(Draco x Hermione)Young mother

ตอนที่ 14 : บทที่ 11 จุดเล็กๆในจิตใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,435
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 169 ครั้ง
    17 เม.ย. 63

บทที่ 11 จุดเล็กๆในจิตใจ

 

"แอสนั่นเธอเขียนอะไรอยู่น่ะ รีบมาเถอะได้เวลาอาหารเย็นแล้วนะ"

"เสร็จแล้ว..." หญิงสาวผมสีบรูเน็ตหย่อนการ์ดลงในหน้าหนังสือ หล่อนพึมพำคาถาบทง่ายๆ ไม่นานกระดาษสีน้ำตาลก็เริ่มขยับขึ้นห่อหนังสือไว้ผูกด้วยเชือกเส้นเล็กๆ แอสโทเรียลุกขึ้นยืน สวมเสื้อคลุมสลิธีรีนให้เรียบร้อย พร้อมออกไปกับกลุ่มเพื่อน ๆ

"นี่...ของขวัญใครหรอ?" เพื่อนสาวผมทองเอ่ยถาม "หนุ่มที่ไหนแน่ๆ"

ใบหน้าหวานขยับยิ้ม แต่ก็ไม่ยอมบอก

"นั่นไง เธอต้องส่งให้หนุ่มสักคนแน่นอน แอสบอกเราหน่อยสินะ"

"ไม่มีอะไรหรอกน่า...ก็แค่ส่งของให้คนรู้จัก" เธอบอกปัด แต่ดูท่าเพื่อนสาวจะไม่ยอมละความพยายาม

"ถ้าไม่มีอะไรจะต้องปิดเป็นความลับทำไม...เธอชอบทำตัวลึกลับเดายาก เมื่อก่อนยายแอสไม่ยอมออกเดทเพราะติดที่มีคู่หมั้นอยู่แล้ว พอมาเดือนก่อนเธอก็เศร้าเพราะโดนถอนหมั้น และอยู่ดีๆ ก็ทำตัวร่าเริงแบบนี้ต้องมีหนุ่มมาดามใจแน่เลย"

"บ้าน่า..."

"รู้แล้ว...ต้องเป็นหนุ่มในทีมควิชดิชแน่ๆ" เพื่อนสาวทำหน้าเจ้าเล่ห์ "เพราะเมื่อก่อนไม่เห็นเธอจะสนใจควิชดิชเลย แต่ตอนนี้เธอซ้อมอย่างเอาเป็นเอาตายราวกับจะแข่งทีมชาติ หนุ่มของเธอต้องเป็นนักกีฬาแน่นอน"

สองสาวเดินหยอกล้อกันเสียงดังโดนไม่ทันระวัง จังหวะที่ทั้งคู่เลี้ยวขึ้นมาจากบันไดคุกใต้ดินก็ชนเข้ากับกลุ่มสาวที่เดินตัดหน้าอย่างจัง ห่อพัสดุของแอสโทเรียกระเดนลงไปกองกับพื้น

"เมอร์ลินช่วย! เดินดูคนหน่อยเถอะย่ะแม่สิงสาว"

"อ่ะ...ขอโทษทีฉันไม่ทันเห็น" สาวผมแดงปัดเสื้อคลุมให้เข้าที่ จินนี่เงยหน้าขึ้นมามองสองสาวจากบ้านสลิธีรีนที่ทำหน้าประหลาดใจ

"ขอโทษด้วยนะ วีสลีย์"

"เมอร์ลินนี่...ของเธอตกกรีนกาส" จินนี่เหลือบไปเห็นห่อกระดาษที่ตกอยู่ก็รีบก้มไปเก็บ หญิงสาวยืนให้รุ่นน้องปีหกตรงหน้า หล่อนรับมาและรีบยัดลงกระเป๋าหนังอย่างรวดเร็ว ดวงตาสีฟ้าของจินนี่ตวัดมองเห็นแว็บๆ เธอคุ้นชื่ออพาทเม้นอย่างประหลาด หญิงสาวขมวดคิ้วอย่างครุ่นคิด

"ขอบใจ...งั้นพวกเราไปก่อนนะ"

"อะ...อิืม" จินนี่มองสองสาวค่อยๆ ลับตาไป เธอสางเส้นผมสีแดงด้วยความเคยชิน "...คุ้นๆแฮะ...เหมือนกัน อืมม ช่างเหอะ ไปกินข้าวดีกว่า"

 

 

 

 

"ลองบัตท่อมจะไปสอนที่ฮอกวอตส์แล้วนะ"

"ว้าว...งั้นก็ดีนะสิ ฉันน่าจะฝากการ์ดไปแสดงความยินดีนะว่าไหม"

เฮอร์ไมโอเอ่ยขึ้น ทั้งคู่นั่งอยู่บนโซฟาในช่วงวันหยุด ท้องนู่นป่องทำให้หญิงสาวอึดอัดกว่าที่คิด เธอจำต้องสวมเดรสสำหรับคนท้องเสียแล้ว เดรโกทำหน้าเฉยเมยมองจ้องชั้นหนังสืออย่างเลื่อนลอย

"นายไม่ดีใจหรือไง...อย่าบอกนะว่านายจะคิดถึงเนวิลล์"

"พอเลย" เขาส่ายหน้า "...ฉันจะไปคิดถึงมันทำไมเฮอร์ไมโอนี่ ก็แค่เซ็งแทนต่างหาก คิดดูสิ ก่อนหน้านี้ลองบัตท่อมค่อยเตรียมสมุนไพรให้ศาสตราจารย์ และฉัน ถ้าหมอนั่นไม่อยู่ คิดว่าหน้าที่นี่จะต้องตกเป็นของใครล่ะฮะ"

"แหม...บ่นไปได้ นายบอกเองนิว่าชอบอยู่กับพวกสมุนไพร มันผ่อนคลายไปใช่หรือไง" เฮอร์ไมโอนี่เอ่ยแซว

"มันไม่เหมือนกัน...ฉันว่าศาสตราจารย์นอร์เบิร์ตอาจจะต้องหาคนช่วยเพิ่ม ฉันทำได้นะ แต่จะทั้งปรุงยาทั้งหมดไปด้วย พร้อมกับดูแลสมุนไพรไปด้วยคงไม่ไหว ฉันไม่ชอบเวลาที่ต้องเร่งปรุงยา เธอก็น่าจะรู้ว่ามันทำให้เกิดความผิดพลาดง่าย โดยเฉพาะน้ำยาที่ต้องการความละเอียดสูง"

"ย่ะ...พอคนเป๊ะในทุกเรื่อง..." เธอยิ้ม แต่สักพักก็หน้าเบ้ ส่งผลให้ชายหนุ่มลุกพรวดมาคุกเข่าข้างๆเธอ

"ปวดท้องหรอ?"

หญิงสาวพยักหน้าน้อย ๆ

"เจ้าตัวเล็กดิ้นเก่งไปหน่อย...คงซนน่าดูเลยล่ะ" ชายหนุ่มเอื้อมมือมาลูบท้องของเธอ เขายิ้มออกมาบาง ๆ เมื่อรับรู้ได้ว่าเจ้าตัวเล็กเคลื่อนไหวไปมาชนฝ่ามือของเขา ผู้บำบัดบอกว่ายิ่งช่วงตั้งครรภ์ในสัปดาห์หลัง ๆ เจ้าตัวน้อยจะเริ่มดิ้นบ่อยครั้งขึ้น

"ดิ้นแรงแบบนี้บ่อยเลยหรอ..."

"อื้อ...จะจุกหน่อย แต่ก็นะฉันอ่านเจอมาว่าลูกดิ้นเก่งแสดงว่าแข็งแรงดี แต่มันทำให้ฉันปวดท้องฉี่บ่อย ๆ ไม่เคยรู้เลยเนาะว่าการเป็นแม่คนมันลำบากแบบนี้"

ชายหนุ่มยิ้ม เขาลูบข้อมือบอบบางของเธอแผ่วเบา ทั้งคู่มองตากันด้วยความรู้สึกอ่อนหวาน เดรโกโน้มตัวขึ้นไปจูบแก้มของหญิงสาวแผ่วเบา เฮอร์ไมโอนี่ยิ้ม หัวใจของหล่อนเต้นแรง เจ้าตัวเล็กก็เช่นกันคงรับรู้ได้ถึงความอบอุ่นของคนตัวสูง เธอดีใจเหลือเกินที่เดรโกไม่แม้แต่จะรังเกียจหรือดูแคลนเธอเหมือนแต่ก่อน

"สรุปว่าเธอจะไม่ยอมรู้จริง ๆ น่ะหรอว่าลูกของเราเป็นเพศไหน" หญิงสาวยิ้ม เดรโกส่ายหน้า

"ไม่มีทาง อย่าคิดจะบอกเชียว"

หญิงสาวยิ้มร่าด้วยความขบขัน เขาไม่ยอมรู้เพศของลูกในท้องจริง ๆ ผิดกับเธอที่ตื่นเต้นแทบแย่ว่าจะได้ลูกสาวหรือลูกชาย การที่เดรโกไม่ยอมรู้ก่อนมันยากเอาการสำหรับการเตรียมพร้อม เขาเลือกซื้อของสำหรับเด็กอ่อนเป็นสีกลาง ๆ ไม่ระบุเพศ เธอจะเลือกเองเขาก็ไม่ยอมเพราะกลัวว่าจะทำให้เขารู้

"ฉันอยากตั้งชื่อเจ้าตัวเล็กแล้วนี่...นายไม่รู้อะไร ฉันมีชื่อไว้เต็มหััวไปหมดเลย นายจะลองเลือกดูไหมละ"

"ไม่ ๆ พอเลย...เธอนี่ไม่ชอบเรื่องตื่นเต้นหรือไง ถ้าจะตั้งชื่อลูก ก็ลองตั้งเผื่อทั้งสองเพศเลย ถ้าแบบนั้นฉันถึงจะยอมรับได้นะ"

"นายนี่ประหลาดสุดๆ คนอื่นเค้าอยากจะรู้แทบแย่ แต่นายกลับไม่ยอมรู้เพศของลูก"

"ก็ฉันไม่อยากคาดหวังนิ" เขาเอ่ยขึ้นมาเรียบ ๆ น่าแปลกที่คนเจ้าเล่ห์เจ้าแผนการณ์อย่างเขากลับไม่ยอมวางแผนเรื่องลูก "ฉันเกิดมาในครอบครัวที่คาดหวังทุกอย่าง แม่ถูกกดดันให้อุ้มท้องลูกชายเพื่อสืบสกุล มันสืบทอดกันมาเป็นรุ่นๆ พ่อฉันเตรียมการไว้ทุกอย่าง วางแผนทุกเรื่องในชีวิตของฉัน" ดวงตาสีฟ้าหม่นแสง เฮอร์ไมโอนี่เอื้อมมือมาจับมือเขาไว้ "...แปลกดีที่ฉันสร้างเรื่องเซอร์ไพรส์ให้พ่อ ตลกร้ายไหมล่ะ"

"ไม่เอาน่า"

"ฉันเลยคิดว่าไม่อยากคาดหวังเรื่องลูกของฉัน...ขอแค่ให้เขาหรือเธอมีความสุขแบบเด็กปกติทั่วไปไม่ว่าจะผู้หญิง หรือผู้ชายเค้าก็เป็นลูกของฉัน แค่นั้นก็พอแล้ว"

"นายจะเป็นพ่อที่ดีเดรโก...ฉันมั่นใจ" ดวงตาคู่งามจ้องลึกลงไป เฮอร์ไมโอนี่เชื่อมั่นในเขาอย่างเต็มเปี่ยม

"เธอเคยคิดที่จะมีบ้านบ้างไหม...ที่นี่ก็ไม่ได้แย่ แต่คงไม่เหมาะที่จะอยู่แบบนี้ตลอดไปหรือเปล่า?" ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นมาเรียบๆ เฮอร์ไมโอนี่ดึงเขาให้มานั่งข้างๆ ก่อนที่เธอจะซุกอยู่ในอ้อมแขนแข็งแรงของเขา

"เมื่อก่อนคงอยาก...แต่ตอนนี้ ไม่รู้สิ ไม่รู้เหมือนกัน"

เดรโกไม่สามารถมองเห็นความหม่นหมองบนดวงหน้าของเธอได้ หญิงสาวที่เคยมีความทะเยอทะยาน มีไฟในการทำงานที่ลุกโซน วางเป้าหมายอนาคตไว้สูงสุด กลับเหนื่อยใจเมื่อทุกอย่างผิดพลาด เธอมีความสุขที่อุ้มท้องลูกของเขา เธอดีใจที่เดรโกอยู่เคียงข้างไม่ทอดทิ้งและไม่ปล่อยให้เธอลำบาก แต่ในส่วนลึก จุดเล็กๆของจิตใจ หญิงสาวกลับรู้สึกไร้ค่าเหลือเกิน ความรู้สึกผิดต่อตัวเองมันเกาะกินใจของเธอมานาน

"อีกสามเดือนเราจะอยู่กันสามคนกับอีกหนึ่งตัว" มือเรียวช้อนเจ้าแมวอ้วนมาไว้บนตัก เดรโกชอบครุกแชงค์มันเป็นแมวฉลาดเหมือนเจ้าของ แถวขี้หงุดหงิดรำคาญเหมือนกับตัวเขา ถือเป็นส่วนผสมที่ลงตัวแบบประหลาด "...ห้องเช่าคงเล็กไปหน่อยสำหรับเด็กๆ ที่ควรมีพื้นที่วิ่งเล่นนะ"

เขาคงไม่อาจเทียบได้กับคฤหาสน์มัลฟอยที่เติบโตมา แต่เดรโกแอบหวังเหลือเกินว่าเขาจะสามารถขยับขยายความเป็นอยู่ของเขาให้ดีขึ้นกว่าเดิม อย่างน้อยๆ ก็ควรจะมีบ้านเล็กๆที่สวนหน้าบ้านไว้วิ่งเล่น เขาจำได้ดีว่าตอนเด็กเขามักจะวิ่งเล่นไปทั่วล้มกลิ้งไปตามสนามหญ้า ขว้างขาก้อนหินลงไปในทะเลสาปหลังบ้าน จ้องมองดูน้ำที่แตกกระเซ็นเป็นวงกว้างอย่างไม่รู้เบื่อ

"อาจจะต้องรอให้ฉันคลอดลูกก่อน เราอยู่ที่นี่ไปสักพักใหญ่ๆ ให้เจ้าหนูโตพอที่ฉันน่าจะเริ่มกลับไปทำงานได้ เราน่าจะมีรายได้มากพอที่จะเช่าบ้านเล็กๆ สักหลังได้...นั่นคือสิ่งที่เป็นไปได้"

"ลืมไปได้เลยเรื่องทำงาน" เขาขมวดคิ้ว "...ฉันคิดว่าเราคุยกันเรื่องนี้รู้เรื่องแล้วซะอีก ฉันไม่เห็นว่าเธอจะจำเป็นต้องกลับไปทำงานเลยนะเฮอร์ไมโอนี่ นอกเสียจากว่าเธอคิดว่าฉันจะไม่สามารถหาเลี้ยงเธอกับลูกได้ดีไปกว่านี้"

"ไม่ใช่นะเดรโก..." เธอรีบบอกเขา "...อย่าเพิ่งหงุดหงิดสิ ฉันแค่อยากจะช่วย ทุกวันนี้นายทำหน้าที่รับผิดชอบค่าใช้จ่ายทุกอย่างในบ้านก็มากพออยู่แล้ว นายไม่จำเป็นต้องเหนื่อยขนาดนั้นหรอก ฉันหมายถึงถ้าลูกเราโตขึ้น ฉันอาจจะทำงานเราจะได้มีรายได้ นั่นแหละการคิดเรื่องขยายบ้านถึงจะน่าเป็นไปได้หน่อย..."

"น่าเป็นไปได้!" เขาขึ้นเสียง "สรุปว่าเธอก็คิดแบบนั้นจริงๆ"

"นายหารายได้ทางเดียวนะอย่าลืมสิว่ารายจ่ายมันมาจากทุกทาง...แค่ปลูกสมุนไพรเสริมเล็กๆน้อยๆมันพอช่วยค่าอาหารได้บ้าง แต่ก็ไม่ได้มากพอที่เราจะเช่าบ้านที่ใหญ่กว่านี้ได้นะ"

"เหอะ..." เขาเบือนหน้าหนี ชายหนุ่มเริ่มหงุดหงิดใจ เขาโทษตัวเองมาตลอดที่ไม่สามารถมีเงินมากพอที่จะทำให้เธอสบายไปมากกว่านี้ แต่เขาก็ยังยืนยันที่จะทำหน้าที่หัวหน้าครอบครัวเพียงคนเดียว

"นี่เดรโก! เราไม่น่ามาทะเลาะกันเพราะเรื่องไร้สาระพวกนี้เลยนะ" เฮอร์ไมโอนี่เริ่มหงุดหงิดขึ้นมาบ้างแล้วเมื่อเห็นสีหน้าของชายผมบลอนด์ที่เย็นเฉียบ เขาทำตัวเหมือนตอนเป็นเด็กที่ก้าวร้าวไร้เหตุผล เธอรู้ว่าเขาถือทิฐิในเรื่องนี้ เขาไม่ยอมรับความช่วยเหลือจากใคร แถมยังแบกรับหน้าที่หัวหน้าครอบครัวไว้อีก "...นายแค่ต้องเปิดใจรับฟังบ้าง อย่าลืมว่าฉันไม่ใช่พวกผู้หญิงไร้สมองที่คิดนู่นนี่ไม่เป็น ต้องคอยแต่ให้ผู้ชายนำนะ!"

"ใช่ฉันลืมไปสนิท! เธอเป็นที่หนึ่งในรุ่นนี่นะ การเชื่อฟังคำสั่งของผู้ชายของไม่ใช่วิสัยของเธอ!" เขาประชดประชันด้วยความลืมตัว

"รู้ไว้ก็ดี!...และหัดพิจารณาทางเลือกอื่นด้วย ฉันมีความสามารถมากกว่ามาเตรียมอาหาร หรือซักผ้าให้ใคร!"

ชายหนุ่มพ่นลมออกจากปาก ทั้งคู่หันหน้าไปคนละทางด้วยความสะกดกลั้นอารมณ์ พวกเขาแทบจะไม่เคยทะเลาะกันเลยนอกจากโต้เถียงกันตามประสา เรื่องเดียวที่เป็นปัญหากวนใจของทั้งคู่นั่นคือความมั่นคงของพวกเขา เดรโกไม่เคยคิดเลยว่าคำพูดของพ่อเขาจะย้อนกลับมาทำร้าย เมื่อเขาไม่ใช่มัลฟอยผู้ร่ำรวยอีกต่อไปทุกอย่างมันก็เริ่มยากขึ้นเท่านั้น เขาจำความเจ็บปวดที่ถูกปฎิเสธงานในหลายครั้งได้ดี เขาไม่เคยก้มหัวให้ใครต้องคอยวิ่งไล่หางานจนกระทั่งได้งานทำที่พอจะจ่ายค่าเช่าห้อง ค่าแก็ส ค่าไฟ และค่าใช้จ่ายภายในบ้านได้ดี เฮอร์ไมโอนี่ไม่ใช่ผู้หญิงที่เรียกร้องอะไรเลย เธอค่อนข้างมีวินัยและประหยัด เขาไม่เคยซื้อเสื้อผ้าใหม่ ๆ ให้เธอด้วยซ้ำ นอกเสียจากเมื่อเดือนก่อนที่เสื้อผ้าเก่า ๆ ของเธอเริ่มใส่ไม่ได้อีก

พ่อเขาพูดถูก เขาละทิ้งความสบาย และความง่ายของชีวิตมาสู่ความเหนื่อยหน่าย ความเครียด และความกดดัน ถ้าเขาเป็นเดรโก มัลฟอยคนเก่า ลูกและเมียของเขาคงไม่ต้องลำบาก เฮอร์ไมโอนี่จะมีเอลฟ์ค่อยช่วยเหลือ เธอจะมีเวลาพักผ่อนมากกว่าการรดน้ำสมุนไพรของเขา เธอจะใส่เสื้อคลุมตัดใหม่ราคาแพง ออกงานสังคมหรูหรามีระดับ ไม่ใช่นอนหลับอยู่บนโซฟากับกองหนังสือในยามบ่าย ซื้ออาหารสดจากซุปเปอร์มาร์เก็ตในช่วงลดราคาแบบนี้

เดรโกลอบหันกลับไปมอง ใบหน้าหวานเชิดขึ้นด้วยแรงอารมณ์ เขาผ่อนลมออกจมูก เขาเลือกเฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์ และลูกในท้อง เขาไม่มีทางหันกลับไปหาชีวิตแบบเก่าได้อีก เขาเลือกเธอที่ซึ่งครอบครัวเขาไม่มีวันยอมรับอย่างเด็ดขาด ชายหนุ่มทำได้เพียงหลับตาแน่น หวังว่าสิ่งที่ทำมันถูกต้องเขาแค่ต้องอดทนให้มากเพื่อคนข้างๆ และอีกหนึ่งชีวิตที่กำลังจะลืมตา...

"ฉันไม่ได้ตั้งใจ...เฮอร์ไมโอนี่"

หญิงสาวหันกลับมามอง ใบหน้าคมฉายแววสำนักผิด เฮอร์ไมโอนี่ถอนหายใจยาวด้วยความเหนื่อยล้า เธอเองก็กดดันเช่นกัน หญิงสาวรู้ดีว่าพวกเขากำลังเผชิญกับบททดสอบบทใหญ่ที่จะต้องผ่านมันไปให้ได้

"ฉันรู้..."

"อยากนอนพักหน่อยไหม...หรือว่าอยากทำอะไร"

"นอนอีกนิดฉันก็คงเป็นครุกแชงค์แล้วล่ะ..."

เจ้าแมวอ้วนส่งเสียงร้องราวกับรู้ว่าถูกพาดพิง เฮอร์ไมโอนี่ยิ้มบางๆ

"...ไปเดินเล่นกันเถอะ ฉันไม่อยากอุดอู้ตลอดทั้งสัปดาห์เท่าไหร่เลย แถมวันนี้อากาศดีด้วย ถ้านายไม่ว่าแวะไปหาพ่อกับแม่ฉันกันเถอะนะ"

"เอาสิ...งั้นฉันไปหยิบโค้ชกับผ้าพันคอมาให้นะ..."

ชายหนุ่มลุกขึ้นเต็มความสูง เขากำลังจะเดินหายไป แต่เฮอร์ไมโอนี่กลับนึกได้ จึงเรียกเขาไว้ก่อน

"เดรโก ฉันลืมไป...มีพัสดุถึงนายวางอยู่บนโต๊ะน่ะ มาถึงเมื่อวันก่อน"

"งั้นหรอ...ขอบใจ" เดรโกเดินอ้อมไปที่โต๊ะมองดูห่อกระดาษสีน้ำตาลที่คล้ายบรรจุหนังสืออยู่ ใบหน้าคมคายฉายแววฉงนใจ โดยมีเฮอร์ไมโอนี่มองตาม มือเรียวแกะมันออกอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นเหมือนเด็ก ๆ

"อะไรหรอ?"

"นิตยสารควิชดิชน่ะ" เขาชูมาให้เธอดู แต่แล้วการ์ดใบเล็กก็ปลิวออกมาจากหน้าหนังสือลงมาแทบเท้า หญิงสาวหยิบขึ้นมาปรายตาดูตัวหนังสือเรียงสวยเป็นระเบียบ

'หวังว่าพี่คงชอบ...Ast G.'

หัวใจของหญิงสาวกระตุกแปลก ๆ เธอส่งมันให้ เดรโกอ่านการ์ดลวก ๆ ก่อนจะสอดมันเข้าไปในหนังสือ หญิงสาวลอบมองปฏิกริยาของชายหนุ่ม เขารักษาสีหน้าราบเรียบไว้ได้ แต่ดวงตาของเขาพราวระยับด้วยความตื่นเต้นยินดีอย่างปิดไม่มิด มือเรียวยาวเปิดไปตามหน้านิตยสารอย่างรวดเร็วด้วยความสนอกสนใจ

"เดรโก!"

"ฮะ..." เขาเงยหน้าขึ้นมองเฮอร์ไมโอนี่ น้ำเสียงเธอดูแปลกไปกว่าทุกครั้ง

"นายจะอ่านมันก่อนก็ได้...สักชั่วโมงเราค่อยออกไป"

"อ๋อ..." เขาโบกมือ "...ไม่หรอกไปกันเถอะ"

ชายหนุ่มวางนิตยสารควิชดิชเล่มล่าสุดลงบนโต๊ะ ก่อนที่เขาจะผลุบหายเข้าไปในห้องโดยไม่หันมาสนใจมันอีก ทิ้งไว้แต่คนตัวเล็ก เฮอร์ไมโอนี่หรี่ตาลงด้วยความครุ่นคิด ต้องเป็นแอสโทเรีย กรีนกราสอย่างไม่ต้องสงสัย หล่อนเก็บงำความไม่สบายใจไว้กับตัวเอง เหตุใดสองคนนี้จึงสนิทกันจนส่งของหากันได้นะ...

"เฮอร์ไมโอนี่..."

"ฮะ..."

"ไปเถอะ..."

ดวงตาสีน้ำตาลคู่งามหันมอง ชายหนุ่มผมบลอนด์สวมเสื้อโค้ทตัวใหญ่สีดำสนิท พันด้วยผ้าพันคอหนา เรือนผมสีทองจัดแต่งทรงเรียบร้อย เธอมองดูใบหน้าคมสันราวรูปสลักเขาดูไร้ที่ติและผิดที่ผิดทางกับห้องเช่าราคาถูกเหลือเกิน ดวงตาคู่สวยมองดูเสื้อโค้ทสีน้ำตาลในมือที่เขาถือไว้รอเธอ เดรโกพยักหน้าเรียก เฮอร์ไมโอนี่เม้มปากเป็นเส้นก่อนจะค่อยๆพยุงท้องลุกขึ้น โดยมีชายหนุ่มตรงเข้ามาช่วยประคอง...

 

 

 

 

 

 

 

Talk

เคยคิดว่าชีวิตสมบูรณ์แบบอย่างในนิยายคงจะไม่มีจริงหรอกเนาะ ชีวิตคู่มันมีเรื่องนู่นนี่นั่นเข้ามาให้เราแก้ไปเรื่อยๆ ยิ่งคนที่มาจากคนละพื้นเพ บอกตรงๆ ฉันว่ายังไงก็ต้องปรับตัวอีกเยอะเลยค่ะ

เดรโกเป็นคุณชายจากตระกูลใหญ่ที่ไม่เคยลำบาก เดรกนี่กดดันทั้งเรื่องงาน เรื่องใช้ชีวิตเลยแหละ ส่วนเฮอร์ไมโอนี่ก็เป็น working woman อย่างไม่ต้องสงสัย การที่เธอไม่ได้ทำงาน ไม่ได้แก้ปัญหาจนหัวมุ่น ฉันว่าเฮอร์ต้องเครียดและคิดมากพอตัวเลย ทั้งคู่คงต้องหาตรงกลางให้ได้ คู่นี่ไม่ได้เริ่มต้นจากความรักในตอนแรก เค้าแค่ชอบและสนใจกัน แต่ก็ดันตกกระไดพลอยโจรร่วมหัวจมท้ายกันเพราะความรักผิดชอบ ฮืออออ เอ็นดู...

ส่วนแอสนี่ยังต้องรอลุ้นว่าต้องการอะไรกันแน่

 

 

ปล ชอบเอนเนอร์จี้ ชอบความเกรียวกราดของทุกคน แงงงง

ทุกคนคือพร้อมใจกันกำไม้เรียวววว ววว //// วิ่งหนีแล้วค่าาาาาาาาา

ปลล มีแทคในทวิตดีมั้ยคะ ช่วยคิดหน่อยค่าาา

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 169 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

639 ความคิดเห็น

  1. #621 นกมาร์คมาก (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2563 / 23:06
    เป็นเครียดเลย เเอสต้องการอะไรแน่ๆ จะได้ไปมั้ยมันอยู่ที่คนของเราด้วย เดรโกต้องใจหนักแน่นนะ!!!!
    #621
    0
  2. #606 bemymemory (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 22:58
    ทำตัวดีๆนะเดรกกกกกกก
    #606
    0
  3. #461 Judylinlin (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 04:21
    หัวร้อนเลยค่า5555
    #461
    0
  4. #437 emmusic (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 10:10
    แอสทอเรียเธอไม่เนียนนนนน
    #437
    0
  5. #381 TaejiiYourx (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 22:49
    หึงแทนแม่ค่ะะะะะะ
    #381
    0
  6. #304 ผมไม่ชอบกินหมู (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 08:14

    ฉันเป็นเฮอร์ฉันคงกังวลใจสุดขีดอ่ะแก ท้องก็ท้อง แถมยังมีของจากผญที่เป็นถึงอดีตคู่หมั้นส่งมาให้ และสามีคือปลื้มของสิ่งนั้นมากอ่ะ และตอนนี้คือไม่รู้ว่าเดรกอยู่กับเฮอร์ด้วยความรักหรืออยู่เพราะมีลูกกับเฮอร์ ;_;

    #304
    0
  7. #253 PuasePG (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 23:14

    แอสอาจจะไม่ร้ายสุด แบบเคยมีคู่หมั้นชอบด้วยแต่ถูกถอนหมั้น พอมาเจออีกครั้งเลยตื่นเต้นเป็นปลาได้น้ำ คือยังชอบอยู่แหละ แต่จะรุกให้ขนาดแตกแยกมั้ยคงจะไม่เพราะนางเป็นหนึ่งในแผงเลือดบริสุทธิ์นะเออ อีโก้เลือดมันค้ำคอ แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่เดรโกแอบปันใจให้ละก็.... แอสคงกระโจนเข้าใส่แน่ เพราะฉะนั้นเรื่องนี้จะไม่สนแอสเท่าไหร่ สนใจเดรโกมากกว่า เพราะถือตบมือข้างเดียวยังไงก็ไม่ได้ ต่อให้สะบัดจนมือจะหัก ถ้าไม่ช่วยกันตบมันก็ไม่ดังจ้าาาาา ชั้นจับตาอยู่นะเดรกกี้~

    #253
    0
  8. #252 Jalamie1311 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 18:44
    สู้ๆนะทั้งคู่ต้องสู้กับอะไรหลายๆอย่างอย่าเพิ่งท้อนะใจเย็นๆนึกถึงอนาคตดีเข้าไว้
    #252
    0
  9. #251 Eemiii (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 13:24
    แอส...ฉันซื้อทุเรียนมาพร้อมปาหน้าเธอแล้วนะ...
    #251
    0
  10. #250 monkey' (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 11:45
    เห็นป่ะคือว่าละนังแอสหล่อนต้องมาร้ายๆแน่ๆอ่ะ ตกไม้กวาดตายไปเลยนังบ้า555555
    ไม่ต้องอ่อยคุณแดดดี้จ้ะ ลำไยยย
    อยากให้มี # ในทวิตด้วย จะได้ไปฉอด55555 ไรท์เตอร์สู้ๆนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #250
    0
  11. #249 ชื่อ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 11:11

    ...เซ้นผู้หญิงนี้ดีจริงๆ

    #249
    0
  12. #245 301044 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 01:50
    แอสเธอคงไม่คิดจะทำให้ครอบครัวคนอื่นแตกแยกใช่ไหม? เราคิดว่าหนูเฮอร์คงมีความคิดเล็กๆที่อยากที่จะปล่อยเดรกไปเพราะคิดว่าตัวเองไม่เหมาะสมแล้วก็คิดว่าเดรกไม่ควรที่จะมาอยู่ในที่แบบนี้TT ซึ่งเราเข้าใจความรู้สึกนี้ดีเลยค่ะ555

    ปล.มาต่อไวๆน้าาาา สนุกมากกกกกก รักเรื่องนี้สุดๆ
    #245
    0
  13. #241 sabinadeen (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 21:34
    ถ้าเดรโกโง่ก็ปล่อยนางไปนะกนูเฮอร์ควงผู้ใหม่เชิ่ดใส่พ่อของลูกโลด555
    #241
    0
  14. #240 palopeark (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 21:19
    ขอหนักๆนะน้องเฮอ! แบบให้นางรู้ว่าเขาเป็นของใคร!!
    #240
    0
  15. #239 Maya (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 20:30

    อยากให้เฮอร์เอาคืนแอสหนักๆ เจ็บๆ จุกๆ นางเอกยุคใหม่อย่าไปยอมนะลูก สู้มัน!

    #239
    0
  16. #238 Chatthida2543 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 20:29

    นังแอสอย่ามาทำลายชีวิตคู่ที่พึ่งจะเริ่มต้นของพวกเขานะ//ไม่งั้นแม่จะตบแบบไม่มีรูปแบบเลยนะ
    #238
    0
  17. #236 XYCYMN (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 20:18
    แอสทอเรีย ชั้นเตือนเธอแล้วใช่มั้ย!!! หักสลิธีรินหนึ่งแสนแต้ม!!!!!!!!
    #236
    0
  18. #235 Angels cry (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 20:11

    เฮอร์คงเครียดมาก อยากช่วยเดรกก็อยาก กังวลเรื่องแอสอีก กลัวหนูเฮอร์จะโทษตัวเองในหลาย ๆ เรื่อง

    กลัวใจน้องเด็ดเดี่ยวหอบลูกหนีและให้เดรกกลับไปใช้ชีวิตเดิมจริ๊ง ๆ เลยย = =; สู้หน่อยนะคุณแม่

    ต้องพันผ่ากันอีกเยอะแน่ ๆ แอสก็ 50/50 ยังเอาแน่เอานอนไม่ได้...

    #235
    0
  19. #234 NN. (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 20:01

    แอสอย่ายุ่งกับเดรโกนะะะ

    #234
    0
  20. #233 Jinny1998 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 19:58
    เดาว่า แอสคงชอบ เดรโก แน่ๆ ส่วน เดรโก เดายากแฮะ ที่รู้ๆ เฮอร์เริ่มสงสัยแล้วอ่า มีหวังคลอดแล้วหอบลูกหนีแน่ๆ ถ้า เดรโก ไปยุ่งกะ ยัย แอส😁
    #233
    0
  21. #232 HARESJ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 19:35
    ห้ามยุ่งกับครอบครัวนี้เด็ดขาดนะ เฮอร์ด้วย ห้ามโทษตัวเอง อย่าพาลูกหนีด้วยนะใจเรายังไม่พร้อมรับดราม่าหนักๆ;-;
    #232
    0
  22. #231 Love story (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 19:20
    แอสห้ามยุ่งกับเดรนะไม่อยากมาม่าอะ
    #231
    0
  23. #230 Zameaom (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 19:17
    แอส เขามีลูกมีเมียแล้วหล่อนเลิกยุ่งสักที! (อินจัด โอ้ยยย ไม่อยากให้เดรโกสองใจเลยอ่ะ แงงงง) มาอัพเร็วๆนะคะไรท์ สู้ๆน้าาา
    #230
    0
  24. #229 Myskywiyhyou (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 19:05
    ดีใจมากกก อัพปุ๊ปเรากดอ่านปั๊ปเลยค่ะ 5555 แต่แบบแอสขอร้องนะอย่ามาทำให้ครอบครัวแตกแยกนะ 555
    #229
    0