(Draco x Hermione)Young mother

ตอนที่ 20 : บทที่ 17 รีโนเวชั่น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,565
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 192 ครั้ง
    8 พ.ค. 63

บทที่ 17 รีโนเวชั่น

 

ตลอดเวลาที่เฮอร์ไมโอนี่และลูกต้องอยู่พักฟื้นที่โรงพยาบาล เดรโกจะมานอนเฝ้าตลอดทุกวัน ยกเว้นแต่เพีียงตอนกลางวันที่เขาจะรีบแวะเข้าไปปรุงยาให้ศาสตราจารย์นอร์เบิร์ต อันเป็นหน้าที่รับผิดชอบของตนเอง ซึ่งทำให้เขาค่อนข้างเหนื่อยล้า แต่ชายหนุ่มกลับมีความสุขทุกครั้งที่ได้มาเจอเฮอร์ไมโอนี่และลูก พวกเขาถูกฝึกให้ช่วยกันทำความสะอาดเจ้าตัวน้อย การสังเกตพัฒนาการในด้านต่างๆ และป้อนนม ทีแรกเฮอร์ไมโอนี่แอบกังวลใจว่าสกอร์เปียสตัวเล็กกว่าคนอื่นๆ แต่คุณหมอก็ช่วยเพิ่มความมั่นใจว่าเป็นปกติของเด็กทารกที่คลอดก่อนกำหนด แต่น้องจะสามารถออกมาเติบโตจากภายนอกได้อย่างแน่นอน อีกอย่างเจ้าหนูเก่งมาก ร่างกายสมบูรณ์เป็นปกติทุกอย่างไม่มีสิ่งใดต้องกังวล อาจจะต้องรอให้เค้าได้ปรับตัวอีกนิด ก็จะสามารถเพิ่มน้ำหนักตามเกณฑ์ได้อย่างไม่ต้องสงสัย...

วันนี้เป็นวันที่พวกเขาจะสามารถกลับบ้านได้แล้ว เฮอร์ไมโอนี่ที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยยืนยิ้มเพื่อรอให้คุณพยาบาลพาสกอร์เปียสมาหาพวกเขา เธอค่อนข้างตื่นเต้นทีเดียว เพราะตลอดสัปดาห์ที่อยู่โรงพยาบาลค่อนข้างสะดวกสบายทีเดียว เพราะมีคนค่อยช่วยหยิบจับและคอยสอนการเลี้ยงเจ้าหนูอยู่ตลอด แต่จากนี้ไป พวกเขาจะต้องหัวหนุนกันเองอย่างไม่ต้องสงสัย วันนี้พ่อและแม่ของเฮอร์ไมโอนี่อาสาที่จะพาไปส่ง โดยมีนาร์ซิสซาตามไปด้วย เธอแทบจะไม่ยอมห่างจากสกอร์เปียสเลย ซึ่งทำให้เฮอร์ไมโอนี่ค่อยๆ ซึมซับความอ่อนโอนที่เคยถูกซ่อนอยู่บนใบหน้างามเชิดหยิ่ง และทีท่าเฉยชานั้น

"บ้านอันแสนสุข..."

โมนิก้ายิ้มอย่างอารมณ์ดี ทันทีที่เธอพามาส่ง ทั้งหมดจอดรถเรียบร้อย เดรโกถอดคาร์ซีทสำหรับสกอร์เปียสออกมา เขาอาสาอุ้มเจ้าตัวเล็กโดยที่ทั้งคู่ขมวดคิ้วให้กับอารมณ์ที่ดูจะสดใสแปลกๆ ของพวกแม่ ๆ เฮอร์ไมโอนี่ถือกระเป๋าผ้าใส่ของกระจุกกระจิก พวกเขาทั้งหมดเดินเข้าไปยังตัวตึกเช่าที่มีป้ายว่าปิดซ่อมแซมอยู่ด้านหน้า

"ไม่เห็นรู้เลยว่าคุณนายเบอร์ริงตันปิดซ่อมแซมด้วย" หญิงสาวยักไหล่เล็กน้อย พวกเขาตรงเข้าไปในลิฟต์ กดเลขชั้นที่คุณเคย โดยไม่ทันสังเกตเห็นดวงตาสีมรกตแวววาวด้วยความตื่นเต้น...

เฮอร์ไมโอนี่ส่งคีการ์ดให้นางโมนิก้า

"เมอร์ลินช่วย!"

ทันทีที่เปิดออก พวกเขาก็ต้องร้องออกมาด้วยความตกใจ ห้องชุดขนาดเล็กกระทัดรัดของเธอไม่เหลือเคร้าโครงเดิมเลยนอกเสียจากชั้นหนังสือสูงจรดเพดาน มันถูกขยับขยายจนกว้างหน้าสบาย ไม่มีห้องนอนและห้องเก็บของเหมือนเคย ตำแหน่งดังกล่าวถูกแทนทีด้วยห้องรับรองแขกขนาดใหญ่ที่ตกแต่งหรูหราด้วยโทนสีอบอุ่น และวัสดุที่ทำจากไม้

"มะฮอกกานีทั้งหมด!"

นาร์ซิสซายิ้ม มองดูหน้าของทั้งคู่ที่เต็มไปด้วยความตกตะลึง "...แม้ว่าแม่จะเห็นว่าแกรนนิตและทองเหลืองจะเหมาะสมกว่า...โมนิก้าบอกว่าเธอคงคุ้นเคยกับสัมผัสของไม้ และผ้า"

"อะไรกันเนี่ย..." เดรโกงุนงง นาร์ซิสซาจึงเริ่มออกนำทัวร์บ้านหลังใหม่ของพวกเขา

"ครัวหน้าบ้านตลกไปหน่อย แม่ไม่เห็นด้วยหรอกนะ..." นางส่ายหัว "...ก็เลยขยายพื้นที่รับรองแทนไว้ส่วนหน้า ครัวจะย้ายไปด้านใน เอาล่ะระเบียงแม่ขยับตำแหน่งนิดหน่อย มันจะได้กว้างพอที่ลูกจะพาเจ้าหนูน้อยออกมารับแสงแดดในตอนเช้า โดยที่ไม่ต้องลงไปปะปนกับพวก...เออ หมายถึงฝุ่นควัน...ส่วนห้องเด็กอ่อน คิดว่ามันคงจะแคบไปหน่อยแม่เลยจัดการเสียใหม่"

นางเริ่มพาพวกเขาเดินทัวร์ ห้องเด็กอ่อนถูกขนาดใหญ่จนมีขนาดกว้างขวาง มีข้าวของถูกจัดเรียงเป็นระเบียบอย่างครบครัน ติดกันเป็นห้องนอนใหญ่ขนาดที่เฮอร์ไมโอนี่ตกตะลึง เชื่อมไปกับห้องน้ำขนาดใหญ่กว่าห้องนอนเก่าของเธอ นอกจากนั้นทั้งสองดูจะตกตะลึงไม่มีสิ้นสุดทีเดียวเมื่อรู้ว่า แม่ของเขาขยายจากห้องเช่าราคาถูกจนกินพื้นที่ทั้งชั้น

"ทั้งชั้นนี้เป็นของเรา...แม้ว่าจะคับแคบไปหน่อย แต่ก็ยังดีกว่าเดิม...ฝั่งตรงข้ามลิฟต์ เป็นห้องพักรับรองสำหรับแขก และห้องชุดส่วนตัวของแม่เอง..."

"ปีศาจสิ..." เดรโกสบถออกมาโดยไม่สังเกตเห็นสีหน้าตื่นเต้นของมารดา "แม่ทำแบบนี้ได้ยังไง"

"เดรโก..." นางเอ่ยเสียงเย็น "...แม่หวังว่าจะได้ยินคำขอบคุณมากกว่า"

"แต่มัน มันมากไปจริงๆค่ะคุณนาย"

"ฉันไม่ได้ทำเพื่อเธอ..." นางเอ่ยเสียงเย็น "...ฉันทำเพื่อหลานของฉันต่างหาก"

ทั้งสองมองหน้ากัน เมื่อจับอารมณ์ที่เริ่มครุกรุ่นของมารดาได้ ทั้งคู่จึงเรียบเข้าไปขอบคุณอย่างรวดเร็ว

"ขอบคุณมากค่ะ หนูขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างจริงๆค่ะ"

"แต่แม่ฮะคุณนายเบอร์ริงตันยอมได้ไง"

"ได้สิ..." นางเชิดหน้าขึ้น "....ก็แม่ซื้อตึกนี้แล้วนิ"

"เมอร์ลิน/ปีศาสสิ! แม่ว่าอะไรนะ"

เฮอร์ไมโอนี่รู้สึกคล้ายจะเป็นลมขึ้นมาจริงๆเข้าเสียแล้ว เมื่อรู้ความจริงว่า นาร์ซิสซาได้ขอซื้อตึกนี้จากคุณนายเบอร์ริงตัน ซึ่งก็เต็มใจที่จะขาย เนื่องจากจะนำเงินไปสร้างห้องเช่าอีกแห่งแทน แต่นางก็ยังคงจ้างคุณนายเบอร์ริงตันเป็นผู้จัดการห้องเช่าต่อไปแทน ซึ่งก็มีการปรับเปลี่ยนนิด ๆ หน่อย อย่างเช่น นางจัดการยกเลิกสัญญาสำหรับมักเกิ้ล และจัดการให้เช่าแก่เฉพาะผู้วิเศษเท่านั้น สำหรับเพื่อนข้างห้องเดิมก็จะถูกย้ายลง เนื่องจากชั้นบนสุดทั้งชั้นจะกลายเป็นพื้นที่ของครอบครัวเธอเท่านั้น เฮอร์ไมโอนี่แทบจะไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง ทุกอย่างเหมือนความฝันไปหมด นาร์ซิสซาทำเรื่องเหลือเชื่อให้ตกตะลึงได้อย่างที่เดรโกเคยบอกว่าแม่ของเขาสามารถทำเรื่องที่เธอไม่มีทางเชื่อได้เลยจริงๆ

"ฉันอาจจะต้องขอแรงเธอหน่อยเกรนเจอร์..."

"คะ..?"

"เดรโกเคยบอกว่าเธอเป็นเด็กนักเรียนที่เก่งที่สุด ฉันคิดว่าเธอคงสามารถมีเวลานิดหน่อยในแต่ละเดือนที่จะมาเช็คความเรียบร้อยของห้องเช่าต่างๆ และดูแลผลประโยชน์ได้ดี...และทั้งหมดนี่เป็นของสกอร์เปียส ...ไม่ใช่ลูกเดรโก!"

นางหันไปค้อนลูกชาย และอุ้มเจ้าหลานรักไว้แนบอกที่ส่งเสียงร้องเอิ๊กอ๊ากออกมาอย่างร่าเริง

"อ้อ...แนนซี่!"

"เจ้าค่ะ..." เสียงป๊อปดังขึ้นมาพร้อมกับร่างของเอลฟ์สาวตัวน้อยมันก้มหัวให้แทบเท้า โมนิก้าตาโตให้กับสิ่งมีชีวิตในอีกโลกของเธอ

"ต่อแต่นี้ไป แกจะอยู่รับใช้นายน้อยเข้าใจไหม"

"เจ้าค่ะนายหญิง"

"แนนซี่เป็นเอลฟ์ประจำตัวหนู เป็นของขวัญจากย่า...ทีนี้ไปดูห้องใหม่ของหนูกันดีกว่า ย่าว่าหนูจะต้องชอบนะ" นางอุ้มสกอร์เปียสตัวน้อยออกไปพร้อมเวนเดล และโมนิก้า ทิ้งให้สองหนุ่มสาวที่มองหน้ากัน แต่ไม่เท่าไหร่เดรโกก็ระเบิดหัวเราะออกมา

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า เธอมีเอลฟ์แล้วเฮอร์ไมโอนี่!"

"เงียบน่า!" นางไม่กล้าปฎิเสธคุณนายมัลฟอยอย่างไม่ต้องสงสัย

"ทีนี้เธอคงจะคิดหาทางจ่ายค่าจ้างมันใช่ไหม ฮ่า ฉันว่าเรื่องนี้มันชักสนุกแล้วล่ะ เธอร่างข้อเรียกร้องสิทธิ์เอลฟ์ประจำบ้าน ในขณะที่ลูกชายครอบครองเอลฟ์ซะเอง ฮ่า ฮ่า โอ้ย-!!"

เข้าร้องเสียงดังเมื่อหญิงสาวบิดเอวเข้าเสียเต็มรัก

"เจ็บนะ...ทำบ้าอะไรของเธอ!"

"ฉันจะบิดนายจนหายหงุดหงิดเลยล่ะ!"

"เอาน่า...ถ้าเธอยอมแม่ฉันหน่อย เธอจะพบกับความสบายที่มันซื้อได้ด้วยเหรียญทองจริงๆ และที่สำคัญแม่ฉันน่ะเจ๋งออก อย่างน้อยเราก็มีเตียงใหญ่ขึ้น และอ่างอาบน้ำแล้วตอนนี้"

หญิงสาวสลึงตาให้เขาที่เอาแต่หัวเราะเยาะเธอ เฮอร์ไมโอนี่ปวดหัวตุ้บๆเล็กน้อย...

 

 

"คุณกลับค่ำอีกแล้วซิสซี่!"

ลูเซียสเอ่ยปากหลังจากที่เขาเห็นภรรยาแสนสวยเดินตรงเข้ามานั่งประจำที่บนโต๊ะอาหารข้างเขา นางหายออกไปเป็นประจำทุกวัน แต่ก็ยังคงกลับมาร่วมโต๊ะอาหารค่ำได้ตรงเวลาเช่นกัน นาร์ซิสซาพยักหน้ารับเล็กน้อย ก่อนจะเรียกให้เอลฟ์เสิร์ฟอาหารค่ำ ทั้งคู่ทานอาหารด้วยความเงียบงัน นาร์ซิสซาเอ่ยชมสเต็กเนื้อที่สุกกำลังดีและซอสไวน์แดงก็รสชาติกลมกล่อมไร้ที่ติเพื่อไม่ให้ค่ำคืนนี้เงียบสนิทจนเกินไปนัก

เมื่อมื้ออาหารจบลง ทั้งคู่จ้องมองแต่เพียงเชิงเทียนท้องเหลืองตรงหน้าราวกับพวกเขามีสิ่งที่ค้างคาอยู่ในใจ หากแต่รอเพียงใครคนหนึ่งเป็นผู้เอ่ยออกมา ลูเซียสจ้องเพลิงสีส้มที่กำลังลุกโซนไหวไปมาราวกับเต้นระบำอยู่ตรงหน้า เขาชอบแสงสีทองท่ามกลางความมืดและหนาวเย็น มันเหมือนอำนาจที่หอมหวาน ไฟเพียงเล็กน้อยสามารถสร้างความวิบัติลุกลาม หรือสร้างความหวังในที่มืดอันเหน็บหนาวไร้หนทางตามแต่ผู้ที่ครอบครองจะนำมันมาใช้...

ชายผมบลอนด์สว่างลุกขึ้นยืน เขากำลังจะก้าวออกไปจากห้องอาหารเพียงลำพัง หากแต่กลับต้องหยุดนิ่งเพราะเสียงหวานเรียบเอ่ยขึ้นไว้ก่อน

"ลูเซียส..." นาร์ซิสซาหันไปมองหน้าสามี "...ตอนนี้คุณเป็นคุณปู่แล้วนะ"

ทุกอย่างดูเงียบสงัดกว่าเดิม นางกลั้นใจ มองหน้าเรียบเฉยราวรูปสลักของผู้เป็นสามี หล่อนเห็นหางคิ้วกระดกขึ้นเพียงเล็กน้อย ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะก้าวเดินออกไปอย่างไม่สนใจใยดีสิ่งที่หล่อนบอกเลย นางเม้มปากเป็นเส้นตรง หล่อนทำหน้าที่ของหล่อนแล้ว แต่ก็ที่หล่อนจะเดินตามสามีไป เอลฟ์ชราก็พุ่งตัวลงมาแทบเท้าหล่อน ผิวหนังสีเทากลายเป็นเขียวซีด ดวงตาทั้งสองเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัว

"นายหญิงเจ้าขา!!!"

"เทรซซี่!!" นาร์ซิสซาตกใจ "เกิดอะไรขึ้น"

มันเริ่มร้องไห้โฮอย่างหนัก พร่ำเพ้อเสียจนแทบไม่อาจจะจับใจความได้ จนนาร์ซิสซาต้องขู่ให้มันหยุดร้องไห้ เอลฟ์ชราน้ำตาไหลพรากด้วยความหวาดหวั่น ก็จะตั้งสติ ค่อย ๆเล่าเรื่องที่มันไปพบเจอมา

"เล่ามาสิ ทั้งหมดเลยเทรซซี่"

"...หลังจากวันนั้นที่นายหญิงสั่งให้เทรซซี่ตามแขกนายท่านไป เขาไปหลายแห่งด้วยกันเจ้าค่ะ เทรซซี่ได้แต่เฝ้ารอและแอบสะกดรอยตามไปในทุกที่จนกระทั่ง..."

มันเริ่มร้องไห้อีกครั้ง ก่อนจะเล่าถึงสิ่งที่มันไปรู้ไปเห็นมา นั่นก็คือมันตามไปยังคฤหาสน์ร้างแห่งหนึ่งในฝรั่งเศสที่อยู่ไกลออกไป ที่นั่นมันพบกับเรื่องที่เลวทรามยิ่งกว่าที่มันจะคาดคิดได้ พวกเอลฟ์ประจำบ้านถูกจับเป็นทาส และถูกผลิตขึ้นโดยการบังคับให้ผสมพันธ์ุ เป็นการกระทำที่โหดร้ายและทำกับพวกมันเหมือนสัตว์ มันเจอเอลฟ์เหล่านั้นถูกจับอยู่ในกรงที่ใช้คาถาป้องกันการหายตัว เอลฟ์เหล่านั้นทั้งซูบผอมและอ่อนแรง เทรซซี่เล่าว่าที่แห่งนั้นทั้งเหม็นและสกปกยิ่งกว่าอาจม มันเกือบขาดสติและทำลายที่นั่น แต่เพราะไม่สามารถมีเวทมนต์มากถึงเพียงนั้น มันจึงกลั้นใจแอบตามสืบต่อไปจนรู้ว่าเอลฟ์เหล่านี้เตรียมถูกขายให้แก่พวกพ่อมดแม่ในทั่วยุโรปผ่านเส้นทางเรือ โดยตีตราเป็นสินค้าธรรมดา

"นายหญิงเจ้าขา...เทรซซี่กลัวเหลือเกิน ที่แห่งนั้นโหดร้ายมาก" 

มันเริ่มร้องไห้ นาร์ซิสซาตัวชาวาบ การครอบครองเอลฟ์ประจำบ้านถือเป็นสิทธิ์ของพ่อมดแม่มดสายเลือดบริสุทธิ์และเก่าแก่ที่สืบทอดกันมาหลายรุ่น พวกมันไม่ได้ถูกทำให้กลายเป็นสินค้าเยี่ยงนี้ แม้หล่อนจะรู้ดีว่าในเหล่าผู้วิเศษที่ร่ำรวยใหม่แต่ไม่ใช่ตระกูลเก่าแก่ก็ไม่มีสิทธิ์ครอบครองได้ง่ายๆ การกระทำเยี่ยงนี้ย่อมป่าเถื่อนเหลือเกิน

"นายหญิงเจ้าขา จะทำอย่างไรดีเจ้าคะ"

"ฉันจัดการเอง แกไปพักผ่อนเถอะ..."

"อีกเรื่องเจ้าค่ะ...เทรซซี่เห็นมือปราบมารกำลังตามสืบเรื่องนี้อยู่เช่นกัน"

"มือปราบมาร"

นางกำมือแน่นจนเจ็บ ลูเซียสทำแบบนี้ได้อย่างไร ตระกูลมัลฟอยร่ำรวยมหาศาล พวกเขามีเอลฟ์ประจำบ้านมากเพียงพอจนแทบจะเกินความจำเป็น หล่อนโกรธจนตัวสั่น เขาทำให้ครอบครัวของหล่อนตกอยู่ในความเสี่ยง นี่เป็นเรื่องผิดกฏหมาย หล่อนสาวเท้าไปตามทางเดินด้วยความร้อนรน กระทั่งตรงไปยังห้องนอนใหญ่ สามีของหล่อนยืนจิบไวน์อยู่ที่ริมหน้าต่าง เขาทอดสายตาออกไปไกล นาร์ซิสซาไม่เคยโมโหเท่านี้มาก่อน ที่ผ่านมาหล่อนไม่เคยก้าวก่ายเรื่องของสะสมดำมืดตราบเท่าที่เขาไม่นำมันมาใช้จนเกิดเรื่อง แต่การค้าทาสมันเกินกว่าที่หล่อนจะรับได้

"ลูเซียส!!!"

สามีของหล่อนหันกลับมามอง เขาเห็นนาร์ซิสซามองเขาด้วยโทสะ มือของนางสั่นไหว หล่อนอยากจะตบหน้าเขาสักฉาดให้หายโกรธเหลือเกิน

"อธิบายมาเดี๋ยวนี้!"

"เรื่องอะไรซิสซี่?" เขางุนงง พยายามเดินเข้าไปหานาง หากแต่นาร์ซิสซาถอยหลัง นางรักษาระยะห่างจากเขาไว้ราวกับว่าหากเขาเข้าใกล้จนเกินไปนางอาจจะหยิบไม้กายาสิทธิ์ออกมาเหมือนวันนั้นอีกครั้ง!

"คุณทำแบบนี้ได้ยังไง...ที่ผ่านมาฉันไม่เคยยุ่งเรื่องของสะสมอันตรายเหล่านั้นของคุณเลย ฉันไม่แม้แต่จะเข้าไปก้าวก่ายกับพวกพ่อมดที่คุณคบค้าสมาคมด้วยสักครั้ง แต่นี่มันเกินไปแล้ว คุณทำได้ยังไงคุณค้าทาสได้ยังไง!"

"คุณพูดเรื่องอะไรซิสซี่!"

"คุณค้าทาส ลูเซียสฉันรู้เรื่องนี้แล้ว!!"

ดวงตาสีซีดเบิกกว้าง เขาถอนหลังไปด้วยความตกใจที่นางระเบิดอารมณ์ออกมา นาร์ซิสซามองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังอย่างปิดไม่มิด นางเบือนหน้าหนียามที่เขากุมมือเธอไว้

"ฟังผมก่อนซิสซี่..." เสียงของเขาอ่อนลง นางเบือนหน้าหนี "...ได้โปรดฟังก่อนที่รัก"

"คุณจะแก้ตัวยังไงอีก!" นางตะหวาดลั่น

"สาบานได้ที่รัก ผมไม่ได้ค้าทาส..."

"แต่..." นางจ้องลึกลงไปในดวงตาของสามี

"ที่รัก...ผมรู้มันฟังดูแปลกๆ แต่ผมแค่ให้เงินแก่เมอซิเออร์ยานนิคตามที่เขาขอยืมเพื่อไปลงทุนเท่านั้นเอง จริงอยู่ว่าเขาค้าทาสแต่ผมเปล่าที่รัก" เขาค่อยๆเลื่อนมือใหญ่ขึ้นไปกอดนางไว้จากด้านหลัง นาร์ซิสซาสูดลมหายใจลงปอดด้วยความโกรธ

"เงินนั่นก็ของคุณ และคุณก็รู้อยู่เต็มอกว่าเขาทำอะไร!"

"จริงอยู่ผมรู้ว่าเขาทำอะไรที่รัก...ได้โปรดเชื่อใจผม ยานนิคเป็นเพื่อนเก่าแก่ของผมมานานผมแค่ให้ความช่วยเหลือเท่านั้นเอง มันไม่ได้มีอะไรร้ายแรงที่รัก"

"คุณกำลังทำให้เราอยู่ในอันตราย เรื่องนี้มันผิดกฏหมายลูเซียส ฉันไม่ไว้ใจเพื่อนคนนี้ของคุณเลย ฉันไม่อยากให้คุณยุ่งเกี่ยวกับเขา ไม่อยากให้คุณพัวพันกับเรื่องผิดกฏหมายแบบนี้ เอลฟ์พวกนั้นไม่สมควรถูกกระทำโหดร้าย อย่าเอาตัวเองไปเสี่ยงอีกเลย"

"ที่รัก..." เขาฝังจมูกลงบนเรือนผมหอมกรุ่นของภรรยา "...นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่ผมจะให้การช่วยเหลือแล้ว ผมสัญญาผมจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเขาอีก และไม่มีอะไรเชื่อมโยงถึงเราซิสซี่"

นางหันมองหน้าสามี นาร์ซิสซาประคองด้วยหน้าของเขาไว้ ชีวิตคู่ของเธอไม่ได้เริ่มต้นด้วยความรัก แต่ในเวลานี้หล่อนรู้ดีว่าหล่อนรักสามีของหล่อนเหลือเกิน และหล่อนก็ไม่อยากให้เกิดอะไรขึ้นกับเขา ลูเซียสโน้มตัวลงมา เขาค่อยๆจุมพิตภรรยาของเขาด้วยความรัก นานแล้วที่หัวใจของเขาไม่เคยบีบรัดในช่องอกมาก่อน จนกระทั่งตอนนี้ เมื่อเขาสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นบนดวงหน้า ลูเซียสค่อยๆถอนริมฝีปากจากภรรยา มือใหญ่ยกขึ้นเข็ดคราบน้ำตาที่อาบแก้มนวลของนาง นาร์ซิสซากำลังร้องไห้ออกมา น้ำตาที่เกิดขึ้นจากตัวเขาเอง...

"ได้โปรดลูเซียส...ฉันขาดคุณไม่ได้" ดวงตาของนางเว้าวร

"ผมรักคุณซิสซี่..."

"ฉันก็รักคุณค่ะ..."

 

 

 

 

Talk

คือจริงๆป๋ารู้อยู่แก่ใจว่าทำอะไรลงไป ต่อให้แค่ให้ยืมเงินไปทำเรื่องผิดกฏหมายก็ตาม แต่ยังไงก็คือผิดอ่ะ TT สงสารซิสซี่ ผู้ชายบ้านนี้นี่เนาะ เป็นเมียมัลฟอยต้องอดทน!

คือ ลูเซียสเป็นพวก หลงใหลอำนาจ ของสะสม คือเขามีเงินมากที่จะซื้อได้ทุกอย่าง การสะสมทาสเป็นเหมือนงานอดิเรกของคนรวย มันจะแสดงออกถึงความมั่งมี และอำนาจของตระกูล ซึ่งเอลฟ์ที่บ้านมัลฟอยมีคือเยอะมากแล้วนะเอาจริงแต่ลูเซียสไม่ได้มีเอลฟ์แบบผิดกฏหมายนะคะ ส่วน เมอซิเออร์ยานนิค ตัวค้าทาสของจริงเลยจ้ะ อารมณ์ลักลอบค้าสัตว์ป่าสงวนอ่ะค่ะ

เอ็นดูเมีย TT

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 192 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

639 ความคิดเห็น

  1. #465 ชื่อ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 10:27

    ....ซิสซี้ขอละความหวังสุดท้ายไปบอกพวกพ้อดตี้ กูจะแจ้งงงง ไอลูเซียสสสสสสสเอ็งต้องตายยย(เกลียดมันมาหลายเรื่องละ)

    #465
    0
  2. #382 TaejiiYourx (@TaejiiYourx) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 23:48
    กลับมาอัพไวๆน้าไรททท์ อยากเห็นโมเม้นปู่กะหลานน
    #382
    0
  3. #378 HDK_RMK (@HDK_RMK) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 02:02
    ขอสมัครเป็น fc นาซิสซ่าค่ะ สวย รวย สปอร์ต คือดีย์
    #378
    0
  4. #377 XYCYMN (@XYCYMN) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 12:05
    ลูเซียสเป็นปู่แล้วนะ!!! อย่าทำตัวไม่น่ารักสิ่!!!
    #377
    0
  5. #376 Magic (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 23:55

    ต่อคร้าาาา

    #376
    0
  6. #375 Molli Phynyou (@devil-nonay) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 22:55
    เฮอร์ไมโอนี่ต้องออกโรงแล้วแหละ
    #375
    0
  7. วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 22:10

    นาร์ซิสซ่าเห่อหลานขนาดนี้ ถ้าสมมติลูเซียสมาเห็นหลานจะติดชนาดไหน

    #374
    0
  8. #373 monkey' (@bamboosaza) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 21:54
    คุณย่าเห่อหลานมากๆเลยอ่ะ5555555 สองสามตอนมานี้ชีแอสหายไปเลย
    ไรท์เตอร์ลืมนางไปแล้วใช่มั้ยคะ55555 ดีค่ะ ไม่เอาชีแอสมานะคะไรท์เตอร์ พลีสส😂
    เป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์นะคะ สู้ๆค่ะ
    #373
    0
  9. #372 LukiMemory (@LukiMemory) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 21:31
    รอนะคะ
    #372
    0
  10. #371 AjeamChavisa (@AjeamChavisa) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 21:11

    ชอบคุณย่ามากค่าา><
    #371
    0
  11. #370 Jinny1998 (@Jinny1998) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 21:03
    ตอนหน้า ขอโมเม้นต์ หวานๆของ เดร กะ เฮอร์ บ้างนะคะ😁
    #370
    0
  12. #369 หลานชินอ๋อง (@zizoozaa) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 20:46
    ท่าทางสิทธิข้อเรีนกร้องของม๊าเฮอร์จะมีผลเร็วๆนี้
    #369
    0
  13. #368 Angels cry (@junelove-sakusa) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 19:22

    เอาแล้วววว ข้อสิทธิเรียกร้องเอลฟ์ของเฮอร์ต้องมาแล้วววจังหวะนี่ ป๋าลูก็คือป๋าลูอ่าแหละ ดูเหมือนจะเย็นชาแต่ก็มีหัวใจ

    รักเมียอาจจะดีใจที่มีหลานด้วย แต่ก็ไม่แสดงออก เพราะความเป็นมัลฟอย

    แต่ ๆๆ ย่าา หลงหลานมากกกกก ว้ายยยย > < ปลื้มมมมคร้าาา แอสก็แอสเถอะจังหวะนี่ทำไรคู่นี้ไม่ได้แน่นอน

    #368
    0
  14. #367 PuasePG (@ieeeeeee) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 19:21

    ชื่อลูเซียส มีแต่เรื่องปวดหัวจริงๆ 😂😂😂😂

    #367
    0
  15. #366 ngek2002 (@ngek2002) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 18:21
    ท่านย่าเปย์หลานหนักมากก ไม่ได้หลงหลานเลยจริงๆ
    #366
    0
  16. #365 HARESJ (@haresj14) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 18:19
    คุณย่าหลงหลานมากกกกกก ตายแล้วว ส่วนคุณปู่นี่ว่าแกคงรู้อะไรหลายๆอย่างเกี่ยวกับเจ้าเดรกแหล่ะ แต่ความเป็นลูเซียสอ่ะ มันธรรมดาไม่ได้ ส่วนเรื่องค้าเอลฟ์ปู่ถอยออกมาเดี๋ยวนี้อย่าทำให้ลูกหลานพังพินาศเข้าใจมั้ย!!!!!! ซิสซี่โมโหอีกเยอะๆเลย ปู่เค้าเทอดทูนเมียอยู่นะ
    #365
    0
  17. #364 Myskywiyhyou (@Myskywiyhyou) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 18:14
    น่ารักมากๆค่ะ แอบอยากให้คุณปู่มาเจอหลานมากๆ
    #364
    0
  18. #363 sabinadeen (@sabinadeen) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 18:14
    ฉันว่าลูเซียสถูกสาวแน่ยังไงก็ไม่รอดเพื่อนมันสำคัญขนาดนั้นเลยเล๊อะ! เหนือสิ่งอื่นใดคุณย่าเห่อหลานชายสุดๆลงทุนซื้อตึกเพิ่มทุบห้องใหม่ให้คุณชายน้อยแถมยังมีของขวัญเป็นเอลฟ์อีก555
    #363
    0
  19. #362 Eemiii (@Inntraawa__3125) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 18:07
    หลงหลานกันหนักมากกกกก🤭😂
    #362
    0