(Draco x Hermione)Young mother

ตอนที่ 19 : บทที่ 16 สกอร์เปียส

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,777
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 199 ครั้ง
    3 พ.ค. 63

บทที่ 16 สกอร์เปียส

 

เหยี่ยวของเดรโกบินมาด้วยความเหนื่อยล้าข้ามทวีปมาไกลมาจนมันถลาลงร่อนหน้าคะมำต่อหน้าเขา เขาหนุ่มไม่เคยรู้สึกสงสารมันเท่านี้มาก่อน เขาโยนก้อนเนื้อสดให้มันกินอย่างตะกละตระกราม และหาภาชนะใส่น้ำสะอาดมาวางไว้ เจ้าเหยี่ยวส่งเสียงร้องแหลมด้วยความทราบซึ้งใจ ขนบางส่วนของมันหลุดล่วงจนแหว่งไปเล็กน้อย เดรโกมองเห็นจดหมายที่ถูกผูกติดไว้กับขาของมัน จดหมายที่ทำให้ชีวิตของเขาเปลี่ยนไปตลอดกาล...!

...............

.....

.

"เมอร์รินช่วย! เดรโกลูกมาแล้ว"

ทุกคนลุกพรวดขึ้นจากโซฟาในห้องพักฟื้นเดี่ยวด้วยความตกใจระคนยินดี นาร์ซิสซาพุ่งตัวไปหาลูกชายด้วยความรวดเร็ว นางสวมกอดเขาไว้ด้วยหัวใจที่แช่มชื่น เช่นเดียวกับโมนิก้าที่ตรงเข้ามาแสดงความความยินดีกับเขา เดรโกสอดส่ายสายตามมองหาแต่เตียงผู้ป่วยว่างเปล่า

"ยินดีด้วยนะจ๊ะคุณพ่อป้ายแดง"

"แม่ดีใจกับลูกเหลือเกินเดรโก"

"ขอบคุณครับ...แต่เฮอร์ไมโอนี่ล่ะครับ"

"เดรโก..."

เสียงหวานเรียกเขาจากข้างหลัง ชายหนุ่มหันไปเขาเห็นดวงหน้าหวานมีชีวิตชีวาส่องยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน เฮอร์ไมโอนี่นั่งอยู่บนรถเข็มโดยมีพยาบาลสาวกำลังเข็นเข้ามา ดวงตาสีซีดของเขาพร่ามัวเมื่อมองเห็นห่อผ้าสีขาวสะอาดที่เธออุ้ม เดรโกใจเต้นแรงราวกับมันเป็นความฝัน เขาเห็นเจ้าตัวน้อยในอ้อมแขนของเธอ ชายหนุ่มกลืนน้ำลายลงคอด้วยความรู้สึกแปลกใหม่อย่างที่เขาไม่เคยรู้มาก่อน เขาก้าวขาไม่ออก มันเหมือนมีแรงอะไรบางอย่างมาตรึงเขาไว้จนไม่อาจขยับได้ ความรู้สึกประหลาดนี้ช่างแปลกใหม่เหลือเกิน ใจของเขาเบาหวิวคล้ายจะเป็นลมหากไม่เพราะรถเข็นของเธอมาหยุดอยู่ตรงหน้า เสียงหวานเอ่ยเรียกเขาเป็นครั้งที่สอง ทำให้ชายหนุ่มต้องสะบัดหน้าแรงๆเพื่อเรียกสติ...

"เดรโก..."

เฮอร์ไมโอนี่ยิ้มด้วยหัวใจ นางนาร์ซิสซาเป็นคนแจ้งข่าวให้เดรโกทราบเมื่อวันก่อน เขารีบตรงกลับมาโดยไม่บอกล่วงหน้า แต่นั้นก็สร้างความยินดีแก่เธอเป็นอย่างยิ่ง เฮอร์ไมโอนี่ิส่งยิ้ม เขาดูมึนงงเสียจนน่าเอ็นดู

"....นี่คือคุณพ่อของหนูนะจ๊ะ" เธอลดเสียงคุยกับเจ้าตัวเล็กที่เริ่มขยับยุกยิ้กไปมา "...อยากอุ้มไหม"

เขายังมึนงงเล็กน้อย ชายหนุ่มสูดลมหายใจ โมนิก้าและนาร์ซิสซามองหน้ากันด้วยความขบขัน พวกผู้ชายอกสามศอกมักจะทำตัวไม่ถูกเวลาที่เจอหน้าลูกครั้งแรกกันทั้งนั้น นาร์ซิสซาจึงค่อย ๆ ช้อนตัวสกอร์เปียสน้อยจากอ้อมแขน เจ้าตัวเล็กคุณชินกับคุณย่าส่งเสียงร้องเอิ๊กอ๊ากออกมาเล็กน้อย ในขณะที่โมนิก้าช่วยประคองเฮอร์ไมโอนี่ไปที่เตียง เธอยังเจ็บแผลผ่าตัดอยู่บ้างนั่นเอง...

"ดูซิใครมาหาหนูแล้วจ๊ะ...."

นาร์ซิสซายิ้มหวาน หล่อนค่อยๆ วางสกอร์เปียสน้อยในอ้อมแขนของเดรโก เจ้าหนูหนักกว่าที่ตาเห็น ชายหนุ่มกระแอมออกมาเล็กน้อยด้วยความประหม่าเมื่อเขาเห็นลูกชายเป็นครั้งแรง เขาไม่กล้าขยับส่งผลให้เฮอร์ไมโอนี่เอ่ยแซว เดรโกเริ่มยิ้มออกมาเมื่อเจ้าหนูน้อยส่งเสียงเล็กน้อยให้เขาราวกับเอ่ยทักทาย

"เค้าเรียกคุณพ่อด้วย"

นาร์ซิสซายิ้ม ใบหน้าของเดรโกดูผ่อนคลายลงเช่นเดียวกับไหล่ของเขาที่เริ่มคลายตัวเล็กน้อย เดรโกใช้จมูกกดลงกลางตัวแผ่วเบาด้วยความรัก เจ้าหนูน้อยส่งเสียงเอิ๊กอ๊ากออกมาอย่างชอบอกชอบใจทำให้เขายิ้มกว้างเมื่อเจ้าลูกชายมีปฎิกิริยาตอบสนอง เขาแปลกใจตัวเองเหลือเกินที่ทำไมถึงรู้สึกดีอกดีใจขนาดนี้ เขาแทบจะเรียกได้ว่าความรู้สึกนี้คือความรัก...ความรักอย่างไม่มีข้อแม้ หรือเหตุผลใดๆเหมือนที่แม่เคยบอกเขา มันช่างเอ่อล้นและท่วมท้น เป็นความรู้สึกแปลกใหม่ที่เขายังไม่เคยเจอ แน่นอนว่าเขารักพ่อกับแม่ของเขาและตัวเอง แต่สิ่งนี้มันไม่เหมือนกัน เขาแทบจะจินตนาการไม่ออกเลยว่าความรู้สึกรักมันช่างหนักแน่นและมั่นคงเหลือเกิน

ดวงตาสีซีดจับจ้องมองใบหน้าเล็กจิ๋วด้วยหัวใจพองโต เดรโกเงยหน้ามองเฮอร์ไมโอนี่ ทั้งคู่สบตากันด้วยความรู้สึกเดียวที่มี เขาอยากขอบคุณเธอเหลือเกินที่อุ้มท้องเจ้าตัวน้อย

เจ้าลูกชายของเขา

ไม่นานนักสกอร์เปียสน้อยก็เริ่มส่งเสียงร้องไห้ออกมา เขาตกใจเล็กน้อย แต่พวกแม่ๆ รู้ดีด้วยสัญชาติญาณ ทารกน้อยมักจะหิวบ่อยไม่เป็นเวลาเป็นเรื่องปกติ ทำให้เขาจำต้องส่งเจ้าลูกชายสู่อ้อมอกของผู้เป็นแม่ เฮอร์ไมโอนี่น่าแดงเล็กน้อยที่เห็นเขามองอยู่ไม่ห่าง ทำให้ชายหนุ่มต้องกระแอมออกมาพลางลุกไปที่โซฟาแทนด้วยความขัดเขินเล็กน้อย เขาทิ้งตัวนั่งลงข้างมารดา โดยปล่อยให้เป็นหน้าที่ของโมนิก้าที่คอยสอนคุณแม่มือใหม่แทน...

"ลูกต้องกลับไปทำงานอีกไหมเดรโก..."

"ครับ...ต้องไปจัดการปรุงยาตามปกติ แต่ไม่ต้องเดินทางไปไหนแล้ว ธุระพวกนั้นเรียบร้อยแล้วครับ...ผมขอบคุณแม่มากนะที่คอยดูแลเฮอร์ไมโอนี่กับลูกให้โดยตลอด ผมไม่คิดว่า-"

"สกอร์เปียสคือหลานของแม่นะเดรโก" นางยิ้ม กุมมือลูกชายไว้แน่น

"ผมรู้..." เขายิ้ม "...แต่แล้วพ่อละครับ พ่อรู้เรื่องนี้หรือยัง"

"แม่ไม่สนหรอกต่อให้เขาจะรู้"

นางหันหน้าไปอีกทางพลางสงบสติอารมณ์ ลูเซียสรู้ว่าพักหลังเธอหายออกจากบ้านทุกวัน นาร์ซิสซาไม่ยอมบอกในขณะที่เขาเองก็ไม่กล้าเอ่ยถามเช่นกัน แต่หล่อนรู้ดีว่าวันนั้นจะต้องมาถึง วันที่ทุกคนจะต้องเผชิญหน้ากัน แต่หล่อนรู้ด้วยหัวใจ หล่อนอยู่ข้างลูกชายและหลานชายของหล่อน และจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายพวกเขาได้ ไม่ว่าคนคนนั้นจะเป็นสามีของหล่อนเองก็ตาม

"สกอร์เปียสหลับไปแล้วล่ะ..." โมนิก้าเดินมาบอกพวกเขา ชายหนุ่มตรงไปหาเจ้าตัวเล็กที่นอนทำปากหมุบหมิบหลับตาพริ้มในอ้อมแขนของเฮอร์ไมโอนี่

"ได้เวลาเข้านอนอีกแล้ว...อีกสามชั่วโมงเจอกันใหม่นะจ๊ะหนุ่มน้อยของแม่"

หญิงสาวเบาเสียงค่อยๆ ลุกขึ้นยืนโดยมีเขาช่วยประคอง เธอชวนเขาให้ตามไปส่งเจ้าตัวเล็กให้นางพยาบาล เดรโกไม่ค่อยเข้าใจระบบของโรงพยาลมักเกิ้ลเท่าไหร่ แต่เมื่อเห็นเธอและลูกปลอดภัยเขาก็วางใจที่จะให้ลูกชายของเขาไปกับพยาบาล เฮอร์ไมโอนีจึงพาเขาเดินตามไปที่ห้องเด็กอ่อนซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก เจ้าตัวนอนนอนหลับอยู่ในห้องที่มีคนคอยดูและ เขายิ้ม มือเรียวยาวเกาะขอบกระจกมองดูลูกชายตัวนอนหลับปุ๋ยไม่รู้เรื่องรู้ราว เฮอร์ไมโอนี่ซุกตัวที่คนตัวสูง เธอแนบไปหน้าลงกับอกในขณะที่เดรโกกอดเธอไว้เช่นกัน...

"ฉันอ่านเจอว่าทารกจะมีประสาทสัมผัสที่ดี โดยเฉพาะการดมกลิ่น เขาจะรู้สึกปลอดภัยเมื่อแม่และพ่ออยู่ใกล้ๆ เจ้าตัวเล็กจะจดจำกลิ่นของเราได้..." เธอมุดหน้าสูดดมกลิ่นกายของเขาอย่างโหยหา "...ฉันก็เหมือนกัน ฉันคิดถึงนายเดรโก"

เสียงของเธออู้อี้อยู่แนบอก เขายิ้มออกมาจูบหน้าผากคนตัวเล็กอย่างอ่อนโยน เขาเสียใจที่ไม่ได้อยู่กับเธอในช่วงเวลาสำคัญ และเสียใจที่สุดที่ปล่อยเธอไว้คนเดียว เขาจะไม่ทำอย่างนั้นอีกเป็นครั้งที่สอง เพราะหากเธอและลูกเป็นอะไรไป เขาคงจะโทษตัวเองไปจวบจนวันตาย...

"ฉันขอโทษที่ทิ้งเธอไว้คนเดียวเฮอร์ไมโอนี่"

หญิงสาวเงยหน้ามองตาเขาด้วยความทราบซึ้ง ทั้งคู่เดินจูงมือกันไปยังตู้กดขนมและน้ำอัตโนมัติ เธอจะกดโซดาไปฝากแม่และคุณนายมัลฟอยสักหน่อย สองคนนั้นคอยดูแลเธอตลอดเวลาทีเดียว

"นายเอาอะไรดี..."

"ฉันไม่ค่อยรู้จักเครื่องดื่มมักเกิ้ล" เขาเอ่ยตามตรง

"งั้นฉันเลือกให้ก็แล้วกัน" 

หญิงสาวจึงกดโซดากลิ่นผลไม้ออกมาสี่กระป๋อง บางครั้งร่างกายก็ต้องการความสดชื่น เธอเคยบอกนาร์ซิสซาที่จะไม่ยอมรับน้ำอัดลมคราวที่แล้ว หญิงสาวยิ้มออกมา นางเป็นสตรีที่น่ารักคนนึงทีเดียว 

"...แล้วเรื่องโรคเป็นไงบ้าง ทุกอย่างเรียบร้อยไหม"

"เรียบร้อยแล้ว" 

เขาบอกเธอ พลางลองจิบเครื่องดื่มอัดก๊าสที่สร้างความสดชื่นได้ดี ของเขาเป็นกลิ่นแอปเปิ้ลเขียว ในขณะที่เธอดื่มรสพีช และของแม่เป็นลิ้นจี่กับเบอร์รี่ 

"...ในที่สุดก็รู้สาเหตุจนได้น่ะ โรคเกิดจากชายคนหนึ่งที่ดันถูกมังกรกัดในถ้ำ"

"มังกร...ที่อียิปส์?"

"ใช่...มังกร แต่ร้ายกว่านั้นที่ดันเป็นพันธุ์โบราณ น้ำลายของมันมีเชื้อแบคทีเรียที่เป็นสาเหตุของอาการป่วย โชคดีที่คณะเดินทางมีพวกเจ้าหน้าที่สัตว์วิเศษไปด้วย เราเลยแกะลอย และพบว่ามีช่องเขาหนึ่งที่เหมือนจะอยู่เหลื่อมมิติกับพวกมักเกิ้ล เธอก็รู้ช่องโหว่ของมิติจะมีเรื่องให้เราปวดหัวตลอด"

"เจ้าสัตว์โบราณก็เลยอยู่รอดมาจนถึงตอนนี้...เหลือเชื่อไปเลยเนาะ"

"ใช่..." เขาดวงตาเป็นประกาย "...ดีที่ความรู้ด้วยสมุนไพรชั้นสูงของศาสตราจารย์ทำให้เรารู้ว่ามีพืชแถบทะเลทรายบางชนิดที่สามารถแก้พิษไข้มังกร และโรคนี้ได้"

"เมอร์ลิน...สุดยอดไปเลยนะ" เธอตื่นเต้นไปด้วย "...ฉันอยากไปบ้างจัง คงมีอะไรให้เรียกรู้อีกเยอะเลย จะว่าไปฉันก็ไม่เคยไปไหนเลย ไม่เคยออกนอกเกาะอังกฤษเลยด้วยซ้ำ"

"รอให้ลูกชายของเราโตอีกนิด ฉันพาเธอไปเที่ยวได้นะ...แม่มีบ้านพักอยู่ที่ชานเมืองในฝรั่งเศส ที่นั่นสวยมาก ฉันว่าเธอต้องชอบ"

"จริงนะ..." หญิงสาวใจเต้นด้วยความยินดี โดยเฉพาะเมื่อคำว่า ลูกของเรา ออกมาจากปากของเขา มันฟังดูอบอุ่นหัวใจอย่างน่าเหลือเชื่อ...

"แล้วเธอจะกลับบ้านได้เมื่อไหร่..."

"ก็...อีสามวัน คุณหมอ เอ่อ ฉันหมายถึงผู้บำบัดน่ะ อยากให้ฉันได้พักฟื้น แผลผ่าตัดนี่สุดๆไปเลย เมื่อวานฉันลุกแทบไม่ขึ้นเลย แต่นี่ก็ดีขึ้นมากแล้ว"

เขาสังเกตว่าเธอค่อย ๆ ก้าวเดินราวกับปวดร้าวไปหมด

"ฉันลืมไป...เธอไหวไหม ให้ฉันอุ้มหรือเปล่า"

"ไม่ ไม่ต้องเลย" หญิงสาวรีบดันอกคนที่ทำเป็นรู้ดีตั้งท่าจะเข้ามาอุ้มเธอ "...ฉันต้องเดินบ้าง ออกกำลังกายไง"

"ก็ตามใจ...น่าสงสารจัง เธอคงเจ็บเหมือนตอนที่ฉันโดนคำสาปกรีดแทงจากพอตเตอร์แน่ๆ" 

เขาจำความเจ็บปวดทรมานในตอนนั้นได้ดี เขาคิดว่าตัวเองคงตายไปแล้ว ถ้าไม่เพราะศาสตราจารย์สเนปเข้ามาช่วยเขาไว้ จากการต่อสู้เล็ก ๆ น้อยๆ ที่กลายมาเป็นคำสาปกรีดแทงไปได้

"คงประมาณนั้นแหละ..."

"ยามักเกิ้ลนี่แย่จริงๆ...พรุ่งนี้ฉันจะไปปรุงยามาให้ รับรองว่าเธอจะวิ่งได้เลย"

"ลืมไปเลยว่านายคือนักปรุงยานี่นา" เฮอร์ไมโอนี่ยิ้ม "...ฉันขอยาทาลดรอยแผลเป็นได้ไหมเนี่ย"

"ได้สิฉันทำได้ทุกอย่างนั่นแหละ..."

"จริงหรอ!" เธอร้องตาโต "...งั้นปรุงยาที่ทำให้ฉันกลับไปมีรอบเอวเท่าเดิมได้หรือเปล่าล่ะ"

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า" เขาระเบิดเสียงหัวเราะออกมาให้คำของขอเธอจนหญิงสาวหน้าแดง

"นายอย่าขำสิ โอ้ย...มันทำให้ฉันขำไปด้วยนะเดรโก และเผื่อนายจะรู้ฉัน - ปวด - แผล!"

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า โอ้ย!" เธอฟาดแขนใส่เขาอย่างแรง แถมค้อนวงใหญ่ "โทษทีๆ ก็มันตลกนิ ถ้าฉันปรุงยาแบบนั้นได้จริง ฉันคงรวยเละ สาวๆคนยอมจ่ายไม่อั้นเลยแหละ ฉันปรุงยาเพิ่ม ลดขนาดตัวได้นะแต่มันแค่ชั่วคราว และผลที่ตามมาก็ไม่ค่อยจะน่าดูเท่าไหร่...ฉันว่าเธอไปปรึกษาแม่ฉันดีกว่า เพราะตั้งแต่เกิดมาฉันก็เห็นท่านเหมือนเดิมมาโดยตลอด"

"จริงของนาย"

"เฮอร์ไมโอนี่!!"

"เมอร์ลินช่วย"

เสียงเรียกดังขึ้นจากเบื้องหลัง เมื่อทั้งคู่หันไป พวกเขาก็พบกับครอบครัววิสลีย์ยกเว้นจินนี่ที่เปิดเรียน แฮร์รี่ ลูน่า และเนวิลล์ พวกเขาพยายามแต่งตัวให้เหมือนมักเกิ้ลปกติให้ได้มากที่สุด แต่มันดูประหลาดพิลึกกว่าเดิมในสายตาเธอ มอลลี่ตรงเข้ามากอดเธอ อาเธอร์ส่งกระเช้าผลไม้ให้เดรโก และพวกเขาก็พากันไปที่ห้องเด็กอ่อน โดยที่เฮอร์ไมโอนี่ต้องคอยพยายามบอกให้พวกเขาเบาเสียงและไม่ทำตัวเป็นจุดเด่น แต่ตอนนาร์ซิสซา แม่ของเธอยังต้องไขข้อสงสัยของเหล่าพยาบาลว่าหล่อนเป็นดาราที่กำลังถ่ายซีรีย์พรีเรียตแฟนตาซีอยู่ในระหว่างนี้จึงแต่งตัวแปลกๆ หน่อย กลายเป็นว่าพวกพยาบาลต่างมาขอถ่ายรูปคู่กับนางกันยกใหญ่เล่นเอาแตกตื่นไปรอบ มาตอนนี้เธอได้แต่หวังว่าพวกเขาคงจะไม่ทำให้ตัวเองเป็นจุดสนใจอีก

"ต็าย เจ้าตัวน้อยหลับปุ๋ยน่ารักทีเดียว" นางมอลลี่ยิ้ม

"เฮอร์ไมโอนี่ มักเกิ้ลนี่ตลกดีเนาะ เราต้องเอาทารกไว้ในกล่องด้วยหรอ"

"นี่เฟร็ด..."

"ว่าไงจอร์จ..."

"นายคิดเหมือนฉันไหม...ว่าถ้าเราสลับเด็กๆเหล่านี้ พ่อแม่จะจำลูกตัวเองได้ไหม"

"เหมือนที่แม่จำเราสองคนไม่ได้!"

"ร้ายกาจ!!!"

"หยุดเลยนะ..." นางมอลลี่รีบขัดขึ้น

"โอ้ยย เบาๆหน่อยแม่...ที่นี่ห้ามเสียงดังนะ"

"เจ้าตู้นั่นมีของกินไหลลงมาด้วยนะ...พ่อว่ามันน่าสนใจดี" อาเธอร์มองดูตู้กดน้ำด้วยความสนอกสนใจ เฮอร์ไมโอนี่จึงรีบให้ธนบัตรแก่เขา และบอกว่าให้สอดเข้าไปและกดได้เลยตามสิ่งที่อยากได้ เพราะกลัวว่าเขาจะชักไม้กายาสิทธิ์ออกมาเลยก่อน แฮร์รี่และรอนจึงอาสาพาพ่อของเขาไป โดยมีสองแฝดและลูน่าตามไปด้วยความสนอกสนใจเช่นเดียวกัน...

"เนวิลล์ ได้ข่าวว่านายจะไปสอนแล้วหรอ ยินดีด้วยนะ"

"ขอบคุณเฮอร์ไมโอนี่" เขาหูเป็นสีแดง "...ยินดีกับพวกนายเหมือนกัน"

"ขอบใจเนวิลล์"

"ฉันเริ่มไปสอนเดือนหน้ามัลฟอย...ช่วงนี้ยังคงไปช่วยงานที่ร้านอยู่ นายไปต้องห่วงนะ ไม่ต้องรีบกลับไปหรอก รอให้เฮอร์ไมโอนี่หายดี แล้วทุกอย่างลงตัวก่อนก็ได้"

"ขอบใจ" เขาแตะไหล่เบาๆ

"แม่หนูอยู่ไหนจ๊ะเนี่ย"

"อยู่ในห้องพักค่ะ...ตามมาค่ะไปนั่งพักก่อน" มอลลี่ยิ้มหวาน บอกให้เธอรอแป๊ป หล่อนจะไปลากตัวพวกหนุ่ม ๆ วิสลีย์ที่ดูจะสนุกกันจนเกิดเหตุอยู่กับตู้น้ำ ตู้ขนม

"เดรโก..." หญิงสาวสกิดเขา ชายหนุ่มย่อตัวลงเพื่อให้เธอกระซิบข้างหู "...นายต้องคอยจับตาดูคู่แฝดนรกนะ ฉันไม่ไว้ใจเลยถ้าสองคนนั้นจะเล่นอะไรตลกๆ แผลฉันต้องแตกแน่ๆ"

"อื้ม...ฉันจะสาปพวกนั้นเอง ก่อนที่จะทันทำให้เธอหัวเราะ"

"โอ้ย..." หญิงสาวขำให้กับความตลกหน้าตายของเขาจนเจ็บจี๊ด ดูท่าว่าแขกที่มาเยี่ยมจะทำเอาเธอระบมกันเลยทีเดียว

"นายด้วย...ห้ามแกล้งฉันสิ!"

 

 

 

 

 

Talk.

น้อนมาแล้ว เป็นเอ็นดูแขกที่มาเยี่ยมด้วย ฮืออ...

เอ็นดูคุมพ่อนะ ดูเงอะๆงะๆ น่าร้ากกกก

 

ดีเทลผ่าคลอดเราไม่ค่อยรู้นะยังไม่เคยคลอดแฮะ แฮ่ แต่เคยไปเยี่ยมพี่สาวที่ผ่าคลอดค่ะ ละจำได้ดีเราชอบแหย่ เขาจะขำไม่ได้ แง เพราะแผลจะปริ เป็นสงสาร

ใครอ่าน เว็ป readawrite ฝาก แวะไปติดตามได้นะคะ ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ อยากเขียนนิยายออริให้จบบ้าง TT

https://www.readawrite.com/a/e788750d150a674e1e531260633ae9d5?r=user_page

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 199 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

639 ความคิดเห็น

  1. #608 Ppbiggerduck (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 23:29
    อบอุ่นมากกกก
    #608
    0
  2. #359 mabomb (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 23:58
    เย้ คุณพ่อได้เจอลูกชายแล้ววว
    #359
    0
  3. #358 bamboosaza (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 20:05
    น่ารักก มารับขวัญหลานตัวน้อยจ้า
    รอติดตามตอนต่อไปนะคะไรท์เตอร์ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #358
    0
  4. #357 ชื่อ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 18:28

    ...โอ้ย อบอุ่น(หลังจากนี้เลี้ยงลูกเหนื่อยตายเลย)

    #357
    0
  5. #355 Magic (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 00:50

    โอ๊ยยย อบอุ่นไม่ไว้เเล้วว>< มาต่อรัวๆเลยคร้าาา

    #355
    0
  6. #354 djanggo (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 23:58
    อบอุ่นนนน
    #354
    0
  7. #353 zizoozaa (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 23:55
    กลัวใจอิเดรกมาก แม่นางแอสโมเรียก็ไม่เลิกส่งมา อย่ามาม่าเรยนะ ไหว้ละ
    #353
    0
  8. #352 DM. (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 22:48

    ครอบครัวสุขสันต์

    #352
    0
  9. #351 auenny (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 22:45
    น่าจะเป็นเธอแนบหน้าลงไปมากกว่าเธอแนบไปหน้าลง
    #351
    0
  10. #350 zizoozaa (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 21:33
    ขออย่าให้แอสโทเรียมาทำให้เขาผิดใจกันอีก ไม่เอามาม่า!!
    #350
    0
  11. #349 junelove-sakusa (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 21:10

    อบอุ่นนนนนนนนสุด ๆ ไปเลยไรท์เตอร์ ยิ้มมมมแก้มปริเลยจ้าาา

    #349
    0
  12. #348 misakikawaichi68 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 21:09

    แแงงงอบอุ่นหัวใจมากๆ กลัวจะมีมาม่าหนักจังเลย ;_;

    #348
    0
  13. #347 LukiMemory (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 21:06
    รอนะคะ
    #347
    0
  14. #346 Army-Thaigirl (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 21:06
    ชอบแบบนี้ อย่ามีมาม่าเลยนะ

    แค่ช่วงกักตัวก็เอียนจะแย่แล้ว
    เกี่ยวมั้ย ? เกี่ยวสิ 55555
    #346
    0
  15. #345 jocho (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 20:54

    อบอุ่นดีจัง

    #345
    0
  16. #344 mildyeol (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 20:24
    คำผิดนะคะ

    ซาบซึ้ง

    ถ้า
    สะกิด
    แบบนี้ถึงจะถูก
    แต่เนื้อเรื่องดีมากค่ะ ฮืออออ สู้ๆนะคะ
    #344
    0
  17. #343 301044 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 20:10
    อบอุ่นจังเลยครอบครัวนี้
    #343
    0
  18. #342 XYCYMN (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 20:09
    เจ้าตัวน้อยของคูมพ่อคูมแม่ ;-;
    #342
    0
  19. #341 P0857596515 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 19:31
    ควาทรู้สึกบับ เตรียมรับขวัญหลานเต็มที่
    #341
    0
  20. #340 sabinadeen (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 19:19
    ชอบความเงอะงะของคุมพ่อป้ายแดง555อัพปุ๊บรีบกดอ่านปั๊บเสียดายสั้ยไปนีสแต่ก็สนุกมากๆติดงอมแงม
    #340
    0
  21. #339 Inntraawa__3125 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 19:11
    ฮือออ~~อบอุ่นใจไม่ไหวแล้ว
    #339
    0
  22. #338 Zameaom (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 19:06
    ตอนนี้อบอุ่นจัง แต่กลัวจะมีดราม่า ระแวงตลอดว่าแอสจะโผล่มาตอนไหน 555
    #338
    0