(Draco x Hermione)Young mother

ตอนที่ 16 : บทที่ 13 หูยาวยืด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,414
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 148 ครั้ง
    11 พ.ค. 63

บทที่ 13 หูยาวยืด

 

ค่ำวันนี้ทั้งเฮอร์ไมโอนี่และเดรโกต่างหมกตัวอยู่กับหน้าหนังสือกันคนละมุม เฮอร์ไมโอนี่เริ่มค้นคว้าอย่างจริงจังในเรื่องประวัติศาสตร์เวทมนต์ที่ผ่านมา สงคราม และข้อกฏหมาย ทุกอย่างในหน้าประวัติศาสตร์ถูกร้อยเรียงเชื่อมโยงถึงกันหมด การที่หล่อนจะสร้างประวัติศาสตร์หน้าใหม่ในเรื่องของการเรียกร้องสิทธิ์ขั้นพื้นฐานของเอลฟ์ประจำบ้าน นั่นหมายความว่าหญิงสาวจะต้องเข้าใจประวัติศาสตร์ให้ถ่องแท้เสียก่อน...

"เฮอร์ไมโอนี่...ดึกแล้วไปนอนกันเถอะ"

มือเรียวยาวฉวยหยิบหนังสือเล่มหน้าออกจากมือของเธอ ดวงหน้าหวานบูดบึ้งเหมือนเด็กที่ถูกขัดใจ แต่ชายหนุ่ไม่สน เขาเก็บหนังสือไว้ในชั้น ม้วนกระดาษและปิดฝาขวดหมึกไว้เรียบร้อย หลังจากมื้อเย็น เขาก็มองดูเธออ่านหนังสือ สลับกับขีดๆเขียนๆมาตลอดทั้งสัปดาห์สลับกับการตอบคำถามเธอเรื่องการใช้แรงงานเอลฟ์ และจำนวนเอลฟ์ในครอบครองของตระกูลมัลฟอย

"ฉันควรอ่านอีกสองหน้านะเดรโก...อย่างน้อยมันก็จะจบบท"

"ไม่ได้ นี่เลยเวลาเข้านอนแล้ว" ชายหนุ่มส่ายหน้า ค่อยๆประคองหญิงสาวไปยังห้องนอน เขาโบกไม้กายาสิทธิ์ปิดไฟ และปล่อยให้จานชามทำความสะอาดตัวมันเองอยู่ในอ่างล้างจาน

"นี่...เดรโก"

"หื้ม..."

หญิงสาวนอนตะแคงอยู่ด้านหนึ่งด้วยความลำบากในการเคลื่อนตัว เฮอร์ไมโอนี่ชอบที่เขากอดเธอจากด้านหลัง มันทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย เดรโกกอดเธอไว้แน่นอกเช่นทุกคืน มือของเขาจะลูบท้องนูนใหญ่ของเธอ หญิงสาวจับมือของเขาไว้แทน เธอไม่สามารถพลิกได้อย่างใจต้องการ

"ฉันยังไม่ได้ถามนายเลย....ทำงานวันนี้เป็นอย่างไรบ้าง"

ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ สิ่งที่เขาอบอุ่นใจมากที่สุดคือการบอกเล่าเรื่องราวในแต่ละวันให้ใครบางคนรับฟัง แม้จะเป็นคำถามพื้นๆ แต่เขาก็ยินดีที่จะตอบ

"ก็เหมือนเคย...ปรุงน้ำยาได้ดีเยี่ยมเธอก็รู้ วันนี้ลองบัตท่อมทำตัวแปลกๆ รีบร้อนกลับโดยไม่บอกลาใครเลย แต่ฉันเห็นเขาไปที่บาร์นะ ร้านหม้อใหญ่รั่วน่ะ"

"จริงหรอ...?"

"ใช่ หมอนั่นทำตัวเหมือนจะมีเดตอย่างไงอย่างนั้นแหละ"

"นั่นเป็นอีกเร่ื่องที่น่ายินดีสินะ" เฮอร์ไมโอนี่เสียงใส ดวงตาคู่งามจับจ้องผนังสีขาว เธอไม่รู้สึกง่วงเลยสักนิด "...เนวิลล์จะมีเดต"

"ภาวนาให้หมอนั่นไม่เผลอทำแก้วแตกต่อหน้าสาวก็แล้วกัน"

"ตลกน่าเดรโก..."

เขายิ้มออกมาท่ามกลางความมืด ชายหนุ่มสูดดมเส้นผมหอมสะอาดของเธอเข้าปอด และเฮอร์ไมโอนี่รู้ดีเขาชอบทำแบบนั้นเวลามีเรื่องอะไรกวนใจ เขาจะกอดเธอแน่นขึ้น ฝังหน้ากับเรือนผมหรือตัวเธอ แล้วสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด

"นี่....นายมีอะไรกวนใจหรือเปล่า"

ชายหนุ่มเงียบไป อันที่จริงเป็นเรื่องงานที่เขาทำ ศาสตราจารย์นอร์เบิร์ตกำลังคิดค้นน้ำยาสูตรใหม่อยู่โดยที่เขาให้ความช่วยเหลืออย่างเต็มที่

"บอกว่าเถอะ...นายสัญญาแล้วไง"

"เฮ้อ...." เขาผ่อนลมหายใจ "...อันที่จริง เป็นเรื่องงานน่ะ"

"งานหรอ..."

"อื้ม...ช่วงนี้ศาสตราจารย์กำลังคิดค้นน้ำยาเพื่อรักษาโรคระบาดใหม่ในกลุ่มผู้วิเศษแถบตะวันออกกลาง"

"ฉันเห็นข่าวอยู่เหมือนกัน...ฟังดูอันตรายทีเดียว ทางการรับมือกันแทบไม่ไหวอยู่แล้ว"

"ใช่...นอกเสียจากจะมียารักษา"

"จริงสินะ..."

"เราค้นคว้าเรื่องสมุนไพรที่ใช้รักษาโรคมาร่วมเดือนแล้ว ตัวยาสามารถรักษาได้แค่ชั่วคราวยังไม่สามารถรักษาโรคให้หายสนิท นั่นคือสิ่งที่ผู้รักษาแจ้งมา ฉันนั่งอ่านบันทึกการรักษาวนไปวนมากับศาสตราจารย์เธอคงพอเข้าใจนะ..."

"อืม...ฟังดูหนักเอาการเลย...แต่ฉันว่าทุกโรคย่อมมีทางแก้น่ะ นายกับศาสตราจารย์จะต้องหามันเจอ ฉันหมายถึงลองคิดดูสิถ้าโรคระบาดมันเกิดทีี่แถบนั้น ไม่ได้ลุกลามไปที่อื่น ทำไมเราไม่เริ่มจากต้นตอของมันล่ะ"

"ฉันก็คิดแบบนั้น...ภูมิประเทศที่นี่กับที่นั่นต่างกันมาก น่าจะมีอะไรบางอย่างที่แก้กันได้ ศาสตราจารย์นอร์เบิร์ตเองก็คิดเรื่องนี้ ทีมผู้บำบัดจากอียิปส์ได้ส่งจดหมายเชิญมาแล้ว มันบางอย่างที่คิดว่าน่าจะเป็นคำตอบที่ดีเลยล่ะ"

"ใช่...นั่นหมายความว่าศาสตราจารย์ต้องเดินทางไปแถบนู้นไง" เฮอร์ไมโอนี่เป็นคนฉลาด หล่อนเข้าใจอะไรได้อย่างรวดเร็ว และพอจะรู้ดีว่าเขากังวลสิ่งใด "เนวิลล์จะไปสอนที่ฮอกวอตส์แล้ว เพราะฉะนั้นนายในฐานะผู้ช่วยเพียงคนเดียวจะต้องร่วมเดินทางไปด้วย นี่คิดสิ่งที่อยู่ในใจใช่หรือเปล่าเดรโก"

เขาถอนหายใจออกมา หญิงสาวในอ้อมแขนนั้นมีมันสมองอันปราดเปรื่องเสมอ เธอเข้าใจทุกอย่างได้ดี

"ไม่ต้องกังวลอะไรหรอก นายไปทำหน้าที่ของนายเถอะ....ฉันรู้ว่านายเป็นห่วงฉัน และก็เป็นห่วงศาสตราจารย์ด้วย"

"ฉันไม่ได้หมายความว่าจะไปนิเฮอร์ไมโอนี่..."

"ไม่ต้องเลย ไม่ต้องกังวลเดรโก" เธอยิ้มในความมืด เขาหลงใหลศาสตร์การปรุงยาและสมุนไพร เธอเห็นดวงตาสีซีดส่องประกายระยับเหมือนดวงตาทุกครั้งที่เขาเล่าถึงการทำงาน หรือแม้กระทั่งการเป็นส่วนหนึ่งที่ได้ช่ยคิดค้นสูตรยาใหม่ๆ น้ำเสียงของเขาจะมีชีิวิตชีวาเหลือเกิน

"ฉันไม่อยากทิ้งเธอกับลูกไว้ที่นี่..."

"ทิ้งอะไรกัน...นายไม่ได้หายไปเลยสักหน่อยนิ อีกอย่างอีกตั้งเป็นเดือนกว่าจะถึงกำหนดที่จะคลอดเจ้าตัวเล็กนะ นานกลับมาทันแน่นอน"

"เธอแน่ใจนะ..." น้ำเสียงของเขาลังเล "...เธอแน่ใจว่าจะอยู่ได้"

"แน่ใจสิ..." เธอซุกหน้าไปกับท่อนแขนของเขาที่โอบรัดรอบตัวเธอ "...อีกอย่างแม่ฉันก็อยู่แถวนี้ ฉันไปอยู่กับท่านก็ได้ถ้าจะทำให้สบายใจขึ้นดีไหม"

"อื้อ..." เขาเอ่ยจากใจ ชายหนุ่มจะต้องทำงานให้หนัก เขาจะคลี่คลายเรื่องยารักษาโรคระบาดนี้ให้ได้เร็วที่สุด เพื่อที่เขาจะได้กลับมาหาเธอและลูก "ฉันต้องให้คำตอบกับศาสตราจารย์วันพรุ่งนี้ กำหนดการเดินทางคืนอาทิตย์หน้า แต่ฉันสัญญาฉันจะไปไม่นานเฮอร์ไมโอนี่ แค่ไม่กี่วันเท่านั้น ถ้ามีเรื่องที่ต้องยืดเยื้อออกไป ฉันก็จะกลับมาภายในห้าวัน"

"ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้เดรโก..." เธอหัวเราะเบาๆ เขาทำเหมือนเธอเป็นหญิงสาวบอบบางไปได้ "นายลืมไปแล้วหรือไงว่าฉันแข็งแกร่งจะตาย จัดการกับโทรลภูเขาได้ตั้งแต่ปีหนึ่งเลยนะยะ"

เขาหัวเราะออกมาเบาๆ ชายหนุ่มจูบแก้มเธอด้วยหัวใจที่พองโต ไม่มีใครที่จะเข้าใจเขาได้ดีเท่าเฮอร์ไมโอนี่อีกแล้ว เขาบอกราตรีสวัสดิ์กอดกระชัดเธอไว้อย่างที่เขาไม่เคยอยากปล่อยมือจากเธอเลย....

 

 

นาร์ซิสซา มัลฟอยไม่เคยรู้เลยว่าร้านสำหรับขายของตลก และของที่แกล้งคนได้ของเด็กแฝดวิสลีย์จะทำเงินได้มหาศาล จากเงินทุนของแฮร์รี่ พ็อตเตอร์ที่เคยให้ไว้ เด็กพวกนั้นสาธยายของวิเศษจำพวก ระเบิดนกต่อ กล่องอาหารว่างเลี่ยงงาน ตังเมเลือดกำเดา ยาอมทำให้อ้วก หูยาวยืด ไม้กายสิทธิ์รสชะเอม ฯลฯ ให้หล่อนฟังในช่วงที่หล่อนบังเอิญผ่านไปซื้อของที่ตรอกไดอากอน นาร์ซิสซาไม่ใช่พวกหัวนักธุรกิจ หล่อนเป็นผู้ดีเก่าที่แสนร่ำรวยจึงไม่ค่อยเข้าใจการนำทองคำไปลงทุนต่อยอด แต่กระนั้นหล่อนก็ยอมควักทองคำเพียงน้อยนิดเพื่อเลี่ยงกับการตามตื้อของสองแฝดสุดเพี้ยน แต่กลายเป็นว่าสองคนนั้นดันใส่ของเล่นประหลาดพวกนั้นไว้ในกระเป๋าของหล่อนอีกแล้ว จากที่เคยโยนทิ้งไปในครั้งก่อน...

"ขอบคุณครับคุณนาย...เราจะใช้เงินทุกนี้สร้างผลงานที่ยอดเยี่ยมและให้ผลกำไรอย่างงามฮะ"

ประโยคของสองแฝดที่บอกลาหล่อนหลังจากอนุมัติทองคำแกลเลียนจำนวนหนึ่งให้ไปยังคงก้องอยู่ในหัวอย่างน่ารำคาญ นาร์ซิสซาสะบัดหัวไล่เสียงประสานไร้สาระพวกนั้นออกไป หล่อนนั่งจิบชาอยู่ที่สวนหลังบ้านเพียงลำพัง หมู่นี้นางไม่ค่อยได้แวะไปเยี่ยมลูกชายเท่าไหร่นัก เนื่องจากเกรงว่าสามีจะเริ่มสงสัยอีกครั้ง เพราะช่วงนี้ลูเซียสไม่ค่อยออกไปกระทรวงฯเท่าไหร่ มีแขกแปลกหน้าแวะเวียนมาหาเขาอยู่บ่อยครั้ง น่าแปลกที่หล่อนมักจะทำหน้าที่ภรรยาที่ดีโดยการต้อนรับพวกเขา แต่ดูท่าจะไม่ใช่กับแขกรายใหม่ที่หล่อนแทบจะไม่เคยได้พบเจอ ลูเซียสก็ไม่ได้แนะนำให้หล่อนรู้จักเท่าไหร่

"ขนมค่ะคุณนาย...." เอลฟ์ชราเสิร์ฟชุดขนมแสนอร่อยไว้บนโต๊ะให้เธอ มันก้มหัวลงแทบเท้าเป็นการบอกลานายหญิง หากแต่นาร์ซิสซากลับเรียกมันไว้

"เดี๋ยวก่อนเทรซซี่!"

"เจ้าค่ะ...นายหญิงมีอะไรให้รับใช้หรือเจ้าคะ" ดวงตากลมโตไม่กล้าสบตาผู้เป็นนาย มันจ้องมองปลายเท้าของนายหญิงเท่านั้น

"นายท่านมีแขกหรือ?"

"เจ้าค่ะ..."

"แล้วนายท่านสั่งให้เตรียมมื้อค่ำสำหรับแขกด้วยหรือเปล่า"

"ไม่นะเจ้าคะ..."

"ไม่งั้นหรือ..." เสียงหวานเต็มไปด้วยความประหลาดใจทำให้เอลฟ์ชราเงยหน้ามองผู้เป็นนาย ดวงตาสีมรกตหรี่ลง "...ใช่แขกคนเดิมกับที่เคยมาสองสามครั้งหรือเปล่า"

เอลฟ์ชราใช้ความคิด ก่อนจะพยักหน้ารับ นาร์ซิสซาเม้มปากจนบางเฉียบด้วยความฉงนใจ หล่อนรู้ดีว่าถูกสอนให้เป็นภรรยาที่แสนดีหากไม่ให้ยุ่งเกี่ยวในเรื่องส่วนตัวของสามี หล่อนควรรู้เท่าที่จำเป็น นั่นคือคำสอนของครอบครัวที่หวังว่าหล่อนควรจะเป็นภรรยาที่สมบูรณ์แบบ

"นั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันควรทำ..." นางรำพึงกับตัวเอง มือเรียวบอบบางลวงเข้าไปในกระเป๋าส่วนที่มีของเล่นประหลาดของเด็กวิสลีย์อยู่ "...หวังว่าฉันน่าจะได้ทดลองใช้งานของเด็กเล่นที่ฉันลงทุนไปนะ"

"อะไรหรือเจ้าคะนายหญิง" เอลฟ์ชรางุนงง นาร์ซิสซาหันมองมัน

"ฉันขอสั่งให้แกสะกดรอยตามแขกคนนั้นของนายท่านเทรซซี่"

"ตะแต่นายหญิงเจ้าคะ" มันกลัวว่าจะเป็นสิ่งที่ผิดต่อผู้เป็นนาย

"แกเป็นสมบัติของฉันเทรซซี่ นายท่านยกแกให้ฉัน...ไม่ต้องกลัวไปหรอก ตราบใดที่ฉันเป็นนายของแก และแกทำงานให้ฉันตามที่สั่งแกจะปลอดภัย"

เอลฟ์ชราจ้องมองคำมั่นของนายหญิงอันเป็นที่รัก

"ไปทำงานที่ฉันสั่ง ฉันอยากรู้ว่าแขกของนายท่านเป็นใครเทรซซี่ เรื่องนี่จะเป็นความลับของเรา อย่าให้ถูกจับได้ล่ะ เข้าใจที่ฉันสั่งนะ"

"จะ เจ้าค่ะนายหญิง!"

มันก้มหัวแทบเท้าอย่างนอบน้อมก่อนจะหายตัววับไปอย่างรวดเร็ว นาร์ซิสซาถอนหายใจ หญิงสูงวัยล้วงหยิบหูยาวยืดออกจากกระเป๋าพลางจ้องดูเจ้าอุปกรณ์เด็กเล่นในมืออย่างครุ่นคิด

"หูยาวยืด....สาบานได้ว่าเราเคยใช้มันแอบฟังพ่อกับแม่คุยกันจนรู้ความลับตั้งแยะ"

"มันร้ายกาจมาก ถ้าคุณนายจะใช้มันแอบฟังคุณมัลฟอยคุยเรื่องสำคัญ.."

"หวังว่ามันจะใช้ได้จริงอย่างที่พูดนะเจ้าแฝด"

นาร์ซิสซากำเจ้าสิ่งนี้ไว้แน่นพลางมองเข้าไปในคฤหาสน์หลังใหญ่ เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สามีของหล่อนพบแขกแปลกประหลาดนี้มาสองสามครั้งในช่วงที่หล่อนพักผ่อนในยามบ่าย หล่อนสูดลมหายใจพลางรวบรวมความกล้า ลูเซียสเป็นสามีที่ดีในสายตาหล่อน เขาให้ความมั่นคงในชีวิตคู่เสมอมา นอกจากนั้นยังให้เกียรติที่ดีที่ภรรยาพึ่งได้รับ เป็นสามีที่ซื่อสัตย์และแสนดี แต่กระนั้นหล่อนเองที่รู้อยู่แก่ใจ เขาเป็นแบบนี้เสมอ เขามีความมุ่งมั่นและสนใจในบางสิ่งมาตลอด งานอดิเรกที่แสนร้ายกาจของเขานั้นหมดไปกับของสะสมที่เกี่ยวกับศาสตร์มืดในคุกใต้ดิน ของที่หล่อนไม่แม้แต่จะย่างกรายเข้าไปใกล้

นาร์ซิสซาเดินไปตามทางคดเคี้ยวของคฤหาสน์ที่หล่อนรู้ดีว่าจะตรงไปที่ใด หล่อนค่อยระมัดระวังก้าวเดินอย่างเงียบกริบราวกับมีความผิด แม้หล่อนจะไม่เคยสนใจในงานอดิเรกของสามีเพราะเขาเจ้าเล่ห์และระมัดระวังตัวมากพอที่จะไม่ทำให้เกิดอันตรายต่อครอบครัว ลูเซียสรักครอบครัวของเขามากนั่นคือสิ่งที่หล่อนรับรู้ได้ แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป นาร์ซิสซาสังหรณ์ใจอย่างประหลาด เพื่อนคนใหม่ดูไม่น่าวางใจเท่าไหร่นัก และหล่อนเองจะไม่ยอมให้เกิดเรื่องร้ายแรงภายในครอบครัวเป็นอันขาด...

นาร์ซิสซากระแอมออกมาเล็กน้อยเมื่อหล่อนยืนอยู่หน้าบันไดที่ทอดตัวลงไปยังคุกใต้คิด ไอเย็นไม่น่าไว้วางใจทำให้หล่อนเบือนหน้า เอลฟฟ์ตัวน้อยแวะทักหล่อนระหว่างทางทำให้หล่อนต้องแกล้งตะเพิดพวกมันไปให้พ้นทาง หล่อนไม่ชอบคุกใต้ดิน มันทั้งเงียบและอับชื้น หล่อนไม่เข้าใจว่าสามีของหล่อนที่นิยมของชั้นดีจะสามารถใช้เวลาหมกตัวเป็นวัน ๆ ในที่อับชื่นและหมืดหม่นได้อย่างไร นาร์ซิสซารวบรวมความกล้าของหล่อน ก่อนจะค่อย ๆ ก้าวเดินไปตามบันไดเวียนแคบ ๆ ด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นส่ำ

เสียงพูดคุยแว่วออกมาฟังดูไม่ค่อยออกทำให้หล่อนเบิกตา หล่อนจำโทนเสียงทุ้มต่ำราวกับตัวโน๊ตและวิธีการเรียงประโยคที่แสนแแปลกเหล่านั้นได้ดี ลูเซียสมักใช้ภาษาเขียนในวรรณกรรมคลาสสิกมาเป็นวิธีพูดของเขาด้วยความเคยชิน หล่อนเคยตกหลุมรักน้ำเสียงทุ่มนุ่มนวลนั่นมาก่อน นาร์ซิสซาหรี่ตา หล่อนยิบหูยาวยืดออกมาสอดเข้าไปเข้าเล็ก ๆ ระหว่างผนังหินแกรนนิตเก่า ๆ ผุผัง ดวงตาสีมรกตเบิกกว่าเมื่อหล่อนเริ่มได้ยินเสียงบทสนทนาชัดแจ๋วราวกับหล่อนยืนร่วมวงกับพวกเขา นาร์ซิสซาไม่ใช่แม่มดที่เรียนเก่งที่สุดในชั้นปี แต่กระนั้นความเป็นผู้รากมากดีและความที่หล่อนปราถนาจะเรียนที่โรงเรียนเวทมนต์สตรีโบซ์บาตงมาตลอดทำให้หล่อนสามารสื่อสารภาษาฝรั่งเศสได้อย่างดีเยี่ยมจึงสามารถเข้าใจเรื่องราวได้อย่างรวดเร็ว...

"เมอซิเออร์มัลฟอย...ผมเข้าใจดีกับสถาณการณ์ที่เกิดขึ้น" น้ำเสียงฟังดูร้อนใจ

"เมอซิเออร์ยานนิค...จะว่าผมไม่ร้อนใจก็เกรงว่าจะไม่ใช่เรื่องจริง ความจริงใจที่ผมมีต่อคุณทำให้ผมต้องเรียนตามจริงว่าหากเรื่องนี้สืบสาวมาถึงครอบครัวผมได้..." น้ำเสียงทุ้มยานเงียบไปพัก "...ผมจะทำทุกอย่างเพื่อให้ครอบครัวผมปลอดภัย"

"โธ่...ลูเซียส" ชายฝรั่งเศสกังวลใจอย่างปิดไม่มิดแม้ว่าน้ำเสียงของลูเซียสจะยังคงราบเรียบเช่นเดิม ลูเซียสไม่ชอบให้เขาเรียกแบบนี้ มันเป็นการแสดงความใกล้ชิดที่เกิดความจำเป็น "...เราดำเนินธุรกิจกันมาอย่างยาวนาน เรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเพราะไอ้พวกมือปราบมารเฮ็งซวยที่ดันอยากจะสร้างผลงาน ผมเข้าใจว่าคุณกุมอำนาจในกระทรวงฯมากพอที่จะจัดการเรื่องนี้ได้ เด็กใหม่พวกนั้นเป็นพวกหน้าใหม่ที่ไม่รู้จักธรรมเนียม"

""เมอซิเออร์ยานนิคผมสามารถจัดการเรื่องที่กระทรวงให้เรียบร้อยได้ ตราบเท่าที่คุณจะสามารถจัดการปัญหาเหล่านี้ให้รัดกุม..."

"อย่างที่รู้ว่าการรักษาความปลอดภัยมีค่าใช้จ่ายเมอซิเออร์มัลฟอย..."

"ตามตกลง ผมยินดีจ่ายส่วนนี้เพิ่มถ้ามันสามารถจบเรื่องนี้ได้..."

"คุณจะมั่งคั่งกว่าเดิมถ้าหากการจัดการเรื่องนี้เรียบร้อย...นั่นหมายความว่าคุณจะได้เกษียรตัวเองอย่างที่ต้องการเร็วขึ้นเมอซิเออร์มัลฟอย"

"................"

"ธุรกิจอะไรนะ..." นางมัลฟอยครุ่นคิดจนลืมไปว่าเสียงบทสนทนานั้นเงียบลงไปเสียแล้ว

"โอเมอร์ลิน..."

เสียงฝีเท้าทำให้นางตกใจ นาร์ซิสซารีบเก็บหูยืดยาวใส่กระเป๋า ก่อนจะรีบสาวเท้าไปตามบันไดอย่างร้อนรน หล่อนภาวนาให้ชายทั้งสองยังไม่ออกมา แต่เสียงเลื่อนปิดลูกกรงเหล็กขึ้นสนิมดังอยู่เบื้องหลัง นางรีบราวเท้าอย่างเร่งรีบเสียจนรู้สึกเปียกชื้นไปด้วยหยาดเหงื่อ มารดาของหล่อนเคยสอนเสมอว่าสุภาพสตรีที่ดีจะไม่วิ่งจนเหงื่อเหมือนพวกใช้แรงงาน แต่นาร์ซิสซาไม่สนใจคำสอนนั้นอีก หล่อนวิ่งออกไม่คิดชีิวิตมาก่อนจะกระทั้งเป็นบันใดขั้นสุดท้ายที่อยู่ไม่ไกล หล่อนเลี้ยวตัวหักหลบใดทันท่วงทีที่จะได้ยินเสียงฝีเท้าของชายสองคนตามมาอยู่ไม่ห่าง

"ซิสซี่?"

เสียงทุ่มดังอยู่เบื้องหลังตรึงขาทั้งสองข้างของนางไว้ นาร์ซิสซาใจเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมานอกอก หล่อนสูดลมหายใจ ปรับน้ำเสียงให้ราบเรียบเป็นปกติ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับสามีและแขกของเขา

"มาดามมัลฟอย ยินดีที่ได้พบครับ" ชายคนนั้นเป็นพ่อมดที่แต่งกายสีเสื้อคลุมราคาแพงในสไตล์ฝรั่งเศส เขาพูดติดสำเนียง ใบหน้าของเขาดูเจ้าเล่ห์แพรวพราวอย่างที่หล่อนไม่นึกชอบ นางหันไปส่งมืออันเปียกชื้นให้เขาจุมพิตน่าขยะแขยง ลูเซียสจ้องมองหล่อนด้วยความแปลกใจ

"มาทำอะไรแถวนี้..."

"ฉันเห็นว่าคุณมีแขกเลยจะแวะมาถามว่าจะให้จัดโต๊ะสำหรับแขกด้วยหรือไม่ค่ะ" การโกหกเป็นสิ่งที่หล่อนทำได้ยากเย็นที่สุด แต่กระนั้นชายทั้งสองก็ไม่ได้เอะใจอะไร นางเป็นหนึ่งในเจ้าของคฤหาสน์จะไปไหนมาไหนเป็นเรื่องปกติ

"ไม่รบกวนหรอกครับ" เขาก้มหัวให้ "ผมมีธุระที่ต้องไปจัดการคงต้องขอตัวสักหน่อย ลาก่อนครับ"

นาร์ซิสซาบอกลาตามมารยาท หล่อนเห็นชายทั้งสองสบตากัน ก่อนที่ลูเซียสจะสั่งให้เอลฟ์ประจำบ้านไปส่งแขก ทิ้งไว้เพียงสองสามีภรรยามัลฟอยที่ยืนเคียงกันด้วยความรู้สึกแปลกๆ

"คุณไม่สบายหรือเปล่าที่รัก"

ลูเซียสตั้งข้อสงสัย ใบหน้างามของภรรยาดูแดงผิดปกติ หล่อนหายใจหอบแรงเสียจนเขายังได้ยิน ซิสซี่ของเขาเบี่ยงหน้าหลบสายตา

"ไม่นี่คะ...ฉันแค่รู้สึก อากาศที่นี่ไม่ถ่ายเทเท่านั้นเอง"

"งั้นหรือ..." ลูเซียสจ้องมองภรรยาที่เริ่มออกเดินไปก่อน "ฉันรู้ว่าคุณไม่ชอบลงมาที่ชั้นล่าง หากคราวหลังมีธุระก็ใช้พวกเอลฟ์ก็แล้วกัน"

"ค่ะ..."

นางตอบรับราบเรียบ แม้จะตรงข้ามกับหัวใจที่เต้นแรง หูยาวยืดของเด็กแฝดใช้งานได้ดีทีเดียว แต่กระนั้นก็ยังไม่เพียงพอ หล่อนรู้ดีว่ามีเรื่องที่สามีกำลังซ่อนไว้อยู่ หล่อนจะต้องรู้ให้จงได้ว่าคือสิ่งใด หากสิ่งนั้นจะทำลายครอบครัว หล่อนจะไม่มีทางยอมเป็นอันขาด...

 

 

Talk

ยัยน้องแอสไม่ทันเคลียร์ มาม่าเก่าก็ต้มไม่เสร็จ หมี่เหลืองก็มาอีกแล้วค่า ^^

ป๋าลูเซียสทำอะไรอีกแล้วเนี่ย ถ้าเรื่องไม่ดีนี่เมียเกียมไม้เรียวแล้วนะคะ

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 148 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

639 ความคิดเห็น

  1. #306 misakikawaichi68 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 08:31

    งานนี้นาร์ซิสซ่าต้องไปร่วมลงทุนกับร้านเกมกลวิสลีย์ให้ผลิตของให้มากขึ้นแล้วแหละ =..=

    #306
    0
  2. #285 ชื่อ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 13:47

    ชชอบคุณแม่*ขุนแม่ เรื่องนี้อะ สู้ๆเด้อร่อๆ


    #285
    0
  3. #284 Sifha (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 13:50
    ป๋าจ๋าเมียเตรียมก้านมะยมแล้ว5555555555555555555
    #284
    0
  4. #283 MAGIC (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 01:44

    อ่านไปก็อบอุ่นไป กรี๊ดดด ><

    #283
    0
  5. #282 chrysalis_devil (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 06:08
    อยากให้ป๋าโดนเมียดุฮะ
    #282
    0
  6. #281 sskey29 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 04:21

    รออ่านต่ออยู่นะคะ เป็นกำลังใจให้คนแต่ง https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-06.png

    #281
    0
  7. #280 ieeeeeee (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 02:27

    หนาวๆกับผู้ชายในตระกูลมัลฟอยทุกคน เคยทำอะไรให้เราสบายใจมั่ง

    #280
    0
  8. #279 D.M. (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 23:43

    น่าสงสัยนะคะ คุณมัลฟอย

    #279
    0
  9. #278 ngek2002 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 22:55
    ป๋าจะทำอะไรน้า สงสัยคุณแม่จะต้องไปอุดหนุนร้านเกมกลวิสลี่ย์เพิ่มแล้วมั้ยเนี่ย
    #278
    0
  10. #277 moonug2 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 22:27
    กลัวจังว่าแอสจะไปเจอเดรที่โน้น ไม่อยากคิด
    #277
    0
  11. #276 junelove-sakusa (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 19:44

    ป๋าลู กล้าทำไรนอกหูนอกตาเมีย ระวังไม้เรียววนาจาา 5555 มีปมใหม่อีกแล้วว งื้อออ

    รออ่านนิยายไรท์เตอร์ทุกวันเลยย ขอบคุณค่ะ

    #276
    0
  12. #275 XYCYMN (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 19:23
    ลูเซียสคิดจะทำอาราย!!!!!
    #275
    0
  13. #274 Jinny1998 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 19:09
    เดร รีบไปรีบกลับมาหา เฮอร์นะ รออ่านนิยายไรท์ ทุกวันเลย ติดมาก😁
    #274
    0
  14. #273 301044 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 18:50
    โดนแน่ลูเซียส5555 หนูเดรกกับเฮอร์ก็น่ารักกกกอบอุ่นหัวใจ
    #273
    0
  15. #272 bamboosaza (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 18:35
    ตลอด!!! ไรท์เตอร์มีปมมาโยนตู้มไว้ตลอด
    แงงง ชวนลุ้นต่ออีกแล้วว
    เป็นกำลังใจให้งับบ สู้ๆค่าาา😊
    #272
    0
  16. #271 Zameaom (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 18:34
    ลูเซียสมีความลับอะไรอ่ะ
    #271
    0