(Draco x Hermione)Young mother

ตอนที่ 4 : บทที่ 2 การตัดสินใจของมัลฟอย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,062
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 208 ครั้ง
    11 มี.ค. 63

บทที่ 2 การตัดสินใจของมัลฟอย

 

“เมอร์รินเป็นพยาน....ฉันจะบอกเขาอย่างไรดี!”

เสียงฝีเท้าของเดรโก มัลฟอยค่อนข้างเบา แต่กระนั้นก็ยังคงดังแจ่มจัดอยู่ในหัวสมองของเฮอร์ไมโอนี่ หญิงสาวหมุนถ้วยกระเบื้องเคลือบในมือจนเครื่องดื่มกระฉอกเลอะโต๊ะ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด 

“วิสลีย์น้อย...เกรนเจอร์” 

เขาเอ่ยทักเสียงเย็นเช่นเดียวกับใบหน้าของชายหนุ่มที่เคร่งขรึมราบเรียบและเฉยชา สองสาวพยักหน้าให้เขา เดรโกสั่งกาแฟจากบริกรสาว ก่อนจะทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ตรงข้ามเฮอร์ไมโอนี่ หญิงสาวเหลือบตามองเขาแค่เพียงชั่วครู่ ก่อนจะก้มต่ำมองกระดาษในมือที่เขาเองก็ไม่รู้ว่าคือสิ่งใด

“พวกเธอบอกว่ามีเรื่องสำคัญ” 

เขาเอ่ยออกมา สองสาวลอบกลืนน้ำลายลงคอ จินนี่เคยคิดว่ามันจะง่ายกว่านี้ เธอเป็นสาวใจกล้า แต่เรื่องนี้มันละเอียดอ่อนโดยเฉพาะเมื่อเดรโก มัลฟอยมาอยู่ตรงหน้า สาวผมแดงก็รับรู้ได้ถึงแรงกดดัน เธอกระแอมออกมา

“ฉันว่า...ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อน พี่สองคนคุยกันไปก่อนนะ” 

เฮอร์ไมโอนี่พยักหน้า จินนี่เอื้อมมือมาจับไหล่เธอ เมื่อจินนี่จากไป ทั้งสองจึงตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง เฮอร์ไมโอนี่นึกขอบคุณที่จินนี่เป็นคนเลือกร้านกาแฟของมักเกิ้ล เป็นร้านที่เงียบและไม่สะดุดตาเท่าไหร่ พวกเธอนั่งอยู่ในมุมที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัวทีเดียว

“ว่าไงเกรนเจอร์...” 

เขาเอ่ยถามด้วยความหงุดหงิดใจเล็กน้อย เดรโกรับรู้ได้ถึงความตึงเครียด เขาเห็นเธอเม้มปากเป็นเส้นตรง มันมักเป็นอย่างนี้เสมอเวลาที่เธอใช้ความคิด มือน้อย ๆ บีบกระเบื้องจนนิ้วขาวซีด

“คือมัลฟอย ฉัน...” เสียงเธอหายไปในลำคอ หญิงสาวรอให้บริกรสาวเสิร์ฟกาแฟร้อน เธอพยักหน้าให้เขา ชายจิบกาแฟดำร้อน ๆ ในถ้วยพลางจ้องมองดูเธอ

“ฉัน...” เธออ้ำอึ้ง “...คือ เรามีปัญหา จากเรื่องคืนนั้น ที่เรา...คืนจบการศึกษา” 

เธอกระแอม เดรโกสังเกตได้ว่าขอบตาของหญิงสาวเริ่มแดงราวกับว่าเธออยากจะร้องไห้เต็มทน เขาเริ่มพอจะปะติประต่อเรื่องได้คร่าว ๆ เดรโกรู้ดีว่าเขามองโลกในแง่ลบ เขาหวังว่าสิ่งที่ร้ายแรงที่สุดในหัวจะไม่เกิดขึ้น!

“เรื่องที่เธอจะบอก...” เขาเอ่ยเสียงเย็นราบเรียบ “...อยู่ในกระดาษพวกนั้นหรือเปล่า”

เขาคิดว่าเธออาจจะไม่อยากพูดออกมา หญิงสาวพยักหน้า เธอสูดหายใจเข้าเต็มปอด เดรโกจ้องมองเธอนิ่ง เขาเป็นที่ไม่ชอบอ้อมค้อม และความอดทนในการรอต่ำ...

“ส่งมาสิ...” 

เขาเอื้อมมือไปรับกระดาษสองแผ่นที่หญิงสาวดันออกมาตรงหน้า เฮอร์ไมโอนี่รู้สึกเวียนหัว หูของเธออื้ออึงไปหมด เธอจ้องมองใบหน้าเขา สีหน้าของเดรโกราบเรียบเป็นปกติ แต่เธอรู้ดีถึงบรรยากาศกดดันรอบตัวนั้น เธอเห็นดวงตาสีซีดกวาดขึ้นลงไปมาสี่ห้าครั้ง เขาพลิกกระดาษแผ่นหลังกวาดสายตาวนเวียนสลับกับแผ่นแรก หญิงสาวเห็นเส้นเลือดบูดโปนอยู่ตามแขนแกร่ง

เดรโกเงยหน้ามอง ดวงตาของเฮอร์ไมโอนี่แดงก่ำ หยาดน้ำใส ๆ ไหลอาบแก้มหากแต่ไร้ซึ่งเสียงสะอื้น...

“ถ้าเธอไม่ว่าอะไร...” เขาเอ่ยขึ้นในที่สุดอย่างยากลำบาก “...ฉันขอตัวไปเข้าห้องน้ำ”

เขาลุกขึ้นโดยไม่รอให้เธอเอ่ยปาก เป็นจังหวะเดียวกันที่จินนี่เดินกลับเข้า เฮอร์ไมโอนี่กัดปากแน่น...

“มัลฟอยรู้แล้วใช่ไหม?”

จินนี่กระซิบถาม  เฮอร์ไมโอนี่พยักหน้าทั้งน้ำตา สองสาวมองตามแผ่นหลังแกร่งที่เดินไปอย่างรวดเร็ว เขาเดินเลยทางไปเข้าห้องน้ำ ร่างสูงใหญ่ออกไปจากร้าน ข้ามถนนไปยังสวนที่อยู่ตรงข้าม

เธอตั้งครรภ์!

ลูกของเขา....!

เธอตั้งครรภ์...กับเขา!

ไม่บ่อยนักที่เขาจะรู้สึกว่าหัวสมองมันอื้ออึงไปหมด ดวงตาของเขาพร่ามัว และความรู้สึกของเขาคือขาดอากาศ ชายหนุ่มทนนั่งอยู่ต่อไปไม่ได้ เขาไม่อยากเสียการควบคุมตัวเอง เขาต้องออกจากที่นั่นให้เร็วที่สุด เดรโกต้องการอากาศหายใจ เขาข้ามถนนมาที่สวนสาธารณะเล็ก ๆ ชายหนุ่มอ้าปากหอบสูดเอาอากาศราวกับเขากำลังจะจมน้ำ อากาศของลอนดอนตอนนี้เย็นจนหนาวสั่นแต่เขากลับรับรู้ได้ว่าฝ่ามือสองข้างนั้นชื้นเหงื่อ เขาหลับตาลง สิ่งเลวร้ายเกิดขึ้นจากความสนุกของเขาเอง เขาพลาดเองที่ไม่ป้องกันโดยที่เจตนา เฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์เป็นยายหนอนหนังสือไร้เดียงสา คืนนั้น...ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างบรรจงและตั้งใจ เธอบริสุทธิ์ผุดผ่องเสียจนเขาอยากจะสัมผัสอย่างลึกซึ้งไร้สิ่งใดป้องกัน ...

ปีศาจเอ้ย!

เขาสถบออกมา เขาพลาดเองที่ไม่รู้จักป้องกัน เฮอร์ไมโอนี่ไม่ใช่สาวเจนโลกที่รู้ดีว่าจะรับมือกับเรื่องแบบนี้อย่างไร เขาไม่คิดว่าเพียงคืนที่แสนโรแมนติกครั้งเดียวจะพลาดจนเปลี่ยนโลกทั้งใบของเขาไปได้...

เขาไม่คิด...!

งี่เง่าสิ้นดี!

ข้ออ้างไร้แก่นสารของเขาทำให้เดรโกโกรธตัวเองจนเลือดขึ้นหน้า เขาไม่คิดอย่างนั้นหรือ นั่นคือสิ่งที่พวกไร้ความรับผิดชอบทำกัน มือเรียวกำกระเป๋าเสื้อตัวนอกแน่น เขาอยากจะหยิบไม้กายาสิทธิ์ขึ้นระเบิดต้นไม้ใหญ่เบื้องหน้าให้กระจุย ระเบิดสวนโง่ ๆ นี่ให้เละ ให้เหมือนชีวิตที่ยุ่งเหยิงของเขา หากแต่เพราะพวกมักเกิ้ลที่เดินสวนไปมาทำให้ชายหนุ่มยั้งมือไว้  เขาสบถหยาบคายออกมา ใบหน้าแดงด้วยแรงอารมณ์ ชายหนุ่มมองไปมาเขาเห็นถังขยะเจ้ากรรมตั้งอยู่

“ไอ้บ้าเอ้ย!!”

เดรโกเตะโคมเข้าใส่เจ้าถังที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวเสียงดังลั่น กองขยะแตกกระจายไปทั่ว คนแถวนั้นเริ่มมอง บ้างสบถด่าเขา หากแต่ชายหนุ่มไม่สน เขาสมควรโดนด่า  เขาหายใจหอบพักใหญ่ มือเรียวเสยจัดแต่งทรงผมให้เข้าที่ ดวงตาสีฟ้าเต็มไปด้วยแรงอารมณ์

“ฉันจะให้แกแต่งงาน!”

“แกต้องทำตามคำสั่งฉัน!”

“เดรโก!!”

ใบหน้าของบิดาวนเวียนอยู่ในหัว เสียงของลูเซียสที่เอาแต่สั่งเขาตลอดเวลาทำให้เขาอยากจะอาเจียนออกมา เขากลัวบิดามาตั้งแต่เด็ก ทำทุกอย่างตามคำสั่งอย่าเคร่งคัด เขาเรียนรู้ที่จะเชื่อฟังคำสั่งเหล่านั้น เพราะนอกจากจะไม่ทำให้ถูกลงโทษแล้ว เดรโกยังจะได้รับทุกสิ่งทุกอย่างที่เหรียญทองกวาดซื้อได้ตามที่เขาต้องการเสมอ

“พ่อต้องฆ่าฉันแน่...”

พลันดวงตาสีซีดกลับฉายแววเย็นชา เขาหัวเราะให้กับความเฮ็งซวยนี้ เดรโกขยับปกเสื้อให้เรียบร้อย เขาสูดอากาศเข้าไปเต็มปอด เขาพร้อมจะเผชิญหน้ากับเรื่องนี้แล้ว!

“เผชิญหน้ากับความจริง...”

เดรโกเดินกลับเข้าไปในร้านกาแฟเล็ก ๆ เขาเห็นใบหน้าของเฮอร์ไมโอนี่ซีดเซียว แก้มนวลมีคราบน้ำตา จินนี่กุมมือเธอแน่น สองสาวมองหน้าเขา

“ฉันรู้ว่ามันเป็นเวลาที่ยากลำบาก” 

เฮอร์ไมโอนี่เอ่ยออกมาหลังจากที่ชายหนุ่มทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ เขาประสานมือไว้บนโต๊ะ ใบหน้าราบเรียบนั้นยากที่จะเดาออกว่าเขาคิดเช่นไร หากเป็นสมัยก่อนเธอคิดว่าเขาคงจะสาปพวกเธอแล้ว

“ฉันตัดสินใจแล้วมัลฟอย ฉันจะเก็บเด็กไว้เอง...” ใบหน้าของเธอฉาบไปด้วยความจริงจัง เฮอร์ไมโอนี่มองดูเขาเดินออกไป เตะถังขยะใบใหญ่ เขาเครียดอย่างรุนแรง ซึ่งเธอกับจินนี่รู้ดีว่ามันเป็นเรื่องใหญ่มากสำหรับพ่อมดในยี่สิบสกุลศักดิ์สิทธิ์อย่างเขา สองสาวเห็นพ้องต้องกัน ลืมไปเถอะกับการที่จะให้มัลฟอยรับผิดชอบเรื่องนี้ เธอเชื่อว่าเธอจะผ่านไปได้ด้วยตัวเอง 

“...และมันไม่แฟร์กับนาย ตระกูลนายไม่มีทางยอมรับได้แน่”

ชายหนุ่มพยักหน้า เฮอร์ไมโอนี่คิดว่าอย่างน้อยเขาก็ยอมรับ และรับฟัง เธอคาดไปถึงปฎิกิริยาที่เลวร้ายกว่านั้นของคนตรงหน้า

“เมื่อกี้ฉันปรึกษากับจินนี่” เธอหันมองหน้าสาวผมแดง “...ฉันคิดว่าอีกเจ็ดเดือนข้างหน้า เมื่อฉันคลอดลูกแล้วฉันอยากให้นายรับรองบุตร แค่รับรองเท่านั้นน่ะมัลฟอย นายไม่ต้องรับผิดชอบเรื่องใด ๆ ไม่ต้องรับผิดชอบฉันหรอก และฉันสัญญาว่าฉันกับลูกจะไม่ไปยุ่งเกี่ยวอะไรกับครอบครัวนาย ขอแค่ให้เขาได้รู้ว่าใครเป็นพ่อ-”

ชายหนุ่มยกมือขึ้นเป็นเชิงให้เธอหยุดพูด เฮอร์ไมโอนี่ขมวดคิ้ว

“เฮอร์ไมโอนี่ไม่ร้องขออะไรจากพี่เลยนะ พี่จะไม่รับฟังเธอหน่อยเลยหรอ” จินนี่ขัดใจ

“ไม่ใช่อย่างนั้น” เขาถอนใจ

“ฉันไม่เข้าใจ...”

“เธอคิดว่าฉันไร้ความรับผิดชอบขนาดนั้นหรือไง” เดรโกเอ่ยขึ้นบ้างสีหน้าของเขาหงุดหงิดใจแป็นที่สุด สองสาวจ้องหน้าเขานิ่ง “ฉันรู้อยู่แก่ใจว่าความผิดอีกครึ่งใหญ่มันมาจากฉัน”

“แต่...”

“ไม่แต่อะไรหรอกเกรนเจอร์...ฉันยอมรับว่าเรื่องนี้มันใหญ่ไปหน่อยกว่าที่ฉันคาด เอาเถอะมันถอยกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้อีกแล้ว เด็กนี่ก็ลูกฉันเหมือนกัน เพราะฉะนั้น เธอไม่ต้องกลัวว่าฉันจะไม่มีทางยอมรับหรอก”

เขาเอื้อมมือมาหยิบจดหมายตรงหน้า ชายหนุ่มกวาดตาอ่านย้ำไปมาอีกหลายรอบ

“ฉันจะจดทะเบียนกับเธอเอง”

“อะไรนะ!” 

หญิงสาวตกใจพอพอกับจินนี่ที่เผลอทำน้ำหกบนโต๊ะ

“เมอร์ลินเป็นพยาน...นายไม่ต้องทำแบบนี้ก็ได้!”

“ไม่นั่นดีมากเฮอร์ไมโอนี่...พี่บ้าไปแล้วหรือไง จะได้ไม่เสียงานไง”

“ไม่ ไม่ได้...มันมากไปมัลฟอย!” เธอไม่คาดหวังว่าเขาจะทำให้ถึงเพียงนี้ “มัลฟอย...ฉันยอมรับว่าเสียดายงานในกระทรวงฯ แต่ว่า...ฉันรู้ดีว่าตระกูลนายรักษาสายเลือดมาทุกช่วงอายุ เมอร์ลิน นายไม่ต้องทำแบบนี้เลย ฉันจะไม่บอกเรื่องนี้กับใครเลย นายต้องสืบสายเลือดบริสุทธิ์!”

“จนป่านนี้แล้วเกรนเจอร์” เขาเอ่ยเสียงเย็น “...ฉันไม่สนใจเรื่องเฮ็งซวยที่พ่อพยายามจะยัดเยียดแม่มดเลือดบริสุทธิ์ให้หรอกนะ อย่างน้อย ๆ ฉันก็เลือกที่จะตัดสินใจเรื่องนี้ด้วยตัวเอง”

“แม้ว่าจะถูกพ่อสาป!”

“ใช่ แม้ว่าพ่ออาจจะ ไม่สิเขาทำแน่!” 

เดรโกมั่นใจ พ่อเขาจะขับเขาออกจากตระกูลอย่างไม่ต้องสงสัย เขานึกสีหน้าบูดเบี้ยวของบิดาออก เดรโกรอที่จะเห็นภาพนั้นแทบไม่ไหว เขาเป็นลูกชายคนเดียว ถ้าพ่อเขาไล่เขาไป นั่นหมายความว่าลูเซียสก็จะไม่สามารถหาทายาทมาสืบสกุลได้อีก  เขาจะได้แก้แค้นความเจ็บช้ำที่โดนกดดันมาตลอด เขาอยากจะเสี่ยงดู เขากำลังจะเป็นพ่อของลูกในไม่ช้า เขาจะต้องปกป้องเด็กในท้องของเฮอร์ไมโอนี่ ทำในสิ่งที่บิดาของเขาไม่เคยทำ และเขาจะช่วยเธอรักษาหน้าที่การงานไว้ได้ เดรโกยอมแต่งงานกับเฮอร์ไมโอนี่ ดีกว่าถูกจับแต่งกับใครหน้าไหนที่เขาไม่แม้แต่จะเคยทำความรู้จัก!

“เราไปจดทะเบียนกันเถอะ”

“แต่...”

“เชื่อฉันสิ เธอได้หน้าที่การงานของเธอ!”

“ฉันไม่ต้องถูกจับแต่งงาน!”

“ลูกเราก็จะมีพ่อและแม่!”

เฮอร์ไมโอนี่กัดปากแน่น ใจของเธอเต้นแรง เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเดรโก มัลฟอยที่แสนร้ายกาจจะเป็นผู้ชายที่ยอมเสียสละชื่อเสียง และลดตัวลงมาแต่งงานกับมักเกิ้ลอย่างเธอได้ เขาไม่ปฎิเสธลูกในท้องของเธอ หรือตั้งคำถามเธอเลยด้วยซ้ำ หญิงสาวเอื้อมมือไปบีบมือเขา ดวงตาสีน้ำตาลฉายแววขอบคุณ เธอเอ่ยขอบคุณเขาซ้ำไปมา แม้ว่าการเริ่มต้นชีวิตจริงของเธอจะยากลำบาก แต่อย่างน้อยเธอเริ่มมองเห็นเส้นทางบางอย่าง หนทางข้างหน้าเธอพร้อมแล้วที่จะต่อสู้ฝ่าฟันเพื่อลูกในท้องของเธอ

“ขอบคุณนะ...มัลฟอย”

 

 

 

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ malfoy castle

เดรโกเกิดและเติบโตขึ้นที่คฤหาสน์มัลฟอยแห่งนี้ตั้งอยู่ในเมืองวิลต์เชอร์ ทางตะวันตกเฉียงใต้ของอังกฤษ เป็นเมืองที่ไม่มีทางออกสู่ทะเลและเต็มไปด้วยหุบเขากว้าง ที่นี่เก่าแก่มากว่าสิบศตวรรษ เขาเคยภาคภูมิใจในตระกูลเป็นอย่างมาก พวกมัลฟอยเป็นพ่อมดเลือดบริสุทธิ์ที่หลงเหลืออยู่ไม่มากเท่าไหร่นัก จึงทำให้พวกเขานิยมการเลือกคบค้าสมาสม และคิดว่าตระกูลของตนเองสูงส่ง

เดรโกเติบโตมาในบรรยากาศของครอบครัวที่มีเพียงพ่อ แม่และเหล่าเอลฟ์ประจำบ้านที่เขาปฏิบัติต่อพวกมันเยี่ยงสัตว์เลี้ยง เดรโกเป็นเด็กชายที่เหงาที่สุดคนหนึ่ง เขามีเพื่อนไม่มากนัก พ่อของเขาไม่ได้ให้ความสำคัญกับเด็กผู้ชายที่ควรจะเติบโตมาอย่างสมบูรณ์ทางอารมณ์ เขาใช้ชีวิตอยู่ในคฤหาสน์ใหญ่โตเพียงลำพัง นั่งอ่านตำราในห้องสมุด วิ่งเล่นสาปพวกเอลฟ์ไปตามคุกใต้ดินเท่านั้นเอง

ดวงตาสีฟ้าซีดเลื่อนลอย เขากลับมาแล้ว กลับมาที่ที่เขาเกิดพร้อมกับบางสิ่งที่เขาเพิ่งตัดสินใจทำลงไปอย่างไม่ลังเล ชายหนุ่มกวาดตาดูห้องโถงว่างเปล่า พ่อกับแม่คงเข้าพักผ่อนไปเรียบร้อยแล้ว เอลฟ์ประจำบ้านถามเขาว่าจะรับประทานอาหารค่ำหรือไม่  เขาไม่ต้องการ เขาไม่หิวเลยสักนิด เมื่อก่อนเขาเคยคิดว่าที่นี่เงียบเหงา แต่วันนี้ความรู้สึกนั้นแจ่มชัดกว่าครั้งใด หัวใจของชายหนุ่มบีบรัด เขาจ้องมองดูรูปถ่ายประจำตระกูล ทุกคนปั้นหน้าบึ้งตึงราบเรียบ ไม่มีใครแย้มยิ้มเลยสักคน

คำขวัญประจำตระกูล “Sanctimonia Vincet Semper” เขาจำได้ขึ้นใจ

“บริสุทธิ์ชนะเสมอ”

ชายหนุ่มเค้นเสียงออกจากลำคอ ตอนเด็กเค้าตีความตามสายเลือด แต่ตอนนี้ผู้บริสุทธิ์ของเขาคือการที่เขาต้องทำให้สิ่งที่ถูกต้อง เพื่อเลือดเนื้อเชื้อไขที่กำลังจะลืมตาดูโลกในอีกไม่นาน...

เดรโกตรงไปยังห้องนอนใหญ่ เขาทิ้งตัวลงบนเตียงสีเขาแสนสบาย ดวงตาสีซีดจ้องมองเพดาน นี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาจะได้นอนเตียงของเขาเองก็ได้ ชายหนุ่มถอนหายใจ เขานึกไปถึงใบหน้าอ่อนหวานของเฮอร์ไมโอนี่ เธอเองก็คงกำลังทุกข์ใจเช่นกัน...

“หวังว่านี่จะเป็นการตัดสินใจด้วยตัวเองของฉันครั้งแรกที่ถูกต้องนะเกรนเจอร์...”

 

“เดรโก...”

“อรุณสวัสดิ์ครับแม่...พ่อ”

เสียงของผู้เป็นมารดาเอ่ยขึ้นทันทีที่เธอมองเห็นร่างของลูกชาย นาร์ซิสซาผายมือไปยังเก้าอี้ที่ประจำตำแหน่ง ใบหน้าของหล่อนแช่มชื่นขึ้นเมื่อเห็นเดรโกนั่งลงตรงหน้า ลูเซียสปรายตามองลูกชายคนเดียวเล็กน้อย ก่อนจะยกกาแฟขึ้นจิบ เอลฟ์ตัวน้อยต่างกระวีกระวาดนำเสิร์ฟมื้อเช้ามากมายหลายชนิด ประกอบไปด้วยของโปรดของเขาทั้งนั้น เดรโกไม่รู้สึกอยากอาหาร แต่เพราะเขาเห็นแก่มารดาอันเป็นที่รัก ชายหนุ่มจึงเลือกลงมือรับประทานอาหารเช้าเงียบ ๆ

เมื่อมื้ออาหารจบลง นางมัลฟอยก็เริ่มเปิดบทสนทนาขึ้นโดยหวังว่าจะสามารถเชื่อมความสัมพันธ์ที่แตกร้าวของครอบครัวได้

“วันนี้ลูกจะทำอะไรเอ่ย แม่คิดว่าจะไปซื้อของสักหน่อย ลูกไปกับแม่ดีไหม ช่วยแม่เลือกหนังสือ แล้วก็เลือกถ้วยชาเสียใหม่ ชุดเก่านั้นไม่น่าดูเอาเสียเลย”

“ได้ครับแม่”

“เรื่องพวกนี้เธอใช้เอลฟ์ไปทำดีกว่าซิสซี่”

“นี่คุณคะ...” ใบหน้างามฉายแววหงุดหงิดใจ หล่อนอยากใช้เวลาส่วนตัวกับลูกชาย เพื่อที่ว่าจะสามารถปรับความเข้าใจกันได้

“เพราะฉันว่าวันนี้แกสองแม่ลูกจะต้องไปดื่มชายยามบ่ายที่คฤหาสน์กรีนกราส”

“ลูเซียส!”

“สักบ่ายโมงก็แล้วกัน” เขาบอกโดยที่ไม่ฟังเสียงภรรยา “...แกคงยังไม่เห็นว่าหนูแอสโตเรียงดงามและเพรียบพร้อมสินะเดรโก ฉันจะให้แกขอหมั้นซะด้วยแหวนตระกูลเราที่เก่าแก่ประเมินค่าไม่ได้”

“ไม่ครับพ่อ...” ชายหนุ่มกำหมัด เขาเอ่ยเสียงเย็น 

“แกหมายความว่าอย่างไร!”

“เดรโกลูก...”

“พ่อครับ ผมยอมไปเยี่ยมตระกูลกรีนกราสตามที่พ่อต้องการได้ ในฐานะมิตรเท่านั้น...แต่ผมไม่สามรถหมั้นกับใครได้อีกแล้ว”

“ทำไม!”

“ผม...แต่งงานแล้วครับ”

“อะไรนะ!!”

“ลูกหมายความว่าอย่างไรเดรโก...”

“ผมมีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายแล้ว...”  เขาจ้องหน้าบิดา ลูเซียสลุกขึ้นยืนใบหน้าบูดเบี้ยวด้วยแรงอารมณ์ เดรโกจำต้องยืนประเชินหน้ากับบิดา นางนาร์ซิสซาลุกขึ้นหมายจะเป็นคนกลางระหว่างสองพ่อลูกที่กำลังจะเอาชนะกัน

“แกพูดเรื่องอะไร!!”

ชายหนุ่มเสกให้ทะเบียนสมรสในกระเป๋าลอยไปตรงหน้า ดวงตาสีซีดของบิดาลุกโชน ลูเซียสเห็นลายมือของลูกชาย ตราประทับที่ถูกต้อง เขารับรู้ได้ถึงความร้อนที่สูบฉีด โดยเฉพาะชื่อที่ปรากฏอยู่บนทะเบียนสมรสของทายาทตระกูลมัลฟอย นางนาร์ซิสซาตรงเข้ามา ใบหน้างามเต็มไปด้วยความตกใจ มือเรียวงามยกขึ้นปิดปากแน่น

“แกคว้า...นังเลือดสีโคลนเป็นเมียงั้หรอ!!”

เส้นเลือดเต้นตุบ ๆ อยู่ที่ใบหน้าของลูเซียส เดรโกเงียบกริบ เขาเพียงแต่จ้องมองบิดาด้วยสายตาเย็นชา เขารู้ดีว่าพ่อจะไม่มีทางรับได้ เขาไม่ได้ต้องการให้พ่อยอมรับ แต่เขาแค่บอกสิ่งที่เขาทำลงไปต่างหาก

“เดรโก...ทำไมลูก” 

มืออันสั่นเทาของมารดาจับแขนแกร่งของลูกชายคนเดียวไว้แน่น เดรโกบีบมือแม่ของเขาไว้ สีหน้าของเขาอ่อนโยนขึ้น

“เชื่อใจผมนะครับ...”

“เชื่อใจแกงั้นหรือ!!!” ลูเซียสตะโกน “แกคิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงได้ทำเรื่องต่ำทรามเช่นนี่ ฉันสอนให้แกเป็นพ่อมดที่วางตัวเหมาะสมกับตระกูลศักดิ์สิทธิ์ของเรา แต่แก!!”

“แก-ทำ-ให้ ตระกูลมัลฟอยตกต่ำ!!!”

“ลูเซียส..”

“เงียบซะซิสซี่ เธอไม่ต้องมาปกป้องมัน ไอ้ลูกชายเธอทำเรื่องตกต่ำขนาดนี้ ยังจะแก้แทนมันอีกหรือไง!!”

“แกต้องไปหย่ากับมันเดี๋ยวนี้!!!”

“ไม่ครับ...” 

เดรโกปฏิเสธเสียงเรียบ ลูเซียสใช้ไม้เท้ารูปงูของเงาเสกให้ใบทะเบียนสมรสระเบิดตูมดังสนั่น  เดรโกกอดแม่ของเขาไว้แนบอก นางกรีดร้องด้วยความตกใจ 

“พ่อ! ผมแค่ต้องทำ นี่คือครอบครัวผมครับ”

“ครอบครัว!! แกกล้าดียังไงถึงเรียกนังเลือดสีโคลนชั้นต่ำนั่นว่าเป็นครอบครัว ... ไปจัดการเรื่องนี้ซะ ฉันไม่มีทางยอมรับมันหรอกนะ ไม่ว่ามันจะใช้มารยาหลอกล่อแกขนาดไหนก็ตาม”

“พ่อ...พ่อ ไม่มีสิทธิ์มาออกคำสั่งกับเรื่องนี้ ผมตัดสินใจแล้วครับ ผมแต่งงานกับใครไม่ได้อีก”

“หุบปากเดรโก!!!”

ตูมม!!!

เขาระเบิดแจกันเก่าแกที่อยู่ถัดจากลูกชายไม่เท่าไหร่ เดรโกยังคงยืนนิ่งจ้องหน้าเขา นาร์ซิสซากรีดร้องอยู่แนบอกลูกชายที่เธอรักหมดหัวใจ

“แกบอกมาสิว่าแกรักมันไปได้ยังไงฮะ นังนั่นเป็นเลือดสีโคลนนะ!!”

“มันไม่ใช่ประเด็น...” เขาหลบตา เขารู้ดีว่าไม่อาจเรียกว่าความรักได้ ทั้งสองไม่ได้รักกัน แต่เพราะความรับผิดชอบร่วมกันต่างหาก

“แกก็บอกฉันมาสิว่ามันเรื่องอะไร!!!”

“ผมทำเกรนเจอร์ท้อง!”

“อะไรนะ!!!”

สองสามีภรรยามัลฟอยตาเบิกกว้าง  พวกเขาไม่เคยคิดถึงเรื่องที่เลวร้ายเช่นนี้มาก่อน นี่ตระกูลเลือดบริสุทธิ์เก่าแก่กำลังจะแปดเปื้อนด้วยเด็กเลือดผสมอย่างนี้หรือ...

“เดรโก...” มารดาจ้องหน้าเขาด้วยหัวใจแตกสลาย ใบหน้าของลูเซียสซีดขาวไร้สีเลือด 

“ผมผิดเอง” 

เขาเอ่ยขึ้นมา บีบกระชับอ้อมแขนของมารดา “...ผมขอโทษที่ทำให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้น ผมรู้ดีว่าพ่อกับแม่ไม่มีทางยอมรับได้ แต่ผมภูมิใจในตระกูลของเรา พวกเรามัลฟอยถูกสอนให้เป็นลูกผู้ชาย  ผมทำเกรนเจอร์ท้อง...เด็กนั่นเป็นลูกผม ผมต้องรับผิดชอบ!”

“ฉันไม่อยากฟัง....” 

“ลูเซียส ลูกไม่ได้ตั้งใจ”

“เงียบซะซิสซี่!!!” เขาเอ่ยเสียงเย็น “...ฉันสอนให้แกเลือกคบแต่ครอบครัวชั้นสูงมาตั้งแต่เด็ก ดูท่าว่าสิ่งที่ฉันสอนไปจะไม่เข้าหัวแกเลย... แกทำให้ฉันผิดหวังเดรโก!!”

ชายหนุ่มเม้มปากเป็นเส้นตรง เขาเงียบฟังบิดา เดรโกรู้ว่าพ่อของเขาพยามสงบสติอารมณ์ เขาสูดหายใจเข้าปอดหลายครั้ง

“ในฐานะที่ฉันเป็นพ่อของแก...ฉันจะให้เวลาแก เอาเหรียญทองเท่าไหร่ก็เอาไปให้นังเด็กเลือดสีโคลนนั่นซะ เลิกกับมัน แล้วทำปฏิญาณไม่คืนคำซะว่านังนั่นและลูกของมันจะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับตระกูลของเราอีกนี่เป็นคำขาด แล้วฉันจะยกโทษให้แก!”

“เข้าใจที่ฉันพูดไหม!”

“เดรโก...ลูกรับปากพ่อสิ!”

ชายหนุ่มมองหน้าพ่อกับแม่ของเขาสลับไปมา หากแต่เขากลับเลือกแล้ว เขาจะรับผิดชอบเด็กในท้อง เขาไม่ต้องการให้ลูกของเขาเป็นลูกไม่มีพ่อ

“ไม่ครับ...”

“แกว่าอะไรนะ!!”

“ผมทำตามที่พ่อสั่งไม่ได้...ผมทิ้งลูกตัวเองไม่ได้”

“แกจะเอาแบบนี้ใช่ไหม”  เขาโมโหจัด “แกจะต้องให้ชัดลงมือจัดการเองใช่ไหมเดรโก ฉันใจดีกับแกมามากแล้วนะอย่างคิดว่าฉันจะยอมแกนะ!!”

“จะต้องไม่มีนังเด็กเลือดผสมเกิดขึ้นในตระกูลมัลฟอย!!”

“ผมก็จะปกป้องลูกของผมเหมือนกัน!”

“ฉันจะไล่แกออกจากตระกูล ดูสิว่าแกจะมีปัญหาทำอะไรบ้าง ถ้าไม่มีฉันเดรโก นังเด็กโสโครกไม่มีทางที่จะต้องการแกอีกต่อไป อย่างสำคัญตัวเองไปล่ะ ถ้าไม่มีคำว่ามัลฟอย  แต่ก็แค่เด็กหนุ่มที่ไม่สามารถทำอะไรเองได้”

“ผมไม่ต้องรอให้พ่อมาไล่ ผมไม่ได้อยากทนดำเนินรอยตามพ่อ!”

“หุบปากซะ!!”

“ถ้าให้ผมต้องข้องเกี่ยวกับศาสตร์มืด ผมไปจากที่นี่ดีกว่า!”

เอ็กซ์พัลโซ!

แสงสว่างวาบจากปลายไม้กายาสิทธ์ของลูเซียสพุ่งตรงเข้ามา เดรโกหลับตา เขายอมรับความเจ็บปวดจากเรื่องที่เขาก่อ…

เอกซ์เปลล์ลิอาร์มัส...

ผลจากเปลวสีเงินสว่างจ้านั้นหยุดชะงักห่างเขาไปเพียงนิดเดียว ลูเซียสเบิกตากว้างเมื่อบัดนี้ไม้กายาสิทธิ์ของเขาถูกปลด มันลอยหวือเข้าสู่มือของผู้เป็นภรรยา ใบหน้าของนาร์ซิสซาแข็งกร้าว จ้องมองเขาด้วยความโกรธ!

“ซิสซี่...” เขายกมือ หากแต่ภรรยากลับชูไม้กายาสิทธิ์ใส่หน้า

“อย่าบังอาจทำร้ายลูกชายของฉันลูเซียส!”

“อย่าทำอะไรบ้า ๆ นะซิสซี่” 

เขาตกใจ ภรรยาผู้แสนดีของเขาไม่เคยทำกับเขาแบบนี้ แต่ลูเซียสรู้อยู่แก่ใจว่านางรักลูกชายมากที่สุด

“ฉันไม่ได้ขู่...อย่าบังอาจชี้ไม้กายาสิทธิ์ใส่ลูกชายของฉันอีกเป็นอันขาด!”

“แม่...”

“เดรโกไปซะ พ่อไม่ต้องการให้ลูกอยู่ที่นี่ในตอนนี้หรอก” หล่อนกันมาบอกลูกชาย เดรโกยืนนิ่งไม่ไหวติงด้วยความตกใจ หากแต่มารดากลับดันไหล่เขา

“รีบไปเดรโก...แม่ช่วยลูกได้เท่านี้”

“ผมขอโทษครับแม่...”

“ลูกทำแม่หัวใจสลาย...” น้ำเสียงของนางตัดพ้อ “...แต่แม่รักลูกมากกว่าที่รู้คิด ไปจากที่นี่ซะ ลูกโหยหาอิสรภาพมาทั้งชีวิตเดรโก...แล้วแม่จะไปหาลูกเอง”

เขาพยักหน้า จ้องมองบิดาด้วยความรู้สึกผิด ลูเซียสไม่มีทางอภัยให้ ใบหน้าของผู้สูงวัยกว่าเต็มไปด้วยความเคียดแค้น  เขาอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้ เขาต้องออกไปก่อนที่จะสายเกินแก้  เดรโกได้เวลาพิสูจน์ตัวเองเราแล้ว เขาจะต้องปกป้องลูกของเขาให้ได้...

ชายหนุ่มตรงไปยังเตาผิง  เหล่าเอลฟ์ตัวน้อยหูตก ต่างพากันมาหา  หากแต่เสียงของลูเซียสตะโกนไหล่หลังทำให้เขาปวดร้าว

“นับจากนี้ต่อไป เมื่อแกก้าวออกจากบ้านหลังนี้ แกไม่ใช่นายของตระกูลมัลฟอยอีก!! ไปเลยเดรโก แล้วแกจะรู้ว่าโลกที่ทุกอย่างซื้อได้ด้วยทองนั้นเลวร้ายขนาดไหน เอลฟ์พวกนี้ไม่มีสิทธิ์ฟังคำสั่งแกอีกต่อไป!!”

ขาของชายหนุ่มชงัก หากแต่เขาไม่ยอมหันกลับ เดรโกเดินเข้าไปในเตาผิง มือเรียวยาวกำผงฟลูแน่น เขาหลับตา คิดถึงคนตัวเล็ก หากแต่ชายหนุ่มกลับไม่รู้ว่าจะไปหาเธอที่ไหนได้ เขามืดบอดไปหมด ไม่มีเพื่อนสนิท ไร้ที่ไปเสียแล้ว...

ชายหนุ่มถอนหายใจ เขาไม่อยากจะเชื่อตัวเองเลยว่าสถานที่แรกที่เขานึกขึ้นได้จะเป็นที่นี่

“บ้านโพรงกระต่าย!!!”

 

 

 

Talk

คือสงสารนะ เรื่องแบบนี้มันละเอียดอ่อนจริงๆ

แต่เฮีย กับเฮอร์ต้องรับให้ได้ในสิ่งที่ตนทำ

เป็นสงสารนางนาร์ซิสซานะคะ เราชอบตัวละครตัวนี้มาก หล่อนรักลูกชายมากจริงๆค่ะ

ฮือออออ ขอบคุณที่ติดตามนะคะ 

เรื่องนี้ไม่ดราม่าหนักอย่างที่คิดหรอกน้า ทรมานเล็ก ๆ น้อยๆ เอง เค้าซาดิสม์ อิอิ ><

เอาใจช่วยเดรโกด้วยน้า  เป็นผู้ใหญ่มันเหนื่อยยย ... จะฟ้องพ่อเหมือนเมื่อก่อนก็ไม่ได้แล้วเนี่ย!

=v=ชอบโทนเรื่องแบบนี้ไม่คะ

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 208 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

639 ความคิดเห็น

  1. #638 Joneta01 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2563 / 20:12
    นาร์ซิสซารักเดรโกจริงๆนะ แบบแงงความรักของแม่
    #638
    0
  2. #603 Ppbiggerduck (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 21:08
    เดรโกเก่งมากลูก! เข้มแข็งเข้าไว้!
    #603
    0
  3. #528 ปุกปุย (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 21:45

    น้ำตาแทบไหลกับตอนนี้

    #528
    0
  4. #427 emmusic (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 08:32
    เดรโก้อย่าไปยอม! ชีวิตเราไม่ใช่ของพ่อ
    #427
    0
  5. #336 Tanapron (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 13:01
    โอเมอร์ลินคืออะไรอ่าาคือเรางง แหะๆ•~•
    #336
    0
  6. #299 misakikawaichi68 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 21:59

    เดรกต้องแสดงให้พ่อเห็นให้ได้นะ>0<

    #299
    0
  7. #225 ชื่อ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 14:15

    ...เอ่อออ กว่าจะทำใจอ่านได้กลัวแทนมันมาก

    #225
    0
  8. #166 sabinadeen (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 19:04
    ตอนเด็กน้องวิ่งสาปเอลฟ์ที่ห้องใต้ดินหรอครับหัวทอง5555 พอโตมาแล้วมีความเป็นลูกผู้ชายมากมีความรับผิดชอบสุดๆ
    #166
    0
  9. #52 MewMuse007 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 11:50
    รอต่อนะคะ เดรกเด็กเดี่ยวมากๆ อยากรู้ตอนต่อไปแล้ว
    #52
    0
  10. #51 haresj14 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 มีนาคม 2563 / 15:44
    เดรกสู้ๆนะ นายทำถูกแล้ว บริสุทธิ์ชนะทุกอย่าง
    #51
    0
  11. #50 ieeeeeee (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มีนาคม 2563 / 19:21

    ลำบากแน่ๆแหละ แต่เชื่อว่าเดรโกนางมีฝีมือนะ ช่วยเหลือตัวเองได้แน่ตอนนี้คือคิดไปถึงว่านางจะจับมือกับแฮร์รี่เพื่อช่วยเลื้ยงหลาน แค่คิดก็สนุกแล้วอ่ะ ส่วนเรื่องรักไม่คิดเยอะเลย สองคนนี้เค้าสปาร์กไวมากแม่

    #50
    0
  12. #49 uchinia97 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มีนาคม 2563 / 18:12

    รอนะคะ เดรกคือดีมากกก ฮือออออ
    #49
    0
  13. #47 wendydarling (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มีนาคม 2563 / 12:08
    เดรกมีความรับผิดชอบมาก ฮือ แสนดี มีแววจะอบอุ่นหัวใจจ ฮือ ขอเขินนำไปก่อนเลยนะคะ 5555555 อยากรู้ว่าเฮียไปที่บ้านโพรงกระต่ายแล้วจะเป็นไงงง
    #47
    0
  14. #46 soojung_0808 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 มีนาคม 2563 / 19:03
    รอออออออออออ
    #46
    0
  15. #43 junelove-sakusa (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 มีนาคม 2563 / 17:48

    โอ๊ยยยเดร น้อมมีความรับผิดชอบ ไม่เพลย์บอย น่ารักไปอี๊ก ปลื้มมมม แต่เชื่อได้เลย 100 ทั้ง 100 เดี๋ยว ปู่กับย่า ต้องละลายเพราะความน่ารักของหลานแน่นอน ฟันธง !!

    #43
    0
  16. #41 P0857596515 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 มีนาคม 2563 / 08:22
    เฮียเดรของน้องง โตขึ้นมากเลยน้า ไรท์แต่งดีมากๆ เลย เป็นกำลังใจให้นะคะ ไฟท์ติ้งง
    #41
    0
  17. #40 Chatthida2543 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มีนาคม 2563 / 22:50

    เดรมีความรับผิดชอบมาก
    #40
    0
  18. #39 Jinny1998 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มีนาคม 2563 / 22:15
    เดรโก รับผิดชอบมากเลย

    นาร์ซิสซ่า ก็รักลูกมาก เช่นกัน
    #39
    0
  19. #38 YanantaniyaExol (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มีนาคม 2563 / 20:58
    เธอต้องสู้เพื่อลูกสู้เพื่อความรักนะ เดรโกขอให้เธอเข้มเเข็งนะ
    #38
    0
  20. #37 301044 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มีนาคม 2563 / 20:48
    ซิสซ่าเป็นแม่ที่ดีมากเลยค่ะ เราชอบนางนะ จะทำร้ายใครก็ได้แต่ต้องไม่ใช่ลูกของนาง
    #37
    0
  21. #35 Zameaom (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มีนาคม 2563 / 19:26
    รอต่อนต่อไปค่าาา
    #35
    0
  22. #34 Inntraawa__3125 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มีนาคม 2563 / 19:18
    เดรโกมีความรับผิดชอบมาก ดูแลหนูเฮอร์ดีๆนะ
    ปล.เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ💗
    #34
    0
  23. #33 bamboosaza (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มีนาคม 2563 / 19:13
    ไรท์เตอร์อัพเร็วมากเลย เราก็มาเร็วมากเช่นกัน5555555
    ชวนลุ้นให้ตามต่อทุกตอนเลยค่ะไรท์เตอร์ เป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์นะคะ

    สู้ๆค่าาา <3
    #33
    0