้าวสามก้าวก็เต็มห้องเธอแล้ว ที่นี่มันเล็กกว่าห้องน้ำที่บ้าน—”

เธอเท้าเอวมองหน้าเขา เดรโกนึกขึ้นได้ก็เลือกที่จะเงียบ

“ฉันมีปัญญาจ่ายค่าเช่าได้แค่นี้ อย่าทำเป็นบ่นไปหน่อยเลย...”

เฮอร์ไมโอนี่เดินตรงไปที่เคาน์เตอร์ โดยมีสายตาของชายหนุ่มจับจ้องทุกฝีเก้า ดวงตาสีซีดเบิกกว้างมองดูหญิงสาวตัวเล็กหยิบแก้วกระเบื้อง เปิดน้ำก๊อกแล้วยกดื่ม

“อะไร!” เธอถลึงตาใส่เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มหน้าเบ้

“เธอเอาถ้วยกาแฟ...แล้วก็ดื่มน้ำจากท่อ” เขาทำหน้าสยองราวกับว่ามันเป็นเรื่องประหลาดที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอในชีวิต

“มันดื่มได้ น้ำประปาดื่มได้เดรโก!” เธอส่ายหน้า “...แล้วก็มานั่งก่อน”

เขาตรงไปนั่งโซฟาอย่างว่าง่าย แต่คิ้วเข้มกับขมวดเป็นปม

“เธอทำอะไรของเธอ...”

“ฮีทเตอร์...นี่” เธอชูรีโมทให้เขาดู “...เราต้องเปิดตรงนี้ ถ้าเราไม่อยากหนาวตายน่ะ”

“ประหลาดจัง” เขาเบ้ปาก “...ไม่มีเตาผิงหรือไง”

“ไม่มี...และเออเผื่อนายอยากรู้นี่เป็นห้องเช่าของมักเกิ้ลนะ อาจจะมีหลายอย่างที่นายต้องปรับตัวหน่อย แต่ฉันรับรองมันไม่ได้เลวร้าย เฮ้ย เดรโกเลิกทำหน้าเหมือนกับฉันเป็นเชื้อโรคสิ ถ้านายอยู่ไม่ได้จะไม่อยู่ที่นี่ก็เชิญ ฉันไม่ได้บังคับนายนะลืมไปแล้วหรอ..”

“ปีศาจสิ...” เขาสถบ “...รู้แล้วน่า”

“ดี...” เธอยิ้มทิ้งตัวลงข้าง ๆ เขา ก่อนจะอธิบายเพิ่มเติมโดยที่ชายหนุ่มนั่งเงียบฟัง “...จริง ๆ เราสามารถใช้เวทมนต์ที่นี่ได้ แต่ต้องระวังหน่อยเท่านั้นเอง เจ้าของที่พักคือคุณนายเบอร์ริงตัน”

“ฉันต้องรู้จักไหมเนี่ย...”

“เอาเป็นว่าคุณนายเบอร์ริงตันเป็นแม่มดเลือดผสมก็แล้วกัน นางได้สมบัติจากสามีที่ตายไปเมื่อสิบกว่าปีเลยสร้างห้องเช่าสำหรับมักเกิ้ล และพ่อมดทุนน้อย”

“พ่อมด แม่มดส่วนใหญ่นิยมอยู่กันเป็นครอบครัว...ฉันแปลกใจมากที่เธอไม่อยู่บ้านพ่อแม่น่ะเฮอร์ไมโอนี่ แต่กลับมาเช่าห้องรูหนูอยู่แบบนี้”

“นี่...ต่อให้เป็นโลกมักเกิ้ลฉันก็ยังเป็นครอบครัวชนชั้นกลางอยู่ดี พวกเราแยกจากครอบครัวพ่อแม่กันทั้งนั้นแหละถ้าเรียนจบ มันคงไม่ค่อยดีเท่าไหร่ที่ต้องมาเพิ่มภาระค่าแก็ส ค่าไฟให้พวกท่านนายก็รู้...” เขาไม่น่าจะรู้ เฮอร์ไมโอนี่บอกตัวเอง “...แต่ก็นะที่นี่จริงอเรายู่ปะปนกัน จริง ๆแล้วชั้นนี้ทั้งชั้น และเป็นเพียงชั้นเดียวที่มีพ่อมด แม่มดอยู่น่ะ...แล้วก็ถ้านายอยากใช้เตาผิงก็ไปที่สำนักงานชั้นหนึ่ง ชูเหรียญทองแกลเลียนให้ดู เจ้าหน้าที่จะพาไปยังห้องส่วนตัวของคุณนายเบอร์ริงตันที่มีทั้งเตาผิง และทางลัดไปตรอกไดแอกอน”

“ฟังดูยุ่งยากจังนะ...” เขาเอ่ยตามจริง เหยียดขายาว ๆ ไล่ความเมื่อยล้า เขาจะต้องทนปรับตัวกับโลกใบไหมนี่อีกนานเท่าไหร่ก็ไม่มีใครรู้ เดรโกสะบักศีรษะไล่อาการตึงเครียดเสียงดังก๊อบแก็บจนหญิงสาวข้างกายจุ๊ปาก

“จริงสิแล้วนายมีของใช้ส่วนตัวมาบ้างหรือเปล่า?”

เดรโกชี้ไปที่กระเป๋าหนังรูปทรงคล้ายกระเป๋าใส่เอกสาร คืนก่อนที่จะทะเลาะกับลูเซียส เขาเตรียมใจมาแล้วระดับหนึ่ง นั่นจึงทำให้เดรโกใช้เอลฟ์ให้จัดกระเป๋าของใช้ส่วยตัวให้เขา มันไม่ได้มีอะไรมากไปกว่าเสื้อผ้าไม่กี่ชุด หนังสือปรุงยา กระดาษม้วนใหญ่ หมึกและปากกาขนนก หม้อส่วนตัวของเขา และเงินเก็บเล็กน้อยที่เขาไม่ได้ฝากไว้ที่กริงกอตส์ในนามของตระกูลมัลฟอย เดรโกเชื่อว่าเขาไม่น่าจะสามารถเข้าถึงเหรียญทองที่พ่อของเขาฝากไว้ให้เขาได้อีกต่อไป

“งั้นนายตามมานี่หน่อยฉันจะพาไปดูรอบ ๆ”

“เธอนั่งชี้ตรงนี้ยังไง ห้องก็เล็กแค่นี้...”

“เดรโก!”

เขาถอนหายใจพลางลุกขึ้นอย่างเสียไม่ได้อีกตามเคย เฮอร์ไมโอนี่พาเขาไปดูว่าพวกภาชนะสำหรับอาหารอยู่ในตู้เหนือศีรษะ สิ่งที่เธอเรียกว่าตู้เย็นที่ชายหนุ่มคิดเอาเองว่ามันเหมือนตู้อันตธานไม่มีผิด มีอาหารจำพวกไข่ นม ผลไม้สามสี่ชนิด เนื้อสดที่ถูกแช่จนแข็ง และก็ขนมหวาน เตาที่นี่เป็นแบบไฟฟ้า และมีเตาอบคล้ายกับครัวในบ้านของครอบครัวเกรนเจอร์ เขาคิดว่าจะไม่ยุ่งกับของพวกนี้ท่าไม่จำเป็น เดรโกเห็นทีวีจอแบบแบบคิดผนัง เธอสอนเขาเปิดมัน ซึ่งไอ้เครื่องมักเกิ้ลชนิดนี้เป็นสิ่งเดียวที่เขาคิดว่ามันเข้าท่าที่สุด เขาชอบดูรายการกีฬาที่พ่อของเธอเคยเปิดให้เขาดู ห้องนอนของเฮอร์ไมโอนี่ไม่ใหญ่นัก มันมีแค่เตียงขนาดห้าฟุต และตู้เสื้อผ้าเรียบ ๆ ทำจากไม้ในลักษณะบิ้วอินติดผนัง เขาทำท่าจะวางกระเป๋า หากแต่หญิงสาวกลับร้องลั่น

“ไม่ ไม่นี่ห้องนอนฉัน...ห้องนายอยู่ถัดไป!”

เธอจูงมือเขาตรงไปยังห้องนอนเล็กที่เฮอร์ไมโอนี่ใช้สำหรับเก็บของ มีหีบที่เธอเอาไว้ใส่ของสมัยเรียน หม้อปรุงยา และตำรากองกระจัดกระจาย เธอโบกไม้กายาสิทธิ์ข้าวของทั้งหมดก็ทยอยกันลอยข้ามไปลงอยู่ในหีบ เธออ่อนแรงเล็กน้อยทำให้เขาต้องช่วยร่ายคาถาดันหับใบใหญ่ไปไว้มุมห้อง

“นายอยู่ห้องนี้ก็แล้วกัน...”

“ไม่มีทาง...นี่มันห้องเก็บของชัด ๆ ฉันจะอยู่ได้ยังไงเนี่ย” เขาโวยวาย หญิงสาวเท้าเอวมองหน้าเขาอย่างจริงจัง

“แล้วจะไปนอนที่ไหน โซฟาหรือไงฮะ?”

“ก็ห้องนอนใหญ่ไง ถึงมันจะไม่ได้ใหญ่ก็ตาม แต่มันดีกว่านี่แน่!”

“ไม่ได้...ก็บอกอยู่นั่นห้องฉัน!” เธอร้องบอก “...นายจะมานอนกับฉันไม่ได้เข้าใจไหม”

“ปีศาจสิ เฮอร์ไมโอนี่!” เขาร้องลั่น “ทำไมฉันจะนอนกับเธอไม่ได้ ทีเรายังเคย---”

“กรี๊ด!!” เฮอร์ไมโอนี่ตาโต “อย่างพูดออกมานะยะ นั่นมันเพราะว่าฉันเมา...มันเลยเกิดเรื่องน่าอายนั่นขึ้น สถาณการณ์เปลี่ยนไปแล้วย่ะ นายนอนที่นี่นั่นแหละ.... แต่ห้องน้ำนายไปใช้ร่วมกับฉันได้เลย เพราะมีแค่ห้องเดียว...เข้าใจไหม”

“แต่ เฮอร์ไมโอนี่...”

“ไม่มีแต่!!”เธอรีบขัดเขา “ฉันเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ราตรีสวัสดิ์เดรโก”

“อ่า...ยาย!!! เฮ้อ....”

เขากำหมัดแน่นเมื่อเจ้าของห้องกลับนี่หายออกไปจากห้องไปเสียดื้อ ๆ ชายหนุ่มกวาดสายตาไปรอบห้องที่ตอนนี้ไม่เหลือสิ่งของใด ๆ นอกจากหีบใบใหญ่ โชคยังดีที่ห้องขนาดไม่เกินสิบห้าตารางเมตรนี้ยังมีหน้าต่างอยู่ ดวงตาสีซีดมองออกไปยังท้องฟ้าในคืนเดือนมืด มันดูหม่นหมองเหมือนชีวิตเขาเหลือเกิน ดวงหน้าคมคายฉาบไปด้วยรอยยิ้มสมเพศตัวเอง...

“นี่...เดรโก!”

เสียงหวานเอ่ยขึ้นจากด้านหนัง เขาหันไปมอง เห็นเฮอร์ไมโอนี่หอบของบางอย่างมา เขารีบรับจากมือเธออย่างรวดเร็ว

“ฉันเอาชุดเครื่องนอนมาให้น่ะ...”

ใบหน้าอ่อนหวานฉายแววเห็นใจ เขาพยักหน้ารับ ก่อนจะมองร่างบางเร้นกายออกไปอย่างเงียบเชียบ เดรโกถอนหายใจยาว ก้มมองดูหอบผ้านวมในมือ เขาร่ายคาถาทำความสะอาดห้องจนเสร็จ ลวงหยิบของในถุงผ้าที่เธอวางไว้ให้ มันเป็นฟูกสำหรับปูนอนหนานุ่มทีเดียว มีหมอนใบใหญ่สองใบ เขานึกคาถาที่จะจัดการกับเครื่องเรือนไม่ออก แต่ชายหนุ่มก็ไม่อยากไปรบกวนเฮอร์ไมโอนี่ ถ้ามีเอลฟ์ก็คงดี เขาส่ายหน้า ก่อนจะใช้เวลาไปกับการปูที่นอน และใส่ปลอกหมอน...

“ยายตัวแสบเอ้ย...ฉันจะนอนหลับลงไหมเนี่ย!”

เขาเอ่ยรอดไรฟัน ผมบลอนด์ยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง ดวงตาสีซีดฉายแววสยดสยอง เมื่อเขาจัดการปูที่นอนเสร็จ มันเป็นชุดเครื่องนวมสีอ่อนลายผลส้มน่ารักเป็นที่สุด

“ทำไมชีวิตฉันมันหน้าสมเพศจังวะเนี่ย...”

เดรโกทิ้งตัวลงบนที่นอนแสนหวาน เงยหน้ามองเพดานขาแขนยาว ๆ กางออก เขาถอนหายใจ ปล่อยให้ความคิดล่องลอยไปไกลไร้ที่สิ้นสุด อาจจะเป็นเพราะความเหนื่อยล้าทำให้เขาค่อย ๆ จมสู่ห้วยนิทรา พร้อมกับความฝันบทใหม่ที่เขาต้องผจญภัย....

 

Talk

ทุกคนคะ กร๊ดดดด เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่าาาา ปกติเราจะแต่งนิยายใน Word แล้วทีนี้ไฟล์นิยายเด้งออก เหมือน word ปิดเองตลอดเลย พยายามอัพใส่ google drive ละโหลดไฟล์มาก็เปิดอีก เลยลองเปิดหน้ากระดาษใหม่ แล้วแต่ต่อจากเดิม ก็เป็นอีกค่ะ ใครรู้ทางแก้บ้าง ลองทำตามใน Google แล้ว ก็ไม่หายค่ะ สงสัยต้องยกคอมไปให้ที่ร้านแน่ ๆ เลย ไม่รู้ร้านจะเปิดไหมด้วยค่ะช่วงกักตัว ไม่เช่นนนั้นต้องแต่งในนี่เอา แต่คำผิดจะบานแน่นอน ฮือออ จะทยอยอัพตอนที่เหลือรอดอัพตั้งเวลาไว้นะคะ TT เฮ้อออ เปิดแปปนึงก็เด้งออก เป็นสิบครั้งหมดอารมณ์แต่งเลยค่า เซ็งมาก

 

 

 

Living Room Interior With String Lights #loft #livingroom Amazing DIY decorations can be made, using bedroom string lights. And this party decor can be placed not only in the bedroom but also in the backyard. #stringlightsdecor #photographyinspiration #photographyideas
Cozy Up: These Are Our Top Fall Decorating Ideas

ห้องของหนูเฮอร์คงจะประมาณนี้ค่ะ มีชึ้นหนังสือสูจรดเพดาน ตกแต่งด้วยโทนอบอุ่นจากผนังก่ออิฐและโทนสีส้มและน้ำตาลที่เป็นสีโปรดค่ะ แต่เดรโกมองว่ามันแคบและมีของเต็มไปหมด เขาอยากรอจังหวะที่เธอเผลอ เพื่อจะแอบแทรกสีเขียว ปลูกสมุนไพร และจัดให้ของมันเข้าที่เข้าทาง เราชอบนะคะ เป็นสองสีที่ตัดกันแต่พอรวมกันกลับเป็นคู่สีที่น่าสนใจ เหมือนสาวกริฟฟินดอร์ และหนุ่มสริธีรีน

Color Palette  #4088
Time for reading
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 183 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

639 ความคิดเห็น

  1. #530 ปุกปุย (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 22:07

    ห้องมันก็ไม่ได้เล็กมากนะจากในรูป ออกจะใหญ่(สำหรับรีด)ซะด้วยซ้ำ แต่สำหรับพ่อคุณชายเดรโกมันคงจะเล็กมากๆ

    น่าสงสารเดรโกทะเบียนสมรสก็จดแล้วแต่ก็ยังไม่ได้นอนกับเฮอร์ไมโอนี่อยู่ดี

    #530
    0
  2. #460 Judylinlin (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 01:41
    คุณไรท์แต่งดีมากค่ะ สมจริงนึกภาพตามเป็นฉากๆเลย💖💖
    #460
    0
  3. #430 emmusic (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 11:53

    ห้องก็ไม่ได้แคบมากนะคะจากในรูป.. แต่สำหรับเดรโก้มันคงเล็ก..

    #430
    0
  4. #267 rorory (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 00:33

    นิยายก็สนุก ภาพประกอบก็สวย //ชื่นชมไรท์มากค่ะ ที่แต่งนิยายได้สนุกมาก เป็นกำลังใจต่อไปนะค่ะ The best มากเลยค่ะ

    #267
    0
  5. #228 ชื่อ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 17:10

    .....นี้เล็กแล้วหรอ ห้องกว้างกว่าหนูเยอะ

    #228
    0
  6. #169 sabinadeen (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 20:19
    คุณชายมัลฟอยต้องมาอยู่ห้องเล็กๆกับเมียที่ขนาดเท่าๆห้องน้ำของคฤหาสน์แถมยังไม่ได้นอนกอดเมียกับลูกอีกน่าสงสาร5555
    #169
    0
  7. #90 Jnn (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 21:57

    5555555 คู่นี้น่าร้ากกกกก คุยกันทีไรเถียงกันทุ๊กที

    #90
    0
  8. #88 missrenbow (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 11:08

    น่ารักกกกก
    #88
    0
  9. #87 ieeeeeee (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 08:09

    555+ ขำนาง อย่าพึ่งท้อนะเดรกน้อยยยยย

    #87
    0
  10. #86 haresj14 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 01:03
    พี่เดรกต้องปรับตัวอีกเยอะเลยน้า 555555555555 สู้ๆนะฮะ
    #86
    0
  11. #85 301044 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มีนาคม 2563 / 23:45
    สองคนนี้อยู่ด้วยกันทำให้เรายิ้มตามทุกที 5555 ขำนังเดรกมาก
    #85
    0
  12. #84 junelove-sakusa (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มีนาคม 2563 / 23:40

    อบอุ่นนนไปอี๊กกก อย่าพึ่งท้อนะเจ้าเดรกสู้หน่อย ฮึบ ๆ

    #84
    0
  13. #83 Jinny1998 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มีนาคม 2563 / 22:12
    อ่านแล้วก็ยิ่งอยากอ่านตอนต่อไปอีกเรื่อยๆค่ะ😁
    #83
    0
  14. #82 Zameaom (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มีนาคม 2563 / 20:10
    น่าร้ากก อย่าพึ่งท้อน้าเดรกกก
    #82
    0
  15. #81 bamboosaza (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มีนาคม 2563 / 20:06
    ละมุนอีกแล้ววว555555 ชอบบบ
    ช่วง2สัปดาห์นี้ มหาลัยงดการสอบค่ะไรท์เตอร์
    ว่างๆก็เปิดเข้าแอพเด็กดี ดูว่าไรท์เตอร์อัพรึยัง เผื่อไม่แจ้งเตือน5555
    สู้ๆนะคะ เป็นกำลังใจให้
    #81
    0
  16. #80 Inntraawa__3125 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มีนาคม 2563 / 19:57
    อบอุ่นหัวใจมากเลยค่ะ
    #80
    0