(Draco x Hermione)Young mother

ตอนที่ 15 : บทที่ 12 ความในใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,483
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 159 ครั้ง
    19 เม.ย. 63

บทที่ 12 ความในใจ

 

"เฮอร์ไมโอนี่ ...เดรโก!"

"สวัสดีค่ะแม่..."

โมนิก้ายิ้ม หล่อนกอดลูกสาวคนเดียวสลับกับเดรโกก่อนจะรีบพาทั้งคู่เข้าไปในบ้าน พวกเขาทิ้งตัวลงบนโซฟาแสนสบาย มีร่องรอยของขนมที่ถูกวางไว้

"พ่อไม่อยู่หรอคะแม่?" เฮอร์ไมโอนี่สงสัย แต่สักพักหญิงสาวก็ได้ยินเสียงฝีเท้าลงจากชั้นสอง เวนเดลตรงเข้าไปสวมกอดลูกสาว เขาจูบแก้มหล่อนด้วยความรักใคร่ ก่อนจะหันไปจับมือชายหนุ่มผมบลอนด์

"พ่อแต่งตัวซะหล่อเลย นี่กำลังจะออกไปไหนกันหรือเปล่าคะ...หนูมารบกวนพ่อกับแม่หรือเปล่า"

"ไม่หรอกลูกรัก วันนี้วันอาทิตย์ของพ่อเค้าน่ะ" โมนิก้าส่งยิ้ม

"พ่อมีนัดไปดูบอลตอนเย็น" เขาขยิบตาให้เดรโก "...ตามประสาผู้ชายน่ะเฮอร์ไมโอนี่"

"พาเดรโกไปด้วยสิที่รัก หนุ่มๆควรมีเวลาส่วนตัว เหมือนสาวๆนั่นแหละ" โมนิก้าเสนอ ชายหนุ่มขยับหันมองราวกับจะขอความเห็นจากหญิงสาว "คุณไม่ได้กลับดึกมากคงไม่เป็นไรหรอกใช่ไหมคะ?"

"เอ่อ..." เฮอร์ไมโอนี่มองหน้าชายหนุ่มราวกับใช้ความคิด "...หนูไม่รู้ว่าเดรโกจะอยากไปหรือเปล่า"

"ไปด้วยกันสิ...ผู้ชายอังกฤษกับบอลเป็นของคู่กันน่า" เวเดลยิ้ม เดรโกหันมองเธออีกรอบ

"ฉันว่ามันน่าสนุกออกนายไปเถอะ"

"เธออยู่ได้นะ..." เขาลังเล

"นี่บ้านแม่ฉัน...สบายมากนายไปเถอะ จะได้พักผ่อนด้วยไง"

เขาพยักหน้าเรียบๆเป็นเชิงตอบรับ เดรโกไม่ค่อยมีเวลาผ่อนคลายตัวเองเท่าไหร่นัก เขาไม่เคยได้ไปดูควิชดิชเลยด้วยซ้ำไปตั้งแต่จบออกมา การที่จะไปดูกีฬามักเกิ้ลคงไม่แย่เท่าไหร่ อย่างน้อยเขาจะได้พอมีเวลาให้ตัวเองได้บ้าง

เวเดลบอกว่าพวกเขาอาจจะแวะไปจิบเบียร์เย็นๆ ด้วยนิดหน่อยก่อนกลับ สาวๆไม่จำเป็นต้องรอทานมื้อค่ำ เขาจะอาสาเป็นเจ้าบ้านพาเดรโกไปเที่ยวในวันหยุดเองวางใจได้ ชายหนุ่มลุกขึ้นคว้าเสื้อโค้ชตัวใหญ่ เขาหันมาลาเธอ เฮอร์ไมโอนี่ยิ้มบาง ๆ ให้เขาก่อนจะปล่อยให้เขาออกไปกับพ่อของเธอ...

 

"ลูกเป็นอะไรหรือเปล่าจ๊ะ...ดูซึมๆนะ"

โมนิก้าออกความเห็น หล่อนฉวยชามใส่ขนมกรอบๆ ในมือลูกสาวไปเก็บ ใบหน้าหวานหันมองผู้เป็นมารดาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามมากมายเหลือเกิน โมนิก้ายิ้ม หล่อนตรงเข้าไปสวมกอดลูกสาว ความเปียกชื้นที่อกทำให้หล่อนทราบว่าลูกสาวกำลังร้องไห้ โมนิก้าถอนหายใจยาวด้วยความเป็นห่วง แต่ไหนแต่ไรลูกสาวของหล่อนไม่ใช่คนอ่อนแอถึงเพียงนี้...

"ขอโทษค่ะแม่...หนูไม่ได้ตั้งใจจะร้องไห้" เธอปาดน้ำตาที่เอ่อล้น เฮอร์ไมโอนี่ไม่เคยรู้สึกเปราะบางถึงเพียงนี้มาก่อน

"ลูกรัก...การที่คู่รักทะเลาะกันมันเป็นเรื่องปกตินะลูก เดี๋ยวพอทั้งคู่ใจเย็นลงทุกอย่างจะต้องดีขึ้น"

"หนู...จริงๆหนูไม่ได้ทะเลาะกันหรอค่ะ" เฮอร์ไมโอนี่เม้มปากเป็นเส้นตรง

"ถ้าทะเลาะออกมายังจะดีเสียกว่า" เธอคิดตามที่พูด ผู้เป็นมารดาถอนหายใจยาว แต่ก็ยังคงรับฟัง เพื่อให้ลูกสาวได้ระบายสิ่งที่อัดอั้นอยู่ในใจ "ปัญหาหนักมันคือการที่เราคิดไม่ตรงกัน...หนูพยายามทำใจให้ได้นะคะแม่ แต่...ที่หนูร้องไห้เพราะหนูอึดอัด หนู หนูแค่ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงดี"

"เดรโก...เค้าดีกับหนูมาก จริงๆนะคะแม่ เค้าเสียสละเพื่อครอบครัวของเรา เค้าแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียวโดยที่ไม่ยอมให้ใครช่วยเหลือเลยแม้กระทั่งหนู... หนูไม่เคยรู้สึกไร้ค่าเท่านี้มาก่อนในชีวิตเลยค่ะแม่ มันเหมือนหนู หนูเป็นภาระของเค้าด้วยซ้ำไป หนูแค่อยากจะช่วย เค้าไม่จำเป็นต้องเป็นฝ่ายรับผิดชอบอยู่คนเดียว เหมือนกับที่แฮร์รี่ และรอนต้องมีหนู เราช่วยกันหาทางออกได้"

"แล้ว...ลูกได้บอกเดรโกไปแบบนี้หรือเปล่าล่ะ"

"บอกค่ะ...หนูบอกเค้าแล้วว่าหนูจะช่วยแบ่งเบาภาระ หนูอยากช่วยเขาให้ได้มากกว่านี้ แต่เขาไม่ยอมฟัง เขาคิดว่าหนูเห็นว่าเขาไม่สามารถทำหน้าที่หัวหน้าครอบครัวได้ดี เขาคือมัลฟอยค่ะแม่ เขาเย่อหยิ่งเกินกว่าจะรับความช่วยเหลือจากใคร แม้กระทั่งคนนัั้นจะเป็นหนู"

"แม่ว่าฮอร์โมนช่วงนี้ทำให้ลูกเครียดนะเฮอร์ไมโอนี่...เดี๋ยวมันก็ผ่านไปได้"

"แม่คะ...มันไม่ใช่ฮอร์โมนอะไรหรอกค่ะ มันก็แค่เราสองคนต่างกันเกินไปต่างหาก" เธอหัวเสีย ภาพชายผมบลอนด์แจ่มชัดในหัวสมอง เฮอร์ไมโอนี่รู้สึกแย่ที่หล่อนเหมือนทำให้เขาต้องลำบาก "...แม่ไม่รู้หรอกค่ะว่าโลกของเขามันต่างจากเราแค่ไหน ดูแม่ของเค้าสิคะเสกทุกอย่างได้ตามต้องการ ครอบครองคฤหาสน์หลังใหญ่กับที่ดินแทบจะทั้งวิลต์เซอร์ เดรโกเป็นพ่อมดเลือดบริสุทธิ์สืบเชื้อสายเก่าแก่ เค้าควรจะมีชีวิตที่ดีกว่านี้ ถ้าไม่ใช่เพราะหนู!"

"อย่าพูดแบบนี้นะเฮอร์ไมโอนีี่!" โมนิก้าขึ้นเสียง "ถ้าเดรโกได้ยินเค้าจะเสียใจเพราะคำพูดที่มาจากอารมณ์ของลูก...แม่ไม่รู้หรอกว่าครอบครัวเดรโกจะเป็นขุนนางเก่าแก่มาจากไหน แม่เห็นแต่เพียงชายหนุ่มที่ทุ่มเทเพื่อครอบครัว และทำทุกอย่างเพื่อลูกของแม่นะ อย่าให้อารมณ์ร้ายๆของลูกบั่นทอนเขาไปมากกว่านี้สิเฮอร์ไมโอนี่"

"หนู..."

"จะต่างกันแล้วยังไง...ลูกมีปัญหาอะไรฮะเฮอร์ไมโอนี่ เพราะแม่ไม่เห็นว่าเดรโกจะมีปัญหาอะไรกับเรื่องนี้เลยนิลูก"

"แต่...หนูแค่ โธ่แม่ค่ะ หนูไม่ได้ตั้งใจ" เธอเริ่มรู้สึกผิด "...หนูแค่คิดว่าหนูไม่เหมาะสมกับเขาน่ะค่ะ"

เฮอร์ไมโอนี่รู้อยู่แก่ใจว่าพวกเขาช่างต่างกันเหลือเกิน เธอไม่เคยคิดเลยว่าความต่างนั้นจะทำให้เธอรู้สึกอยากอาเจียนมันออกมา เธออยากทำตัวมีค่าให้คู่ควรกับเขามากกว่านี้ เมื่อก่อนเฮอร์ไมโอนี่รู้ดี เธอเป็นคู่ปรับที่สมน้ำสมเนื้อ แม้เขาจะดูถูกสายเลือดของเธอ แต่หญิงสาวมีมันสมองที่มีค่า เธอสามารถแก้ปัญหาและเอาชนะเขาได้ในชั้นเรียน แต่มาตอนนี้ ตอนที่ทั้งคู่ต้องลงเรือลำเดียวกัน เธออยากจะช่วยคุมทิศทางของเรือร่วมกับเขามากกว่านี้

"ลูกรัก..." โมนิก้าลูบเส้นผมอ่อนนุ่มของลูกสาว "...ความเครียดจะส่งผลต่อลูกในท้องนะจ๊ะ...แม่ว่าที่หนูฟุ้งซ่านเพราะหนูว่างเกินไปต่างหาก ลูกลองหาอะไรทำยามว่างดูไหมจ๊ะ มันคงเข้าท่าดีนะ"

"หาอะไรทำ...งานบ้านหรือคะ?"

"แม่ไม่รู้หรอกอาจจะงานอดิเรก หรือเรื่องอะไรที่ลูกอยากทำต่อจากที่เรียนก็ได้นิ ลูกเป็นคนเก่งอยู่แล้ว ลองดูนะจ๊ะมันจะช่วยได้มากเลยล่ะ...ที่สำคัญลูกต้องห้ามน้อยเนื้อตัวเองอีกนะ!"

"รับปากก่อนสิ ไม่อย่างนั้นแม่จะโกรธลูกเข้าจริงๆด้วย"

"ค่ะแม่...หนูสัญญา"

เธอรับปาก โมนิก้ายิ้ม พลางปล่อยให้ลูกสาวได้จมอยู่กับความคิดของตนเอง ผู้เป็นมารดาเดินเข้าไปจัดเตรียมมื้อค่ำไว้ให้ แม้จะรู้ว่าเฮอร์ไมโอนี่เป็นคนเก่ง แต่หล่อนก็อดที่จะเป็นห่วงไม่ได้ โมนิก้าส่ายหน้าให้กับความดื้อรั้นของลูกสาว หล่อนรู้ดีว่าฮอร์โมนมีผลต่อสภาวะอารมณ์อันเปราะบางมากแค่ไหน หล่อนไม่อยากให้เฮอร์ไมโอนี่เครียดจนลามไปถึงสามี ถ้าเดรโกต้องแบกรับอารมณ์ของเธอเพิ่มอีกดูท่าว่านั้นจะสามารถกลายมาเป็นปัญหาใหญ่ได้อย่างไม่ต้องสงสัย โมนิก้าคิดจริงจังว่าหากลูกสาวหล่อนคลอดลูกแล้ว คงจะต้องหยุดงานลงบ้างเพื่อไปช่วยเธอเลี้ยงลูก คุณพ่อคุณแม่มือใหญ่อายุน้อยอย่างนี้ไม่น่าจะรับมือได้ไหว การเลี้ยงเด็กอ่อนเป็นงานหนักที่แม้จะมีความสุข แต่ความเหนื่อยล้ารังแต่จะสร้างความเครียดสะสมให้พ่อแม่มือใหม่ทั้งนั้น...

เฮอร์ไมโอนี่งีบหลับหลังจากมื้ออาหารไม่เท่าไหร่นักโดยมีโมนิก้านั่งอ่านหนังสืออยู่ข้างๆเป็นเพื่อนลูกสาว ไม่นานเท่าไหร่นักเสียงหัวเราะของพวกหนุ่มๆก็ดังรอดเข้ามา สามีของเธอกลับมาพร้อมเดรโก ใบหน้าของชายหนุ่มดูดีขึ้นกว่าเก่า ก่อนจะค่อยๆเบาเสียงลงเมื่อเห็นเฮอร์ไมโอนี่ที่งีบหลับอยู่

"ไง..." ไม่นานนัก หญิงสาวก็รู้สึกตัว เฮอร์ไมโอนี่มีความรู้สึกคล้ายใครบางคนกำลังลูบเส้นผมของเธอเล่นอย่างแผ่วเบา ดวงตาสีน้ำตางัวเงียเงยมอง ใบหน้าคมคายอยู่ไม่ห่าง เธอค่อยๆยันตัวขึ้นอย่างทุรักทุเลโดยมีเดรโกคอยช่วย

"ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เธอตื่นหรอนะ..." เขารีบบอก เฮอร์ไมโอนี่ยิ้มบางๆ

"ไม่หรอก...ฉันเผลอหลับไปน่ะ...ดูบอลเป็นไงบ้าง สนุกไหม"

"ก็ดีนะ...สนุกกว่าที่คิด"

เฮอร์ไมโอนี่เห็นผิวขาวซีดของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงเล็กน้อยจนถึงช่วงคอ กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆโชยมาทำให้หญิงสาวอมยิ้ม เขาคงไปดื่มกับพ่อของเธออย่างไม่ต้องสงสัย โมนิก้าอาสาขับรถกลับไปส่งทั้งคู่เนื่องจากค่อยข้างดึก เธอไม่อยากให้ลูกสาวที่ทำลังท้องแก่นั่งรถสาธารณะกลับ เพราะเฮอร์ไมโอนี่ไม่สามารถหายตัว หรือใช้กุญแจนำทางได้เหมือนเคย ซึ่งทั้งคู่ก็ยอมรับแต่โดยดี หญิงสาวกอดลา โมนิก้าฝากลูกสาวไว้กับเดรโกโดยที่เขาเต็มใจจะดูแล หล่อนบอกว่าจะหาเวลามาเยี่ยมทั้งคู่แทน โดยเฉพาะช่วงบ่ายที่เฮอร์ไมโอนี่ต้องอยู่คนเดียว ซึ่งเดรโกก็เห็นด้วย...

ทั้งคู่โบกมือลาโมนิก้าที่ค่อยๆขับรถจากไป เดรโกหันมาประคองหญิงสาวเข้าที่พักของพวกเขา

"นี่เดรโก...แม่บอกว่าฉันน่าจะหาอะไรทำช่วงที่ว่างนะ" เฮอร์ไมโอนี่เริ่มเล่าสิ่งที่เธอคิดไว้ในหัว "...และฉันก็มีโปรเจ็ตในใจแล้วด้วย"

"ตราบใดที่มันปลอดภัยและเธอจะอยู่ที่นี่ฉันก็เห็นด้วย"

"แน่นอนสิ..." เฮอร์ไมโอนี่ยิ้มกว้าง เดรโกเดินมานั่งข้างๆ เขาเห็นดวงตาคู่สวยเริ่มทอประกายระยับเหมือนเด็กๆ เขาคุ้นเคยมันดีโดยเฉพาะช่วงเวลาที่ทุกคนง่วงในคาบ คนตรงหน้าจะนั่งตัวตรงจ้องมองหน้ากระดาษอย่างตั้งอกตั้งใจ ดวงตาคู่งามจะทอประกายระยับเวลาที่เธอยกมือตอบคำถามจนแขนแทบหลุด

"ฉันมีเวลาว่างมาก และมันมากพอที่จะรื้อฟื้นความตั้งใจที่จะร่างขอเสนอเรียกร้องสิทธิ์ให้เอลฟ์ประจำบ้านอย่างเป็นธรรม" หญิงสาวเอ่ยเสียงใส หากแต่ชายหนุ่มกลับหลุดขำออกมาจนเธอค้อน

"ไม่ตลกซะหน่อย..."

"นี่ ฉันจำไอ้ชมรมบ้าๆของเธอได้นะที่มีพอตเตอร์กับวิสลีย์เป็นสมาชิกแบบถูกบังคับน่ะ"

"ไม่ใช่ซะหน่อย...พวกนั้นเต็มใจออกย่ะ" เธอค้อน " นั่นแหละที่ฉันอยากสานต่อสนับสนุนสมาคมเรียกร้องสิทธิเอลฟ์ S.P.E.W. (Society for the Promotion of Elvish Welfare) ที่ก่อตั้งขึ้นโดยมีเจตนาในการคุ้มครองเอลฟ์ประจำบ้าน ไม่ให้ถูกรังแก หรือถูกทำร้ายอย่างไม่ชอบธรรม!"

"เอาสิๆฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่ามันจะออกมาเป็นแบบไหน" เขากลั้นยิ้ม "...ตอนนั้นที่เธอเรียกร้องให้เอลฟ์ได้ค่าจ้าง ไม่มีเอลฟ์ตนไหนยอมรับ จนเธอต้องแอบถักถุงเท้าไปให้มันเจอ ฮ่า ฮ่า ฮ่า โคตรตลกเลยรู้ป่าว พวกนักเรียนคุยกันลั่นว่าเอลฟ์มันหนีกระเจิงจนไม่ยอมทำความสะอาด"

"เมอร์ลิน! ขอบคุณในความร่วมมือของนาย"

"ฉันสนับสนุนเธอทำเร่ื่องนี้ต่อตราบเท่าที่เธอไม่บังคับฉันเซ้นต์ชื่อยินยอมน่ะ"

หญิงสาวตาโต เขาหมายความว่าอะไรของเขากันเนี่ย?

"เรื่องของนาย แต่ฉันคิดแล้วว่าฉันจะรื้อข้อเรียกร้องเสียใหม่ ตอนนั้นฉันยังเด็กไปหน่อยไม่มีเวลามาศึกษาข้อกฏหมาย ข้อบังคับ แต่ตอนนี้ฉันมีเวลาแล้ว นายคอยดูก็แล้วกัน ฉันจะเรียกร้องสิทธิ์ให้จงได้เลยล่ะ"

สายตาของหญิงสาวเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นจนเขานึกขำ

"ฉันจะรอดูเรื่องบันเทิงก็แล้วกัน...เต็มที่เลยที่รัก!!"

"ตาบ้า!" หญิงสาวตาโต เขาไม่ค่อยเรียกเธอว่าที่รักบ่อยนักหรอก ถ้าไม่เพราะเขาอารมณ์ดีขึ้นมา หญิงสาวปาหมอนใส่เขา เดรโกรับไว้ได้ทันเหมือนทุกครั้งทำให้เธอไม่สบอารมณ์ เขาเคาะไม้กายาสิทธิ์สองสามทีเพื่อเติมอาหารแมวในชามให้ครุกแชงค์ พลางมองดูเวลาที่ล่วงเลยมานาน

"ไปพักกันดีกว่า...ถึงเวลานอนแล้ว"

"แต่พอคิดเรื่องนี้ฉันก็ไม่ง่วงแล้วนะ..."

"ไม่ได้ เธอมีเวลาทั้งวันหรอกน่า..."

"นายไปนอนก่อนเลย...ฉันจะอาบน้ำก่อน"

"งั้นก็มาสิ...ฉันก็จะอาบเหมือนกัน เหม็นสาปเบียร์จะแย่แล้ว..." ดวงตาสีฟ้าดูแพรวพราวอย่างที่เฮอร์ไมโอนี่หวั่นใจ "...เร็วเข้า ฉันจะถูกหลังให้ไง"

"ตาบ้า...งั้นนายไปก่อนเลยไป!" เธอปาหมอนใส่เขาอีกครั้ง หากแต่คราวนี้โดนหน้าเขาเต็มๆ เดรโกหัวเราะเบาๆให้กับคนขี้อาย เขาชอบแกล้งแหย่เฮอร์ไมโอนี่เสมอ มันเป็นความสุขเล็กๆมาตั้งแต่ไหนแต่ไร

"แน่ใจนะว่าไม่อาบน้ำด้วยกัน..."

"ไปเลยไป!!!..." เธอหน้าแดง เมื่อเห็นเขายืนหน้าระรื่นปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตนอยู่ตรงหน้าเธอ "...ตาบ้าไปถอดในห้องน้ำนู่นเดรโก!"

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า"

"ยังไม่ไปอีก///////!"

 

 

 

 

 

Talk

พอมากลางๆ เรื่องมันเรื่องมีกลิ่นมาม่าโซยออกมาแล้วเนาะ...

พอมาแต่งวัยผู้ใหญ่มันย๊ากยากจังเลยค่า ^^"

สู้เค้านะคุณพ่อ คุณแม่ ฮือออออ

 

แปะเพลง พ่อมังกรร้องพายเรือเองงง ใจบาง ใจเหลวเป็นน้ำหมดแล้วค่า ฮืออออ ////////////////

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 159 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

639 ความคิดเห็น

  1. #438 emmusic (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 10:58
    เดรโก้ก็ทิฐิมาเต็ม เฮอร์ก็เป็นหญิงเก่งหญิงแกร่งมาตลอด ถ้าความคิดไม่ตรงควรเปิดใจคุยถึงปัญหานะ ทั้งคู่ไม่ควรปล่อยให้มันคารังคาซังแบบนี้
    #438
    0
  2. #305 misakikawaichi68 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 08:22

    เข้าใจอารมณ์เฮอร์อ่ะ แต่พวกเธอต้องผ่านมันไปให้ได้นะ ;_;

    #305
    0
  3. #268 sillynaka57 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 21:34
    อย่ามาม่าหนักเลยค่ะ ฮืออ
    ฟีลกู๊ดเถอะพรีสส~~
    #268
    0
  4. #266 ieeeeeee (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 23:37

    ถ้าเจอเหตุการณ์แบบเฮอร์ก็คงรู้สึกแบบเดียวกัน รู้สึกเหมือนเป็นภาระนะสำหรับคนที่ไม่อยู่เฉยแบบเฮอร์ เคยทำอะไรด้วยตัวเอง ทำให้คนอื่นด้วย แต่พอมาถูกทำแบบนี้เลยไม่ชินค่ะ สงสารเทอออออ

    #266
    0
  5. #265 LukiMemory (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 20:51
    รอนะคะ
    #265
    0
  6. #264 haresj14 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 19:06
    แง เห็นบทหวานๆละใจไม่ค่อยดีหลังจากนี้ไม่มีมาม่ามาน้า
    #264
    0
  7. #263 XYCYMN (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 17:16
    ค่อยๆประคับประคองกันไปนะ ;-;
    #263
    0
  8. #262 301044 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 15:42
    เดรกน่ารักกก นางก็คงอยากให้เฮอร์คาดหวังในตัวของเขาว่าสามารถเลี้ยงดูเธอได้เฮอร์ไม่จำเป็นต้องทำงานเป็นภรรยาที่ดีเป็นแม่ที่ดีก็พอแล้ว แต่หนูเฮอร์ของเรามีดีกว่านั้นมากๆตรงนี้เราว่าทั้งคู่ต้องทะเลาะกันอีกครั้งแน่ๆไม่แน่ว่าเฮอร์ต้องแอบเดรกหางานพิเศษทำชัวร์555555
    #262
    0
  9. #261 junelove-sakusa (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 13:56

    ไรท์เตอร์มาไวกว่าที่คิด O_o โอ้วววว ตอนนี้สุขใจดีจังไม่มีแอสมาให้กวนใจ

    เข้าใจหนูเฮอร์นะ มันต่างกันเกินไป แต่ก็ไม่ใช่จะปรับเข้าหากันไม่ได้เลยซะเมื่อไหร่

    ดูพ่อมังกรก็รักหนูเฮอร์ดี แทคแคร์ เอาใจใส่คุณภรรยาน่าดู แค่ขออย่างเดียว เดรกกก

    ห้ามหวั่นไหว ห้ามปั่นใจ เด็ดขาด ! งั้นไม่ใช่แค่แอสแน่ที่จะโดนไม้เรียว แกด้วย ถ้าทำให้เฮอร์มี่เสียใจ

    จะยุให้น้องหอบลูกหนีเลย 5555

    #261
    0
  10. #260 Jinny1998 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 13:25
    สงสาร เฮอร์ เลย ไรท์อย่า.

    มาม่า หนักไปนะ คนอ่านลุ้นจะแย่ อยากให้เฮอร์คลอดแล้ว><
    #260
    0
  11. #259 Zameaom (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 13:06
    ฮือออ อย่ามาม่าหนักนะคะ
    #259
    0
  12. #258 sabinadeen (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 13:05
    ฮอร์โมนคุณแม่อยู่ในช่วงที่อ่อนไหวง่ายคุณพ่ออย่าเพิ่งทำไรให้กระทบกระเทือนใจแม่นะ😂
    #258
    0
  13. #257 pearkpalo (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 12:56
    สู้ๆนะเฮอร์ไม ฮื่อ ไม่อยากให้ดราม่าหนักเลยค่ะสงสารคุณแม่
    #257
    0
  14. #256 chrysalis_devil (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 12:44
    เอ้อ เค้าน่านักกันดี
    #256
    0
  15. #255 bamboosaza (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 12:37
    ไรท์เตอร์มาต่อไวกว่าที่คิดเลยค่ะ55555
    ตอนนี้อ่านแล้วสบายใจมาก ไม่มีชีแอสโผล่มากวนใจ เลิฟฟฟ55555
    ไรท์เตอร์สู้ๆนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #255
    0
  16. #254 Inntraawa__3125 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 12:37
    รู้ว่าต้องปรับตัวเยอะแต่อย่าเครียดเกินนะคุณแม่ สู้ๆนะหนูเฮอร์
    #254
    0