(Draco x Hermione)Young mother

ตอนที่ 25 : บทที่ 22 จดหมายของเฮอร์ไมโอนี่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,518
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 199 ครั้ง
    29 พ.ค. 63

บทที่ 22 จดหมายของเฮอร์ไมโอนี่

 

"ขอบใจทุกคนมาก วันนี้พอแค่นี้ก่อน"

หัวหน้าสำนักงานมือปราบมาร จ้องมองดูนาฬิกาที่บอกเวลาล่วงเลยเวลางานมาค่อนข้างมากพอสมควร ช่วงเวลาเกือบเดือนมานี้ พวกเขาจำต้องทำงานอย่างหนัก และล่วงเวลาแทบทุกวัน เนื่องจากคดีเส้นทางค้าทาสยังไม่คลี่คลาย เดรโก มัลฟอยเป็นอาสาสมัครและกำลังสำคัญอย่างยิ่งที่ช่วยพวกเขาสืบเสาะเส้นทางกบดาลของเมอร์ซิเออญานนิค แต่ความพยายามของพวกเขายังไม่เป็นผล แฮร์รี่ พอตเตอร์ มองดูหลังของชายผมบลอนด์ที่นั่งนิ่งไม่ไหวติง รอน มองหน้าเขาด้วยความเห็นใจ เดรโกมักจะอยู่เป็นคนสุดท้ายจนกระทั่งไฟทั้งดึกดับลง คิ้วเข้มขมวดดึง เขาพยายามอย่างหนักในการค้นหาหลักฐานที่พอจะช่วยบิดาของตนได้ ...

"ไปเถอะ...นายควรไปพักก่อน"

แฮร์รี่เอ่ยขึ้นแผ่วเบา เขาเห็นเดรโกสะดุ้ง ชายหนุ่มหันมอง ใบหน้าเหย่อหยิ่งเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า

"นายไปนอนสักตื่น ไว้พรุ่งนี้เราค่อยลุยกันใหม่" รอนสมทบ เขาเห็นใจเดรโกมากกว่าจะพูดเล่นหัวเหมือนปกติ ชายผมแดงเองเข้าใจสถาณการณ์ที่เขากำลังต้องเผชิญดี

เดรโกถอนหายใจยาว เขาละมือจากสมุดบัญชีเล่มหน้า และกองเอกสารตรงหน้า ชายหนุ่มรู้สึกตึงเครียดจนหัวสมองทึบตันไปหมด ถูกของแฮร์รี่เขาควรต้องพัก การโหมงานหนักจนเกินไป และพักผ่อนน้อยย่อมทำให้เขาล้าง่ายกว่าปกติ โดยเฉพาะช่วงนี้ที่พวกเขาต้องหายตัวค่อนข้างบ่อย หลายวันมานี้เขาเริ่มรู้สึกมึนหัวโดยไม่มีสาเหตุมาสองสามครั้งแล้ว

"อืม....งั้นพรุ่งนี้เจอกันพอตเตอร์ วิสลีย์"

เขาลุกพรวดเดินออกไปซวนเซเล็กน้อย แฮร์รี่ และรอนมองหน้ากัน รอให้ชายผมบลอนด์หายตัวไปจนลับตา

"นายนั่นแทบทรงตัวไม่ได้..." รอนบอกแฮร์รี่ "...โหมงาน ดื่มแต่กาแฟดำตั้งแต่เช้าจนค่ำให้ตายสิ เราควรบอกเรื่องนี้กับเฮอร์ไมโอนี่หรือเปล่า?"

"นั่นสิ..." แฮร์รี่เองก็เริ่มเป็นห่วงพฤติกรรมของชายผมบลอนด์ เขาดูทรุดโทรม ใบหน้าของเขาซีดเซียวไร้สีเลือกกว่าปกติจนน่าเป็นห่วง "ไว้พรุ่งนี้เราพามัลฟอยไปกินอาหารกลางวันจริงๆจังๆดีกว่า"

"เป็นความคิดที่ดี นายนั่นดูขาดโปรตีนอย่างกับอะไร ฉันว่าเราต้องลากไปเลยล่ะ ไม่อย่างนั้นก็เหมือนทุกวัน เอาแต่ดื่มกาแฟและไม่ยอมพักจากกองเอกสาร ใครสักคนควรจัดการหมอนั่นก่อนได้แล้ว!"

"เฮ้อ...."

 

 

เดรโกตรงเข้ามายังห้องพักของเขาอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มถอนหายใจด้วยความเหนื่อยล้า มือเรียวปลดกระดุมคอเสื้อออก เขากวาดสายตาไปรอบ ๆ ก่อนจะเห็นมารดานั่งอ่านหนังสืออยู่เงียบ ๆ บนโซฟา เขาตรงไป นาร์ซิสซาเงยหน้าขึ้นมองลูกชาย เดรโกสวมกอดหล่อน นางจูบแก้มเย็นเฉียบของลูกชาย

"กินอะไรมาหรือยังเดรโก?"

ชายหนุ่มส่ายหน้า เขาทิ้งตัวลงข้างมารดา

"ยังครับ...แต่ผมกินไม่ลง"

"ลูกกลับค่ำทุกวันเลยนะ...แม่อดเป็นห่วงลูกไม่ได้จริง ๆ" นาร์ซิสซาบอกลูกชาย หล่อนเริ่มสังเกตุเห็นความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยที่เกิดขึ้น ลูกชายของหล่อนซูบผอมลงไปมากทีเดียว

"วันนี้เป็นอย่างไรบ้างครับแม่?"

เขาเอ่ยถาม ก่อนจะค่อย ๆ เอนกายหนุนตักของผู้เป็นมารดา สัมผัสจากมืออ่อนนุ่มลูบเส้นผมของเขาทำให้ชายหนุ่มหลับตาลงด้วยความรู้สึกผ่อนคลาย

"วันนี้ป้าอันโดรเมดราของลูกมาเยี่ยมพวกเรากับเจ้าหนูเท็ดดี้น้อย..." นางยิ้ม "...ลูกยังไม่เคยเจอหลานสินะ เท็ดดี้สองขวบแล้วนะลูกเหมือนลูกตอนเด็กเลยนะเดรโก สกอร์เปียสก็เลยมีเพื่อนเลยไงล่ะจ๊ะ ส่วนเฮอร์ไมโอนี่ก็เลยอบคัพเค้กอันน้อยๆ ให้เท็ดดี้ เขาติดเธอแจเดินตามไปแทบทุกที่เลยอ้อนให้เฮอร์ไมโอนี่สอนระบายสี เล่านิทานทั้งวัน จนตอนค่ำสกอร์เปียสเริ่มงอแงง่วงน้อย อันโดรเมดราต้องกล่อมแทบแย่เลยล่ะ ไม่อย่างนั้นเท็ดดี้จะไม่ยอมกลับบ้าน นี่เพิ่งกลับกันไปได้สักพักนี่เอง"

"เด็ก ๆ ทำให้เราลืมความเครียดดีนะครับแม่"

"จ๊ะ...หายเหงาเลยล่ะ ดีที่แม่ร่ายคาถาเก็บเสียงไว้ ไม่อย่างนั้นผู้เช่าชั้นล่างคงร้องเรียนกันทั่วเสียแล้วล่ะ เท็ดดี้วิ่งไล่สลับกับร้องเพลงลั่นเลยลูก พอเห็นสกอร์เปียสหัวเราะที่เขาร้องเพลงเท็ดดี้ก็เอาใหญ่เลย...วุ่นกันทั้งวันเลยจ๊ะ"

"แล้วเฮอร์ไมโอนี่ล่ะครับแม่..."

"พาสกอร์เปียสเข้านอนเสร็จ แม่เพิ่งบอกให้ไปอาบน้ำน่ะจ่ะ เดี๋ยวรอให้แนนซี่จัดเก็บห้องเสร็จแม่จะเข้าไปดูหลานเองวันนี้ลูกไปพักเถอะ"

"งั้นผมแวะไปหาลูกดีกว่า...."

"พอเลยเดรโก..!" นางห้ามลูกชายที่ทำท่าจะลุกขึ้น "...กว่าจะกล่อมนอนได้เล่นเอาวุ่นเลย ลูกอย่าไปปลุกเด็ดขาด"

"เปล่าสักหน่อย ผมแค่จะแวะไปดูเขาหลับเอง"

"งั้นลูกต้องไปอาบน้ำก่อนแล้วเดรโก...ดูสิเนี่ยเนื้อตัวมอมแมม แม่ไม่ยอมให้เข้าใกล้หลานหรอกนะ ไปอาบน้ำเลยไปลูก"

"ก็ได้ครับ..."

ชายหนุ่มยิ้มให้กับความเจ้าระเบียบของมารดา ชายหนุ่มตรงเข้าไปยังห้องนอนของเขา เดรโกกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้องนอนที่ว่างเปล่า เตียงยังคงเรียบตึงเป็นระเบียบ เขาได้ยินเสียงน้ำไหล นั่นหมายความว่าหญิงสาวยังคงอาบน้ำอยู่ เดรโกถอดเสื้อผ้าของเขาออกอย่างไม่เร่งรีบ เขาอาจจะแช่น้ำร้อนสักหน่อยเพื่อคลายอาการตึงที่บ่าทั้งสองข้าง จังหวะที่เขาโยนเสื้อผ้าลงตระกร้าดวงตาสีซีดเหลือบไปเห็นซองจดหมายที่ถูกเปิดอยู่บนโต๊ะ มันมีตรากระทรวงเวทมนต์ประทับอยู่ทำให้เขาเกิดความสนใจ เดรโกเหลือบมองไปยังประตูห้องน้ำที่ยังคงปิดสนิทพร้อมกับเสียงน้ำไหลต่อเนื่อง...

"จดหมายอะไรนะ..."

เขาหยิบขึ้นมาดู ดวงตาสีซีดกวาดมองไปยังข้อความด้านในอย่างรวดเร็ว คิ้วของเขาขมวดเป็นปม ชายหนุ่มเผลอกำมุมกระดาษแรงจนเกือบขาด เมื่อเข้าสะบัดหัวตั้งสติ ชายหนุ่มก็รีบวางมันลงที่เดิมด้วยความรู้สึกสับสนปนหงุดหงิดใจ

มันเป็นจดหมายจากกระทรวงเวทมนต์ที่ได้เชิญเฮอร์ไมโอนี่เข้าทำงานในตำแหน่งเดิมที่หญิงสาวเคยพลาดไปด้วยสาเหตุจากบิดาของเขา มาวันนี้ เมื่อบิดาของเขาไม่มีอำนาจในกระทรวงฯอีกต่อไป ตำแหน่งอันพึงเป็นของหญิงสาวที่มีคุณสมบัติเหมาะสมจึงถูกส่งตรงมาเชิญเธออีกครั้ง...

ชายหนุ่มเม้มปาก หัวสมองของเขาเต้นตุ้บๆ ตัวความเครียดปนกดดัน เขากำลังเครียดเรื่องครอบครัว เขาไม่อยากให้เรื่องนี้มาเป็นอีกหนึ่งเรื่องที่จะกวนใจเขา ชายหนุ่มจำได้ดีว่าเธอเคยอยากจะทำงานมากขนาดไหน จำได้ถึงวันที่พวกเขาเถียงกันอย่างรุนแรง และเป็นเขาเองที่ยืนกรานที่จะให้เธอดูแลลูกและครอบครัวต่อไปโดยไม่จำเป็นต้องออกไปทำงานนอกบ้าน

ใจหนึ่งเขารู้ดีว่าเขาเห็นแก่ตัวที่กักเธอไว้กับบ้าน แต่เขาปราถนาดีต่อเธอ เขาไม่อยากให้เธอลำบาก ภรรยาของตระกูลมัลฟอยไม่เคยต้องออกไปทำงานเลยสักคน เธอมีหน้าที่ดูแลลูกและเป็นนายหญิงที่ดีเหมือนที่แม่ของเขาทำ แม้ลึก ๆ เขาจะรู้ดีว่าเฮอร์ไมโอนี่จะต้องอยากกลับไปทำงานอย่างไม่ต้องสงสัย หากเธอเอ่ยถึงเรื่องนี้ขึ้นมา เขาไม่รู้จะปฏิเสธมันออกไปได้อย่างไร เขาเคยตั้งใจจะทำให้เธอมีความสุข แต่เขาเองก็ไม่ต้องการให้เธอออกไปทำงาน

ชายหนุ่มสับสนเหลือเกิน เวลานี้ เวลาที่ทุกอย่างถาโถมเข้ามาจนเขาแทบจำล้มทั้งยืน เดรโกรู้ดีว่าเขาไม่มีสิทธิ์ที่จะล้ม เพราะมันจะทำให้ทุกคนล้มลงตามไปด้วย เขาเป็นเสาหลัก และที่พึงของครอบครัวในตอนนนี้ เขาจะทำมันให้ดีที่สุด ดวงตาสีซีดจ้องมองบานประตูห้องน้ำ หัวของเขาเหมือนเต็มไปด้วยม่านหมอก เขาอยากจะระบายความโกรธออกมาเหลือเกิน

เดรโกเอื้อมมือไปเปิดประตู เขาจ้องมองแผ่นหลังของหญิงสาวที่ยืนหันหลังไม่รู้เรื่องรู้ราวอบยู่ท่ามกลางน้ำฟักบัวที่เปิดไหลชำระผ่านร่างอ้อนแอ้นของเธอ กลิ่นสบู่เหลวหอมอบอวลทำเอาชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด เขาก้าวเข้าไปใต้ฝักบัวร่วมกับเธอ

เฮอร์ไมโอนี่ใจหายวาบด้วยความตกใจกับสัมผัสเบื้องหลัง หญิงสาวหมุนตัวไป ก่อนจะเห็นใบหน้าของเดรโกท่ามกลางสายน้ำ เธอส่งยิ้มออกมา หากแต่เขาไม่แม้แต่จะยิ้มให้เธอเลย ใบหน้าคมคายเต็มไปด้วยความตึงเครียด เธอเห็นม่านอารมณ์ไหววูบอยู่ในดวงตาสีซีดที่จ้องมองเธอแน่นิ่ง

"เหนื่อยไหมวันนี้..."

หญิงสาวพยายามทำลายบรรยากาศกดดัน เธอเปแชมพูใส่ ก่อนที่มือน้อย ๆ ทั้งสองข้างจะขยี้ไปตามเส้นผมสีบลอนด์ที่เข้มขึ้นเพราะความเปียกชื้น วงแขนหนัก ๆ เกี่ยวพันรอบเอวบางทำเอาเธอหวั่นใจ แต่หญิงสาวก็แสร้งทำเป็นไม่สนใจ เธอจ้องมองใบหน้าคมคายที่กำลังยืนหลับตานิ่ง เฮอร์ไมโอนี่ไล่นิ้วมือนวดคลึงไปตามกรอบหน้าไล่วนมาที่ท้ายทอย ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนลงมาที่บ่าแข็งตึงทั้งสองข้าง

หญิงสาวรู้ดีเขากำลังเครียด ชายหนุ่มออกแต่เช้าและกลับบ้านค่ำมาร่วมเดือน เขานอนละเมอ และชอบลุกขึ้นมานั่งถอนหายใจกลางดึก เธอแสร้งทำเป็นหลับทุกครั้งที่เขาหันมามอง เดรโกจะจูบแก้มเธอ และลุกออกไปแผ่วเบา หญิงสาวเคยย่องตามไป เธอเห็นเขาไปนอนขดตัวเป็นเด็ก ๆ อยู่ที่พื้นปลายเตียงนอนของสกอร์เปียส เธอได้แต่หวังว่าทุกอย่างจะกลับมาเป็นเหมือนเคยในเร็ววัน...

ชายหนุ่มขว้าข้อมือบางไว้แน่น เขาลืมตามองเธอด้วยความรู้สึกที่เปี่ยมล้น ร่างกายของเขาตื่นตัวพร้อมจนเขาทรมาน

"เดรโก...?"

เฮอร์ไมโอนี่มองข้อมือของตัวเองที่ถูกหยุดไว้กลางคัน ดวงตาสีซีดจ้องมองเธอเต็มไปด้วยความปราถนาแรงกล้า สายน้ำไหลผ่านกายรังแต่จะสร้างความร้อนเผาไหม้คนแทบจะหลวมละลาย หญิงสาวสูดหายใจลึกเมื่อเขาดันร่างเธอชิดผนัง เฮอร์ไมโอนี่จะเอื้อมมือไปปิดก๊อกน้ำ หลายแต่เสียงห้ามของชายหนุ่มทำให้เธอชะงัก เธอจึงได้แต่ปล่อยให้ทุกอย่างตกอยู่ภายใต้ความต้องการของเขาแต่เพียงผู้เดียว และปล่อยให้เขาเป็นผู้คุมเกมส์!

เดรโกลืมตัวไปชั่วขณะ เขารับรู้ได้แต่เพียงความเครียดและแรงกดดันมหาศาล ทีแรกเขาหวังไว้ว่าน้ำเย็น ๆ จะช่วยชำระล้างความเครียดออกไป แต่ความตัวเล็กกลับจุดประกายความปราถนาจนเขาแทบจะระเบิดออกมา เขารับรู้ได้ถึงทุกอนูร่าง เลือดทุกหยดในกายที่สูบฉีดเสียจนเขาไม่อาจห้ามตัวเองได้อีก ชายหนุ่มจูบคนตรงหน้าด้วยความรุนแรงมากพอที่เธอจะส่งเสียงร้องอู้อี้แทรกผ่านสายน้ำ เขาดูดกลืนและควานหาความลึกล้ำจากความตรงหน้าด้วยความตระกละตระกราม ชายหนุ่มหายใจหอบถี่ เขาเต็มไปด้วยความเร่งรีบและร้อนรน มือใหญ่พลิกกายหญิงสาวให้หันหน้าเข้ากำแพง มือทั้งสองข้างรั้งดึงสะโพกของเธอให้สอดรับความปราถนาของเขา...

หญิงสาวกัดปากแน่น เธอพลางซ่อนเสียงกรีดร้องของตนเองไว้เป็นอย่างดี เฮอร์ไมโอนี่แนบแก้มลงไปบนกระเบื้องเย็น ๆ เขาไม่เคยรุนแรงกับเธอเช่นนี้มาก่อน หญิงสาวหลับตาลงพลางโอนอ่อนไปตามชายหนุ่ม ปล่อยให้เขาได้ปลดปล่อยความต้องการและความเครียดทั้งหมดออกมา เธอขมวดคิ้วให้กับความเจ็บปวดยามที่มือใหญ่ยึดร่างเธอไว้แน่น แต่เธอเต็มใจ เฮอร์ไมโอนี่เต็มใจที่จะรองรับอารมณ์ของเขา...!

เธอยินดีรับมัน...ทุกๆอย่าง!

เวลาผ่านไปเนินนานเท่าไหร่หญิงสาวไม่อาจจะทราบได้ นอกจากความกระตุกเกร็ง เสียงหายใจหอบถี่ของเขาดังอยู่แนบหู ก่อนที่ร่างสูงจะค่อย ๆ ขยับเคลื่อนตัวออกไปอย่างแผ่วเบา เฮอร์ไมโอนี่เอื้อมมือไปปิดน้ำ เดรโกยังคงยืนหายใจหอบไม่ขยับ เธอเอื้อมมือไปคว้าผ้าขนหนูสีขาวสะอาดมาซับหยดน้ำที่เกาะตามร่างของชายหนุ่มอย่างอ่อนโยน...

เดรโกถอนหายใจยาวออกมาอีกครั้ง หัวสมองของเขาว่างเปล่าจากการปลดปล่อย ชายหนุ่มปล่อยให้ผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยาของเขาเช็ดตัวให้อย่างแผ่วเบา หากแต่สายตาของเขาเหลือบมองไปเห็นลอยแดงเป็นจ้ำตามเนื้อตัวอ่อนนุ่ม ดวงตาสีซีดเบิกกว้างด้วยความตกใจ

"เฮอร์ไมโอนี่!"

เขาฉวยใบหน้าของเธอเข้ามาใกล้ สันกราม ลำคอน้อยๆ ไล่ไปตามทรวงอก และแขนทั้งสองข้างเต็มไปด้วยรอยแดงช้ำอันเกิดจากน้ำมือของเขา หากแต่ใบหน้าหวานกลับส่งยิ้มไม่มีทีท่าโกรธเคียงเขาเลยสักนิด...!

"ปีศาจเป็นพยาน!" เขามองดูมือตัวเองด้วยความรู้สึกผิด ชายหนุ่มโกรธตัวเองที่เผลอระบายอารมณ์ใส่หญิงที่ขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยา และแม่ของลูก

เผลอที่กระทำรุนแรงกับเธอ!

"...เฮอร์ไมโอนี่ฉันเสียใจ"

ร่างสูงทรุดลงไปกับพื้นห้องน้ำ เขากอดร่างบอบบางของเธอที่ยืนอยู่ตรงหน้าไว้ แนบแก้มลงบนหน้าท้องเปลื่อยเปล่าของหญิงสาว

"เฮอร์ไมโอนี่ฉันขอโทษ...ฉันมันเลว ฉันมันไม่น่าให้อภัย!"

"ชู่ว..."

"ฉันเสียใจ...มันจะไม่มีวันเกิดขึ้นอีก เฮอร์ไมโอนี่ ฉันรังเกียจตัวเองเหลือเกิน!"

"ชูว...."

หญิงสาวย่อตัวลงประคองกอดชายหนุ่มไว้ เธอเห็นความรู้สึกผิดบนใบหน้าของเขา เดรโกพร่ำขอโทษเธอซ้ำไปซ้ำมา

"ฉันไม่เป็นอะไรเลยเห็นไหม..."

เฮอร์ไมโอนี่พยายามปลอบประโลมเขาค่อยๆดึงเขาขึ้นมา เธอกอดเขาด้วยภาษากายที่แสดงออกถึงความห่วงใยอย่างไม่มีเงื่อนไข เธอซบหน้าลงแนบอกเปลือยเปล่า มือน้อยๆ ลูบแผ่นหลังของเดรโกด้วยความเข้าอกเข้าใจ ชายหนุ่มกอดเธอไว้ด้วยความรู้สึกผิดที่ท่วมท้วน

เขาเกลียดที่ไม่อาจควบคุมอารมณ์ได้ เขาเกลียดตัวเองเหลือเกิน และเกลียดตัวเองยิ่งกว่าเมื่อเธอไม่แม้แต่จะโกรธกับสิ่งที่เขาทำไปด้วยซ้ำ...

"เฮอร์ไมโอนี่ ได้โปรด ฉันเสียใจ..."

"ไม่เป็นไร ฉันไม่เป็นไรจริงๆ..."

ชายหนุ่มหลับตาแน่น เขาสูดลมหายใจ ความรู้สึกเดียวที่มีอยู่มันชัดเจนจนเขาไม่อาจจะละเลยที่จะเอ่ยมันออกมา คนตรงหน้าคือทุกอย่างสำหรับเขา...

"ฉันรักเธอ..." เขาหลับตาแน่น ปล่อยให้คำว่ารักที่เขาไม่เคยแม้แต่จะเอ่ยออกมาให้มันอบอวลและชัดเจน

หญิงสาวยิ้ม เธอเงยหน้ามองคนตัวสูง มือน้อย ๆ ลูบไล้ดวงหน้าคมคายเย็นเฉียบ รอจนกระทั่งเขาก้มมองเธอ จ้องลึกไปในดวงตาคู่งามของเธอ เขาจะเห็นคำตอบ คำตอบที่ชัดเจนยิ่งกว่าคำพูดใด

"ฉันรู้เดรโก...."

เฮอร์ไมโอนี่พันผ้ารอบเอวชายหนุ่ม เธอผลักประตูห้องน้ำให้เปิดออก ตรงไปจูงชายหนุ่มออกมาด้วยหัวใจที่เบิกบาน ก่อนหน้าเธออาจจะเคยเคลือบแคลงในความสัมพันธ์ที่ไม่ได้เริ่มต้นจากความรัก แต่ความผูกพันธ์ของคนทั้งคู่หยั่งรากลึกกว่าสิ่งใด ทุกการกระทำของเขาชัดเจนแก่ใจ จนเธอรู้อยู่เต็มอก และเธอเองก็เช่นกัน เขาจะเติมเต็มเธอเช่นเดียวกับที่เธอจะเติมเต็มเศษเสี้ยวของดวงวิญญาณที่วิ้นแหว่งของกันและกันให้สมบูรณ์

"ฉันก็รักนาย...เดรโก"

........

.....

...

"ทานสิ..."

หญิงสาวเลื่อนถ้วยซุปมันฝรั่งที่เธออุ่นให้ร้อนส่งกลิ่นหอมไปตรงหน้า ชายหนุ่มผมบลอนด์จ้องมองเธอไม่วางตาแม้ในขณะที่เขาตักซุปเข้าปาก

"มองชามด้วย...ถ้าไม่อยากให้มันหกไม่ต้องมองหน้าฉันเดรโก"

เขายิ้มบาง ๆ ชายหนุ่มไม่อยากละสายตาไปจากวิวที่ดีที่สุดในชีวิตของเขา เขาไม่เคยคิดมาก่อน เพียงคำว่า รัก ของเธอที่เอ่ยออกมาจากปากน้อย ๆ มันจะปลดล็อกทุกสิ่งอย่างที่เคยตรึงเขาไว้ ความสัมพันธ์ที่คลุมเครือมานาน เมื่อเขารู้แจ้งว่าใจของทั้งคู่เต้นไปพร้อมกัน เมื่อยามที่เขายอมรับกับตัวเองว่าเขารักเธอหมดหัวใจ ไม่ใจเพียงการทำตามหน้าที่สามีด้วยความจำเป็น ช่างเป็นความรู้สึกที่อิ่มเอิบและแผ่ซ่าน

เขาสามารถจ้องมองเธอได้ไม่รู้เบื่อ เฮอร์ไมโอนี่เป็นผู้หญิงคนเดียวที่อยู่ในสายตาของเขา แม้ว่า ใบหน้างามจะปราศจากเครื่องสำอางราคาแพง แก้มของเธอเนียนปลั่ง เส้นผมหยิกฟูกว่าเดิมจากความชื้น สวมเสื้อยืดตัวใหญ่ของเขากับกางเกงขาสั้นสำหรับใส่นอนตัวเก่า เขาก็ยังไม่อยากจะละสายตาไปจากเธอ

"ทีหลังห้ามกินแต่กาแฟทั้งวันเชียว ต่อให้กลับดึกแค่ไหนฉันก็จะบังคับนายกินอาหารดี ๆ เข้าไป"

เฮอร์ไมโอนี่บ่น หลังจากอาบน้ำแต่งตัว เธอก็เพิ่งรู้ว่าชายหนุ่มยังไม่ได้แตะอาหารจริงๆจังๆสักมื้อ นอกจากแซนวิชอกไก่ในตอนเช้า เขาปฏิเสธที่จะกินบะหมี่สำเร็จรูป และเลือกเพียงซุปร้อน ๆ สักถ้วยพอ

"ฉันกินไม่ลง..."

"ไม่ลงก็ต้องกิน จะได้มีแรงทำงาน ถ้านายขืนไม่ดูแลตัวเองอยู่แบบนี้จะล้มป่วยเข้าสักวัน แล้วพอเลยกับการปรุงน้ำยาให้กระปรี้กระเปร่ามันส่งผลเสียมากกว่าผลดีนายก็รู้"

"ถ้าเธอทำให้ฉันก็จะกินทุกมื้อเลยขอรับนายหญิง..."

"ดีมาก"

เธอยิ้ม จ้องมองดูเขาทานอาหารเงียบ ๆ เฮอร์ไมโอนี่นึกขึ้นได้เรื่องจดหมายจากกระทรวงฯ อย่างไรเสียเธอจะต้องบอกให้เขารู้ ไม่เช่นกันหากรู้ทีหลังจะทำให้ชายหนุ่มไม่สบายใจ

"เดรโก..."

"หื้ม...?"

"วันนี้มีจดหมายจากกระทรวงฯมาถึงฉันด้วยแหละ" เธอเริ่มเปิดประเด็น เขาชะงักไปเล็กน้อย เพราะไม่คิดว่าเธอจะพูดเรื่องนี้ขึ้นมาเร็วขนาดนี้

"เหลือเชื่อไปเลย ใครจะคิดว่ากระทรวงฯจะยังเก็บตำแหน่งไว้ให้ฉันด้วย...น่าปลื้มใจทีเดียวเลยเนาะ"

"อื้ม...ยินดีด้วยเฮอร์ไมโอนี่ เธอเป็นแม่มดที่เก่งที่สุดในสายตาฉัน และเธอก็คู่ควรกับมัน"

"ขอบคุณเดรโก" ทั้งคู่ยิ้มให้แก่กัน

"แล้วเธอคิดว่าจะเริ่มงานได้เมื่อไหร่ล่ะ?"

หญิงสาวเลิกคิ้ว ไม่คิดว่าเขาจะยอมให้เธอกลับไปทำงาน

"หมายความว่านายยอมให้ฉันทำงานแล้วหรอ?"

"ก็...ว่ากันตามตรง เธอมีความสามารถและเป็นมันสมองของกระทรวงฯได้สบาย และเธอจะไปได้สวย...มันคงจะแจ๋วถ้าสักวันฉันจะได้มีภรรยาเป็นรัฐมนตรีกระทรวงเวทมนต์"

"เวอร์ตลอดเลย" เฮอร์ไมโอนี่หัวเราะ มองดูเขาซดน้ำซุปจดหมดถ้วย "...นี่ แต่ฉันตอบปฏิเสธไปแล้วล่ะ"

"ทำไม?"

"ก็ไม่ทำไม...แหมเดรโก ไม่ต้องมาทำเป็นถอนหายใจเลย" เธอส่ายหน้าเบา ๆ เดินไปหาเขา เดรโกรั้งเอวให้เฮอร์ไมโอนี่ลงมานั่งตัก เขาสูดดมกลิ่นกาย ก่อนจะวางคางไว้บนไหล่บอบบางและตั้งใจฟังเธอ

"ฉันน่ะไม่ยอมปล่อยให้ตัวเองพลาดช่วงที่สกอร์เปียสกำลังโตหรอกนะ โดยเฉพาะช่วงสามปีแรกเป็นช่วงที่สำคัญที่สุดของเด็ก ๆ น่ะรู้ไหม ฉันจะค่อยประคับประครองเขาอย่างดีที่สุด เขาคือทุกสิ่งสำหรับฉันนะเดรโก..."

"เธอเป็นแม่ที่ดีมากเลย..."

"ฉันรู้...มันน่าเสียดายนิดหน่อย แต่ก็ไม่เห็นเป็นอะไรนิ ไว้ให้ลูกเข้าโรงเรียนฉันค่อยไปสมัครดูใหม่ก็ไม่เสียหาย"

"ป่านนั้นถ้าเธอรับตำแหน่งคงเป็นใหญ่ไปถึงไหนต่อไหนแล้วนะ..."

"หรือนายอยากให้ฉันรับตำแหน่งงานล่ะ"

"ไม่!!"

เฮอร์ไมโอนี่หัวเราะร่า จูบแก้มเย็นๆของชายหนุ่มด้วยความรักใคร่

"แหมไม่ต้องตะโกนใส่หูก็ได้นะ...ฉันไม่ไปทำงานหรอก อย่างน้อยก็จนกว่าเจ้าลูกชายของเราจะโต แต่ฉันก็ดีใจนะที่รู้ว่านายสนับสนุนในสิ่งที่ฉันอยากจะทำ"

"เฮอร์ไมโอนี่..."

"หื้ม...?"

"ฉันรักเธอ..."

"รู้แล้วน่า"

"ฉันรักเธอ ฉันรักเธอ ฉันรักเธอ!"

"พอแล้ว...รู้แล้ว!"

"ฉันรักเธอ..."

"ไปนอนกันเถอะ...เดี๋ยวตอนดึงต้องตื่นอีกรอบนะ" เฮอร์ไมโอนี่ลุก ฉุดแขนคนตัวสูงไปด้วยกัน เดรโกกอดเอวบางไว้ด้วยความรู้สึกอบอุ่นหัวใจ เขาไม่เข้าใจตัวเองจริงๆ ว่าทำไมเขาถึงรักเธอมากขนาดนี้

"ฉันรักเธอ...เฮอร์ไมโอนี่"

"นี่! พอ..." มันจะทราบซึ้งและจั๊กจี้ ถ้าไม่เพราะรู้สึกว่าเขาเริ่มกวนประสาทเธอเข้าเสียแล้ว

"ก็เธอไม่ยอมบอกฉันกลับบ้างเลยเฮอร์ไมโอนี่...ฉันรักเธอ"

"เมอร์ลิน...เหลือเชื่อเลย..." หญิงสาวส่ายหน้า "..รักนายเหมือนกันเดรโก"

เขายิ้มออกมา มันเป็นรอยยิ้มที่สว่างไสว และออกมาจากหัวใจ เขาไม่เคยรู้สึกสบายใจ และโล่งใจเท่านี้มาก่อน แม้ปัญหาจะยังคงอยู่ แต่การที่เขารู้ว่ามีใครบางคนรักและเป็นห่วง มันทำให้เขาพร้อมที่จะฮึดสู้...

"ฉันรักเธอเหลือเกิน...เฮอร์ไมโอนี่"

"ไปนอนได้แล้ว!"

"ก็ฉัน...-"

"ยังอีก!!!"

"...รักเธอ"

.....

...............

 

So while looking up Pavel Baranov I found this particular image of him, and his face there just SCREAMED “DRACO” at me louder than anything else in my life. I just figured that his hair didn’t look like Draco’s, but then I realized it was a pretty...

 

 

Talk

เอาเข้าไป อีตอนไม่พูดก็ไม่พูดเลย TT พอบทจะพูดขึ้นมานี่พูดไม่หยุดเลยนะเฮีย!!!!

ปล เราตัดทอนรายละเอียดไปเยอะมากในเลิฟซีนใต้ฝักบัว แฮ่ กลัวโดนแบนเด้อ

ถ้ามันรุนแรงไป หรือตรงตัวไป บอกได้นะคะ จะมาลบออกละตัดฉากเลิฟซีนออกไปอ่า TT

ปลล เบื่อตัวเอง หลงพ่อหนุ่มผมบลอนด์สุดเนี๊ยบซะเหลือเกิ๊น แอร๊ยยยยยย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 199 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

639 ความคิดเห็น

  1. #627 tensky (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2563 / 12:17
    ม่าย อย่าตัดนะคะ ซีนฝักบัวสื่ออารมณ์เดรกับเฮอได้ดีมากเลยอะ เห็นถึงความกดดันของเดรแล้วให้เฮอมานำเดรไป เรารู้สึกคล้ายตอนจินนี่กับแฮรี่ซีนในห้องต้องประสงค์มากค่ะ ประทับใจตอนนี้มากนะคะ ไรท์เขียนดีมาก
    #627
    0
  2. #534 Tanapron (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 07:53

    อ่านแล้วรู้สึกอบอุ่นและปริ่มในเวลาเดียวกันเลยอ่าาา

    ชอบ
    #534
    0
  3. #514 qwertyuiop1313 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 07:10
    โอ๊ย... ได้อารมณ์ไปอีกแบบเลยจ้า เผ็ดสะแด่วมาก
    #514
    0
  4. #513 awayalwaysay (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 23:22
    แง ปิ่มปิมหัวใจมากเลยค่ะ
    #513
    0
  5. #512 Magic (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 20:30

    ฉากเลิฟซีนคือดีมากเลยคะ มันไม่ได้ดูรุนเเรงเลยคะพออ่านเเล้วกลับรู้สึกลึกซึ่งมากกว่ารู้อินมากเลยคะ เป็นฉากเลิฟซีนที่ดีมากเลยอย่าตัดออกเลยนร้าคร้า คือดีจ์มากคะ♡ มันเป็นฉากวาบวิวที่ดูไม่วาบวิวเเต่กินใจมากคะ ไม่รู้จะชมยังไงเเล้วคะอย่าตัดออกนะคร้าาา

    #512
    0
  6. #511 mabomb (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 23:49
    ฟังคำบอกรักจนเขินแทนเลยค่ะ
    #511
    0
  7. #510 jocho (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 22:41

    ฉันรักคู่นี้ และจะรักตลอดไปปปป

    #510
    0
  8. #509 Jaisanicegirl (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 12:43
    ในหัวมีแต่คำว่าหลงเมียเต็มไปหมด
    #509
    0
  9. #508 Moo_pam (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 10:31
    เหม็นความรักก555
    #508
    0
  10. #506 djanggo (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 02:04
    ตอนบอกรักช้ำๆนี้ค้างเลยแบบเขินแทนมากกก
    #506
    0
  11. #505 ieeeeeee (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 22:22

    ไม่ตัดก็ไม่เป็นไรน้าาาา 555+ ส่วนคุณพ่อได้ทีเอาใหญ่นะคะ อ้อนให้เมียบอกรักตอบด้วย โอยยยยย มัลฟอยเวอร์นี้หาได้จากเรื่องนี้เรื่องเดียว ตัวอ่อนไปหมดแล้วววววว

    #505
    0
  12. #504 ชื่อ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 22:17

    .....หลงเมียอาการหนัก......น่ารักกก(อีเดรกเบลอแล้วความลำบากตกที่เฮอมี้ ปวดเอวแน่นอน(พูดเองเขินเอง))

    #504
    0
  13. #503 Jinny1998 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 21:48
    รอมานานกับคำนี้ เขินเลย
    #503
    0
  14. #502 misakikawaichi68 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 21:43

    พอจะบอกก็บอกกันสะหวานเลยนะ คู่นี้เขารู้ใจกันไปหมด

    #502
    0
  15. #501 XYCYMN (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 21:24
    แอสโทเรียมาฟังค่ะ!!! มาฟัง!!!!!
    #501
    0
  16. #500 P0857596515 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 20:35
    น้อยๆ หน่อยค่าคุณเอ๊ยยย อะไรจะบอกย้ำนัก ย้ำหนา ชักจะหมั่นไส้แล้วนะะ
    #500
    0
  17. #499 Chatthida2543 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 19:48

    ปริ่มเลือดหมดตัว เขินมากทำไมก็ไม่รู้ทั้งๆที่ไม่ใช่เฮอร์นะ55555ชอบค่ะไรท์ ขอบคุณที่แต่งฟิคดีๆมาให้อ่านนะค่ะ
    #499
    0
  18. #498 sabinadeen (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 19:15
    ไม่ตัดก็ไม่เป็นไรเลยค่ะฉากในห้องน้ำเนี่ย แฮร่5555พ่อเดรกเนี่ยพอเขาบอกรักแค่นี้เนี่ยปลดล็อคเชียวน้าแหมสะดุ้งตื่นตอนกลางคืนคราวเนี้ยไม่ต้องไปนอนขดอยู่กับลูกแล้วนะสกิดเมียมากอดมาจุ๊บหรือ--มาจุ๊บนั้นแหละก็หายเครียดแย้วอีพ่อสู้ๆรอดูหลานของคุณปู่ลูคนที่2อยู่ค้าบจุ๊ปๆ
    #498
    0
  19. #497 nibtn4u (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 19:14
    โอ้ยมดขึ้นแล้วไรท์ น่ารักกกกกก
    #497
    0
  20. #496 junelove-sakusa (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 18:47

    ไรท์เตอร์ ใส่มาจัดเต็มมากกก คำว่า รัก 55555 เหมือนบอก เฮ้ยย ใส่ให้แล้วนะ ไรแบบนี้

    น่ารักมากเลยค่ะ ตอนนี้เขินน ในที่สุดก็บอกรักกันซะที ปลื้มมมใจ อร้ายยยย ฉากในห้องน้ำเด็ดมากก

    ขอบคุณค่ะสำหรับตอนนี้ งื้อออ มีฟามมมสุข ไรท์เตอร์สู้ ๆ อย่าลืมดูแลสุขภาพด้วยนะคราฟ



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 29 พฤษภาคม 2563 / 19:12
    #496
    0
  21. #495 kimhomin (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 18:45
    เค้าบอกรักกันแล้ว><
    #495
    0
  22. #494 bamboosaza (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 18:26
    อมกก เขินมากก สกอร์ปจะมีน้องรึป่าว555555
    เป็นตอนที่อ่านไปแล้วเขินไป น่ารักมากก
    เป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์นะคะ สู้ๆค่ะ
    #494
    0
  23. #493 Inntraawa__3125 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 18:26
    หืมมมมมคุณพี่!!!พูดไม่หยุดเชียวนะ ยังไงก็สู้ๆอย่าหักโหมเกินไปล่ะคุณชาย//เปงห่วง//
    #493
    0
  24. #492 301044 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 18:25
    เขินมากกกกกกกก เดรกนางก็เครียดจริงๆนะนั่น สงสารเบาๆแต่ก็ยังดีที่มีหนูเฮอร์คอยดูแล ครุครุ>\\<
    #492
    0
  25. #491 haresj14 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 18:23
    อยากจะกรี๊ดออกมาแง พิ่เค้าเคลียร์ตัวเองได้เรื่องนึงแล้วนะคะ
    #491
    0