(Draco x Hermione)Young mother

ตอนที่ 5 : บทที่ 3 บ้านโพรงกระต่าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,723
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 191 ครั้ง
    15 มี.ค. 63

บทที่ 3 บ้านโพรงกระต่าย

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ บ้านโพรงกระต่าย harry potter

บ้านโพรงกระต่ายของครอบครัววิสลีย์ เป็นบ้านที่ถูกต่อเติมจากโรงเรียงหมูด้วยเวทมนต์ ตัวบ้านประกอบไปด้วยชั้นต่าง ๆ หลายชั้นที่ทำจากไม้เก่าดูท่าจะพังทลายลงได้ทุกเมื่อ มีห้องของสมาชิกแต่ละคนในครอบครัวกระจายไปตามแต่ละชั้น มันแน่นขนัดอย่างน่าอึดอัดทีเดียว หลังคาสีแดงอันเป็นเอกลักษณ์มีปล่องไฟสี่ถึงห้าปล่องปล่อยควันสีขาวลอยไปบนฟ้า ครอบครัววิสลีย์มีฟาร์มเลี้ยงไก่ แปลงผัก และพวกเขายังมีโรงจอดรถและโรงเก็บไม้กวาดเก่า ๆ อย่างที่ครอบครัวพ่อมดปกติทั่วไปมีกัน

“ไหนน้องของลูกบอกว่าจะไปซื้อของเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับเปิดเทอมนี้ไงล่ะ โรนัลด์”

เสียงแหลมของมอลลี่ดังขึ้น แม้ว่าเจ้าตัวจะง่วนอยู่กับการปรุงอาหารนางวิสลีย์ได้ยินเสียงการเดินทางด้วยเตาผิงดัง แต่จินนี่ ลูกสาวคนเล็กเพื่อจะออกไปได้ไม่ถึงสิบนาที

“หรือจินนี่จะลืมของอีกแล้วนะ”

“ไม่หรอกครับแม่” สองฝาแฝดพูดขึ้น “บนผังครอบครัวบอกว่าจินนี่กำลังเดินทาง นั่นแปลว่า...”

“มีแขกมาต่างหาก...!!” เฟร็ด และจอร์จพูดประสานเสียง

“แขกมางั้นหรือ โอ้ว สงสัยจะเป็นแฮร์รี่ ลูกไปพามาสิจ๊ะรอน แม่กำลังทอดแพนเค้กอยู่พอดี”

......

“สวัสดีครับ คุณและคุณนายวิสลีย์”

เดรโกเอ่ยทัก ใบหน้าราบเรียบเฉยเมยจับจ้องไปยังเจ้าของบ้าน ทุกคนตกใจพอ ๆ กันเมื่อแขกผู้มาเยือนดันเป็นคนสุดท้ายในโลกที่พวกเขาคาดว่าจะได้พบ ชายหนุ่มผมบลอนด์ซีดแต่งกายด้วยชุดพ่อมดราคาแพงอย่างที่สมาชิกตระกูลวิสลีย์ไม่มีทางได้ใส่ มีเศษเขม่าจากเตาผิงติดอยู่ตามเนื้อตัว เขาปัดมันออกเบา ๆ ใบหน้ายาวคมคายขาวซีดดูเย็นชาพอ ๆ กับดวงตาสีซีดอันเป็นเอกลักษณ์ มอลลี่จำเด็กชายผมบลอนด์ตัวน้อยได้ เขาเป็นลูกชายของลูเซียส มัลฟอย เด็กชายในตอนนั้นโตขึ้นเป็นหนุ่ม ร่างกายสูงโปร่งแข็งแรง ใบหน้าของเขาคล้ายผู้เป็นบิดาในวัยหนุ่มมากทีเดียว...

“สวัสดีจ้ะ...”

มอลลี่ยิ้มแปร่ง ๆ ด้วยความงุนงง นางเชิญให้ชายหนุ่มผมบลอนด์ซีดอันเป็นเอกลักษณ์นั่งลง เขาเลือกนั่งตรงที่ว่างตรงข้ามรอนที่เอาแต่จ้องเขาไม่วางตา เดรโกรอบมองบ้านโพรงกระต่าย ที่ที่เขาไม่อาจจะคิดออกว่าเด็ก ๆ วิสลีย์โตขึ้นมาได้อย่างไร พ่อของเขาเคยบอกว่าที่นี่เล็กและสกปรกอย่างกับรูหนู มีข้าวของเครื่องเรือนไม่เข้าชุดกองเต็มไปหมด เช่นเดียวกับเก้าอี้ที่เขานั่ง มันไม่เข้าชุดกันเสียเลย หรือแม้กระทั่งมีดในมือของรอน วิสลีย์ที่ไม่เข้าคู่กับส้อมสักนิด

“พวกเรากำลังจะกินมื้อเช้ากัน เฟร็ดลูกไปเอาจานมาให้เดรโกสิจ๊ะ”

“ไม่เป็นไรครับ...” หากแต่มอลลี่สายหน้ส่งยิ้มหวาน

“ไปสิจ๊ะ”

ลูกชายลุกยขึ้นยืน

“อันนี้จริงผมเฟร็ดต่างหาก”

“ตายจริงแม่ขอโทษลูกรัก...ช่วยไปหยิบจานทีสิจ๊ะจอร์จ”

“ผมพูดเล่นน่ะ ผมนี่แหละเฟร็ด”

คู่แฝดขี้เล่นขยิบตาให้เดรโก ก่อนจะรีบไปหยิบจานกระเบื้องมาวางตรงหน้า โดยมีจอร์จวางมีด ส้อม และถ้วยให้เขา มอลลี่รินกาแฟให้เดรโก เขายกขึ้นจิบ เมื่อสังเกตได้ว่าอาร์เธอกำลังมองเขาอย่างครุ่นคิด ก่อนที่สมาชิกวิสลีย์จะลงมือรับประทานอาหารเช้ากันอย่างปกติ เดรโกสังเกตว่ารอนกินเยอะและมูมมากมาก เขาลอบถอนใจ ชายหนุ่มตัดแพนเค้กสีสวยเข้าปาก รสชาติละมุนทำให้เขาเผลอทานจนหมด กาแฟดำรสเข้มช่วยบรรเทาอาการหัวสมองที่กำลังจะระเบิดของเขาได้เป็นอย่างดี...

“เอาล่ะเธอมีธุระอะไรจ๊ะ”

มอลลี่เอ่ยถามหลังจากที่พวกเขาจัดการมื้อเช้าไปเป็นที่เรียบร้อย มอลลี่บอกเขาว่าจะไม่มีการคุยเรื่องเคร่งเครียดระหว่างมื้ออาหาร เดรโกกระแอมน้อย ๆ เมื่อเขามัวแต่ทึ่งที่นางวิสลีย์สามารถใช้ให้นายวิสลีย์และลูก ๆ เก็บ และล้างจานเหล่านั้นได้ มันช่างเป็นภาพที่แสนประหลาดสำหรับเขาทีเดียว

“คือผมมีธุระกับเกรนเจอร์...เฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์น่ะครับ”

“เฮอร์ไมโอนี่?” นางมอลลี่เลิกคิ้ว “...ธุระประเภทไหนกันจ๊ะที่ทำให้เธอคิดว่าเฮอร์ไมโอนี่อยู่ที่นี่”

“คือ...”

“มัลฟอยเป็นเป็นสามีเธอน่ะแม่!”

“ว้าย อะไรนะจ๊ะ!”

“พวกเราใช้หูยืดยาวนะครับ...” จอร์จบอกอย่างภาคภูมิใจกับสิ่งประดิษฐ์ของตน

“ให้ตายเถอะพวกนายจะเงียบปากไม่ได้เลยหรือไง...” รอนบ่น

“เล่ามาทั้งหมดเดี๋ยวนี้!”

“คืองี้ เมื่อค่ำ พวกเราแค่อยากรู้ว่าสาว ๆ คุยอะไรกันก็เท่านั้นเอง...จอร์จก็เลยเสนอให้ใช้หูยืดยาว แอบฟังจินนี่ที่คุยกับเธอ”

“เราก็เลยรู้ว่า เธอจดทะเบียนกับมัลฟอย

“โอ้วเมอร์ลิน!!!”

มอลลี่กับอาเธอร์ตกใจพอกัน อย่างน้อย ๆ คนรักคนสุดท้ายของเฮอร์ไมโอนี่ดูท่าจะไม่ใช่พ่อหนุ่มผมบลอนด์ตรงหน้าไปได้เลย พวกเขาทะเลาะกันตีกันแทบตายมาตั้งแต่ปีหนึ่ง

“เป็นเรื่องจริงครับ...”

เขาเอ่ยเรียบ ๆ ออกมาในที่สุด เพื่อยุติปัญหาคาใจของสองสามีวีสลีย์ เดรโกรอบมองการพยายามรักษาสีหน้าให้ปกติของมอลลี่ที่ดูท่าว่าเป็นไปได้อยาก สองฝาแฝดไม่ได้ลงรายละเอียดอะไร เขาก็ไม่ต้องการจะลงรายละเอียดเช่นกันกัน

“อะโอ้ว! ฉันคงพลาดอะไรไปหลายอย่างสินะจ๊ะที่คิดว่าพวกเธอไม่เคยเป็นเพื่อนสนิทสนมกับตอนเรียน” นางมอลลี่หัวเราะเสียงแหลม “...ก็อย่างว่าเด็กวัยรุ่นมักไม่ค่อยคุยกับผู้ใหญ่เมื่อพวกเราโตขึ้นหรอกน่ะจ๊ะ จริงไหมโรนัลด์”

เดรโกเพียงแต่เลิกคิ้วของเขาแทนการพยักหน้าตอบรับ

“เฮอร์ไมโอนี่ไม่ได้อยู่ที่นี่หรอก” เฟร็ดหรือจอร์จเดรโกก็ไม่อาจแน่ใจบอกเขา

“เธอมาที่นี่แค่ช่วงวันหยุด”

“หรือเทศกาล”

“หรือมีเรื่องร้อนใจน่ะ”

“เฮอร์ไมโอนี่จะไปกระทรวง...เธอบอกว่าจะไปจัดการธุระเรื่องงานของเธอ” รอนตัดสินใจบอกเขา แม้ว่ารอนจะไม่ค่อยเต็มใจสนทนากับเดรโก มัลฟอยเท่าไหร่ พวกเขาแทบไม่เคยพูดดีโดยไม่พ่นคำด่าใส่กันเลยด้วยซ้ำ ชายหนุ่มผมแดงที่ร่างเริ่มหนาเอ่ยจบก็เดินขึ้นบันไดที่ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดจากไป

“นี่...มัฟอย” สองฝาดแฝดประกบข้าง “...ร้านเกมกลวีสลีย์ของเรากำลังไปได้สวย”

ทั้งคู่วาดมือไปในอากาศ เดรโกกระแอมด้วยความอึดอัดใจ

“มันทำกำไรได้อย่างงาม...พวกเราจะขยายกิจการ” จอร์จตาเป็นประกาย

“นายสนใจมาลงทุนกับเราไหม!”

“เอิ่ม...” เขาไม่คิดว่าเขาสามารถทำได้หรอก ในขณะที่ถูกเตะโด่งออกจากตระกูลเช่นนี้ เขาแทบจะไม่มีเหรียญทองนอกจากที่ติดอยู่ในกระเป๋ากางเกงตอนนี้เพียงนิดหน่อย

“...นี่ลูกจ้า อย่าทำตัวเสียมารยาทกับเดรโกสิจ๊ะ” มอลลี่ยิ้มหวานเคลือบยาพิษ “ออกไปจากตรงนั้นเลย แม่ว่าลูกสองคนลืมให้อาหารไก่ในเล้านะจ๊ะ”

“โธ่แม่!..นายก็รู้นะมัลฟอย พ่อไม่ยอมให้เรายืมเงินลงทุน มันยากเสียหน่อยถ้าจะขยายกิจการ”

“ลูกรัก!”

มอลลี่ยิ้มหวานอย่างที่ลูก ๆ เริ่มร้อน ๆ หนาว ๆ “...ลูกก็รู้ว่ารายจ่ายเราเยอะแค่ไหน น้องยังเรียนไม่จบ และโรนัลด์ก็ยังว่างงานอยู่แบบนี้...พ่อเองก็มีภาระมากมายใช่ไหมจ๊ะ... ทีนี้ลูกสองคนช่วยลุก-ออก-ไป-ให้-อาหาร-ไก่-ได้-แล้ว!”

นั่นคือคำขาดที่เดรโกรู้สึกได้ว่าแม้ใบหน้าของมอลลี่จะยิ้มแย้ม แต่มันช่างตรงกันข้ามกับบรรยากาศแสนกดดัน สองฝาแฝดแหย่แม่ของเขาต่อ ก่อนจะรีบวิ่งหายออกไปอย่างรวดเร็ว

“ที่นี่วุ่นวายหน่อย…”

อาเธอร์ วิสลีย์บอกเขา เดรโกพยักหน้าเห็นด้วย

“มาเถอะ ฉันกำลังจะไปทำงานที่กระทรวงฯ เธอไปกับฉันสิเดรโก ฉันจะพาเธอไปหาเฮอร์ไมโอนี่เอง”

“ครับ...”

เขาเอ่ยลามอลลี่ นางบอกว่าเขาสามารถมาเยี่ยมที่นี่ได้ทุกเมื่อ บ้านโพรงกระต่ายยินดีต้อนรับเสมอ เดรโกไม่แน่ใจว่ามอลลี่เอ่ยจากใจหรือเพียงแค่มารยาท เพราะเขารู้ดีว่าครองครัวของเขาและครอบครัววิสลีย์นั้นไม่ถูกกันมาตั้งแต่ไหนแต่ไร เดรโกไม่สนใจหาคำตอบนั้น เขาก้าวเดินตามนายวิสลีย์ออกไปอย่างเงียบเชียบ...

 

 

 

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ กระทรวงเวทมนตร์

 

ตลอดการเดินทางเดรโกไม่ได้พยามที่จะสนทนากับอาเธอร์เท่าไหร่นัก เขาทั้งคู่สงวนท่าทีซึ่งอาจเป็นเพราะบิดาของเขาที่ค่อยกลั่นแกล้งและดูถูกครอบครัวนี้มาโดยตลอด เดรโกรู้ดีว่าอาเธอร์นั้นเป็นหัวหน้าครอบครัวที่หลงใหลไปกับการสะสมปลั๊กไฟของพวกมักเกิ้ล อาเธอร์ทำงานเป็นหัวหน้ากองการใช้สิ่งประดิษฐ์ของมักเกิ้ลในทางที่ผิด ซึ่งเขาพอจะเข้าใจแล้วว่าเหตุใดครอบครัวพ่อมดที่มาจากยี่สิบแปดสกุลอย่างวีสลีย์ถึงได้ยากจนนัก นั่นเพราะอาเธอร์เป็นผู้หารายได้เพียงคนเดียว ในขณะที่พวกเขาดันมีลูกมากถึงเจ็ดคน บ้านโพรงกระต่ายเล็กแคบอย่างที่เดรโกจินตนาการไว้ แต่กระนั้นสิ่งที่ต่างออกไปทำให้เขามองครอบครัววีสลีย์ในแง่ที่ดีขึ้นก็เห็นจะเป็นบรรยากาศที่อบอุ่น และความสุขของครอบครัว พวกพี่น้องผมแดงรักและดูแลกัน พวกเขาเติบโตมาอย่างปกติสุขแม้จะต้องใช้ขอมือสองตกทอดต่อกันมาและไม่ได้มีเสื้อคลุมราคาแพงก็ตามที...

“สวัสดีค่ะอาเธอร์” เสียงหวานคุ้นหูดังขึ้น “มัลฟอย...โอเมอร์ลินนายมาได้ไงเนี่ย”

“ไงเฮอร์ไมโอนี่” อาเธอร์ยิ้ม เขาอดเสียดายที่คิดว่าจะมีลูกสะใภ้จากครอบครัวมักเกิ้ลอย่างหญิงสาวนิสัยดีตรงหน้าไปไม่ได้

“เกรนเจอร์...”

“อ๋อใช่...เดรโกเค้ามาหาหนูที่บ้านโพรงกระต่ายเมื่อเช้า...รอนบอกว่าหนูมาที่กระทรวง ฉันก็เลยอาสาพาเขามา”

เฮอร์ไมโอนี่เบิกตากว้าง

“พวกเธอเจอกันแล้ว...ฉันไปทำงานก่อนนะ เดี๋ยวจะสายเอา เธอก็รู้กฎแปลก ๆ จ้องแต่จะหักเงินเดือนฉันอยู่”

อาเฮอร์ขยิบตาให้เดรโก เขายิ้มบาง ๆ แตะไหล่เฮอร์ไมโอนี่ ก่อนจะเดินหายไปตามเส้นทางที่เขาคุ้นเคยมาหลายสิบปี

“เมอร์ลินเป็นพยาน...นายไปบ้านโพรงกระต่ายเนี่ยนะ!”

เขายักไหล่ มองดูสีหน้าเหลือเชื่อจนเกินพอดีของหญิงสาว

“ก็...ฉันไม่รู้จะหาเธอได้ที่ไหน เธอไม่ได้บอกอะไรไว้เลยนิ”

“อาฮะ...นี่แล้วนายมีอะไรหรือเปล่า” เธอถามเขา ใบหน้าของเดรโกดูสีเซียวกว่าปกติ เขาส่ายหน้าหลบสายตาเธอ “...เอางี้ เดี๋ยวฉันไปยื่นเอกสารก่อน นายรออยู่ตรงนี้นะ เดี๋ยวฉันมา”

“ไม่เป็นไรฉันไปกับเธอด้วย”

“แน่ใจนะ...”

หญิงสาวหรี่ตา เธอรู้ดีว่าเดรโก มัลฟอยเป็นพวกความอดทนต่ำ ไม่สามารถยืนรออะไรนาน ๆ ได้ แต่เมื่อเห็นเขาพยักหน้า หญิงสาวจึงปล่อยให้เขาเดินเคียงข้างเธอมา เฮอร์ไมโอนี่เดินไปตามทางที่เธอเพิ่งได้รับแจ้งจากเจ้าหน้าที่สาวรายหนึ่ง หญิงสาวกระจับแฟ้มเอกสารไว้มั่น เธอจะต้องได้งานนี้ อย่างน้อย ๆ ก็เพื่อปากท้องที่มากกว่าหนึ่งแล้ว...

“ฉันดูเป็นไง...”

“ประหม่า...” เดรโกหรี่ตามองดูใบหน้าหวานที่ตื่นตระหนก

“ไม่ใช่...ฉันดูเป็นไง” เฮอร์ไมโอรี่ส่ายหน้า มือน้อย ๆ ไล่จากหัวลงไปจนสุดมือ เดรโกกวาดตามอง หญิงสาวม้วนผมสีน้ำตาลหยักเป็นมวยต่ำ เธอแต่งหน้าบาง ๆ หญิงสาวสวมเสื้อคลุมสีเทากับกระโปรงเข้าชุดกันยาวครึ่งน่อง

“เธอดู....” เฮอร์ไมโอนี่จ้องปากเรียวของคนตรงหน้าที่ทำเป็นใช้ความคิดหนัก “...เหมือนบรรณารักษ์คงแก่เรียน”

“เมอร์ลินเป็นพยาน!” เฮอร์ไมโอนี่หัวเสีย

“ฉันล้อเล่น...เธอดูดีแล้วไปเถอะ ฉันจะยืนรอ”

เขาดันหลังเธอเบา ๆ หญิงสาวย่นหน้า ลอบสูดหายใจเข้าเต็มปอด ก่อนจะตรงเข้าไปยังช่องสี่เหลี่ยมที่เปิดอยู่ตรงหน้า เดรโกส่ายหน้าเบา ๆ ให้เธอ เขาจำได้ว่าเฮอร์ไมโอนี่เป็นเด็กหญิงที่มีความมั่นใจจนเกินร้อยเสียจนเขาอดหมั่นไส้ไม่ได้ เธอทำตัวรู้ดี และอวดเก่งมาตลอด เขาเกลียดการยกมือสุดแขนในทุกคาบเรียนของเธออย่างกับอะไรดี แต่มาวันนี้ วันที่เธอจบออกมา เฮอร์ไมโอนี่กลับกลายเป็นหญิงสาวที่ตกอยู่ภายใต้ความประหม่าเข้าเสียได้...

ไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำ...

หญิงสาวกลับเดินคอตกกลับมา ใบหน้าหวานซีดเซียวหากแต่ขอบตาแดงก่ำ เธอสูดน้ำมูกพลางเหยียดยิ้มให้เขา

“ปีศาจสิ...เธอทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ นี่มันเรื่องอะไรเนี่ย!”

เธอยักไหล่ พลางถอนหายใจยาว

“มันจบแล้ว...กลับกันเถอะ”

“เดี๋ยว!!” เขาขวางเธอไว้ “หมายความว่าไง ฉันไม่เข้าใจ!”

“ก็หมายความว่าฉัน...” เธอจ้องหน้าเขาด้วยความปวดร้าว เฮอร์ไมโอนี่นึกสมเพศตัวเองขึ้นมา

“ไม่ได้งานในกระทรวงแล้วน่ะสิ”

“หมายความว่าไง!” เขาตกใจ “ไหนจดหมายเฮ็งซวยนั่นรับประกันแล้วไง เราจดทะเบียนกันแล้ววนะ!”

“ฉันก็ไม่รู้...หล่อนปฏิเสธอย่างเดียว ไม่แม้แต่จะรับเอกสารด้วยซ้ำ”

“ฉันไม่ยอม!”

“นี่มัลฟอยนายจะทำอะไรน่ะ ไปกันเถอะ!!”

เธอรั้งแขนไว้ด้วยความตกใจเมื่อชายหนุ่มผมบลอนด์กลับไม่ยอมฟังเสียงเขาเดินตรงไปอย่างรวดเร็วจนทำให้เธอต้องรีบวิ่งตามไป เดรโกเปิดประตูเข้าไปอย่างรวดเร็ว เขาตรงไปที่โต๊ะทำงานไม้เก่า ๆ มีเจ้าหน้าที่สาวนั่งทำงานอยู่ เธอตกใจสุดขีดจนเผลอทำขวดหมึกล่น

“ว้าย...คุณเข้ามาได้อย่างไรคะ ห้ามคนนอกเข้ามานะคะ!”

“ฉันต้องการเหตุผล!”

เขาเสียงดัง เฮอร์ไมโอนี่หน้าตื่นพยายามขอโทษเจ้าหน้าที่สาว หากแต่เดรโกกลับบอกให้เธอเงียบ เขาฉวยแฟ้มในมือหญิงสาว โยนโครมตรงหน้าโต๊ะ เจ้าหน้าที่ผมดำผงะหงายหลังด้วยความตกใจ

“ภรรยาผมบอกว่าคุณไม่แม้แต่จะรับเอกสารด้วยซ้ำ!” น้ำเสียงเย็นเฉียบของเขาทำเอาเฮอร์ไมโอนี่ลอบกลืนน้ำลาย ยิ่งไปกว่านั้นใจเธออดที่จะใจเต้นไม่ได้ที่เขาเรียกเธอว่าภรรยา

“อะเออคือ...”

“ทำไมคุณถึงไม่รับเอกสารเธอ...นี่คือทุกอย่างตามที่จดหมายร้องขอ ทำไมเธอถึงไม่ได้งานนี้!”

“อะเออคือ คุณมัลฟอยคะ...”

เจ้าหน้าที่สาวละล่ำละลักด้วยความตกใจ หล่อนรู้ดีว่าชายผมบลอนด์ตรงหน้าเป็นใคร และหญิงสาวข้างกายเป็น นั่นจึงเป็นเหตุผลที่หล่อนไม่สามารถรับเอกสารได้

“คือ...”

“คือะไร!!”

“มะมี...คำสั่งจากเบื้องบน ระรับงับการรับเข้าทำงานของคุณนายมัลฟอยค่ะ!”

“ปีศาจสิ!!”

“ว้าย!!!”

เดรโกตบโต๊ะดังปั้ง ชายหนุ่มหลับตาสมองของเขากำลังประมวลผล ดวงตาของเฮอร์ไมโอนี่เบิกกว้าง เธองุนงง แต่เดรโกรู้ได้ทันทีว่าเพราะอะไร เขาเสียเวลาเปล่าที่จะทวงคืนสิทธิ์ในการเข้าทำงานให้เฮอร์ไมโอนี่ ชายหนุ่มสบถอย่างหยาบคายออกมา เขาหัวเสียอย่างที่สุด เดรโกจับแขนเฮอร์ไมโอนี่ออกมาจากห้องอย่างรวดเร็ว

แต่วินาทีที่พวกเขาออกมา ชายหนุ่มรับรู้ได้ถึงสายตาที่จ้องมองมา เขามองตรงไปยังฝั่งตรงข้ามของอาคาร ใจของเดรโกเต้นแรง กล้ามเนื้อทุกส่วนกระตุกเกรง เขามองเห็นดวงตาสีซีดเฉยชาที่จ้องมองเขานิ่ง ใบหน้าที่เขาถอดแบบมาเหยียดยิ้มเยาะที่มุมปาก

“พ่อ...”

เขาเอ่ยออกมาเสียงเย็น เฮอร์ไมโอนี่จ้องมองใบหน้าของเดรโกอย่างไม่เข้าใจ เธอเห็นเม็ดเหงื่อผุดอยู่บนใบหน้าคมคาย

ลูเซียสยืนจ้องลูกชายคนเดียวของเขานิ่ง เขากุมไม้เท้ารูปงูแน่นอันเป็นปกตินิสัย เขากำลังประเมินลูกชายที่อยู่ฝั่งตรงข้ามของอาคาร กระทรวงฯเป็นที่ที่ตระกูลมัลฟอยกุมอำนาจมายาวนาน เขามีสิทธิ์ชี้เป็นชี้ตายหน้าที่การงานของลูกชายนอกคอก และเขามีสิทธิ์ที่จะไม่รับนังเด็กเลือดสีโคลนเข้าทำงานเช่นกัน!

“ไปจากที่นี่กันเถอะ...”

เดรโกเม้นปากเป็นเส้นตรง เขาเป็นฝ่ายละสายตาจากบิดาด้วยหัวใจที่บีบรัด ชายหนุ่มเผลอคว้าต้นแขนของหญิงสาว กระชากเธอเดินตามเขาออกไปอย่างรวดเร็วโดยที่เขาไม่ยอมพูดอะไรออกมาสักคำเดียว...

“นี่....” เฮอร์ไมโอนี่ร้องขึ้นหลังจากที่เธอต้องรีบจ้ำตามเดรโกให้ทัน พวกเขาเดินออกมาห่างจากกระทรวงพอสมควรทีเดียว “...ปล่อยฉันได้แล้วมัลฟอย ฉันเจ็บนะ!”

เสียงหวานประท้วงดังทำให้เขาได้สติ เดรโกหยุดเดินและรีบปล่อยมือจากแขนบอบบาง หญิงสาวใช้มืออีกข้างนวดคลึงไปมาเพื่อคลายความเจ็บปวด

“ฉันไม่ได้ตั้งใจ....” เขาขมวดคิ้ว เอ่ยออกมาในที่สุด

“ช่างเถอะ...มานี่สิ แถวนี้ถิ่นฉันน่ะ”

เฮอร์ไมโอนี่พยักหน้าให้เดรโกเดินตามเธอมา เขาเงียบลงอย่างเห็นได้ชัด หญิงสาวฉลาดพอที่จะรู้ว่าคงมีเรื่องไม่ดีบางอย่างเกิดขึ้นแน่ อากาศวันนี้ค่อนข้างเย็นกว่าทุกวันจนเธอต้องซุกมือไว้ในเสื้อคลุมพลางเดินลัดเลาะตัดถนนและเดินตัดไปเพียงสองบล็อกก็ถึงสวนสาธารณะเล็ก ๆ ที่แทรกอยู่กลางเมืองอันเป็นจุดหมาย เธอเดินนำเขาไปยังชิงช้าเก่า ๆ หญิงสาวนั่งลง โดยพยักหน้าให้เขานั่งที่ชิงช้าตัวถัดไปจากเธอ

“ขอโทษด้วยเรื่องงาน...ฉันช่วยเธอไม่ได้แล้วล่ะ...”

หญิงสาวสังเกตว่าเขากำโซ่ชิงช้าแน่นเสียจนนิ้วยาวทั้งห้าขาวซีด เขาพูดคำขอโทษออกมาได้ง่ายดายผิดจากแต่ก่อนทีเดียว เฮอร์ไมโอนี่ดีใจที่อย่างน้อยเดรโก มัลฟอยโตขึ้นเยอะ ไม่เจ้าอารมณ์ และใจร้ายเหมือนแต่ก่อน

“ไม่เป็นไรหรอกน่า...” เธอทำเสียงร่าเริง แม้ว่าลึก ๆ แล้วเธอเองก็เสียใจมากก็ตาม แต่เฮอร์ไมโอนี่ไม่อยากซ้ำเติมให้ทุกอย่างแย่ลงไปกว่านี้

“พ่อไล่ฉันออกจากบ้าน...”

เขาเอ่ยออกมาในที่สุด เฮอร์ไมโอนี่ตกใจ

“เมอร์ลิน! นายว่าอะไรนะ”

“ฉันบอกเขาน่ะ” เดรโกเค้นเสียง “...ว่าฉันแต่งงานกับกรีนกราสไม่ได้ เพราะฉันจดทะเบียนกับเธอ และทำเธอท้อง”

“มัลฟอย! นายบอกพ่อนายเนี่ยนะ...ไหนว่าเราคุยกันว่าจะทำเรื่องนี้เงียบ ๆ โดยไม่ให้พ่อแม่นายรู้เรื่องน่ะ”

หญิงสาวอยากจะเป็นลม เธอไม่แปลกใจเลยว่าทำไมลูเซียสถึงไล่เขาออกจากบ้าน เพราะเขาไม่มีทางรับได้แน่นอน เธอเป็นมักเกิ้ลโดยแท้เยี่ยงนี้ ตระกูลใหญ่ไม่มีทางต้อนรับเธออย่างไม่ต้องสงสัย

“เป็นเพราะพ่อฉันนั่นแหละ...เขาใช้เส้นสายเสมอ เขาไม่มีทางยอมให้เธอ หรือแม้แต่ฉันได้งานในกระทรวงฯแน่ พ่อต้องการจะลงโทษที่ฉันทำเขาไว้เจ็บแสบ!”

เฮอร์ไมโอนี่ลุกขึ้นเดินไปตรงหน้าชายหนุ่ม มือน้อย ๆ วางบนไหล่เขาไว้

“นี่...ครอบครัวนายรักนายมาก พ่อนายไม่มีทางโกรธนายตลอดไปหรอกนะ ไหน ๆ ก็ตกงานแล้ว เราไปหย่ากันก็ได้นิ ฉันว่าทางออกนี้แหละดีที่สุด พ่อนายต้องยกโทษให้นายแน่นอนมัลฟอย”

ชายหนุ่มเงยหน้ามอง เฮอร์ไมโอนี่ส่งยิ้มอบอุ่นให้เขา ดวงตาทั้งคู่สบกันนิ่งอยู่พักใหญ่ เขาไม่อยากอธิบายต่อว่าเขาอึดอัดใจแค่ไหนกับการที่ต้องอยู่ใต้อำนาจของลูเซียส หรือแม้กระทั่งเขายอมตกระกำลำบากดีกว่าจะต้องมาถูกจับแต่งงาน และทนทรมานไปทั้งชีวิตกับคนที่เขาไม่ได้รัก เขาอยากลองสู้ไปให้ถึงที่สุด สู้ให้พ่อเขาได้รู้ว่าคนอย่างเขาก็เมื่อไม่มีพ่อค่อยคุ้มกัน เขาจะสามารถยืนหยัดได้ด้วยตนเอง

“ไม่หรอก ฉันไม่ยอมหย่าให้เธอหรอก นอกเสียจากว่าเธอจะไม่อยากแต่งงานกับฉันแล้วเมื่อรู้ว่าตอนนี้ฉันไม่มีคฤหาสน์ ไม่มีงาน ไม่มีเงินเลยน่ะ”

“ไม่ตลกนะมัลฟอย” เธอเห็นเขายิ้มที่มุมปาก จนเธอหัวเราะออกมา “ทำเป็นพูดเล่นไปได้”

“ฉันไม่ได้ไร้ความรับผิดชอบนะเกรนเจอร์”

“ฉันไม่ได้คิดแบบนั้นหรอกมัลฟอย...เรื่องนี้มันมีทางออกที่ดีกว่านี้ ถ้าเราหย่ากันทุกอย่างก็จบ นายจะยังคงได้ทุกอย่างที่สมควรจะได้ ฉันไม่เป็นอะไรเลยจริง ๆ นะ...ไม่ว่าจะเรื่องลูก หรือเรื่องงาน พวกเรากริฟฟินดอร์มีความกล้ากว่าที่นายรู้”

เขาถอนหายใจ ชายหนุ่มรู้ดีว่าเฮอร์ไมโอนี่ไม่ใช่คนที่จ้องจะเอาเปรียบใคร เธอเป็นคนจิตใจดี และยอมรับความจริง แถมยังอึดเสียจนผู้ชายอกสามศอกอย่างเขาต้องทึ่ง นี่คือสิ่งที่เขาชอบในตัวเธอ

“เราลงเรือลำเดียวกันแล้วเกรนเจอร์ จะไม่ลองพายไปด้วยกันสักตั้งหรอ” เขามองหน้าเธอ ดวงตาสีซีดฉายแววจริงจังจนเธอใจเต้นตาม “...อย่างน้อยฉันจะอยู่เป็นเพื่อนเธอจนกว่าเธอจะท้องโตเดินไปไหนลำบากเลยน่ะ”

“ตาบ้าเอ้ย...” เธอหลบสายตาด้วยความรู้สึกแปลก ๆ เฮอร์ไมโอนี่เสียใจที่ไม่ได้งานที่เธอคาดหวัง แต่เธอหัวใจเธอกลับไม่รู้สึกเคว้งคว้างอย่างที่ควรจะเป็น...

“เอาไงก็เอางั้นก็แล้วกัน”

“ดี...”

“...นี่ งั้นเราก็คงได้ฤกษ์สงบศึกกันแล้วนะ นายเรียกฉันว่า เฮอร์ไมโอนี่ เถอะ ส่วนฉันจะเรียกนาย เดรโก

หญิงสาวยิ้มยื่นมือให้คนตัวสูงตรงหน้า เดรโกจับมือเธอแน่น

“ต่อแต่นี่ไปเราจะเป็นเพื่อนกันแล้วนะ...”

เฮอร์ไมโอนี่ยิ้มด้วยความรู้สึกยินดี เธอออกแรงฉุดเขาขึ้นมาจากชิงช้า แต่มันรวดเร็วจนเธอเกือบหงายท้อง ดีที่ชายหนุ่มคว้าเธอไว้ เฮอร์ไมโอนี่กอดลำตัวเขาไว้แน่นด้วยความโล่งอก เดรโกส่งสายตาดุให้คนไม่รู้จักระมัดระวังจนหญิงสาวหัวเราะแก้เก้อ

“ฉันไม่ได้ตั้งใจจำทำเธอตกงานนะ...” เขาเอ่ยย้ำอีกครั้งด้วยความรู้สึกผิด หากแต่หญิงสาวกลับโบกมือ

“ช่างมันเถอะน่า...นายก็รู้ว่าฉันเป็นนักเรียนดีเด่นที่คะแนนสูงสุดในรุ่น ฉันน่าจะหางานได้ไม่ยากหรอกจริงไหม”

“หลงตัวเอง...จริง ๆ ฉันว่ามันเป็นเพราะชุดเชย ๆ ของเธอมากกว่า”

“นี่...มากไปหน่อยนะ”

“อย่างน้อย ฉันว่ากระโปรงมันควรจะสั้นกว่านี่สักสามนิ้วนะถ้าเธอไม่อยากดูเป็นคุณป้าในห้องสมุด หรือพวกคงแก่เรียน เชื่อฉันสิ รสนิยมฉันดีกว่าเธอมาตั้งแต่ไหนแต่ไร”

“นี่เดรโก ไหนว่าเราจะเลิกตีกันแล้วไง!” หญิงสาวกระพริบตาปริบ ๆ เธอเริ่มเสียความมั่นใจเข้าให้เสียแล้ว

เขาไม่ตอบ แต่ส่งยิ้มบาง ๆ ให้แก่เธอ “แต่เธอก็เหมือนกัน...เธอทำให้ฉันโดนไล่ออกจากคฤหาสน์ เธอต้องรับผิดชอบ โดยการให้ฉันอยู่ด้วยเข้าใจไหมเฮอร์ไมโอนี่”

หญิงสาวตาโต เขาเรียกชื่อเธอมันช่างฟังดูจั๊กจี้พิกล แถมเมื่อคิดได้ว่ายังต้องมีชายผมบลอนด์ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับเธออีกยิ่งแล้วใหญ่ เขารบเร้าเอาคำตอบจนเธอต้องตอบรับเขาไปอย่างเสียไม่ได้ เฮอร์ไมโอนี่คิดว่าอย่างน้อยพวกเขาก็จดทะเบียนกันอย่างถูกต้อง แม้สถานะปัจจุบันจะยังเพิ่งขยับมาเป็นเพื่อนก็ตามที

“ก็ได้...”

“นี่มัล-” เธอลืมตัว “เดรโก ไหน ๆ ตอนนี้เราทั้งคู่ก็ยังว่างงาน แล้วก็มีเวลาอีกเยอะ นายจะโอเคไหมถ้าฉันจะพานายไปพบพ่อกับแม่ฉันน่ะ...คือตั้งแต่เกิดเรื่อง ฉันเครียดมากเลยว่าจะบอกท่านยังไงดี แต่ในเมื่อเราจดทะเบียนกันแล้ว อย่างน้อย ๆ นายก็น่าจะไปเจอท่านนะ ถ้านายไม่รังเกียจ...”

“ไปสิ...” เขาตอบรับเรียบง่าย หญิงสาวยิ้มกว้าง ตาเปล่งประกายระยับ

“ขอบคุณนะเดรโก” เธอร้องเสียงหวาน “...งั้นเราไปกันเลยไหม”

“เดี๋ยวนะ เธอจะหายตัวตรงนี้หรือไง” เขาขมวดคิ้ว หากแต่หญิงสาวส่ายหน้า

“ใครบอกเราจะเดินไป บ้านพ่อกับแม่ฉันอยู่บล็อกถัดไปนะ...บอกแล้วไงว่าแถวนี้น่ะถิ่นฉันเอง ตามมาสิเดรโก เร็วเข้า ข้างนอกนี่เริ่มหนาวแล้ว”

 

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ hermione x draco fanart

 

 

Talk.

 

ในความสงสาร ก็มีความรู้สึกว่าอบอุ่น

สถานะของคู่นี้คือ เริ่มจากเพื่อนกันก่อนนะคะ แต่ดูท่าว่าน่าจะมีคนคิดไม่ซื่อหรอกเนาะ

แฮะๆ ช่วงนี้พบปะแทบครบทุกตระกูลแล้วเนาะ

เดี๋ยวเฮอร์จะพาลูกเขยไปไหว้แม่แล้ว อิอิอิอิอิอิอิอิ

ทุกคนคิดว่าไงบ้างคะ พวกเขาจะโตหน่อยยน้าอาจจะไม่ชินเหมือนตอนเด็ก ๆ มั้ยคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 191 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

639 ความคิดเห็น

  1. #604 bemymemory (@Ppbiggerduck) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 21:21
    เดรโกเฮอร์มี่สู้ๆ !
    #604
    0
  2. #428 emmusic (@emmusic) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 11:02
    ลูเซียสจะเป็นมั้ยปู่อ่ะ! จะเป็นมั้ย! (╯‵□′)╯︵┴─┴
    #428
    0
  3. #379 TaejiiYourx (@TaejiiYourx) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 20:30
    น่ารักมากๆเลย งือ
    #379
    0
  4. วันที่ 26 เมษายน 2563 / 22:15

    ลูเซียสถ้าเปียสคลอดอย่ามาให้เปียสเรียกว่าปู่นะยะ!

    #300
    0
  5. #226 ชื่อ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 16:18

    อ่าาาขอตบลูเซียสได้ไหมมมหนูหมันไสมันนนนน

    #226
    0
  6. #167 sabinadeen (@sabinadeen) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 19:44
    มันต้องอย่างนี้สิว่าที่คุณพ่อเลือกสิ่งที่ถูกต้องที่สุดแล้วลูกจะเป็นพลังให้คุณเองป๋าเดรก
    #167
    0
  7. #70 Jnn (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 มีนาคม 2563 / 03:12

    น่ารักมากๆเลยค่ะ อยากรู้แล้วว่าถ้าพ่อตาแม่ยายพบลูกเขยจะเป็นยังไงงงง

    #70
    0
  8. #69 missrenbow (@missrenbow) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 มีนาคม 2563 / 00:05
    ชอบตรงเดรกมีความรับผิดชอบดีมากเลย // อยากเห็นเดรกเห่อลูกจังงง
    #69
    0
  9. #68 Mickey1603 (@Mickey1603) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 มีนาคม 2563 / 13:41

    อบอุ่นหัวใจมากเลย ต่อให้อุปสรรคจะใหญ่สักแค่ไหน แต่ถ้ามีคนที่พร้อมจะอยู่ข้างๆจับมือกันฝ่ายมันไปแค่นี้ก็ดีที่สุดแล้ว เดรโกโตเป็นผู้ใหญ่(ที่ดี)ขึ้นมากเลย ยอมทะเลาะกับที่บ้าน เพราะ เลือกลูกที่กำลังจะเกิด มากกว่าอำนาจที่แลกมาด้วยความสุขทั้งชีวิต ใจนายหล่อมาก ภูมิใจในตัวเดรโกและเฮอร์ไมโอนี่มากที่มีความรับผิดชอบขนาดนี้ ไรท์บรรยายได้เห็นภาพ มีความสมจริงมาก ใช้คำพูดได้ดีเลย อ่านเพลิน ไม่ติดขัดเลย เริดมาก สู้ๆนะคะ ไรท์
    #68
    0
  10. #67 MewMuseHp (@MewMuse007) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 มีนาคม 2563 / 12:41
    น่ารักกกก อ่านไปยิ้มตามไปป
    #67
    0
  11. #66 PuasePG (@ieeeeeee) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 มีนาคม 2563 / 06:42

    เพื่อนก็ได้ เพราะเราก็รู้กันอยู่แล้วว่าสุดท้ายพวกเค้าก็หนีกันไม่พ้น 555555555

    #66
    0
  12. #65 Jinny1998 (@Jinny1998) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 22:10
    นึกถึงโมเม้นต์สวีทที่กำลังจะเกิด อิอิ
    #65
    0
  13. #64 parmin (@parmin) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 21:39
    เดรโกดูโตขึ้นมาก
    #64
    0
  14. #63 Paris.tea (@P0857596515) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 21:31
    อบอุ่นใจวาบๆ เลยจ้ะแม่ มาบ่อยๆ ให้หายคิดถึงนะคะไรท์~
    #63
    0
  15. #62 monkey' (@bamboosaza) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 21:03
    อยู่หอนอนอ่านนิยาย555555 ไรท์เตอร์มาอัพบ่อยๆนะคะ ดูแลสุขภาพด้วยค่ะ
    สู้ๆนะคะ เป็นกำลังใจให้💕💕💕💕
    #62
    0
  16. #61 Jet Lag (เจ็ทแลค) (@YanantaniyaExol) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 20:52
    ขอเเค่จับมือกันเชื่อมั่นในกันเเละกัน ก็พอเเล้ว
    #61
    0
  17. #60 juliet! !! (@juliet1992) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 18:03

    ทุกคนนน เราเพิ่งลงตอนใหม่ มาอ่านกันเร็วมากกเลยค่าาาาา งุยยย ขอบคุณนะคะ ที่มาเม้น และกดหัวใจให้กันเสมอ ๆ ดูแลสุขภาพกันด้วยนะคะ อากาศก็แย่ ไวรัสก็กลัว อยู่บ้านนอนอ่านนิยายกันเถอะค่ะ ^^

    #60
    0
  18. #59 AsdfFds (@AsdfFds) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 17:01
    อัพเร็วๆน่ะคะอยากอ่านนน~
    #59
    0
  19. #58 301044 (@301044) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 16:44
    คิดถึงไรท์มากๆเลยเราเข้ามาดูในนี้ทุกวันว่าไรท์มาอัพไหม55555 ทั้งสองคนต้องผ่านไปได้แน่นอน เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ
    #58
    0
  20. #57 HARESJ (@haresj14) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 16:19
    หวังว่าสักวันลูเซียสจะยอมมองทุกอย่างให้กว้างขึ้น แล้วก็เปิดรับทั้งสองคนให้มากกว้านี้น้า อยากรู้ปล้วว่าพี่เดรกจะไปทำงานอะไรรร
    #57
    0
  21. #56 Angels cry (@junelove-sakusa) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 16:05

    ว่าแล้ว ลูเซียสต้องเล่นไม่ซื่อแน่ ๆ แต่ในความโหดร้ายก็ยังมีความอบอุ่นอยู่นะ เดรกต้องได้ซึบซับมันจากหนูเฮอร์และครอบครัววสิลีย์แน่ ๆ

    สู้ๆ มันอบอุ่นหัวใจที่ยังมีคนอยู่ข้าง ๆ ยามเราลำบาก ชอบมากค่ะ รอตอนต่อไปอยู่น้าาา

    #56
    0
  22. #55 Fran Melody (@melody-fran) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 15:59
    ฮือออ อยากกดหัวใจให้อีกดวง มันดีย์มากกกก ชอบความสัมพันธ์แบบนี้ประคับประคองกัน ถึงยังไม่ใช่ความรักแต่เป็นความเข้าใจ แค่ในเวลานี้ก็พอแล้ว เป็นกำลังใจให้ไรท์ค่า
    #55
    0
  23. #54 seulchimx298 (@soojung_0808) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 15:54
    รอนะคะ คอยติดตามมมม
    #54
    0
  24. #53 Eemiii (@Inntraawa__3125) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 15:52
    ชอบความสัมพันธ์แบบนี้จังเยยย ปล.เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ💗
    #53
    0