(Draco x Hermione)Young mother

ตอนที่ 27 : บทที่ 24 ครอบครัวมัลฟอย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,447
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 167 ครั้ง
    12 มิ.ย. 63

บทที่ 24 ครอบครัวมัลฟอย

เดลี่พรอเฟ็ต⚡️ on Twitter: เดรโก นั่งเศร้าหลังจากที่พ่อของเขา ...

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ... ที่ซึ่งสายเลือดบริสุทธิ์ในยี่สิบแปดสกุลศักดิ์สิทธิ์มีอำนาจเหนือผู้วิเศษทุกคน แต่มาบัดนี้ วันเวลาผ่านไป ได้พิสูจน์ความจริงที่ว่า ต่อให้สายเลือดนั้นจะสูงส่งค้ำฟ้าเพียงใด ก็อาจจะร่วงหล่นลงสู่ผืนดินได้เช่นกันเหมือนทำเรื่องที่ผิดพลาด...

คุกอัซคาบัน ไม่ใช่สถานที่ที่ซึ่งน่าภิรมณ์เลย มันถูกสร้างขึ้นเพื่อคุมขังวายร้ายแห่งโลกเวทมนต์ ตัวคุกเป็นป้อมปราการยืนตระหง่านท่ามกลางทะเลเวิ้งว้างมายาวนานหลายศตวรรษ เต็มไปด้วยผู้คุมวิญญาณ สิ่งมีชีวิตแข็งแกร่งที่อยู่ก้ำกึ่งในโลกคนเป็นและคนตาย มันล้อมรอบไปด้วยเวทมนต์ดำมืดเกินกว่าจะคาดคะเน เหล่านักโทษที่ถูกคุมขังเต็มไปด้วยความแห้งเหี่ยวโรยรา ราวกับความสุขและจิตวิญาญาณทั้งหมดถูกดูดกลืนไป...

ลูเซียส มัลฟอย ไม่เคยคิดถึงความตกต่ำถึงขีดสุดในชีวิต เขาถูกพาตัวเข้ามายังสถาณที่ที่ไม่เคยมีมัลฟอยคนใดย่างกรายเข้ามา ชายสูงวัยหายใจหอบให้กับความเป็นอยู่ที่น่าสังเวช กลิ่นเห็น และเสียงร้องโหยหวนดังมาเข้ามาเป็นระรอก เขานอนซุกอยู่ที่ซอกหลืบแคบๆ ซบหน้าลงกับผ่ามือดำสกปก เส้นผมสีบลอนด์สว่างเป็นสิ่งเดียวที่เหมือนจะเป็นแสงสว่างท่ามกลางความืดชวนหดหู่ใจ มันเรียกความสนใจให้กับนักโทษน่ารังเกียจ หลายคนเริ่มหันมาพูดคุยถึงความตกต่ำ มีนักโทษพ่อมด แม่มดบางคนจำเขาได้ แต่เขาไม่สนใจ ลูเซียสไม่สนทนากับใครทั้งสิ้นจนเขาเกือบลืมวิธีการเปล่งเสียงออกมา เขาได้ยินเสียงตนเองในหัวมามากพอแล้ว เขาไม่ต้องการรับรู้สิ่งใดอีก

วันคืนผ่านไปอย่างเชื่องช้า เขาไม่เคยรับรู้ได้ว่ามันผ่านไปนานเท่าใด ความมิืดมิดอดสูนี้เหมือนไร้ซึ่งกาลเวลา สถานที่แห่งที่ทำให้เขาสังเวชตนเอง ลมหายใขจของเขาไม่อาจรับรู้ได้ถึงกลิ่นเหม็นเน่ารอบ ๆ ตัว ประสาทสัมผัสกลายเป็นสิ่งที่เขาไม่อาจจะสามารถรับรู้มันได้ ยามเมื่อผู้คุมวิญญาณตนแล้วตนเล่าเข้ามาปรากเอาแสงสว่างออกจากกาย มันดูดกลืนจิตวิญญาณชของเขาจนทำให้เขาอยากจะเป็นบ้า เขาไม่สามารถรับรู้ได้ถึงความสุขใด ๆ ราวกับมันถูกดูดกลืนไปจนหมด...

ในแต่ละวันที่ผ่านพ้น สิ่งเดียวที่ทำให้เขาประคองสติและพึงระลึกได้เสมอคือคำพูดของภรรยา เสียงของเธอก้องดังอยู่ในหัว เย็นวันนั้นที่หล่อนบอกเขา...

"ลูเซียส...คุณเป็นปู่แล้วนะ..."

เขาทำตัวเฉยชาราวกับมันเป็นสิ่งไร้สาระและไม่สำคัญใดๆ ชายสูงวัยอ้าปากหอบ ราวกับพยายามสูดเอาอากาศบริสุทธิ์อันน้อยนิดที่เขาก็ไม่แน่ใจว่าที่แห่งนี้มันมีหรือไม่เข้าปอดด้วยความยากลำบาก

"ปู่..."

เสียงทุ่มเอ่ยออกมาเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน เขากลืนน้ำลายเหนียว ๆ ลงคอด้วยความทรมาน หากแต่ใบหน้าของเขาดูกระจ่ายขึ้นเล็กน้อย อากาศข้างนอกเย็นเฉียบจับขั้วหัวใจ แต่เขากลับรู้สึกอุ่นวาบในกาย ดวงตาของเขาปิดสนิท หากแต่สิ่งเดียวที่มอบความสุขเล็ก ๆ เป็นเสมือนแสงสว่างกลางใจกลับเป็นใบหน้าของเด็กทารกน้อยในจินตนาการ

"ปู่ของหลาน..."

เขาเหยียดยิ้มออกมา หลายครั้งที่ความทุกข์และหดหู่มันกัดกินเขาจนแทบจะขาดใจ เขาเคยคิดว่าหากความตายเป็นเพียงสิ่งเดียวที่สามารถพาเขาไปจากขุมนรกนี้ได้เขาก็พร้อมจะอ้าแขนรับมัน แต่เพราะเสียงในหัว ทายาทมัลฟอยอีกหนึ่งชีวิตที่เขาผลักไสมาตลอดกลับเป็นความอบอุ่นในยามทุกข์ยาก เขายอมกล้ำกลืนความเจ็บปวดทรมานวันแล้ววันเล่าเพียงเพื่อสักวัน เขาอาจจะมีโอกาสได้เห็นหน้าหลานของเขาสักครั้งหนึ่ง!

ไม่ว่ามันจะนานเพียงใดเขาก็จะรอ...เขาเพียงแค่เขาได้มีโอกาสกลับไปแก้ไขสิ่งที่ผิดพลาดอีกครั้ง!

"มิสเตอร์มัลฟอย..."

ชายสูงวัยนิ่งเงียบไม่ไหวติง เขาไม่สามารถแยกเสียงเรียกที่มาจากที่ไหนสักแห่ง หรือเป็นเพียงเสียงเรียกในจินตนาการได้ออก

"มิสเตอร์มัลฟอย..."

เสียงนั้นยังคงดังเข้ามา พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนัก ๆ เป็นจังหวะราวกับถูกฝึกมาอย่างดี

"เจอตัวแล้ว...อยู่นั้นครับ...." ใครคนหนึ่งเอ่ยขึ้น เขาพยายามจะลืมตาสู้แสง แต่เห็นเป็นเพียงภาพเรือนรางของชายสองคนที่กำลังตรงเข้ามา

"มิสเตอร์มัลฟอย...!"

ลูเซียสรับรู้ได้ถึงความหนักอึ้งที่ข้อมูลได้ถูกปลดออกเป็นครั้งแรก เขาปรับสายตาพยายามเงียมองด้วยความอ่อนแรงเนื่องจากขาดสารอาหารมาเป็นเวลานาน

"ยินดีด้วยครับ คุณได้รับการปล่อยตัว!"

.

.

.

.

"ขอต้อนรับกลับมาอีกครั้งมิสเตอร์มัลฟอย!"

เสียงเจ้าหน้าที่ศาลสูงดังเข้ามา พร้อมกับเจ้าหน้าที่ที่ตรงไปจับมือเขา ลูเซียส ขมวดคิ้วด้วยความงุนงง ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก เขาได้รับการปล่อยตัวจากอัซคาบัน ก่อนที่จะได้รู้ว่าพวกตัวการเหล่านั้นถูกจับ และขบวนการค้าทาสจบสิ้นลงแล้ว ชายสูงวัยละอายใจต่อเรื่องที่เกิดขึ้น เขาละเลยต่อการกระทำความผิดของสหาย ซ้ำยังโอหัสพอที่คิดว่าตนมีอำนาจเกิดกว่าจะถูกจับกุม พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าความเชื่อเหล่านั้นเป็นสิ่งที่ผิดพลาด เขารู้ซึ้งถึงความทรมานจนอยากจะตายให้พ้น ๆ เขาจะไม่มีวันกลับไปที่แห่งนั้นอีกเป็นครั้งที่สอง

"เราสามารถปล่อยตัวคุณก่อนกำหนด เห็นจะเป็นความดีความชอบของลูกชายของคุณครับ มิสเตอร์มัลฟอย เขาได้เข้ามาช่วยงานที่กองมือปราบมารด้วยตนเองในการดำเนินการจับกุม และทลายคดีค้าทาสนี้ นอกจากนั้นแล้ว เราทราบดีว่าคุณไม่ได้เป็นหนึ่งในผู้ค้าทาส แต่กระนั้นความผิดที่เกิดจากการเพิกเฉยต่อการกระทำความผิดย่อมส่งผลเสียอย่างร้ายแรง ซึ่งทางเราทราบดีว่าคุณคงสำนึกแล้วในเรื่องนี้..."

ลูเซียสนิ่งเงียบ มองหน้าเจ้าหน้าที่ระดับสูง ก่อนจะพยักหน้าออกมาในที่สุด

"ดีครับ...การปล่อยตัวในครั้งนี้มีสิ่งที่ต้องแลกมาเพื่อการพิสูจน์ความบริสุทธิ์ใจของคุณนะครับมิสเตอร์มัลฟอย...แต่กระนั้นแล้ว ทางเราจะให้คุณพักรักษาตัวเสียก่อนสักระยะ แล้วเราจะติดต่อหาคุณอีกในไม่ช้า"

ไม้กายาสิทธิ์ที่ถูกบรรจุอยู่ภายใต้ไม้เท้ารูปงูหรูหราถูกส่งมาให้ตรงหน้า ลูเซียสถอนหายใจ เขาเอื้อมมือไปรับ มือดูมือสกปรกซูบซีดของตนเองด้วยความสังเวช ความตกต่ำครั้งนี้จะเป็นเครื่องย้ำเตือนเขาไปจวบจนลมหายใจสุดท้าย

"จะให้เราแจ้งลูกชาย และภรรยาคุณเรื่องที่คุณได้รับการปล่อยตัวเลยหรือเปล่าครับ"

เขาถอนหายใจ...

"ไม่ต้อง...ผมจะจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเอง"

"ดีครับ....งั้นทางเราจะให้เจ้าหน้าที่พาคุณเดินทางไปพักผ่อนที่คฤหาสน์มัลฟอยในทันที"

"ขอบคุณครับ..."

.

.

.

.

.

"ยินดีต้อนรับขอรับนายท่าน!!"

เหล่าเอลฟ์ประจำบ้านนับสิบต่างตรงเข้ามาตั้งแถวกันอย่างพร้อมเพรียงทันทีที่พวกมันทราบเรื่องว่าานายใหญ่ของบ้านกำลังกลับมา มันก้มหัวแนบพื้น บ้างก็ร้องไห้ระงมด้วยความดีอกดีใจ ลูเซียสสูดหายใจเข้าปอดอีกครั้ง ดวงตาสีซีดกวาดมองไปรอบคฤหาสน์ขนาดใหญ่เก่าแก่ ที่เขาเกิดและเติบโตมาชั่วชีวิต พวกเอลฟ์ประจำบ้านต่างกระวีกระวาดรับคำสั่งกันอย่างแข็งขัน พวกนั้นตรงไปเตรียมสำหรับสำหรับนายใหญ่ เตรียมน้ำท่าไว้ให้เขาอย่างเร่งรีบด้วยความเต็มใจ ทิ้งไว้เพียงนายของบ้านที่ยินตระง่านอยู่ท่ามกลางความโอ่โถง หากแต่เต็มไปด้วยความเงียบเหงา โดยเฉพาะยามที่ไร้ซึ่งสมาชิกสักคนในตระกูล ลูเซียสเดินตรงไป ไล่มือไปตามเครื่องเรือนราคาแพงที่เขาภาคภูมิใจ จ้อมมองดูรูปสมาชิกตระกูลมัลฟอยคนรุ่นแล้วรุ่นเล่าที่บ้างก็ปรบมือ แย้มยิ้มต้อนรับเขา บางก็ส่ายหน้าให้กับความผิดพลาดของเขา...

ลูเซียสคิดไปเองว่าเขาเห็นทวดของเขาส่ายหน้า แล้วก็พูดเป็นเชิงว่า "แกมันไม่เอาไหน"

ชายผมบลอนด์ลอบถอนหายใจ ความเปลี่ยวร้างของคฤหาสน์หลังใหญ่ทำเอาเขาหนาบเหน็บ เขาหวนนึกถึงวันที่ได้ไล่ลูกชายเพียงคนเดียวออกจากบ้าน เขาต้องการให้เดรโก เป็นทายาทตระกูลมัลฟอยที่เพรียบพร้อม ไม่ใช่ใช้ชีิวิตเหมือนพวกพ่อมดเลือดผสมไร้หัวคิดสมัยใหม่ เขาตัดทุกช่องทางการช่วยเหลือ เงินฝากในกริงส์ก็อส อำนาจและเส้นสายในแทบทุกวงการที่เขาสามารถเอื้อมมือลงไปได้ เพื่อให้ลูกชายเพียงคนเดียวสำนึกผิด และวิ่งกลับเข้ามาสู่ร่มเงาของตระกูลมัลฟอย แต่เห็นได้ชัดว่าลูกชายของเขาได้ความทรนงของสายเลือดมาเต็ม ๆ และเดรโก ยังสามารถยืนหยัดในเส้นทางของตัวเองได้อย่างมั่นคง และสง่างามโดยไม่ต้องพึงพาบารมีของพ่อ กลับกันเขาต่างหากที่เป็นฝ่ายต้องมาพึ่งพาความช่วยเหลือของลูกชายเพียงคนเดียวที่เขาเคยขับไล่...

"เดรโก..." ชายสูงวัยเดินขึ้นชั้นสอง เขาเหม่อมองดูห้องนอนปีกซ้ายที่ถูกปิดสนิทของลูกชาย "...หวังว่าแกคงจะให้อภัยพ่อได้นะ...ลูกชาย"

เขาสะบัดไล่ความผิดปวดร้าวออกจากไป เลือกที่จะเดินไปตามเส้นทางที่คุ้นเคย ตรงไปยังห้องนอนของเขา ลูเซียสมองดูเครื่องเรือนที่ถูกรักษาทำความสะอาดอย่างดี เขาจากไปนานพอที่จะหวนคิดถึงทุกบรรยากาศของที่นีี่ ชายสูงวัยสูดกลิ่นกำยาน และเทียนหอมแสนผ่อนคลายอันเป็นกลิ่นที่ภรรยาของเขาบรรจงเลือกและโปรดปราน

ลูเซียสตรงเข้าไปยังห้องน้ำขนาดใหญ่ เขาจ้องมองเงาสะท้อนจากกระจกเงาบานใหญ่ ชายสูงวัยสูบผอม ใบหน้าซีดเซียว ดวงตาลึกโพรงด้วยเพราะน้ำหนักที่ลดลง ความหน้ายำเกรงและสง่างามแทบจะไม่เหลือโดยเฉพาะเมื่อถูกบดบังไปด้วยหนวมเคราสกปก เขาถอนหายใจ ดีใจเหลือเกินที่นาร์ซิสซาไม่อยู่ที่คฤหาสน์ในยามนี้ แม้เขาจะคิดถึงหล่อนแทบขาดใจ แต่เขาก็ไม่อาจจะทนให้นางเห็นสภาพที่น่าสมเพศของเขาได้ ลูเซียสค่อย ๆ บรรจงโกนหนวดออกจดหมด เขาล้างใบหน้าด้วยน้ำเย็นจัด ใบหน้าเกลี้ยงเกลาดูค่อนข้างน่าพอใจ เขาถอนหายใจ พลางปลดเสื้อผ้าสกปรกน่ารังเกียจออก ชายสูงวัยตรงเข้าไปแช่น้ำร้อนที่ถูกเตรียมไว้พร้อม เขาหลับตาลง ปล่อยให้น้ำร้อนและฟองสบู่กลิ่นหอมช่วยปลอบโยน และบรรเทาความปวดร้าวของเขาให้เบาบางลงไป...

ลูเซียสใช้เวลาในการชำระล้างร่างกายอยู่นานหลายชั่วโมง เขายังคงได้ยินเสียงโหยหวนทรมารของเหล่านักโทษ จมูกของเขายังคงได้กลิ่นเหม็นเปรี้ยวของสถานที่น่ารังเกียจ แม้ร่างกายของเขาจำได้รับการชำระ สวมเสื้อคลุมทำจากไหมราคาแพงเพียงใด แต่จิตวิญญาณของเขายังคงต้องการเวลาที่จะเยียวยาแผลแห่งความปวดร้าวนี้ ลูเซียสแปรงผมสีบลอนด์ยาวสะอาดเรียบลื่นด้วยความเหม่อลอย เขาคิดถึงนาร์ซิสซาเหลือเกิน เขาโกรธตัวเองที่ทำให้นางต้องเสียน้ำตาเพราะตัวเขา ลูกเซียสทิ้งตัวลงบนเตียง ขดกายอยู่ในกองผ้าห่มอุ่นสบาย ปล่อยให้ความทรงจำครั้งอดีตไหลย้อนเหมือนม้วนเทปที่กรอกกลับ

เขาจำครั้งแรกที่เห็นนางร้องไห้ที่ริมทะเลสาปได้ดี และมันเป็นครั้งแรกที่เขาสัญญากับตัวเองว่าจะทำทุกทางเพื่อให้ตนเองไม่ต้องเห็นน้ำตาของสาวผมทองคนงามอีก ตอนนั้นเป็นช่วงวันคริสมาร์ต นาร์ซิสซาเป็นนักเรียนปีห้า หล่อนคือสาวน้อยผมทองแสนสวยเกินกว่าแม่มดคนใดที่เขาเคยพบเจอ กำลังร้องไห้คร่ำครวญเสียอกเสียใจอยู่เพียงรำพัง พี่สาวของนางมาตามเขา ประธานนักเรียนชายที่ได้รับหน้าที่ให้ดูแลสาวน้อยคนงาม เขาวิ่งตรงไปหานางด้วยหัวใจที่เต้นไปเป็นสำ กระทั่งเห็นสาวน้อยนั่งร้องไห้ นางโผเข้าหาเขาคร่ำครวญถึงความเจ็บปวดที่ต้องทุกข์ทน และทำตามคำสั่งของตระกูลแบล็ก

นางไม่อาจะขัดคำสั่งใดของครอบครัวได้ เขาจำได้ดี ยามที่นางเหล่าถึงความน้อยเนื้อต่ำใจตัวเองที่ต้องทำทุกอย่างให้เป็นไปตามความต้องการ นางแบกความหวัง และหน้าตาของตระกูลแบล็กไว้บนบ่าน้อยๆ

แต่เรื่องนี่นางร้องไห้คร่ำครวญ กลับเป็นเหตุผลให้เขาอบยิ้มจนนางค้อน

"นาร์ซิสซาผู้อ่อนหวานของเขา เสียใจเหลือเกินเมื่อทราบว่าคุณแม่ที่รักได้หมั้นหมายนางไว้กับพ่อมดเลือดบริสุทธิ์ จดหมายในวันคริสมาสต์บอกเพียงว่า ทันทีที่นางเรียบจบ จะต้องแต่งงานกับคู่หมั้นของนาง"

"โธ่...ซิสซี่ที่รัก"

นางร้องไห้เอ่ยถึงความขัดแย้งในใจนาง นางรักษาความเย็นชาไว้เพื่อสักวันเรื่องการถูกบังคับแต่งงานเกิดขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ นางจะได้ไม่เจ็บปวดเพราะผิดหวังในความรัก แต่กระนั้นแล้วแม้จะต้องห้ามใจ แต่นางกลับปันใจให้กับรุ่นพี่ผมยาวเข้าเสียแล้ว

ลูเซียสยิ้มให้กับครั้งแรกที่เขาได้รู้ความในใจของเด็กสาวขี้อายที่ซ่อนไว้ใต้หน้ากากเฉยชา หล่อนโกรธที่เขาหัวเราะให้กับความเสียใจของนาง เขาดึงนางมากอดแนบอก สูดดมความหอมหวานของเด็กสาว นางโกรธที่เขาล้อเล่นกับความรู้สึกของนางเสียยกใหญ่ จนในที่สุดเขาก็ยอมบอกนาง

"ซิสซี่ ถ้ารู้แล้วคุณจะร้องไห้เสียอกเสียใจเยี่ยงนี้หรือเปล่า...ในเมื่อคู่หมั้นคนนั้นคือฉันเอง"

"รุ่นพี่หรือคะ...คือรุ่นพี่ของฉันจริงหรือคะ?"

เขายิ้มให้กับความทรงจำแสนหวาน รอยยิ้มบนใบหน้าของนางช่างสว่างไสวเหลือเกิน เขาคิดถึงจุมพิต และอ้อมกอดของนางมากกว่าอะไรทั้งหมด เขาแทบจะรอให้นางเรียนจบไม่ไหว ลูเซียสตั้งหน้าตั้งตาทำงานในกระทรวงให้มีหน้ามีหน้า เพื่อเป็นเกียรติแก่ว่าที่ภรรยาของเขา พ่อมดทุกคนจะต้องอิจฉาเขา เพราะเขามีทุกอย่างที่ต้องการ มีครอบครัวสมบูรณ์ มีภรรยาที่นับวันเขาจะรักเธอมากขึ้นเรื่อย ๆ เธอมอบลูกชายเพียงคนเดียว เป็นทั้งแม่และนายหญิงของตระกูล...

"ฉันเสียใจซิสซี่...เสียใจเหลือเกินกับทุกสิ่งทุกอย่าง...ฉันจะแก้ไขทุกอย่างให้ถูกต้องเอง"

เขารู้สึกผิด ความอ้างว้างในคฤหาสน์ทำเอาขนในกายลุกชัน สิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตคือคนรักและครอบครัว ต่อแต่นี้ไปเขาจะไม่ทำผิดอีกแล้ว เขาจะยอมรับซึ่งกันและกัน เขาได้บทเรียนราคาแพงแล้ว...

..............

..................

.............................

ลูเซียส มัลฟอย ก้าวเข้าไปยังตึกอันเป็นที่ตั้งที่เขารู้จากเอลฟ์ประจำบ้าน นาร์ซิสซาซื้อตึกนี้เป็นของขวัญให้กับหลานชาย และเป็นบ้านของลูกชายและภรรยา เขารู้ความเคลื่อนไหวของเดรโกมาตลอด รู้แม้กระทั่งหน้าที่การงานที่กำลังไปได้สวยของลูกชาย แม้เขาจะมองว่าได้ผลตอบแทนที่เล็กน้อยเหลือเกินก็ตาม ชายสูงวัยไม่สนใจ เขาขยับเสื้อคลุมพ่อให้ราคาแพงด้วยความรู้สึกประหม่า ก้าวไปในลิฟต์จนกระทั่งมันหยุดอยู่ที่ชั้นบนสุด หัวใจของเขาเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมานอกอก ชายผมบลอนด์ชี้ไม้กายาสิทธิ์ไปที่ประตู ก่อนที่มันจะเปิดออกอย่างง่ายดาย

วินาทีแรกที่เขาก้าวเข้าไป เขารับรู้ได้ถึงความสุข และความอบอุ่นที่มันอบอวลอยู่ในทุกอนูจนแผ่ซ่านมาถึงตัวเขา ดวงตาสีซีดกวาดมองไป หัวใจของเขากระตุกไหวเมื่อได้ยินเสียงอ้อแอ้ไม่เป็นภาษาดังออกจากปากของเด็กน้อยที่นั่งอยู่บนรถเข็นเด็ก ดวงตาสีฟ้าซีดถอดแบบลูกชายของเขาจ้องมองเป๋งด้วยความสนอกสนใจต่อผู้มาเยือนใหม่ ลูเซียสอ้าปากออกเพื่อสูดเอาอากาศเข้าปอด ดวงตาของเขาพร่ามัวเหลือเกิน เจ้าตัวน้อยของปู่ ช่างเหมือนกับในจินตนาการของเขาเหลือเกิน เด็กน้อยสุขภาพดีแข็งแรงชูไม้ชูมือส่งเสียงเรียกเขา

ลูเซียสตรงไปหา มือเรียวยาวซีดเซียวของเขาสั่นระริกยามที่แตะลงไปบนผิวอ่อนนุ่มของเด็กชายผมทอง เขาค่อย ๆ ช้อนตัวหลานชายขึ้น แนบแก้มซีดเซียวไว้กับแก้มอุ่นและอ่อนนุ่มของหลานชาย ลูเซียสหลับตาลง อคติในใจทั้งหลายพลันมลายไปจนหมดสิ้น เขาจ้องมองดูเด็กน้อยไร้เดียงสาในอ้อมแขน กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของเด็กน้อยทำให้เขาเผลอยิ้มออกมา เขาเป็นคุณปู่ที่มีหลานชายที่สมบูรณ์แข็งแรงและสุขภาพดีเหลือเกิน เขาโกรธตัวเองที่ิผลักไสทายาทบริสุทธิ์ไม่รู้เรื่องรู้ราวให้ต้องมาเผชิญชะตากรรมได้ลงคอได้อย่างไรกัน

"ปู่ขอโทษนะ...."

เขาเอ่ยบอก เด็กน้อยหัวเราะร่าเริงไม่รู้เรื่องรู้ราว เอื้อมมือคว้าเส้นผมยาวอ่อนนุ่มเล่น

.....

เสียงหัวเราะของสกอร์เปียสทำเอาเฮอร์ไมโอนี่สะดุ้งขึ้นจากหน้าหนังสือ เธอเก็บหนังสือเข้าชั้นแนนซี่คงต้องไปพักเสียบ้าง หล่อนจะเป็นคนไปดูลูกเอง ทันทีที่เฮอร์ไมโอนี่ตรงไปที่ห้องนั่งเล่น หล่อนเห็นแผ่นหลังของชายตัวสูงใหญ่คล้ายสามี หากแต่เส้นผมสีบลอนด์ยาวอันเป็นเอกลักษณ์ทำเอาเธอใจหาย

ลูเซียส มัลฟอย

"คุณมัลฟอย..."

หญิงสาวยกมือขึ้นปิดปากทันทีที่เห็นสกอร์เปียสอยู่ในอ้อมแขนของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นปู่ และก็เป็นคนคนเดียวกับที่ขับไล่สามีของหล่อนออกจากตระกูลเพียงเพราะสายเลือดของหล่อน

ลูเซียสหันหน้ามาช้า ๆ เขาเห็นหญิงสาวบอบบางผมสีน้ำตาลหยิกฟู ใบหน้าอ่อนหวานเต็มไปด้วยความตระหนก เขาจำเด็กน้อยมักเกิ้ลจอมอวดเก่งคนนี้ได้ดี เด็กหญิงที่เอาชนะลูกชายของเขาได้แทบทุกวิชา และหล่อนก็คือลูกสะใภ้ที่เขาไม่เคยยอมรับ...

"ได้โปรด...คืนลูกให้ฉันนะคะ คุณมัลฟอย..." เฮอร์ไมโอนี่กลัวจับใจ สกอร์เปียสคือทั้งหมดในชีวิต หากว่าลูเซียสจะรับหลานชายอันเป็นทายาทของตระกูลมัลฟอย โดยที่ไม่ยอมรับหล่อนเล่า หญิงสาวไม่อาจจะทำใจได้ "ได้โปรดเถอะค่ะ..." หยาดน้ำตาเอ่อล้นดวงตาคู่งามของนาง

"ใครมาหรือเฮอร์ไมโอนี่...." เสียงของนาร์ซิสซาดังขึ้น ก่อนที่นางจะตาโต จวนเจียนจะเป็นลมจะต้องเกาะแขนลูกสะใภ้แน่น

"คุณ...ลูเซียส คุณกลับมาแล้ว!"

"ซิสซี่ที่รัก..." ดวงตาของทั้งคู่เต็มไปด้วยความโหยหา นาร์ซิสซามองภาพสามีด้วยหัวใจที่บีบรัด เขาดูทรุดโทรมลงไปมาจนเธอปวดหัวใจ เวลาไม่นานนักเดรโก ก็ปรากฏตัวขึ้นที่กลางห้อง ชายหนุ่มผงะไปเล็กน้อยเมื่อเห็นร่างของบิดา

"พ่อ!"

"เดรโก..." เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นด้วยความยินดี เขามองไปที่สมาชิกทุกคนในครอบครัว นี่คือทุกสิ่งที่เขาปราถนา ทุกสิ่งที่เขาพร้อมที่จะชดเชยกับเวลาที่เสียไปเพราะความอวดดี และหลงใหลในอำนาจ ไม่มีสิ่งได้ที่มีค่ามากกว่าความรักของครอบครัวอีกแล้ว... วินาทีที่เขาเห็นหน้าของหลานชาย ใจของเขาก็อ่อนอวบลง เขาทำผิดพลาดมหัน เขาจะขอแก้ไขทุกสิ่งให้ถูกต้อง...

"ได้โปรดอภัยให้พ่อด้วย...เดรโก"

ชายหนุ่มพยักหน้า หัวใจของเขาบีบรัด นาร์ซิสซาตรงเข้าสวมกอดสามีด้วยความคิดถึงแทบขาดใจ เดรโกกอดประคองมารดา ก่อนจะรับตัวสกอร์เปียสไว้ในอ้อมแขน นาร์ซิสซาซบหน้าลงแนบอกของสามี ลูเซียสสูดลมหายใจ...

"ฉันทำผิดพลาด และฉันก็ได้รับบทเรียนราคาแพงเหลือเกิน ขอให้เวลาที่เหลือเป็นช่วงเวลาที่ฉันจะสามารถชดใช้ความผิดนี้ให้แก่พวกเรา....กลับบ้านของเรากันนะ"

"...ทุกคนเลย"

เขาหันไปมองเห็นสาวอีกคนที่ยืนนิ่ง ลูเซียสยื่นมืออีกข้างไปหาเฮอร์ไมโอนี่ หญิงสาวอ้าปากค้าง น้ำตาไหลออกจากดวงตาคู่งาม เฮอร์ไมโอนี่ใจเต้นแรงหันไปมองสามี เดรโกพยักหน้าช้า นาร์ซิสายิ้มทั้งน้ำตา หญิงสาวยิ้มปาดน้ำตาออกเบา ๆ ด้วยหัวใจที่พองโต ก่อนที่จะวางมือลงบนมือของลูเซียส พวกเขาขยับเข้าใกล้ชิด พลางยิ้มให้แก่กันด้วยหัวใจที่เป็นสุขยิ่งกว่าครั้งใด ก่อนที่นายใหญ่ของบ้านจะเปล่งเสียงออกมา เสียงทุ้มทรงพลังดังก้องกังวาล ไม่มีคำว่าบ้านครั้งไหนจะอบอุ่นหัวใจได้เท่านี้อีกแล้ว...

"คฤหาสน์มัลฟอย!"

พวกเขาทั้งหมดก็หายวับไปกับตาราวกับมีเวทมนต์...

 

Happy Parents' Day: Facebook, WhatsApp quotes, messages to wish ...

The End.

 

 

 

Talk.

จบแล้วค่ะทุกคน ฮืออออ ในทุกสุดพวกเขาก็แฮปปี้กันสักทีนะคะ...

ขอบคุณทุกคนที่คอยติดตาม เม้นให้กันตลอดเลยค่ะ เป็นแรงใจทำให้มีกำลังใจเขียนตอนต่อไปมากๆเลย

หายไปนานเพราะงานเข้าค่ะ แฮะ ๆ

ตัวเอง เดี๋ยวมีตอนพิเศษแถมให้นะคะ อิอิ

 

ปล เค้าแอบหยอดเรื่องสั้นของป๋า ไว้แล้วตอนนึงค่า แอบย่องไปตีได้นะคะ เรื่องนี้ยังไม่จบดีดันแอบไปเปิดเพิ่ม แฮ่

(FIC:LMxNC/DMxHG) รวมเรื่องสั้นสุดจิ้น สุดฟิน ของคนรักเดรโก เฮอร์ไมโอนี่ 

คงจะคิดถึงทุกคนมาก ๆ เลยค่ะ มีตอนพิเศษแถมให้อีกนิดนึงนะคะ

ว่าง ๆ แวะมา หากันน้า เราคงไม่หายไปไหนหรอกเนาะ

ใครมีฟิคคู่นี้จบแล้วสนุก ๆ แวะชี้ลายแทงได้เลยฮะ ^^

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 167 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

639 ความคิดเห็น

  1. #634 TDdays (@nokpirab13) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2563 / 00:52
    ดีมากๆเลยค่ะ ขอบคุณนะคะ
    #634
    0
  2. #625 นกมาร์คมาก (@ayayay) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2563 / 01:51
    โฮ อบอุ่นหัวใจมากค่ะฮือออออออออ ป๋าได้เรียนรู้และรู้สำนึกถึงสิ่งต่างๆที่ทำลงไป และคำว่าบ้านที่สมบูรณ์ เเล้วเล่นคำว่าหายราวกับมีเวทมนต์ ก็ใข่น่ะสิ! ฮ่าาาาา มีความสุขจังเลย
    #625
    0
  3. #609 bemymemory (@Ppbiggerduck) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 06:50
    ฮือออ ซึ้งมากเลยค่ะไรต์ มีความสุขกันสักทีนะ
    #609
    0
  4. #580 awayalwaysay (@awayalwaysay) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 23:28
    ชอบเรื่องนี้มากๆเลยค่ะ สนุกมากๆ อ่านแล้วใจฟู
    #580
    0
  5. #579 Melinoa (@mabomb) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 23:10
    สนุกมากเลยค่ะ จบได้ดีมากเลย เรายิ้มตามตลอดเลยค่ะ
    #579
    0
  6. #569 ngek2002 (@ngek2002) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 19:25
    มีฟามสุขมากเลยค่ะได้เห็นครอบครัวอยู่กันพร้อมหน้าแบบนี้
    #569
    0
  7. #560 sabinadeen (@sabinadeen) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 15:43
    ปริ่มมากๆในที่สุดก็อยู่กันพร้อมหน้าอบอุ่นที่สุดคุณปู่คงจะหลงเจ้าตัวเล็กมากแน่ๆ
    #560
    0
  8. #559 mewpattiya (@mewpattiya) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 12:56
    งื้ออ สนุกมากเลย อ่านแล้วสบายใจมากๆ ชอบมากๆเลย ขอบคุณไรต์ที่แต่งเรื่องสนุกๆมาให้อ่านน้าา แต่แอบเสนอแนะนิดนึงว่ายังมีคำผิดอยู่เยอะพอสมควร ไว้เรื่องหน้าอยากให้ไรต์ตรวจคำผิดหน่อยค่ะ แต่ยังไงก็ตาม เราก็ยังชอบการแต่งฟิคของไรต์อยู่ดี เป็นกำลังใจให้และรอตอนพิเศษอยู่นะคะ
    #559
    2
    • #559-1 juliet! !! (@juliet1992) (จากตอนที่ 27)
      14 มิถุนายน 2563 / 14:08
      ขอบคุณมากค่า แฮ่ เรื่องคำผิดนี่ยอมรับเลยค่าาาาา ยืนหนึงจริงๆ ยังไม่ได้ตรวจทานเลย พิมพ์ไปอัพไป แฮ่ะ มีเวลาจะรีบกลับมาแก้ไขนะคะ แฮ่ ขอบคุณที่ติดตามนะคะ
      #559-1
  9. #558 Nannygt (@Nannygt) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 07:28
    รอตอนพิเศษคร้าบบบบบบ
    #558
    1
    • #558-1 juliet! !! (@juliet1992) (จากตอนที่ 27)
      14 มิถุนายน 2563 / 14:00
      จัดไปค่ะ อิอิ
      #558-1
  10. #557 Magic (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 01:31

    โครตรักเรื่องนี้เลยปกติไม่ค่อยอ่านเดรไมโอนี่เเนวนี้พออ่านเเล้วตกหลุมรักเลยขอบคุณที่เเต่งฟิคดีๆเเบบนี้นะคะ

    #557
    1
    • #557-1 juliet! !! (@juliet1992) (จากตอนที่ 27)
      14 มิถุนายน 2563 / 14:00
      ขอบคุณนะคะ ถ้าคถ กัน แวะไปฟินกับเรื่องสั้นได้นะคะ
      #557-1
  11. #556 ชื่อ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2563 / 15:01

    ตตอนนี้กึ่งๆจะร้องไม่ร้องแต่ซึ้งมาก(ตอนพิเศษๆ อยากอ่านอีก เจ้ไร้ เจไร้แต่งคู่นี้อีกนะดีอะ...ซึ้งมากT︶T)

    #556
    1
    • #556-1 juliet! !! (@juliet1992) (จากตอนที่ 27)
      14 มิถุนายน 2563 / 14:01
      ขอบคุณคร้าบบบ แวะไปรอเรื่องสั้นเลยค่า อิอิ ขอบคุณที่ติดตามนะคะ
      #556-1
  12. #555 palopeark (@pearkpalo) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2563 / 12:01
    กี้ดดดดดดด จบแล้วหรอ แรงมาก T-T
    #555
    1
    • #555-1 juliet! !! (@juliet1992) (จากตอนที่ 27)
      14 มิถุนายน 2563 / 14:01
      ไม่อยากให้จบเหมือนกันค่า แต่งานเลี้ยงต้องมีวนเลิกลา ฮื อออ เข้างานยุ่งแล้ววว ไปตามกันในเรื่องสั้นนะคะ อิอิ ขอบคุณที่ติดตามฮะ
      #555-1
  13. #554 XYCYMN (@XYCYMN) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2563 / 01:45
    ดีมากๆเลย มันจะมีอะไรดีกว่าครอบครัวได้อยู่ด้วยกันพร้อมหน้าล่ะเนอะคุณปู่ ㅠㅠㅠㅠ
    #554
    1
    • #554-1 juliet! !! (@juliet1992) (จากตอนที่ 27)
      14 มิถุนายน 2563 / 14:02
      ขอบคุณที่ติดตามฮะ เนาะ ๆ ครอบครัวดีที่สุดแล้วจริงๆ
      #554-1
  14. #553 SNOWxG (@SNOWxG) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2563 / 00:54
    ใจฟูไปหมดเลยฮือ ในที่สุดㅠㅠ แสนจะรักเรื่องนี้เลยค่ะแงง
    #553
    1
    • #553-1 juliet! !! (@juliet1992) (จากตอนที่ 27)
      14 มิถุนายน 2563 / 14:02
      ขอบคุณมากนะคะ ใจฟูเช่นกันที่นักอ่านชอบค่า
      #553-1
  15. #552 PuasePG (@ieeeeeee) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 23:47

    ซึ้งมากกก อ่านแล้วอิ้มมากค่ะ อยากเป็นหนึ่งในมัลฟอยเหมือนกัน 55555

    #552
    1
    • #552-1 juliet! !! (@juliet1992) (จากตอนที่ 27)
      14 มิถุนายน 2563 / 14:03
      แอร๊ยยย เค้าก็อยากเป็นหนึ่งในมัลฟอย แฮ่ ขอบคุณที่ติดตามฮะ
      #552-1
  16. วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 23:26

    มันปิ้มปิ่มมากค่ะ TT ฮื่ออออ มีความสุขสะทีนะ กว่าจะผ่านพ้นอุปสรรคมาได้

    #551
    1
    • #551-1 juliet! !! (@juliet1992) (จากตอนที่ 27)
      14 มิถุนายน 2563 / 14:03
      ขอบคุณที่ติดตามฮะ
      #551-1
  17. #550 Jinny1998 (@Jinny1998) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 22:24
    ปลื้มปริ่ม ติดตามตั้งแต่ต้นจนจบ แฮปปี้มากค่ะ รอตอนพิเศษนะคะ
    #550
    1
    • #550-1 juliet! !! (@juliet1992) (จากตอนที่ 27)
      14 มิถุนายน 2563 / 14:03
      ขอบคุณที่ติดตามฮะ
      #550-1
  18. #549 Angels cry (@junelove-sakusa) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 21:50

    โอ๊ยยยยย ในที่สุดก็จบแฮปปี้ งื้อออ ขอบคุณนะคะ T T ไรท์เตอร์ที่สร้างเรื่องนี้ขึ้นมา มันมีความสุขเหลือเกิน

    รอตอนพิเศษเลยฮับ

    #549
    1
    • #549-1 juliet! !! (@juliet1992) (จากตอนที่ 27)
      14 มิถุนายน 2563 / 14:03
      ขอบคุณที่ติดตามนะคะ และคอยมาเป็นกำลังใจให้กันตลอดเลย ว่างๆ คถ กันไปเจอกันในเรื่องสั้นนะคะ ออิอิ
      #549-1
  19. #548 ติ่งผมยาวคุง (@tonpiplaifa) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 20:17
    งืออออออออออ แฮปปี้ ขอบคุณไรท์ที่เขียนเรื่องราวดีๆออกมาสร้างความสุขให่เรานะค้าา
    #548
    1
    • #548-1 juliet! !! (@juliet1992) (จากตอนที่ 27)
      14 มิถุนายน 2563 / 14:04
      ขอบคุณที่ติดตามเช่นกันค่ะ
      #548-1
  20. #547 Aum110440 (@Aum110440) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 20:15

    น้ำตาซึมเลย...
    #547
    1
    • #547-1 juliet! !! (@juliet1992) (จากตอนที่ 27)
      14 มิถุนายน 2563 / 14:04
      เอ็นดูลูเซียส ใช่มั้ยคะ อิอิ
      #547-1
  21. #546 Melinna_Lena (@maleen031309) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 19:42
    อบอุ่นหัวใจมากค่ะ ในที่สุดก็ผ่านเรื่องราวร้ายๆมาได้สักที ขอบคุณที่ไรต์เขียนแฟนฟิคสนุกๆ แบบนี้ให้รีดได้อ่านนะคะ
    ปล.ขอสเปเชียลสักตอนสองตอนด้วยค่ะ พรีสสสส
    #546
    1
    • #546-1 juliet! !! (@juliet1992) (จากตอนที่ 27)
      14 มิถุนายน 2563 / 14:04
      ขอบคุณที่ติดตามเช่นกันค่ะ รอตอนพิเศษนะคะ อิอิ
      #546-1
  22. #545 snowdraqon (@snowdraqon) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 19:33
    ภาษาสวย รักนิยายเรื่องนี้มากค่ะ!

    ถ้านักเขียน เขียนนิยายแนวต่างโลกแฟนตาซีเราว่ารุ่งแน่ (5555) ชอบมากค่ะ
    #545
    1
    • #545-1 juliet! !! (@juliet1992) (จากตอนที่ 27)
      14 มิถุนายน 2563 / 14:05
      ขอบคุณที่ติดตามเช่นกันค่ะ ขอบคุณมากค่ะ ลอยแล้วๆ ออริจินอลก็อยากแต่งเหมือนกันค่า จะพยายามนะคะ
      #545-1
  23. #544 Wasinee Mild Sinbangwa (@mind1212312121) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 19:17
    รอตอนพิเศษนะคะ
    #544
    1
    • #544-1 juliet! !! (@juliet1992) (จากตอนที่ 27)
      14 มิถุนายน 2563 / 14:05
      ขอบคุณที่ติดตามนะคะ
      #544-1
  24. #543 monkey' (@bamboosaza) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 19:08
    จบแล้ววว แฮปปี้เอนดิ้ง
    ขอบคุณไรท์เตอร์ที่มาแต่งนิยายดีๆให้เราอ่านค่ะ เป็นกำลังใจให้เสมอค่ะ
    รอติดตามผลงานต่อๆไปนะคะ รักกก
    #543
    1
    • #543-1 juliet! !! (@juliet1992) (จากตอนที่ 27)
      14 มิถุนายน 2563 / 14:05
      ขอบคุณที่ติดตามนะคะ
      ขอบคุณที่เป็นกำลังใจให้ตลอดเลย จุฟฟฟ
      #543-1
  25. #542 Sweet dreaM (@sugar-brown) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 18:53
    ดีมากกก ขอบคุณนะคะ
    #542
    1
    • #542-1 juliet! !! (@juliet1992) (จากตอนที่ 27)
      14 มิถุนายน 2563 / 14:05
      ขอบคุณที่ติดตามนะคะ
      #542-1