(Draco x Hermione)Young mother

ตอนที่ 23 : บทที่ 20 ผู้นำตระกูลคนใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,489
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 193 ครั้ง
    19 พ.ค. 63

บทที่ 20 ผู้นำตระกูลคนใหม่

658 Best Hermione and Draco images in 2020 | Draco, Hermione ...

 

หลังจากที่ลูเซียส มัลฟอยถูกจับกุมในข้อหาค้าทาส และถูกส่งตัวไปคุมขังที่อัสคาบัน ทุกอย่างก็ไม่สามารถเหมือนเดิมอีกต่อไป คฤหาสน์มัลฟอยกลับกลายเป็นที่เปลวร้างและเย็นยาจับขั้วหัวใจยิ่งกว่าครั้งไหน เดรโกปฎิเสธที่จะกลับไปเหยียบที่นั่นอีกครั้ง แม้ว่าเขาจะหายโกรธบิดาแล้วก็ตาม แต่ชายหนุ่มยังคงมากด้วยทิฐิ ลูเซียสเป็นคนไล่เขาออกไปเขาจะไม่ก้าวกลับเข้าไปในคฤหาสน์อีกครั้งในวันที่บิดาของเขาไม่อยู่ เขาจะไม่ยอมเข้าไปเหยียบที่แห่งนี้ ที่ซึ่งเต็มไปด้วยความทรงจำทั้งดีและร้ายอีก จนกว่าลูเซียสจะเป็นคนเอ่ยปากให้เขากลับไป และเขารู้แก่ใจว่าหากเขากลับไปที่นั่น เขาจะไม่กลับไปเพียงลำพัง ลูก เมียของเขาอยู่ที่นี่ เขาจะไม่ทิ้งพวกเธอไปไหนอีกเด็ดขาด...

เดรโกรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับบิดา เขาพานาร์ซิสซามาพักที่ห้องรับรองชั้นบนสุด ห้องชุดที่นางเคยทำไว้สำหรับตนเองแทน ชายหนุ่มไม่ยอมปล่อยให้แม่กลับไปที่คฤหาสน์เพียงลำพังแน่ และนางเองก็ไม่อยากกลับไปยังที่ที่เต็มไปด้วยความทรงจำของสามี เฮอร์ไมโอนี่ช่วยดูแลนาร์ซิสซาในระหว่างที่เขาจำต้องออกไปทำธุระส่วนตัว และออกไปทำงาน

ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ครอบครัวของเขาไปอยู่หน้าหนึ่งของเดลี่พรอเฟ็ต เป็นขี้ปากให้พวกผู้วิเศษวิพากษ์กันอย่างสนุกปากทีเดียว สำหรับเดรโก เขาไม่แคร์กับคำพูดพวกนั้นอยู่แล้ว สิ่งที่เขาเป็นห่วงมีเพียงอย่างเดียวคือคนในครอบครัว เพราะพวกนักข่าวเริ่มขุดคุ้ยเรื่องที่เขาแต่งงานกับเฮอร์ไมโอนี่อย่างลับๆ หรือแม้กระทั่งเริ่มมีการพูดถึงทายาทเลือดผสมของตระกูลมัลฟอย เขาไม่อยากให้เธอไม่สบายใจ เดรโกจำต้องขอความช่วยเหลือจากแฮร์รี่ และรอนให้ช่วยประสานเจ้าหน้าที่มาช่วยตรวจตรา และดูแลความเป็นส่วนตัวให้ครอบครัวเขา เพราะมีนักข่าวบางกลุ่มตามไปรังควานเฮอร์ไมโอนี่ที่จำต้องออกไปซื้อของนอกบ้าน หรือต่างมาดักรอพวกเขาอยู่ที่หน้าที่พัก คอยแอบถ่ายรูปเวลาที่หญิงสาวพาลูกชายของเขาออกมาสูดอากาศที่ระเบียง พวกนักข่าวทำตัวน่าสมเพศยิ่งกว่าแร้งทึ้ง!

เดรโกรู้ดีว่าครอบครัวของเขาพึงพอใจต่อการเป็นชนชั้นสูง แต่พวกเขาไม่ยินดีที่สละพื้นที่ส่วนตัว หรือตกเป็นเป้าในวงกว้างเช่นนี้

"เดรโก..."

เฮอร์ไมโอนี่เอ่ยขึ้นเสียงอ่อน หญิงสาวเอื้อมมือมาบีนนวดไหล่กว้างทั้งสองข้างของชายหนุ่ม หลังจากที่เขาถอนหายใจยาวบนโต๊ะอาหาร เธอเห็นใจครอบครัวมัลฟอยเหลือเกิน นาร์ซิสซาไม่ค่อยแตะอาหารมาหลายวัน นางเก็บตัว นั่งเหม่อลอยออกไปนอกหน้าต่าง สกอร์เปียสจะเป็นเพียงคนเดียวที่พอจะทำให้หล่อนยิ้มออกมาได้บ้างในบางที ยิ่งบรรยากาศตึงเครียดมากเท่าไหร่ ความกดดันมันแผ่ขยายเป็นวงกว้างมากจนเจ้าหนูน้อยคนเก่งยังสัมผัสได้ทำให้ช่วงนี้สกอเปียร์เริ่มงอแง และร้องไห้ง่ายขึ้นกว่าเดิม เฮอร์ไมโอนี่เริ่มรู้สึกหนักใจ บรรยากาศชวนอึดอันนี้ทำให้หล่อนเองยังอดที่จะตึงเครียดไปด้วยไม่ได้

"ทานอาหารเช้าก่อนสิ...เมื่อเย็นนายก็ไม่ค่อยได้ทานอะไรเลย"

"ฉันไม่ค่อยหิว" เขาแตะมือเธอ เฮอร์ไมโอนี่ถอนหายใจ พยายามกอดเข้าไว้จากด้านหลัง ชายหนุ่มหลับตาลงกับสัมผัสของเธอ ช่วงนี้เขามีหลายเรื่องที่ต้องจัดการทำให้เขาปวดหัวจนบางครั้งก็รู้สึกราวกับหัวของเขาใกล้จะระเบิดเต็มที

"จดหมายจากฮอกวอตส์มาถึงตระกูลมัลฟอยนะ..."

เฮอร์ไมโอนี่บอกเขา ชายหนุ่มพยักหน้า ก่อนจะลุกขึ้นไปอุ้มสกอร์เปียสออกจากรถเข็นเด็ก เจ้าลูกชายเป็นสิ่งเดียวที่ช่วยเยียวยาเขาได้ในเวลานี้ เขากดปลายจมูกลงบนแก้มป่องของเด็กน้อย สกอร์เปียสส่งเสียงร้องเอิ๊กอ๊ากไร้เดียวสา เฮอร์ไมโอนี่มองภาพตรงหน้าด้วยความเห็นใจ เจ้าหนูน้อยคงเป็นมัลฟอยเพียงคนเดียวที่มีความสุขเหลือเกิน ในขณะที่สมาชิกที่เหลือ กลับมีสภาพจิตใจที่บอบช้ำ...

"จดหมายนี้เป็นเรื่องของคณะกรรมการของโรงเรียนคาถาฮอกวอตส์"

นาร์ซิสซาอ่านจดหมายด้วยความเย็นชา นางจิบเพียงกาแฟดำแทนมื้อเช้า หล่อนไม่อยากแตะต้องอาหารโดยที่ไม่รู้สึกอยากจะอาเจียนออกมา เฮอร์ไมโอนี่พยายามดูแลหล่อนอย่างดี และก็ไม่อาจจะช่วยให้หล่อนหายเศร้าได้ สามีอันเป็นที่รักกำลังลำบากโดยที่นางไม่สามารถช่วยอะไรได้เลย

"...ทางโรงเรียนเชิญตระกูลเราไปเพื่อหารือจากเรื่องที่เกิด เขาคงปลดพ่อออกจากคณะกรรมการโรงเรียน"

"ครับ..." ชายหนุ่มหันไปพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้ ลูเซียสทำลายชื่อเสียงจนป่นปี้ คงจะต้องถูกถอดออกอย่างไม่ต้องสงสัย

"ลูกไปแทนแม่ได้หรือเปล่าเดรโก" นางเม้มปาก วางแผ่นกระดาษลงบนโต๊ะ ชายหนุ่มค่อย ๆ วางเจ้าตัวเล็กในอ้อมแขนของเฮอร์ไมโอนี่ เขาตรงไปหามารดา หยิบจดหมายขึ้นมาอ่านลวกๆ "แม่ไม่อยากเจอใครอีกแล้ว"

"ได้ครับแม่...ผมจะไปแทน"

เขารับปาก หมายกำหนดเป็นช่วงบ่ายของวันนี้ ชายหนุ่มจะต้องรีบเตรียมตัวเพื่อไปปรุงยาในช่วงเช้า ก่อนที่เขาจะไปฮอกวอสต์ในตอนบ่าย ช่วงนี้มีแต่เรื่องวุ่นวายเข้ามา โชคดีที่ศาสตราจารย์นอร์เบิร์ดเข้าใจสถาณการณ์ที่เกิดขึ้น เขามีรายได้จากค่าเช่ามากพอที่จะเลี้ยงดูลูกเมียในตอนนี้แล้ว เขาสามารถลาออกจากงานได้ แต่ชายหนุ่มเลือกที่จะทำงานต่อไปเขารักการปรุงยา มันเป็นอีกหนึ่งสิ่งที่จะช่วยให้เขาสงบจิตใจลงได้ และเขาก็ยังรู้สึกนับถือศาสตราจารย์ เขาเลือกที่จะเป็นลูกมือค่อยช่วยเหลือและรับผิดชอบการปรุงยาต่อไป โชคดีที่รายรับจากการที่เขาจัดการส่งยาไปทั่วยุโรปทำให้ศาสตราจารย์นอร์เบิร์ตจ้างผู้ช่วยปรุงยาเพิ่มอีกหนึ่งคนมาเป็นลูกมือของเขา เขาสามรถพิสูจน์ความสามารถให้เห็นแจ้ง จึงทำให้ชายหนุ่มสามารถมีเวลาที่จะปลีกตัวออกมาได้ในแต่ละวันนั่นเอง...

"ฉันจะไปเป็นเพื่อนนายเดรโก..." เฮอร์ไมโอนี่ร้องบอก "...หนูฝากสกอร์เปียสด้วยนะคะ เดี๋ยวตอนบ่ายแม่จะแวะเข้ามาช่วยเลี้ยงหลานอีกแรงค่ะ"

นาร์ซิสซายิ้มบาง ๆ ออกมาด้วยความเต็มใจ หล่อนเองก็อยากให้เฮอร์ไมโอนี่่ไปเป็นเพื่อนลูกชายเช่นกัน หล่อนเป็นห่วงเขาไม่อยากให้เขาแบกรับทุกอย่างไว้กับตัวเองเพียงลำพัง ในสถาณการณ์ที่เปลี่ยนไปเช่นนี้ นางรับรู้ได้ว่าเด็กสาวมักเกิ้ลตรงหน้าเป็นที่พึ่งทางกาย และทางใจให้แก่ครอบครัวของหล่อนได้ นาร์ซิสซาจ้องมองใบหน้าหวานอยู่เงียบ ๆ หล่อนเสียใจที่เคยนึกดูถูกเธอ ในเวลานี้หล่อนรู้แล้วว่าหัวใจของหญิงสาวตรงหน้าบริสุทธิ์ยิ่งกว่าสายเลือดอันสูงส่งของพวกนาง

"ดี แม่ก็เห็นด้วยเหมือนกัน"

"แต่..." ชายหนุ่มจะปฎิเสธ

"ไม่มีแต่...ฉันเป็นห่วงนาย ฉันเต็มใจที่จะไป!"

"ก็ได้เฮอร์ไมโอนี่..."

เดรโกถอนหายใจยาวออกมา พลางส่งเจ้าตัวเล็กให้กับแม่ของเขา ก่อนที่เขาจะรีบไปแต่งตัวเพ่ื่อออกไปทำงานก่อนเวลา และจะกลับมาตอนเที่ยงเพื่อรับเธอไปฮอกวอตส์ด้วยกันอีกที

"คุณพ่อจะไปทำงานแล้วนะครับ หนูเองก็ต้องไปเปลี่ยนผ้าอ้อมแล้ว" เฮอร์ไมโอนี่ทำจมูกฟุ๊ดฟิ๊ดให้กับกลิ่นแปร่งๆ เจ้าหนูถ่ายหลังมื้อเช้าเหมือนเคย "...มีคนทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ใช่ไหมจ๊ะสกอร์เปียส"

"ไปเร็ว ต้องไปล้างก้นก่อนแล้ว...แนนซี่จ๊ะช่วยเตรียมของทีจ๊ะ"

"เจ้าค่ะนายหญิง"

Oh Scorbus! — blvnk-art: Talking to his baby son distracts...

 

ฮอกวอตส์

เฮอร์ไมโอนี่กระชับเสื้อคลุมแม่มดของหล่อนให้เข้าที่เมื่อมองเห็นปราสาทฮอกว็อตส์ หญิงสาวเหลือบมองคนข้างกาย ใบหน้าขาวซีดของชายหนุ่มเรียบเฉยไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ หากแต่เธอรู้ดีมันเป็นเพียงหน้ากากหนึ่งของเขาเท่านั้น เขาไม่ใช่ผู้ชายเย็นชาใจร้ายเลย ไม่ใกล้เคียงเลยด้วยซ้ำสำหรับเธอ เฮอร์ไมโอนี่แตะแขนเขาเบา ๆ เดรโกหันมามอง เขาพยักหน้าให้ก่อนที่ทั้งคู่จะเคลื่อนตัวไปด้วยกัน

"รู้สึกแปลกๆดีจังเนาะ"

เธอทำลายความเงียบระหว่างลัดเลาะไปตามเส้นทางที่คุ้นเคย เหล่าเด็กนักเรียนต่างหันมามองพวกเขาเป็นระยะ ไม่บ่อยนักที่จะมีแขกจากภายนอกเข้ามาในโรงเรียน เธอรู้ดี สมัยที่เธอเรียนอยู่ การที่ใครสักคนมาเยือนจะกลายเป็นเรื่องซุบซึบอย่างสนอกสนใจของเหล่านักเรียนไปตลอดทั้งวัน พร้อมกับมองด้วยสายตาใคร่รู้

"ไม่เคยกระอักกระอ่วนเวลาที่เดินในฮอกวอตส์มาก่อนเลย"

เดรโกส่ายหน้า เขาส่งยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยให้กับความคิดของคนตัวเล็ก พลางกระจับมือของเธอไว้เพื่อสร้างความมั่นใจ เขาสามารถจัดการธุระทุกอย่างได้ด้วยตัวคนเดียว แต่การที่เฮอร์ไมโอนี่อยู่เคียงข้าง มันทำให้เขาผ่อนคลายลง อย่างน้อยๆ เธอก็ทำให้เขามีสติที่ไม่จำเป็นจะต้องระเบิดอารมณ์ออกมาเหมือนแต่ก่อน...

ทั้งคู่หยุดยืนอยู่ที่ห้องของอาจารย์ใหญ่คนดัง

"แน่ใจนะว่าจะไม่เข้าไปด้วยกันเฮอร์ไมโอนี่"

หญิงสาวส่ายหน้า

"นายเข้าไปเถอะ...ฉันรอที่ข้างนอกดีกว่าจะแวะไปเยี่ยมแฮกริด แล้วก็ห้องสมุดด้วย"

"นั่นสินะ...งั้นเอางี้ เจอกันที่ทะเลสาปก็แล้วกัน ถ้าใครเสร็จธุระก่อนก็รออยู่ที่ริมทะเลสาปนะ ลมเย็นๆ คงทำให้สมองโล่งขึ้นหน่อย"

"อื้ม...ตามนั้นเลย โชคดีเดรโก"

เฮอร์ไมโอนี่ยืนส่งจนชายหนุ่มหายลับตาไป หญิงสาวถอนหายใจยาวออกมา ก่อนจะเริ่มออกเดินอีกครั้งไปตามเส้นทางอย่างไม่เร่งรีบ ดีที่เธอมาในช่วงที่นักเรียนกำลังเข้าเรียนคนจึงไม่เยอะมากเท่าไหร่นัก บรรยากาศที่ฮอกวอตส์ยังคงเหมือนเดิม มีกลิ่นอายของอารยธรรม ความเก่าแก่ที่ผสมความมีชีวิตชีวาของพ่อมด แม่มดตัวน้อยที่ทำให้แลดูคึกคักและสนุกสนาน หญิงสาวเห็นเด็กๆ ปีหนึ่งตัวน้อยชอบเดินไปมาเป็นกลุ่ม มีสีหน้าตื่นตระหนกแทบจะตลอดเวลาเพราะกลัวพวกผี และรุ่นพี่คอยแกล้ง หญิงสาวยิ้มอีกหน่อยสกอร์เปียสคงต้องมาที่นี่...

เฮอร์ไมโอนี่หยุดยืนอยู่หน้าห้องสมุด ที่ที่เธอใช้เวลาร่วมกันตลอดการเรียนมากกว่าหอนอนด้วยซ้ำ หฺญิงสาวยิ้มแอบมองดูมาดามพรินซ์ที่กำลังง่วนอยู่กับการไล่ตะเพิบเด็กปีโตที่เอาแต่จูบกันตามชั้นหนังสือ เธอสูดลมหายใจเข้าปอด กลิ่นของกระดาษและน้ำหมึกมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวอย่างที่เธอเองก็บอกไม่ถูก เฮอร์ไมโอนี่รอจังหวะที่มาดามพรินซ์เดินกลับมา หญิงสาวจึงตรงเข้าไปทักทาย บรรณารักษณ์สูงวัยยิ้มกว้างเมื่อเห็นหนอนหนังสือคนเก่งของหล่อน ทั้งคู่หยุดคุยถามสารทุกข์สุขดิบกันอยู่พักใหญ่ ก่อนที่เฮอร์ไมโอนี่จะเอ่ยลาเพราะหญิงสาวเหลือบไปเห็นที่ประจำของเธอ โต๊ะตัวนี้ไม่ว่างอีกแล้วเพราะใครบางคนกำลังงีบหลับอยู่ หญิงสาวส่ายหน้าด้วยความเอ็นดู พลางสาวเท้าตรงเข้าไป

"ถ้าง่วงก็กลับหอนอนไปสิ..."

"ฮือ..."

เฮอร์ไมโอนี่เขย่าแขนเบา ๆ ของสาวผมแดงที่นอนหุบหน้าอยู่บนโต๊ะ จินนี่ วิสลีย์หัวเงียด้วยความงุนงง เธอเงยหน้ามองคนขัดจังหวะการงีบหลังยามบ่าย หญิงสาวขมวดคิ้ว

"ฉันฝันหรอ...?" เธองัวเงีย พลางขยี้ตาเมื่อเห็นคนที่ยืนค้ำหัว เฮอร์ไมโอนี่ส่งยิ้มหวานมาให้

"โอเมอร์ลิน!" จินนี่กระเด้งลุกจากเก้าอี้ด้วยความตกใจ "พี่มาได้ยังไงเนี่ย!"

"ชู่ววว....นี่ห้องสมุดนะ" เฮอร์ไมโอนี่ปิดปากสาวผมแดงที่กระโจนกอดเธอด้วยความยินดี ก่อนที่สองสาวจะนั่งคุยกันด้วยความคิดถึง

"พี่มาได้ยังไงเนี่ย เมอร์ลิน ฉันเกือบช็อคหงายท้องแล้วนะเนี่ย...แต่ให้ตายฉันคิดถึงพี่จริง ๆ เจ้าหลานชายของฉันมาด้วยหรือเปล่า" จินนี่ล้วงหยิบกระเป๋าสตางค์พลางชูรูปเบเบี๋สกอร์เปียสที่หัวเราะร่าเริงให้เธอดู "รูปสุดหล่อที่พี่ส่งมาให้ ฉันพกติดตัวตลอดเลยล่ะ ฉันเที่ยวอวดไปทั่วยันอาจารย์ดับเบิ้ลดอร์เลย นี่คือผลผลิตของนักเรียนที่เรียนดีที่สุดในรุ่นเชียวนะ"

"พอเลยจินนี่ เธอทำเว่อร์ไปได้"

"ก็จริงนี่...ฉันอยากอุ้มเจ้าตัวเล็กแล้ว รอปิดเทมอแทบไม่ไหว...รอนส่งข่าวมาว่าคุณนายมัลฟอยถึงกับซื้อตึกให้หลานเลย เหลือเชื่อไปเลยเนาะ"

"อื้ม..." เฮอร์ไมโอนี่ยิ้มเศร้า หล่อนนึกสงสารนาร์ซิสซาที่กำลังทุกข์ใจ "...หล่อนน่าสงสารนะจินนี่ ทำเพื่อทุกคนมาตลอดทั้งลูก ทั้งสามี ทั้งหลาน เฮ้อ..."

"โอวใช่..." จินนี่เอื้อมมือมาจับมือบาง สาวผมแดงนึกขึ้นได้ เรื่องราวใหญ่โตที่กำลังเป็นข่าว "....ฉันอ่านข่าวแล้วล่ะ เกือบลืมไปเลย เรื่องที่นายมัลฟอยนั่นทำผิด อย่าบอกนะว่าที่พี่มาที่นี่เพราะเรื่องนี้"

หญิงสาวพยักหน้า "...จดหมายเชิญตระกูลมัลฟอยจากฮอกวอตส์น่ะ ลูเซียสเคยเป็นคณะกรรมการโรงเรียน เดรโกกลายเป็นผู้นำตระกูลคนใหม่แล้วจึงจำเป็นมานี่ ฉันเลยมาเป็นเพื่อนเค้า"

"สงสารพี่มัลฟอยเนาะ...อุตส่าห์หนีออกจากตระกูลแล้วแท้ ๆ ยังเป็นเรื่องจนได้"

"เฮ้อ...เค้าเหนื่อยและทุกข์ใจมาก ถ้าเธอเจอเดรโกแล้วเธอจะรู้ เค้าเหมือนระเบิดเวลาที่พร้อมจะระเบิดตลอดเวลา สกอร์เปียสเท่านั้นที่พอจะช่วยให้เค้าคลายเครียดลงได้บ้าง"

"สงสารจัง..." จินนี่หน้าเศร้า "...แต่พี่สองคนเข้มแข็ง พวกพี่จะต้องผ่านมันไปให้ได้"

"อื้ม..." เฮอร์ไมโอนี่ยิ้มบาง ๆ "...สบายมาก แล้วเธอเป็นยังไงบ้างจินนี่ อีกเทอมเดียวก็จะเรียนจบแล้ว"

"น่าเบื่อเหมือนเคย...ฮอตวอตส์ที่ไม่มีแก้งเจ้าปัญหาอย่างพี่ รอน และแฮรี่ ทะเลาะกับพวกพี่มัลฟอยน่ะน่าเบื่อสุด ๆ ไปเลย ดีที่อย่างน้อยฉันยังได้แข่งควิชดิชไม่งั้นคงเบื่อตายเลย ยิ่งตอนนี้บารอนเลือดจัดการเจ้าผีพีฟจนอยู่หมัด พวกนักเรียนคิดว่าเป็นเรื่องที่ดี แต่ก็แค่ในช่วงแรกน่ะ เพราะตอนนี้ไม่มีพีฟมาสร้างสีสรรค์ โรงเรียนก็เงียบเหงาไปแยะ"

"เธอดูอยากจะจบออกไปจะแย่เลยนะ ผิดกับฉัน คิดถึงตอนเรียนจะตายไปจินนี่" เฮอร์ไมโอนี่บอก "...เป็นผู้ใหญ่น่ะเหนื่อยกว่าที่คิดเยอะเลยนะ เวลาที่มีปัญหาฉันไม่สามารถวิ่งโล่ไปค้นหาคำตอบจากห้องสมุดได้เหมือนแต่ก่อนแล้ว"

"ดูพูดเข้าสิ ทำอย่างกับพี่แก่กันหมดแล้ว...อะไรกันแค่จบออกมาปีกว่า ๆ มีสามีหนึ่ง ลูกหนึ่ง และแม่สามีที่รวยล้นฟ้ายังจะบ่นอีก"

"ไม่ตลกเลย..." เฮอร์ไมโอนี่ยิ้มให้กับสาวผมแดงที่ชอบแซวเธอ "...ไว้เธอแต่งงานเองแล้วจะรู้ มีลูกสักคนนี่ยี่สิบสี่ชั่วโมงยังไม่พอ นี่ขนาดเดรโกช่วยแบ่งเบาภาระ แถมยังดีที่คุณนายมัลฟอยให้เอลฟ์ประจำบ้านมาคอยช่วยเรา ทุกวันนี้ฉันยังนอนไม่พออยู่เลย..."

"ฮะ พี่มีเอลฟ์ประจำบ้าน!!"

"ชู้วว เบาเสียงหน่อย!"

"เคราเมอร์ลินดกตายไปเลย! เฮอร์ไมโอนี่...แล้วการเรียกร้องสิทธิ์ฯของพี่ล่ะล้มเลิกไปแล้วหรือ!"

"เปล่า! แนนซี่เป็นเอลฟ์ที่คุณนายให้สกอร์เปียสเป็นของขวัญ และฉันก็ยืนกรานให้แนนซี่รับค่าจ้าง มีตารางการทำงาน และมีวันหยุด"

"พี่ต้องบ้าไปแล้วจริงๆ" จินนี่ออกความเห็น

"ฉันว่านับเป็นเรื่องดีนะ ฉันคุยกับแนนซี่ออกบ่อยในเรื่องนี้ หาตรงกลางที่ทำให้ทั้งฉัน และแนนซี่พึงพอใจไงล่ะ สิทธิ์ที่จะเรียกร้องก็ดูจะเป็นความจริงขึ้นมาทุกที เสียแต่ว่าฉันหมดเวลาไปกับการปั้มนม เปลี่ยนผ้าอ้อมเจ้าตัวแสบน่ะสิ...เออจินนี่เราไปเยี่ยมแฮกริดกันไหม ฉันกำลังว่าจะแวะไปหาพอดีเลย"

"ได้สิ...วันนี้ฉันว่างทั้งบ่ายเลย"

 

 

เดรโก มัลฟอยไม่คิดมาก่อนเลยว่าทางโรงเรียนนอกจากจะไม่ไล่ครอบครัวเขาออกจากการเป็นคณะกรรมการแล้ว ทางโรงเรียนยังแสดงความเสียใจต่อเรื่องที่เกิดขึ้นอีก เนื่องจากตระกูลมัลฟอยได้ทำคุณประโยนช์ต่อโรงเรียนมาเป็นระยะเวลายาวนาน ศาสตราจารย์ดับเบิ้ลดอจึงแจ้งแก่เขาว่า นับแต่นี้ไปเขาจะกลายเป็นหนึ่งในคณะกรรมการโรงเรียนแทนบิดา ซึ่งทุกครั้งที่จะมีการประชุมจะมีจดหมายเรียนเชิญไปแจ้งล่วงหน้า และเขายังมีสิทธิ์ มีเสียงเช่นเดิม การประชุมที่เขาคาดว่าจะใช้เวลานานจึงเป็นเพียงแค่ไม่ถึงชั่วโมงดีด้วยซ้ำ ชายหนุ่มตรงมาที่ห้องสมุด ก่อนจะทราบจากมาดามพินซ์ว่าเฮอร์ไมโอนี่เพิ่งจะออกไปได้สักพัก ชายหนุ่มพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้

เขาคิดว่าเฮอร์ไมโอนี่คงจะไปเยี่ยมรูเบอัส แฮกริดที่กระท่อมตรงชายป่าอย่างไม่ต้องสงสัย แม้ว่าเขาจะไม่ได้มีอคติเหมือนแต่ก่อน แต่เขาก็ไม่ได้สนิทสนมอะไรเป็นการพิเศษจนถึงขนาดที่จะไปรบกวนเวลาของหญิงสาวกับเพื่อนตัวโตที่กระท่อม ยังมีเวลาอีกสักพักให้เธอได้ผ่อนคลาย เช่นเดียวกับตัวเขาเอง ชายหนุ่มตั้งใจว่าจะไปนั่งพักที่ริมทะเลสาปอันเป็นจุดหมายของทั้งคู่ เขาอาจจะงีบหลับสักหน่อยระหว่างที่รอเฮอร์ไมโอนี่ แต่ไม่ทันที่เขาจะเดินไปได้ไกล สัมผัสเบา ๆ ที่แขนพร้อมกับเสียงหวานอ่อนโอนก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง

"รุ่นพี่เดรโก"

"แอสโตเรีย?" เขาหันไป หญิงสาวผมดำยาวสยายอันเป็นเอกลักษณ์ส่งยิ้มกว้าง ดวงตาสีมรกตคู่งามของเธอส่องประกายระยับ

"ฉันคิดว่าตาฝาดไปแน่ ๆ ที่เห็นพี่เดินอยู่...บังเอิญจังเลยนะคะ"

"พี่มาทำธุระที่โรงเรียนน่ะ"

หญิงสาวพอจะเดาได้ว่าเป็นธุระประเภทไหน เธอติดตามความเคลื่อนไหวของเขามาโดยตลอด

"เสียใจด้วยนะคะกับเรื่องที่เกิดขึ้น" หญิงสาวเอ่ยอย่างจริงใจ เธอบีบมือของชายหนุ่มตรงหน้าเป็นการให้กำลังใจ เดรโกพยักหน้ารับรู้ "ถ้ามีอะไรให้ฉันช่วยก็บอกมาได้เลย ตระกูลของเราสองคนใกล้ชิดกันมาก คุณลุงก็เปรียบเสมือนญาติผู้ใหญ่อีกคนของฉันค่ะ"

"ขอบคุณมากแอส..."

"แล้วนี่รุ่นพี่จะกลับเลยหรือเปล่าคะเนี่ย?" เธอเปลี่ยนเรื่อง ส่งยิ้มเพื่อให้บรรยากาศดูผ่อนคลายลง

"อีกสักพักน่ะ พี่จะไปนั่งเล่นที่ทะเลสาปสักหน่อย...รอเฮอร์ไมโอนี่กลับมาน่ะ"

แอสโตเรียชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะยิ้มกว้างออกมา

"รุ่นพี่เกรนเจอร์มาด้วยหรือคะเนี่ย ฉันไม่ได้เจอรุ่นพี่มานานมาคงสบายดีนะคะ"

"ตามประสาคุณแม่ลูกอ่อน"

"จริงสิ ฉันยินดีกับครอบครัวพี่ด้วยนะคะ...ยังไม่ได้ส่งของขวัญไปเยี่ยมเลย คุณแม่เขียนจดหมายมาเล่าให้ฟังน่ะค่ะ ว่ารุ่นพี่ได้ลูกชาย น่ายินดีจริงๆ"

เธอนอนร้องไห้ไปหลายคืน พวกเขามีโซ่ทองคล้องใจ

หญิงสาวรู้ดีว่ามันเป็นการยากที่จะทำให้ชายตรงหน้าหันมาสนใจหล่อนได้บ้าง ตั้งแต่เล็กเธอได้ยินชื่อของเดรโกมานาน เธอแอบชอบเขามาตั้งแต่เด็ก แม่ของเธอพร่ำบอกว่าเธอจะเป็นสะใภ้ที่ดีของตระกูลมัลฟอยในวันข้างหน้า แอสโตเรียเติบโตมากับการที่เธอพยายามวางตัวเป็นกุลสตรีที่ดีงาม และเพรียบพร้อม หลงรักเขาตั้งแต่วันแรกที่เห็นเขา เฝ้ามองรุ่นพี่ผมบลอนด์ที่ไม่แม้แต่จะเคยหันมองเธอเลย จากเด็กสาวเหนียมอายไม่มีอะไรโดดเด่น เธอพยายามปรับปรุงตัวเองให้มีเสน่ห์ชวนมอง เพียงแค่เขาหันมาบ้าง

แอสโตเรียพยายามจะตัดใจจากชายหนุ่มผมบลอนด์ที่ถอนหมั้นเธอตั้งแต่ยังไม่ได้เห็นหน้า แต่วันนั้นที่ตรอกไดอากอน หล่อนแอบมองดูชายหนุ่มร่วมสัปดาห์ แอบมองดูเขายืนจ้องร้านเครื่องเพชรด้วยสายตาอาลัย ใบหน้าคมคายเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าไม่หยิงผยองเช่นเคย วันนั้นที่เธอตัดสินใจเดินเข้าไปทัก เป็นวันเดียวกับที่เธอรู้ดีว่าเขาไม่เคยรักเธอเลย ในขณะที่เธอเองก็ไม่อาจตัดใจจากเขาได้เช่นกัน

แอสโตเรียจ้องมองใบหน้าคมคายของคนตรงหน้า แม้เธอจะไม่อาจแทนที่ในฐานะคนรักได้อย่างเต็มตัว แต่เธอก็จะเต็มใจยอมเป็นที่พักใจให้เขาในวันที่เขาอ่อนล้า ขอแค่เขาหันมาหาเธอบ้าง ในพื้นที่เล็ก ๆ เธอก็พึงพอใจกับมันแล้ว

"ขอบคุณมากนะแอส แต่ไม่ต้องลำบากเลย...จริงๆ"

"ฉันเต็มใจค่ะ..." เธอยิ้มกว้างให้เขา "ไปสิคะ รุ่นพี่บอกว่าจะไปที่ทะเลสาปไม่ใช่หรือคะ เราไปนั่งรอรุ่นพี่เกรนเจอร์ที่นั่นกันค่ะ ฉันมีเรื่องอยากปรึกษาเต็มไปหมด ไม่อยากจะอวดนะคะว่าตอนนี้สลิธีรีนได้เข้าชิงแชมป์ควิชดิชแล้วล่ะ โอกาสสุดท้ายของฉันแล้วค่ะ ถ้าปีนี้ได้คว้าแชมป์ ฉันก็จะได้มีรูปต่อกับพี่เลยล่ะค่ะ"

เดรโกยิ้มบาง ๆ ปล่อยให้แอสโตเรียเดินเคียงข้างเขาไปยังทะเลสาปอันเป็นจุดหมายของคนทั้งคู่ เดรโกทิ้งตัวลงใต้ต้นไม้ ข้าง ๆ หญิงสาว เขาเหม่อมองดูสายน้ำระยิบระยับ ชายหนุ่มสูดเอาอากาศบริสุทธิ์เข้าปอด เขามีเรื่องกวนหัวใจเยอะเหลือเกิน เขาอยากจะโยนมันลงไปในน้ำให้หมด ให้มันจมลงไปเสียที...

"แอปเปิ้ลค่ะ..."

หญิงสาวผมดำล้วงแอปเปิ้ลสีแดงออกมาจากกระเป๋าเสื้อคลุม หล่อนเช็ดผิวเปลือกเข้ากับผ้าพันคอ ก่อนจะส่งให้ชายหนุ่มที่รับมาหมุนเล่นอยู่ในมือ เขาชอบกินแอปเปิ้ลที่ริมทะเลสาป นั่งอยู่บนกิ่งไม้ ก่อนจะปาผลแอปเปิ้ลใส่เด็ก ๆ ที่บังอาจมาขัดขวางการพักผ่อนหย่อนใจของเขา เดรโกหัวเราะเบาะ ๆ ก่อนจะกัดมันจำใหญ่ แอสโตเรียเริ่มเล่าเรื่องกีฬาให้เขาฟัง ไปจนถึงขอคำปรึกษาในวิชาปรุงยา อันเป็นวิชาโปรดของเขา ชายหนุ่มผ่อนคลายเล็กน้อย ยามที่ได้เรื่องหนักใจทิ้งแล้วหันมาสนทในในเรื่องอื่นเสียบ้าง เขาเบื่อกับการตอบคำถามเรื่องบิดา หรือต้องคอยขอบคุณใครก็ตามที่พยายามแสดงความเห็นใจให้แก่เขา...

พักใหญ่เสียงฝีเท้าแผ่วเบาก็ดังใกล้เข้ามา ทั้งคู่หันไปมองเห็นเฮอร์ไมโอนี่เดินตรงเข้ามา หญิงสาวเพิ่งแยกกับจินนี่ที่กระท่อมแฮกริด ก่อนจะรีบมายังจุดนัดหมาย หญิงสาวประหลาดใจทีเดียวที่เห็นชายหนุ่มผมบลอนด์นั่งเล่นอยู่กับเด็กสาวผมดำแสนสวยที่เธอรู้ว่าเป็นใคร ดวงหน้าของแอสโตเรียฉายแววประหลาดใจ ทั้งสองลุกขึ้นยืนแทบจะทันที...

"รุ่นพี่เกรนเจอร์?" เธอมองหญิงสาวผมยักศกเป็นลอนสีหน้าตาลตรงหน้า "สวัสดีค่ะ"

"สวัสดีค่ะมิสกรีนกราส"

เฮอร์ไมโอนี่เอ่ยทัก หญิงสาวไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นักที่เห็นชายหนุ่มยืนยิ้มอยู่กับสาวผมดำแสนสวย ภาพที่ทั้งคู่ดูเข้ากันอย่างน่าประหลาดทำเธอเจ็บใจ พวกเขามาจากตระกูลเก่าแก่เทียบเท่ากัน หากเป็นแต่ก่อนเฮอร์ไมโอนี่คงจะน้อยใจ แต่ตอนนี้หญิงสาวไม่สนว่าเธอจะเป็นชนชั้นไหนก็ตาม แต่เธอเป็นภรรยาที่ถูกต้อง และแม่ของลูกเขา

"ทุกอย่างเรียบร้อยดีใช่ไหมเดรโก..."

"อื้ม...ดีกว่าที่คิด"

"ดีแล้ว..."

"จะกลับเลยไหม เธอเหนื่อยหรือเปล่า..." ชายหนุ่มเอ่ยถามเมื่อเห็นหญิงสาวเงียบผิดปกติ

"เรายังพอมีเวลา แวะไปดื่มชาที่ร้านฮันนี่ดุกส์สักแก้วก่อนก็ได้...ฉันคิดถึงพายมะนาว และเราน่าจะได้ขนมไปฝากคุณนายมัลฟอยกับแม่ฉันด้วยไง" เฮอร์ไมโอนี่หันไปบอกชายหนุ่ม เขาพยักหน้ารับรู้ และเห็นด้วยทีเดียว

"ไปดื่มชาด้วยกันไหมคะ?"

"เออ.." แอสโตเรียอึกอัก "...ก็อยากไปนะคะ แต่รุ่นพี่ไปเถอะค่ะ เกรงว่านักเรียนจะไม่สามารถออกไปได้ในวันธรรมดา ฉันยังไม่อยากมีเรื่องในเทอมสุดท้ายก่อนจบน่ะค่ะ"

"งั้นนายไปก่อนเถอะเดรโก เดี๋ยวฉันตามไป"

เฮอร์ไมโอนี่หันไปมองหน้าเขา ชายหนุ่มกระแอมออกมาเล็กน้อย เขามองหญิงสาวสองคนสลับไปมา เดรโกเลือกที่จะบอกลาแอสโตเรีย และเดินจากไปอย่างว่าง่าย ทิ้งไว้แต่หญิงสาวทั้งสองคน เฮอร์ไมโอนี่ถอนหายใจ เธอจะต้องเคลียร์ทุกอย่างให้ลงตัว ไม่เช่นนั้นเธอจะไม่สบายใจแน่

"...ฉันต้องขอบคุณที่คุณส่งนิตยาสารไปให้สามีฉันทุกสัปดาห์นะคะ...แต่ต่อนี้ไปไม่ต้องแล้วค่ะ"

"คะ?"

สาวผมดำกระพริบตา ไม่คิดว่าคนตรงหน้าจะหยิบเรื่องนี้ขึ้นมาพูด เธอคอยสอดโน๊ตเล็ก ๆ ไว้ในหน้าหนังสือเพื่อแสดงความห่วงใยต่อชายหนุ่มเสมอแม้ว่าเขาจะแทบไม่เคยตอบกลับนอกเสียจากเธอจะขอความช่วยเหลือก็ตาม

"อย่างที่พูดน่ะ ฉันอยากให้เราเข้าใจกันด้วยดี ฉันขอบคุณสำหรับที่ผ่านมา แต่ต่อแต่นี้ไปถ้าจะกรุณาช่วยอย่างส่งมันมาอีกเลยค่ะ ฉันสามารถซื้อมันให้สามีของฉันได้ด้วยตัวเอง"

"แต่...ฉันแค่" หญิงสาวอึกอัก "...ฉันไม่คิดว่ามันจะผิดอะไร ในเมื่อรุ่นพี่ก็ออกจะชอบด้วยซ้ำไปนี่คะ เราสองคนมีอะไรที่เหมือนกัน"

"ฉันเข้าใจค่ะ แต่ในฐานะภรรยาฉันไม่ต้องการให้เกิดขึ้นอีก...ลาก่อนค่ะ"

แต่ไม่ทันที่เฮอร์ไมโอนี่จะหันหลังกลับ เสียงหวานของคนข้างหลังกับรั้งเธอไว้

"รุ่นพี่แน่ใจหรือคะว่าไม่ได้ทำให้เค้าไม่สบายใจ?"

เฮอร์ไมโอนี่หันมามอง หญิงสาวตาโต เธอเข้าใจแล้ว แววตาของแอสโตเรียเต็มไปด้วยความเจ็บปวด หญิงสาวตรงหน้ารักสามีของเธอจริง ๆ เธอไม่อยากทำร้ายหล่อน แต่นั่นคือสิ่งผิดเธอจะไม่ยอมเช่นกัน

"ก่อนที่เค้าจะถอนหมั้นฉัน รุ่นพี่ถามตัวเองดี ๆ สิว่ามันเพราะอะไร เค้าแต่งงานกับพี่เพราะอะไร ใช่ความรักหรือเปล่าคะ!"

เฮอร์ไมโอนี่ตาโต เธอผงะไปเล็กน้อย ตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอรู้แก่ใจ จุดเริ่มต้นของทะเบียนสมรสนั่นเกิดจากความผิดพลาด เรื่องคืนนั้นที่ลากให้คนทั้งคู่ต้องมาร่วมหัวจมท้ายลงเรือไปด้วยกัน มันอาจจะไม่ใช่ความรักตั้งแต่ต้น แต่วันนี้ วันที่ทั้งคู่ผ่านเรื่องราวมาด้วยกัน เธอกล้าพูดได้เต็มปากว่าเขาเป็นสามี และพ่อของลูกที่เธอรัก! แม้ว่าหญิงสาวจะรู้ดี เดรโกไม่เคยบอกรักเธอเลยสักครั้งก็ตาม เฮอร์ไมโอนี่เจ็บปวดใจ หญิงสาวเข้าใจความรู้สึกของแอสโตเรียดี เธอเองก็รักเขาเช่นกัน!

"โลกของรุ่นพี่กับเค้ามันต่างกัน แต่รุ่นพี่ก็ลากเค้าไปด้วย แล้วดูสิเค้าต้องเผชิญกับอะไร ฉันไม่เคยเห็นความเหนื่อยล้าบนใบหน้าของเค้ามาก่อน ฉันที่เฝ้ารักเฝ้าเป็นกำลังใจให้เพื่อสักวันจะได้ทำหน้าที่ที่ฉันไม่เคยได้รับโอกาสอย่างนี้ รุ่นพี่ทำให้ตระกูลมัลฟอยต้องแตกแยก ฉันแค่อยากเป็นพื้นที่เล็ก ๆให้เค้าสบายใจ ให้เค้าได้พักใจก็เท่านั้นเอง"

เฮอร์ไมโอนี่เงียบ หญิงสาวจ้องมองใบยังดวงตาคู่สวยของเธอ ดวงใจของสองสาวปวดร้าวไม่ต่างกัน เฮอร์ไมโอนี่หลับตาแน่น เธอไม่ได้อยากทำร้ายใครเลย แต่เธอจะเป็นต้องยุติเรื่องนี้ก่อนที่ทุกอย่างจะบานปลาย

"เชื่อฉันมิสกรีนกราส...สักวันเธอจะเข้าใจ ได้โปรดอย่าถลำลึกไปมากกว่านี้"

แอสโตเรียน้ำตาไหลออกมาด้วยความปวดร้าว เธอมีศักดิ์ศรีมากพอที่จะไม่กรีดร้อง หรือกระโจนเข้าใส่ผู้หญิงตรงหน้า

"ฉันขอโทษสำหรับทุกอย่าง...ลาก่อนค่ะมิสกรีนกราส"

เฮอร์ไมโอนี่กลั้นใจหันหลังให้สตรีตรงหน้าที่ยืนน้ำตาไกลด้วยหัวใจที่บอบช้ำ หญิงสาวบังคับขาทั้งสองข้างให้ก้าวเดินออกไปตามทาง เธอพยายามจะสลัดใบหน้าปวดร้าวและหยาดน้ำตาของแอสโตเรียออกจากหัวสมอง เฮอร์ไมโอนี่บอกตัวเองว่านี่คือสิ่งที่ถูกต้องที่สุดแล้ว และเธอเชื่อมั่นว่าผู้หญิงที่เพรียบพร้อมอย่าง แอสโตเรีย กรีนกราส จะต้องได้รับความรักที่คู่ควรอย่างแน่นอน

....

.......

............

ทันทีที่ร่างของเฮอร์ไมโอนี่ลับตา แอสโตเรียก็ค่อย ๆ ทรุดลงกับพื้น หญิงสาวร้องไห้ออกมาด้วยความอัดอั้น ทำไมความรักช่างเป็นเรื่องที่โหดร้ายเหลือเกิน เธอมอบใจให้ชายผมบลอนด์ไปจนหมดสิ้น แต่เขากลับไม่เคยแม้แต่จะสนใจ เธอไม่สามารถทำใจได้ หญิงสาวร้องไห้ด้วยความร้าวราน...

"แอส!"

ชายหนุ่มผมน้ำตาลวิ่งตรงเข้ามาด้วยความตกใจ เขาไม่เคยเห็นหญิงสาวร้องไห้มาก่อน ชายหนุ่มโอบกอดเธอไว้แน่น ปล่อยให้แอสโตเรียร้องไห้อยู่กับอกของเขาจนเปียกชื้น อ้อมแขนแข็งแกร่งโอบกอดเธอ เขากระซิบปลอมโยนเธออย่างนุ่มนวลแม้ว่าจะไม่รู้สาเหตุที่ทำให้หญิงสาวเจ็บปวดก็ตาม เขาเฝ้ามองเธอตั้งแต่วันแรกที่ชานชรา เด็กหญิงผมดำอ่อนหวานเก็บเนื้อเก็บตัวด้วยความเขินอาย เติบโตมาเป็นหญิงสาวแสนสวยที่เขาไม่เคยละสายตาไปจากเธอได้เลยสักครั้ง แม้จะรู้ว่าเธอเองก็ไม่เคยหันมองเขาเกินไปกว่าเพื่อนร่วมรุ่นคนหนึ่ง แต่เขาก็พึงพอใจที่ได้เฝ้ามองเธอในที่ของเขาเช่นกัน...

"ทำไม ฮือ ทำไมฮะเบน ทำไม่ความรักมันเจ็บปวดถึงเพียงนี้...ทำไมไม่มีใครรักฉันเลย ฮือ"

เบนจามินค่อย ๆ ช้อนใบหน้างาม เขาปาดน้ำตาออกจากดวงตาคู่สวย ดวงใจเขาสั่นไหวและเจ็บปวดไปกับเธอด้วย

"ถ้าเหนื่อยก็หยุดวิ่งไล่ตามความรักสิแอส..." เขาจูบหน้าผากเธออย่างอ่อนโยน ใบหน้าของหญิงสาวเต็มไปด้วยคำถาม แอสโตเรียปล่อยให้เพื่อนชายค่อย ๆ ประคองเธอลุกขึ้นยืน "...เข้าปราสาทกันเถอะใกล้ได้เวลาอาหารแล้ว เธอชอบซุปฟักทองร้อน ๆ นิ รีบไปก่อนที่มันจะเย็น"

"เบน...?"

เขาส่งยิ้มอบอุ่นให้เธอ จูงมือเธอไว้ เบนจามินหวังว่าสักวันหญิงสาวจะค่อยๆ เปิดใจมองดูคนรอบข้าง อย่างน้อยเขาก็จะอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน คอยดูแลเธออยู่ไม่ห่างจนกว่าเธอจะเริ่มหันมองเขา และเธอจะได้รู้ว่ายังมีคนที่รักเธออยู่เช่นกัน...

....

.......

............

 

 

 

 

Talk.

กรี๊ด เคลียร์แล้วค่ะ แต่แม่อาจจะไม่ฟาดชีแอสนะคะ แฮ่ คือสำหรับเราเฮอร์ไมโอนี่เป็นคนจิตใจดีและกล้าหาญ วิธีการของเธอคงออกมาในรูปแบบการเจรณาและขอร้องนี่แหละค่ะ...

ส่วนชีแอส เป็นคนดีนะคะ แต่ผิดที่ไปรักคนมีครอบครัว แม้จะขอพื้นที่เล็ก ๆ ก็ตาม นั่นผิดใหญ่เลย!!!!! เค้ามีลูกมีเมียแล้ว ไม่ควรไปยุ่งค่ะ TT ตรรกะแบบนี้มีจริงๆ นะ คือแบบยอมได้ แต่มันผิดกับลูกเมียเค้า

ส่วนเดรโก นี่ไม่คิดอะไรจริงๆ ไม่ได้ชอบแอสมากไปกว่าน้องสาวเลย ปรบมือ

ส่วนเบญจามิน เราส่งมาให้แอสเลย สงสารนางอ่า มัวแต่รักพี่เดรโกมาตลอดจนลืมมอง ชีจะได้เรียนรู้แล้วล่ะว่ารักคนที่เขารักเรามันไม่ต้องพยายามนะ

ตะไมอิน...ตอนช่วงนี้อาจจะซีเรียสหน่อย เรามานั่งย้อนอ่านนิยายตัวเองไล่มา จากโทนหวาน ๆ ก็ซีเรียสขึ้นตามแล้วแหละค่ะ แฮ่ ขอบคุณที่ิติดตามนะคะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 193 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

639 ความคิดเห็น

  1. #468 ชื่อ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 15:02

    ....แอส....จริงๆนางไม่ได้ลากมันเลย มันมาเอง แอสจริงๆนางขอแค่ให้เซนเอกสาร แต่มันเลือกที่จะแสดงความรับผิดชอบ ทำไมพูดงั้นอะนั้นว่าร้ายเฮอมี้เกินไปนะ(ยิ้งอ่านยิ้งอยากให้เดรกมันหึงเฮอมี้บ้าง เฮอมี้หึงมันคนเดียวแถมลำบากใจเรื่องแอสแบบคนเดียวด้วย หมันไสอีเดรกนกให้ก่อนเห็นแกที่พ่อมันนอนในซังแต) (แอบสะใจเพราะไม่ชอบที่นางไม่ยอมตัดใจแถมดูที่คิดกับที่พูดมันทำเราโมโห ว่าร้ายเฮอมี้เกินไปอะ แต่พยายามเข้าใจนางเขาแค่ทำตามหัวใจ นางก็เจ็บปวด แต่ไม่ไหวจริงๆ ขอสะใจเล็กๆ)

    #468
    0
  2. #464 sabinadeen (@sabinadeen) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 23:33
    ยอมรับว่าอ่านตอนนี้ซ้ำ10รอบแล้วยิ่งอ่านยิ่งอบอุ่นเดรโกในโหมดคุณพ่อนางรักลูกรักเมียรักแม่นางจริงๆมีบอกด้วยถ้ากลับคฤหาสน์ต้องไม่ทิ้งเมียและลูกไว้นี่ด้วย5555นาารักอ่ะฮือ
    #464
    0
  3. #463 Moo_pam (@Moo_pam) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 22:19
    ดีมากค่ะคุณแม่
    #463
    0
  4. #462 Judylinlin (@Judylinlin) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 06:11
    ถ้าเปลี่ยนจากชายผมน้ำตาลเปนชายผมบลอนนี่ โอ้โหหหหหหหหห๊ ไม่อยากจะคิดเลยคะไรท์ รีดดิ้งคนนี้คงต้องกรีดร้องและฉาบน้องแอสอย่างไม่หยุดหย่อน5555555555
    #462
    0
  5. #459 Melinoa (@mabomb) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 20:52
    อยู่หมัดชัดเจนแบบเฮอร์ไมโอนี่ 👍👍👍
    #459
    0
  6. #458 Magic (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 20:32

    เข้มข้นมากคะชอบ ตอนเเรกก็ลุ้นว่าเฮอร์ไมโอนี่จะตอบนางยังไงพอเห็นคำตอบเท่านั้นเเละดีมากคะปรบมือสมเป็นนางที่กล้าหาญเเละสมเหตุสมผลอย่างที่ไรท์บอกคะ

    #458
    0
  7. #457 PuasePG (@ieeeeeee) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 19:44

    ถึงบรรทัดที่ขอพื้นที่ให้เดรโกพักใจ นี่ไม่ต่างจากมือที่สามเลยนะ นั่นมันไม่โอเคเลยค่ะเป็นสิ่งที่ผิด ฟังแม่แล้วมูฟออนจ้ะหนู ส่วนแม่เฮอร์อย่าเครียดน้าาาาเดี๋ยวน้ำนมไม่ไหล 555+

    #457
    0
  8. #456 jocho (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 08:33

    ฟาดแม่ฟาด!!!!!

    #456
    0
  9. #455 DM. (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 23:45

    แม่เฮอร์ไมโอนี่ฟาดแอสมาก

    #455
    0
  10. #454 sskey29 (@sskey29) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 23:42

    ดีงามมากค่าา
    #454
    0
  11. #453 ngek2002 (@ngek2002) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 23:05
    เริ่ดมากค่ะแม่
    #453
    0
  12. #452 monkey' (@bamboosaza) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 22:47
    นี่คือหนึ่งเหตุผลที่นุ้งเฮอร์อยากมาฮอกวอร์ตด้วยรึป่าว55555
    ชัดเจนแล้วนะคะชีแอส ต่อไปนี้ไม่ต้องมาวุ่นวายเนอะ
    เป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์ค่ะ
    #452
    0
  13. #451 Jinny1998 (@Jinny1998) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 22:31
    ฟาดกลับแบบ เริ่ดๆเชิดๆไปเลยจ้า เฮอร์มี่ นุ้งแอส ยังเด็ก รอคนทีเขารักนุ้ง ดีกว่านะ
    #451
    0
  14. #450 parmin (@parmin) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 22:07
    นังหนูเราไม่ควรหาพื้นที่เล็กจากหลัวชาวบ้านนะคะ
    #450
    0
  15. #449 XYCYMN (@XYCYMN) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 21:40
    เฮอร์คือฟาดกลับแบบผู้ดีที่แท้ทรู นี่แหละสะใภ้มัลฟอยตัวจริงย่ะ!!!!!
    #449
    0
  16. #447 LukiMemory (@LukiMemory) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 21:15
    รอนะคะ
    #447
    0
  17. #446 หลานชินอ๋อง (@zizoozaa) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 20:02
    เข้าใจมะม๊า ปะป๋าเดรกแกมันทำให้ผู้หญิงเจ็บนะเนี่ยยยยย
    #446
    0
  18. #445 Angels cry (@junelove-sakusa) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 19:39

    เฮอร์มีความเป็นผู้ใหญ่พอสมควรนะ เป็นเราไม่ได้เลยต้องฟาด 5555 หยอกกก

    จะว่าไปคู่นี้ไม่เคยบอกรักกันด้วยคำพูดก็จริง แต่การกระทำก็สื่ออกมาหมดแล้วนะจ๊ะ บางทีก็ไม่จำเป็นเสมอไป แต่ก็สมควรต้องมีบ้าง คำว่า 'รักน่ะ'

    เพราะผู้หญิงทุกคนชอบความชัดเจนยังไงล่ะ ถึงการกระทำของคุณจะเด่นชักแค่ไหนก็ตาม อินเฉยยย 5555+

    เจ็บที่แอสพูดนะ แต่เรื่องของครอบครัวเขาปล่อยให้เขาจัดการกันเองเถอะหนู ไปหาเบญจามินเต๊อะ

    สนุกค่ะ > < เป็นกำลังใจให้นะคะไรท์เตอร์ สู้ ๆ



    #445
    0
  19. #444 moonug2 (@moonug2) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 19:03

    ดีใจจังนู๋เฮอรืไม่ปล่อยจากเรื่องเล็กๆจนกลายเป็นเรื่องใหญ่โต แก้ไขเสียตอนนี้ดีแล้วอ่ะ เราก็พลอยดีใจไปด้วย ขอให้แอสมีความสุขกับเบนน ดูท่าทางเบนจะเป็นคนดีเสียด้วย

    #444
    0
  20. #443 Jaisanicegirl (@Jaisanicegirl) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 18:41
    ชอบมากๆเลยค่ะ เป็นกำลังใจให้นะฮะ
    ❤❤❤
    #443
    0
  21. #442 sabinadeen (@sabinadeen) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 18:34
    อินง่ะเจ็บแทนตรงที่แอสว่าเฮอร์มี่อ่ะเธอเสียใจเเต่ก็ไม่ควรไปล้ำเส้นเขามั้ยเอ่ยแต่ก็เนาะคนกำลังเสียใจดีเหมือนกันหนูเฮอร์จะได้เอาปัญหานี้มาถามคุณสาซักทีลูกหนึ่งแล้วจนจะแต่งกันอีกรอบแล้วให้มันกระจ่างซักทีพ่อคนไม่โรแมนติก
    #442
    0
  22. #441 Eemiii (@Inntraawa__3125) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 18:30
    ตัดใจไปหาเบนเถอะแอสโทเรีย เค้ามีลูกมีเมียแล้ว
    #441
    0
  23. วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 18:26

    จริงค่ะไรท์ ถึงจะขอเป็นพื้นที่เล็กหรือเป็นที่ปรึกษา เฮอร์กหรือนาซิสก็ทำได้ แอสควรออกห่างค่ะ ยิ่งทำแบบนั้นยิ่งไม่ดีสำหรับผญที่เพรียบพร้อมแบบแอส ถ้าคิดว่าตัวเองรักเดรกจริงควรปล่อยเดรกให้มีความสุขกับครอบครัวไม่ก้าวก่ายกับครอบครัวของเดรก และเธอก็ตัดใจและหันไปมองคนข้างกายที่ไรท์ใส่มาให้ดูแลข้างกาย ถึงแม้จะตัดใจยากแต่ก็ใช้ว่าจะตัดใจไม่ได้ เป็นกำลังใจให้แอสและครอบครัวมับฟอยให้ผ่านเรื่อยยุ่งยากไปให้ได้

    #อินจัด

    #440
    0
  24. #439 Sweet dreaM (@sugar-brown) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 18:06
    ชอบเรื่องนี้มากเลยค่ะ
    #439
    0