(Draco x Hermione)Young mother

ตอนที่ 26 : บทที่ 23 ความพยามของมัลฟอย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,517
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 204 ครั้ง
    1 มิ.ย. 63

บทที่ 23 ความพยามของมัลฟอย

 

Draco Malfoy Fanart Tumblr

 

ไม่ผิดอย่างที่เขาคาดการณ์ไว้เลยสักนิด ความน่ารังเกียจเน่าเหม็นของมันจะลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ โดยไม่สามารถปิดบังได้มิด ตลอดระยะเวลาเกือบสองเดือนเต็มที่กองมือปราบมารระดมกำลังสืบเสาะหาร่องรอยของเมอร์สิเออญาณนิค ในที่สุดเครือข่ายได้รับรายงานมาว่ามันร่องรอยการพยายาหลบหนีออกจากยุโรปผ่านทางเรือ ดีที่พวกมือปราบมารไหวตัวทัน พวกเขาส่งสัญญาณไปเพื่อตามจับกุม...

เกิดการปะทะกันรุนแรงสร้างความโกลาหน และความเสียหายที่ยากจะปกปิด กระทรวงเวทมนต์ต่างต้องรีบส่งกำลังผู้วิเศษเข้าคลี่คลายสถาณการณ์อย่างเร่งด่วน เพราะต้องป้องกันการเปิดเผยตัวตนต่อโลกมักเกิ้ล มีกลุ่มมักเกิ้ลหลายร้อยคนที่เห็นเหตุการณ์นี้ ทำให้พวกเขาต้องเร่งผลิตน้ำยาลบความทรงจำเป็นการด่วนก่อนที่จะเกิดความเสียหายเกินกว่าจะแก้ไข

พวกแฮร์รี่ รอน และเดรโกเองหลังจากที่ได้รับแจ้งจากเครือข่าย พวกเขาก็รีบตามไปสมทบ การจับกุมเกิดขึ้นเร็วมาก ไม่นานพวกมือปราบมารก็สามารถรวบตัวคนร้ายทั้งหมดได้ เป็นกลุ่มพ่อมดชาวฝรั่งเศสสามนาย และเบลเยี่ยมหนึ่งนาย พวกเขาจำต้องสารภาพหลังจากการถูกจับคุม เนื่องจากมีการใช้น้ำยาจับเท็จ หรือสัจจะเซรุ่มนั่นเอง กระบวนการสอบสวนดังกล่าว ทำให้ลูเซียส มัลฟอย รอดพ้นความผิดร้ายแรงมาได้ แต่กระนั้นเขาก็ยังมีความผิดฐานรู้เห็น และเพิกเฉยต่อผู้กระทำความผิด

เดรโกเข้ารับฟังข้อกล่าวหาทั้งหมดที่เกิดขึ้น เขาระงับความเกลียดชังของตัวเองไว้ไม่ให้เผลอใช้คำสาปร้ายแรงแก่พวกคนร้าย โดยปล่อยให้พวกนั้นได้รับโทษคุมขังที่อัสคาบัน หลังการพิจารณาคดี ชายหนุ่มมตามไปเพื่อเจรจาความผิดของบิดา แม้เขาจะเกลียดวิธีการเข้าหารัฐมนตรีกระทรวงเวทมนต์ ในสมัยนี้คือ คิงสลีย์ ชักเคิลโบลต์ เขาเองเป็นหนึ่งในรัฐมนตรีฯ ที่มีคุณธรรมและเป็นธรรมมากที่สุดคนหนึ่ง และไม่ได้นิยมชมชอบลูเซียสเท่า คอร์นีเสียส ฟัดจ์ เหตุผลเพราะทองคำของพวกมัลฟอย หรือแม้แต่เงินบริจาคไม่สามารถสร้างความเชื่ออถือให้แก่เขาได้

กระนั้นการที่ลูกชายเพียงคนเดียวที่ของตระกูลมัลฟอยก็ไม่ได้สร้างความแปลกใจเท่าไหร่นัก เขาเห็นถึงความพยามในการช่วยงานมือปราบมารอย่างเต็มที่ และการทำประโยชน์ต่อการจับกุมผู้ร้ายทำให้เขาใจอ่อนพอที่จะรับฟังชายหนุ่มผมบลอนด์ ผู้ที่กำลังนั่งอยู่ตรงข้ามเขา

"เป็นความกรุณาที่ยอมให้ผมเข้าพบครับท่านรัฐมนตรีฯ"

เดรโกเอ่ยขึ้นอย่างนอบน้อม ใบหน้าเรียบเฉยของชายสูงวัยยากเหลือเกินที่จะคาดเดาอารมณ์ เว้นแต่ดวงตาคมกริบประดุจนักล่าที่จ้องมองเขาราวกับกำลังประเมินสถาณการณ์ เดรโก พยายามสงบใจภายใต้หน้ากากราบเรียบของเขา แม้มือทั้งสองข้างที่วางอยู่บนตักจะชื้นเหงื่อก็ตาม

"ดื่มอะไรดีคุณมัลฟอย"

"ไม่ครับขอบคุณ"

เห็นได้ชัดว่าคิงสลีย์ไม่ได้สนใจคำตอบ ชายสูงวัยดีดนิ้วเพียงหนึ่งครั้ง เอลฟ์ชราก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับน้ำชาที่ถูกรินใส่ถ้วยกระเบื้องเคลือบชั้นดีลวดลายแปลกตา

"ฉันคิดว่าถ้วยลายครามนี้สร้างความประทับใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้แก่แขกที่เข้าพบทุกครั้ง"

"ครับ...ถ้วยมีลวดลายงดงามมาก" เดรโกเอ่ยรับ เขายกถ้วยชาขึ้นจิบตามมารยาท ก่อนจะสังเกตุว่าใบหน้าของชายสูงวัยดูผ่อนคลายไม่ตึงเครียด

"สหายมักเกิ้ลมอบเป็นของขวัญแห่งมิตรภาพยามที่ฉันเดินทางไปเยือนโลกตะวันออก...รู้ไหมที่นั่นมีเรื่องที่ทำให้ฉันประหลาดใจทีเดียว โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องความสันติสงบระหว่างสายเลือด"

ชายหนุ่มเงียบ

"ถ้วยลายครามนี้ทำให้ฉันนึกเสมอถึงความจริงว่าเราไม่ใช่หนึ่งเดียวที่มีสิทธิ์ครอบครองโลกใบนี้ จะมักเกิ้ล จะผู้วิเศษ สัตว์วิเศษ หรือแม้แต่เอลฟ์ประจำบ้าน ต่างต้องพึงพาเกื้อกูลกัน"

"ครับ..."

"ตอนนี้ทางการกำลังส่งกำลังเข้าช่วยเหลือเอลฟ์ประจำบ้านที่ได้รับบาดเจ็บจากการกักขังและถูกทรมารให้ผสมพันธ์อย่างไม่ถูกต้อง ส่วนหนึ่งจะถูกส่งกระจายไปตามโรงเรียนผู้วิเศษเพื่อให้พวกเขามีงานทำไปก่อนทางอาจารย์ใหญ่ประสานรับทราบเรื่องดังกล่าวเป็นที่เรียบร้อย และเจ้าหน้าที่บางส่วนกำลังติดตามจากข้อมูลที่เราได้รับเพื่อจับกุมผู้ที่ซื้อทาส จะต้องชดใช้และถูกปรับในราคาแสนแพงเพื่อเป็นบทเรียนแก้พวกเขา...รู้อะไรไหม ฉันไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับเรื่องสายเลือดจากสกุลทั้งยี่สิบแปด นั่นเพราะมันเป็นเรื่องไร้สาระ และพวกพ่อมดเลือดบริสุทธิ์มักมีค่านิยมที่ผิดเพี้ยน..."

เดรโกก้มหน้า เขาจำได้ดีของการขึ้นมารับตำแหน่งทำให้พ่อของเขาหัวเสีย ลูเลียสไม่ใช่ที่โปรดปราน หรือจะโน้มน้ามสร้างความประทับใจให้กับบุรุษตรงหน้าได้

"ฉันไม่เคยสนใจรูปแบบการทำงานของบิดาคุณเลยคุณมัลฟอยเพราะรู้ดีว่าเขามีประโยชน์การต่อสร้างสัมพันธ์ระหว่างประเทศ เขามีทักษะการเจรจาที่น่าทึ่ง และการโน้มน้ามที่เป็นประโยชน์ต่อกระทรวงฯ แต่กระนั้นการเพิกเฉย หรือยอมผ่อนปรนให้กับความผิดของสหายย่อมเป็นเรื่องที่ยอมรับไม่ได้..."

"แต่...ผมอยากจะขอ"

"ฉันรู้ว่าคุณต้องการอะไรคุณมัลฟอย..."

ชายสูงวัยเอ่ย ชายหนุ่มเงยหน้ามองเขาด้วยสายตาเด็ดเดี่ยว เขาเห็นความกล้าหาญผิดแผกจากมัลฟอยคนพ่อที่ทำเรื่องเสื่อมเสีย เขาเห็นชายหนุ่มอายุน้อยที่สามารถยืดหยัดเป็นเสาหลักให้แก่ครอบครัวได้ เขารู้ทุกความเคลื่อนไหวตั้งแต่ที่มัลฟอยคนลูกมีปัญหากับบิดาเรื่องที่ไปแต่งงานกับแม่มดมักเกิ้ลสาวฝีมือดีจนถูกบีบไม่ให้รับตำแหน่งงานในกระทรวงฯ เขาเห็นความมุ่งมั่นในการพิสูจน์ตัวเองของชายผมบลอนด์ เขาสามารถเดินทางไปร่วมช่วยเหลือโรคระบาดได้อย่างทันท่วงที และที่สำคัญเขาอดชื่นชมไม่ได้ที่เขาได้เห็น เด็กชายสายเลือดผสมเกิดขึ้นในตระกูลมัลฟอยเป็นครั้งแรก!

"ผมรู้ดีว่าพ่อผมมีความผิดที่ละเลย เขาถูกชดเชยทั้งทรัพสินและจำคุกจนถึงตอนนี้ร่วมสามเดือนแล้ว ...ผมอยากขอโอกาสอีกครั้ง หากผมจะสามารถทำอะไรชดเชยความผิดของพ่อได้ ผมจะยอมทุกอย่าง"

ชายทั้งสองจ้องตากันนิ่งเงียบกริบ สำหรับเดรโก เขาจริงใจต่อสิ่งที่พูดออกไป เขาไม่อาจรู้ความคิดของชายสูงวัยได้ แต่เขาได้พูดในสิ่งที่ลูกคนหนึ่งสมควรจะทำ เวลาผ่านไปชั่วอึดใจ ในที่สุดท่านรัฐมนตรีกระทรวงเวทมนต์ก็เป็นฝ่ายทำลายบรรยากาศน่าอึดอัดนี่เสีย

"ฉันชื่นชมความตรงไปตรงมาของคุณนะ..." เขาประเมินดูผู้อ่อนเยาว์กว่าพักใหญ่ ใบหน้าอันเป็นเอกลักษณ์ของคนในตระกูลมัลฟอยทุกรุ่นสงบนิ่ง เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีฟ้าซีด มันเต็มไปด้วยความทรนงอย่างแรงกล้า

"ฉันมีเงื่อนไขบางประการที่จะต้องขอความร่วมมือกับคุณ...เอาล่ะ ฉันได้รับข้อเรียกร้องสิทธิ์ให้เอลฟ์ประจำบ้านของภรรยาคุณมาหลายเดือนแล้ว"

เฮอร์ไมโอนี่ ... ชายหนุ่มคิดถึงเธอขึ้นมา

"และต้องขอชื่นชมความมุ่งมั่นของภรรยาคุณ ข้อเรียกร้องนี้จะถูกนำกลับมาทบทวนใหม่อีกครั้งโดยเฉพาะในสถาณการณ์ที่ร้ายแรงเยี่ยงนี้ ฉันเชื่อว่าผู้วิเศษในหลายภาคส่วนพร้อมที่จะนำข้อเสนอนี้มาพิจารณา และถือว่ามันเป็นสิ่งที่ทำให้คำขอของคุณได้เปรียบคุณมัลฟอย โดยเฉพาะเมื่อครอบครัวคุณเป็นหนึ่งในยี่สิบแปดสกุลศักดิ์สิทธิ์ และเป็นหนึ่งในครอบครัวที่ครอบครองเอลฟ์ประจำบ้านมากครอบครัวหนึ่ง ฉะนั้นแล้วการพิจารณาลดโทษของบิดาคุณดูจะเป็นเรื่องที่เห็นสมควร"

เดรโกหายใจไม่ทั่วท้อง เขารับรู้ได้ถึงชีพจรที่กำลังเต้นแรงอยู่ในกาย พ่อของเขากำลังจะเป็นอิสระ อันหมายถึงแม่ของเขาจะกลับมายิ้มได้อีกครั้ง!

"แต่การลดโทษนี้จำต้องมีเงื่อนไขบางประการที่บิดาของคุณจะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ใจต่อเรื่องร้ายแรงนี้ เขาจะได้รับการปล่อยตัวทันทีที่เราจัดการกับเอลฟ์ประจำบ้านทุกตนให้ได้รับอุปการะโดยโรงเรียนทั้งสาม สถานพยาบาล และกระทรวงเองฯตามความเหมาะสม และเราจะต้องถอดถอนบิดาคุณจากการเป็นที่ปรึกษากิติมศักดิ์ของกระทรวงฯ ประการสุดท้ายบิดาของคุณจะต้องลงนามยอมรับในข้อเรียกร้องสิทธฺ์เอลฟ์ประจำบ้าน" เขาเว้นวรรค "...นี่เป็นเงื่อนไขทั้งหมดคุณจะตกลงหรือเปล่า"

เดรโกแทบจะไม่จะเป็นต้องเสียเวลาคิดเลยด้วยซ้ำ ทุกอย่างเป็นไปอย่างที่มันสมควรจะเป็น การลดบทบาทของลูเซียส มัลฟอย ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกกระอักกระอ่วนใจ เขาพึงพอใจด้วยซ้ำ หลังจากที่ต้องยืนหยัดด้วยตนเองโดยไม่พึงพาบารมีของบิดา เขาไม่เสียใจเลยสักนิดที่ลูเซียจจะหมดอำนาจ พ่อของเขาจะได้ไม่ต้องใช้อำนาจที่ตนแสนภูมิใจทำร้ายใครอีก...

"ครับ...ผมขอบคุณท่านมากครับ!"

ชายหนุ่มเอื้อมมือไปจับมือชายผู้สูงวัยกว่า เขายืนขึ้นตรงไปส่งชายหนุ่มที่น่าประตู

"ยินดีที่คุณมาช่วยเหลืองานของมือปราบมาร เห็นได้ชัดว่าคุณเป็นคนหนุ่มมีความสามารถ"

"ขอบคุณครับท่าน"

"กระทรวงเวทมนต์ยินดีต้อนรับคุณและภรรยาเสมอ...เรามีที่สำหรับพ่อมด แม่มดที่มีคุณสมบัติ และความสามารถที่เหมาะสมเสมอ"

เดรโกก้มศีรษะให้รัฐมนตรีกระทรวงเวทมนต์ ก่อนที่ชายหนุ่มจะกล่าวลาและเดินออกไป ดวงตาสีซีดกวาดมองไปรอบสถานที่โอ่โถงสมเกียรติโลกผู้วิเศษ มีพ่อมด แม่มดหลายนายที่ติดตามข่าวส่งยิ้ม และเอ่ยแสดงความยินดีกับเขาไปตลอดทาง เดรโกไม่เคยรู้สึกดีใจเท่านี้มาก่อนในรอบหลายเดือน เขาปลีกตัวออกมา หลับตาลง และสูดลมหายใจเข้าปอดให้ลึกที่สุด ครั้งนี้คงจะเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่เขาจะได้กลับมาหายใจเต็มปอดอีกครั้ง

"ผมทำสำเร็จแล้วครับแม่..."

เขาเอ่ยออกมา ใบหน้าเรียวยาวผ่อนคลายลง ปัญหาใหญ่ได้ถูกคลี่คลายออกไปเสียที เดรโกเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า เขามองเห็นว่าก้อนเมฆสีขาวและแสงแดดในเวลานี้ช่างสดใสเหลือเกิน ผิดไปจากความอึดครึมน่าอึดอัดของลอนดอน..

"หึ หึ หึ..." ชายหนุ่มหัวเราะออกมาเบาๆ ใบหน้าคมคายขยับยิ้มบาง ๆ ออกมาเป็นครั้งแรก...

 

183 Best malfoys images | Harry potter, Draco malfoy, Draco

"แม่ครับ..."

ชายหนุ่มยิ้ิมออกมาจากหัวใจ เขามองดูใบหน้าของสตรีสูงวัยแสนงดงาม มารดาของเขานั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวยาวริมระเบียง ใบหน้าของนางเหม่อลอยออกไป ทันทีที่ได้ยินเสียง นางหันมามองเขา ความเฉยชาละลายหายไปทันที เรียวปากบางแย้มยิ้มให้แก่เขาเหมือนเช่นทุกครั้ง เดรโกตรงเข้าไปหาอ้อมกอดของมารดา เขาจูบแก้มของนางด้วยความรัก ดวงตาสีมรกตฉายแววประหลาดใจ

"ทุกอย่างจบลงแล้วครับแม่..."

"หมายความว่า?"

เดรโกพยักหน้า นาร์ซิสซายกมือปิดปากด้วยความดีใจ หยาดน้ำตาคลอหน่วยไหลลงอาบแก้ม แต่ลูกชายของหล่อนปาดทิ้งอย่างแผ่วเบา

"พ่อของลูกเป็นอิสระแล้วใช่ไหมเดรโก!"

"ครับแม่...พ่อจะได้รับการปล่อยตัว พ่อจะกลับมาหาแม่แล้วนะครับ"

"เมอร์ลินช่วย..." นางรู้สึกจวนเจียนจะเป็นลม นาร์ซิสซาโผเข้ากอดลูกชายแน่น ดวงใจของหล่อนเต้นแรง คำอธิฐานของหล่อนเป็นจริง หลังจากที่หล่อนพร่ำเพียรขออ้อนวรเพื่อให้หล่อนได้มีโอกาสเห็นหน้าสามีของหล่อนอีกครั้ง

"แม่ไม่ได้ฝันไปฉันไหมลูก..."

นางไม่สามารถอธิบายความรู้สึกที่พรั่งพรูนี้ออกมาได้ ความปีติแปรเปลี่ยนเป็นน้ำตา เดรโกกอดมารดาของเขาแน่นด้วยความรู้สึกไม่ต่างกัน 

"ครับแม่ พ่อจะได้กลับบ้านแล้วครับ...ผมทำสำเร็จแล้ว"

"โอลูกรัก...ช่างเป็นเรื่องน่ายินดีที่สุด แม่ดีใจเหลือเกินที่แม่จะได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากับผู้ชายสามคนที่แม่รักมากที่สุด ผู้ชายของตระกูลมัลฟอยของแม่"

"ครับผมก็ดีใจเช่นกัน" 

เดรโกเริ่มอธิบายให้มารดาฟังว่า หลังจากที่จัดการเรื่องเอลฟ์ประจำบ้านเสร็จ พ่อของเขาจะได้รับการปล่อยตัว ซึ่งอาจจะกินเวลาเป็นสัปดาห์ ทั้งนี้เขาจะเร่งเข้าไปช่วยเหลืองานในกระทรวงเท่าที่เขาจะสามารถทำได้ เพื่อให้พ่อออกจากอัสคาบันเร็วที่สุด แน่นอนว่าเขาบอกถึงเง่ื่อนไขทุกประการที่พ่อจะต้องยอมรับ รวมไปถึงการถูกลดบทบาทลง

"แม่ไม่สนอำนาจ หรือเกียรติยศอะไรพวกนั้นหรอก ตราบใดที่พ่อของลูกจะได้กลับมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตา จะให้แม้เสียทองคำกี่แกเลียนเป็นค่าจ้างเอลฟ์ประจำบ้าน หรือลงนามอะไรแม่ไม่สน แม่ทำได้ทุกอย่างลูก และพ่อจะต้องฟังแม่ ในที่สุดแล้วพ่อจะต้องยอมฟังแม่ แม้ว่ามันจะทำให้ใจของพ่อล่มสลายก็ตาม แม่จะไม่สนศักดิ์ศรีใดๆเลยเดรโก"

"ผมรู้ครับ แม่มีแต่ความรักให้พ่อ ให้ผม และเผื่อไปถึงสกอร์เปียส ผมไม่เคยอยากให้แม่เสียใจและเศร้าใจเลยครับ"

"แม่รู้ แม่รู้ เดรโกของแม่..." นางจับแก้มของลูกชาย "...เรามีกันแค่นี้ แค่เรา ครอบครัวของเราเท่านั้น ลูกให้อภัยพ่อนะเดรโก แม้สิ่งที่พ่อเคยทำกับลูกจะเลวร้ายเพียงใดก็ตาม โปรดจงรู้ไว้ว่าพ่อรัก และหวังดีกับลูกมาโดยตลอด เขาปราถนาที่จะให้ลูกได้รับสิ่งที่ดีที่สุดเสมอนะเดรโก"

ชายหนุ่มเบือนหน้ากับความจริงที่ต้องเผชิญ เขามีลูกและภรรยา มีทายาทเลือดผสมให้ตระกูลมัลฟอย หากพ่อของเขาจะไม่ยอมรับ เขาจะไม่โทษ หรือเกลียดลูเซียสเลย ชายหนุ่มเข้าใจดีถึงความแตกต่างของสายเลือด แต่กระนั้นเขาก็ไม่สามารถกลับไปใช้ชีวิตเยี่ยงพ่อมดเลือดบริสุทธิ์ กลับไปเป็น เดรโก มัลฟอย คนเก่าที่เทิดทูลสายเลือดบริสุทธิ์ได้อีกต่อไป...

"ผมไม่โกรธพ่อหรอกครับ...แต่ถ้าพ่อไม่สามารถยอมรับเฮอร์ไมโอนี่ และลูกได้ ผมเองก็คงไม่สามารถกลับไปที่คฤหาสน์มัลฟอยได้อีกครับแม่...เฮอร์ไมโอนี่ และสกอร์เปียสก็เป็นครอบครัวของผมเหมือนกัน"

นาร์ซิสซาเงียบ หล่อนจ้องมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลของลูกชาย หล่อนเข้าใจว่าเดรโกหมายถึงอะไร สามีของหล่อนถูกเลี้ยงดูมาเยี่ยงชนชั้นสูง เทิดทูลบูชาเลือดบริสุทธิ์จนไม่อาจยอมรับสายเลือดมักเกิ้ลได้ ลูเซียสไม่ใช่ผู้ชายที่เลวร้าย เพียงแต่เขามีทัศนคติที่ถูกปลูกฝังมาทั้งชีวิตเช่นนี้ 

นาร์ซิสซานึกถึงตัวเอง หล่อนเองก็เติบโตมาในตระกูลที่นิยมแต่งงานกันเพื่อรักษาสายเลือด หล่อนเห็นพี่สาวคนกลางถูกระเบิดออกจากผังตระกูล เห็นพี่สาวคนโตที่ไม่ได้มีความสุขในครอบครัวที่เกิดจากการแต่งงานเพราะสายเลือด หล่อนโชคดีกว่าใครที่หล่อนตกหลุมรักสามี และเขาก็เป็นชายเพียงคนเดียวที่หล่อนปราถนาจะแต่งงาน หล่อนยินดีที่จะให้ลูเซียสเลี้ยงดูลูกชายคนเดียวของตระกูลให้โตมาอย่างเต็มภาคภูมิ และหล่อนเองก็ได้เห็นถึงหัวใจที่งดงาม และความเข้มแข็งของลูกชายที่กล้ายืนหยัดเพื่อทำสิ่งที่ถูกต้อง ทำในสิ่งที่ขัดแย้งต่อสายเลือด ทำในสิ่งที่แม้แต่หล่อนเองก็ไม่อาจกล้าทำ...

เดรโกเติบโตเป็นผู้ใหญ่ได้อย่างน่าภาคภูมิใจ และหล่อนเองก็รับรู้ด้วยหัวใจว่าหญิงสาวที่ลูกชายของหล่อนมอบความรักให้นั้นช่างเหมาะสม คอยเติมเต็ม และมอบความสุขให้แก่ครอบครัวมัลฟอย เฮอร์ไมโอนี่มีหัวใจที่บริสุทธิ์เหลือเกิน หัวใจของหล่อนมีค่า และความดีงามจะสามารถเอาชนะทุกอคติที่เกิดขึ้น เหมือนที่หญิงสาวสามารถทะลายกำแพงน้ำแข็งของตระกูลมัลฟอยลงได้...

"เฮอร์ไมโอนี่เป็นลูกสะใภ้ที่แม่ภาคภูมิใจ และแม่ก็เชื่อว่าพ่อจะมองเห็นเช่นกันเดรโก..."

สองแม่ลูกยิ้มให้แก่กัน นาร์ซิสซาปรับอารมณ์ให้แจ่มใส่ขึ้น นางดูสดชื่นขึ้นทันตาก่อนจะรีบจูงลูกชายกลับเข้าไปด้านใน เดรโกตรงไปหาเฮอร์ไมโอนี่ ชายหนุ่มเล่าเรื่องน่ายินดีให้ฟัง หญิงสาวกรี๊ดร้องด้วยความดีใจก่อนจะรีบวิ่งมากอดนาร์ซิสซา เจ้าหนูน้อยสกอร์เปียสก็พลอยอารมณ์ดีหัวเราะเอิ๊กอ๊ากไปด้วย นาร์ซิสซายินดีที่จะลงมือเข้าครัวเพื่อเตรียมมื้อเย็นแสนพิเศษสำหรับเรื่องน่ายินดี พวกเขารับประทานอาหารค่ำด้วยความเบิกบานใจ นางถึงกับเอ่ยปากที่จะจัดงานเลี้ยงฉลองขึ้นอีกสักครั้งเพื่อเป็นการขอบคุณมือปราบมารที่ทำงานกันอย่างเต็มที่ และเป็นการฉลองให้สมาชิกมัลฟอยทุกคนรวมไปถึงเฮอร์ไมโอนี่ และสกอร์เปียส

การที่นางมัลฟอยเรียกชื่อต้นของหญิงสาว ทำเอาเธอน้ำตาคลอ เฮอร์ไมโอนี่แทบจะไม่อยากเชื่อว่าจะมีวันนี้ วันที่นางมัลฟอยยอมรับหล่อนอย่างเต็มหัวใจ ทั้งสามพูดคุยเล่นกันไปอีกพักใหญ่ กระทั้งเจ้าหนูน้อยเริ่มหาววอด เดรโกจูบแก้มเด็กชายด้วยความรัก ก่อนจะปล่อยให้เป็นหน้าที่ของคุณแม่คนสวยที่จะนำเจ้าลูกชายเข้านอน  นาร์ซิสซาเอ่ยราตรีสวัสดิ์ทุกคนก่อนจะขอตัวแยกไปพักผ่อนที่ห้องส่วนตัวของหล่อนด้วยหัวใจที่แช่มชื่นขึ้นเป็นครั้งแรก

เฮอร์ไมโอนี่ไล่ให้สามีไปพัักผ่อน หล่อนจะจัดการความเรียบร้อยได้ด้วยตนเอง พร้อมทั้งมีแนนซี่เป็นลูกมือด้วยความเต็มใจอีกแรง  หญิงสาวกล่อมลูกชายอยู่ไม่นาน สกอร์เปียสก็สามารถเข้านอนได้อย่างรวดเร็ว เขาเป็นเด็กเลี้ยงง่าย อารมณ์ดีและเป็นที่รักของทุกคน...

"ขอบใจมากแนนซี่ เก็บผ้าให้น้องเสร็จแล้วเธอก็ไปพักผ่อนเถอะจ๊ะ"

"เจ้าค่ะนายหญิง" เอลฟ์ตัวน้อยก้มหัวให้ มันรักนายหญิงที่เต็มไปด้วยเมตตาเหลือเกิน และมันก็รักนายน้อยตัวจิ๋วที่กำลังโตวันโตคืนมากเช่นกัน

"ฉันขอตัวก่อนนะ..."

เฮอร์ไมโอนี่ส่งยิ้ม ก้มลงจูบแก้มลูกชายเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะตรงไปยังห้องนอนของหล่อน เวลานี้ช่างเป็นช่วงเวลาที่สงบสุข หล่อนสามารถยิ้มกว้างออกมาได้เมื่อเห็นสองแม่ลูกมัลฟอยกลับมามีความสุข ทุกๆอย่างกำลังจะคลี่คลายไปในทางที่ดีขึ้น เดรโกตรากตรำทำงานหนักทุกวันคืนเพื่อที่จะหาทางช่วยเหลือบิดาของเขา หญิงสาวรู้ดีว่าเขารักแม่มาก มากพอที่จะยอมทำทุกอย่างเพื่อให้นางมัลฟอยมีความสุข เธอโชคดีเหลือเกินที่มีสามีที่แสนดี  หญิงสาวแทบจะไม่อยากเชื่อเลยว่าหล่อนจะเคยเกลียดขี้หน้าของเขามาก่อน

เฮอร์ไมโอนี่หัวเราะให้กับความทรงจำในวัยเด็ก ภาพของเด็กชายผมสีบลอนด์สว่างจ้าที่คอยทำตัวร้ายกาจใส่หล่อน เป็นอันธพาลวายร้ายในฮอกว็อกส์จะเติบโตมาเป็นชายหนุ่มที่แสนอบอุ่นและรักครอบครัวได้ถึงเพียงนี้

รอยยิ้มซุกซนปรากฎขึ้นบนดวงหน้างาม เฮอร์ไมโอนี่จัดแจงเปลี่ยนเสื้อผ้า จ้องมองเรือนร่างของตนด้วยความพึงพอใจ หญิงสาวจำได้ดีว่าชายหนุ่มหลงใหลเธอมาเพียงใด ตั้งแต่คืนแรกที่พวกเขาเป็นของกันและกัน ความปราถนาก่อตัวขึ้นอยู่ภายในของพวกเขามาแสนนาน แรงดึงดูดประหลาดที่แม้แต่เธอก็ไม่อาจจะเข้าใจได้เหวี่ยงพวกเขาให้มาเจอกันและกัน

เฮอร์ไมโอนี่เดินเข้าไปในห้องน้ำอย่างไม่เร่งรีบ ดวงตาคู่งามจ้องมองชายหนุ่มที่กำลังนอนหลับตาสงบนิ่งอยู่ในอ่างน้ำร้อนอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว ใบหน้าของเขาชวนมองเหมือนรูปสลักดูสงบนิ่ง เรียวปากบางเหยียดออกคล้ายกำลังอมยิ้ม ดวงตาของเขาปิดสนิท และลมหายใจที่เป็นจังหวะสม่ำเสมอ เฮอร์ไมโอนี่มีความคิดซุกซนที่อยากจะทำลายความสงบของเขาเสีย หล่อนรักเขาเหลือเกิน รักมาเสียจนความปราถนานั้นปรากฏอยู่ทุกลมหายใจ เธออยากตรงเข้าไปโอบกอด สัมผัสเขา โดยเฉพาะในช่วงเวลาที่ทุกอย่างกำลังจะเปลี่ยนแปลงไปด้วยดี หญิงสาวทิ้งกายที่ขอบอ่าง มือน้อย ๆ ลูบไล้ไปตามศีรษะ กรอบหน้า ไหล่ทั้งสองข้างอย่างอ้อยอิ่ง และเบิบนาบ...

สัมผัสแผ่วเบานั้นปลุกชายหนุ่มขึ้นจากภวังค์ เขาลืมตาขึ้นมอง ก่อนจะรอบกลืนน้ำลายหนืด ๆ ลงคอที่กำลังเริ่มจะแห้งผาก รอยยิ้มบนดวงหน้าหวานส่องประกายซุกซน เนื้อตัวนวลเนียนอ้อนแอ้นไร้ซึ่งอาภรณ์ใดปกปิดทำเอาเขาอ้างปากค้าง

"ฉันเผลอหลับฝันไปหรือเปล่าเนี่ย"

"แล้วในความฝันของนายมีแบบนี้ด้วยหรือเปล่าเดรโก..." หญิงสาวยิ้มเจ้าเล่ห์ มือน้อย ๆ ค่อย ๆ เลื่อนลูบไล้ต่ำลงไปตามเรือนร่างที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อของเขาจนหน้าหวาดเสียวเสียว ชายหนุ่มเริ่มหายใจติดขัด เฮอร์ไมโอนี่โน้มตัวจูบแก้มของชายหนุ่มแผ่วเบา แต่ไม่ทันไรเขาก็เป็นฝ่ายช้อนตัวเธอลงมาในน้ำเช่นกัน...

"มีสิ ฉันฝันไว้หลายอย่างเลย..." 

เขากระซิบบอก เรียวปากบางทาทาบลงบนริมฝีปากอ่อนนุ่ม เขารั้งร่างบางเข้ามาแนบชิด พรมจูบไปทั่วใบหน้า สันกรามของหญิงสาว ไล่ต่ำลงมาเรื่อย ๆ ด้วยความโหยหา ดูดกลืนยอดอกจนหญิงสาวแอ่นกายแนบชิดเพื่อให้เขาสัมผัสเธอได้ลึกล้ำยิ่งขึ้น เฮอร์ไมโอนี่หายใจหอบจิกนิ้วลงบนหลังของชายหนุ่ม ทุกสัมผัสของเขาสร้างความสั่นสะท้านไปทั่วทั้งร่าง...

"โอ้เดรโก..." หญิงสาวหลับตาไปกับสัมผัสหวามไหวยามเมื่อมือของชายหนุ่มเริ่มซุกซนไปทั่วทุกสัมผัสบนเรือนร่างของเธอ เฮอร์ไมโอนี่หลับตาแน่นด้วยความรู้สึกดีเหลือเกินยามที่เขาตอบรับจุดที่ไวต่อสัมผัส "...พ่อกับแม่ฉัน มักจะให้รางวัลฉันเสมอในทุกครั้งที่ฉันสอบได้คะแนนสูงสุด อื้อ...แม่บอกว่าเมื่อทำเรื่องที่ดีก็สมควรได้รับรางวัล...เดรโก...นายสมควรได้รับรางวัล"

"เธอเป็นรางวัลชั้นยอดเหลือเกิน..." เขาพร่ำบอกเสียงต่ำรอดไรฟัน แม้จะยังไม่ละจากร่างงามที่สร้างความปั่นป่วนให้แก่เขา ชายหนุ่มเงยหน้ามอง ใบหน้าของเธอกลายเป็นสีแดงเรื่อ ทั้งคู่ยิ้มให้แก่กันและรู้ดีว่าพวกเขาต่างปราถนาต่อกันเหลือเกิน จนแทบจะแผดเผาร่างของพวกเขาให้หลอมละลาย ชายหนุ่มขยับอุ้มให้หญิงสาวเข้ามาอยู่ในตำแหน่งที่เหมาะสม ทั้งคู่มองตากัน ประกายไฟแห่งความต้องกายลุกโซนอย่างที่ไม่อาจมีสิ่งใดมาหยุดลงได้

"และฉันสมควรได้รับรางวัลใช่เหลือเปล่าเฮอร์ไมโอนี่..."

หญิงสาวยิ้ม เธอแอ่นกายสอดรับเขา ชายหนุ่มส่งเสียงครางต่ำในลำคออย่างพึงพอใจก่อนที่ทั้งคู่จะเริ่มบรรเลงบทรักไปตามท่วงทำนองแห่งความปราถนาที่มิอยากรู้ได้ว่าจะดับลงเมื่อใด ยามเมื่อทั้งคู่ต่างเติมเต็มกันและกันเยี่ยงนี้...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Talk

เก่งมาคุณพ่อ ฮืออ ในที่สุด TT ทุกอย่างก็คลี่คลายสักทีเนาะ

รอต้อนรับป๋ากลับบ้านกันค่ะ

ปล ตัวเอง เรื่องนี้จะจบแล้ว แอบใจหายค่า เราตั้งใจไว้ที่ 25 ตอน เงยมอง อืออ เหลืออีก 2 ตอนสุดท้ายแล้วนะคะ ตอนหน้าเป็นตอนจบ และมีตอนพิเศษแถม ฮือออ แอบใจหายค่า หมด WFH แล้ว ต้องกลับไปทำงานแล้ว ไม่กล้าบอกตอนหน้าว่าจบ จะโดนตีหัว แงเลยต้องบอกก่อน...

ดูแลสุขภาพกันด้วยนะคะทุกคน ขอบคุณที่ติดตามกันเสมอ และคอยเม้นให้กันตลอด ยิ้มเวลาอ่านคอมเม้นทุกๆคนค่า แต่อาจจะไม่ค่อยได้ตอบนะคะ แต่อ่านทุกคอมเมนต์เลย TT ดีใจ

 

daddy!draco | Tumblr
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 204 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

639 ความคิดเห็น

  1. #624 ayayay (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2563 / 01:39
    ฮืออออออออออออทุกอย่เริ่มคลี่คลายแล้วเป็นไปได้ด้วยดีก็วางใจ มีรอยยิ้มในบ้านสักทีนะ แน้วคูมรางวัลก็คือดรี๊ก
    #624
    0
  2. #533 mabomb (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 14:39
    ดีใจจังที่เดรโกทำได้ หวังว่าลูเซียสจะปล่อยวางและยอมรับลูกสะใภ้ ทุกอย่างก็จะจบลงด้วยดีเยย
    #533
    0
  3. #532 ชื่อ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 01:38

    อ่านไปเมื่อว่านพึ้งมาเม้น คือตอนอ่าน ยอมรับเลยว่าช่วงแรกอะ สั้นนะ น้ำตาแตกคือ ในที่สุดทุกอย่ามันก็ดีไปหมด แบบ คือ...เดี้ยวยาวพอๆ แต่ข่วงหลังอะ....เราแอบยิ้มเลยยย จ้าา รางวันน⁄(⁄ ⁄•⁄ω⁄•⁄ ⁄)⁄ ฮิฮิฮิ

    #532
    1
    • #532-1 ชื่อ (จากตอนที่ 26)
      4 มิถุนายน 2563 / 01:40
      *สั้นๆนะ ไม่ใช่สั้นนะ?
      #532-1
  4. #531 parmin (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 00:35
    เหมือนผ่านไปไวมากเลย
    #531
    1
    • #531-1 ชื่อ (จากตอนที่ 26)
      4 มิถุนายน 2563 / 01:39
      ใช่...เหมือนไวแต่ยอนไปอ่านนี้ยาวว จดจบแล้วอ้าา...มีตอนพิเศษไหมนะ
      #531-1
  5. #529 AjeamChavisa (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 21:58

    ไม่อยากให้จบเลยฮืออออ อยากอ่านต่ออ ขอบคุณไรท์ที่แต่งนิยายดีๆน่ารักๆให้อ่านนะคะ รักไรท์ค่าาาาา
    #529
    0
  6. #527 Nannygt (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 12:34

    น่ารักมากๆเลยค่ะ แงงงงงงง ไม่อยากให้จบเลย;,;
    #527
    0
  7. #526 peawfah052596 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 08:17
    อือหือจะจบแล้ว ใจหายฝุด ๆ ทรมาณ

    ยังงี้นะครับ เป็นกำลังใจให้ค่าาา
    #526
    0
  8. #525 ieeeeeee (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 01:49

    นิยายน้ำดีค่ะ บอกไว้ก่อน 55555 และก็ขอให้ป๋าลูยอมรับเฮอร์ด้วยความเต็มใจสักทีนะ

    #525
    0
  9. #524 junelove-sakusa (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 00:44

    จะจบแล้ววว ไวมากกก แงงงไรท์ค่ะคิดถึงแย่เลยยยย ขอบคุณสำหรับฟิคดี ๆ เรื่องนี้ อีก 2 ตอนเอง แอบใจหาย

    จะติดตามผลงานอื่น ๆ ต่อ ๆ ไปค่ะ รักไรท์เตอร์มากกกก กอดดดดด T T แงงงงงงงงงงงงงง

    #524
    0
  10. #523 permo12 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 00:39
    ตามตั้งแต่ท้องจนคลอดเพิ่งยังไม่อยากให้จบเลย
    #523
    0
  11. #522 misakikawaichi68 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 22:50

    จะจบแล้ว Q..Q มันปิ้มปิ่มห์มากค่ะ ดูอบอุ่นละมุนใจ

    #522
    0
  12. #521 LukiMemory (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 22:28
    รอนะคะ
    #521
    0
  13. #520 XYCYMN (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 21:08
    แง จะจบแล้วหรอคะ ;____;
    #520
    0
  14. #519 kimhomin (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 19:51
    คนเก่งต้องได้รับรางวัลเค้าได้รางวัลแล้ว><
    #519
    0
  15. #518 sabinadeen (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 19:48
    ในที่สุดความพยายามของคุมพ่อด็สำริดผลเก่งที่สุ๊ดดดได้รางวัลชิ้นยอดจากคุณแม่คนสวยเลยเห็นมั้ย55555
    #518
    0
  16. #517 zizoozaa (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 19:23
    คุณพ่อเดรกเก่งอยู่แล้ว
    #517
    0
  17. #516 Inntraawa__3125 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 19:19
    แงงง~~ติดตามมาตั้งแต่ตอนแรก ใจหายง่าไรท์จะจบแย้ว ฮือออออ
    #516
    0
  18. #515 301044 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 19:17
    งื้อออ จะจบแล้วเหรอคะยังอยากอ่านต่ออยู่เลยTT ยังอยากเห็นคุณชายน้อยโตในแต่ล่ะวันจังงตอนพิเศษอยากเห็นสเกอเปียสเป็นหนุ่มสุดฮอตจังเลยค่ะไรท์5555 จะเหมือนเดรกรึเปล่านะ
    #515
    0