(Draco x Hermione)Young mother

ตอนที่ 10 : บทที่ 7 คุณนายมัลฟอย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,700
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 181 ครั้ง
    31 มี.ค. 63

บทที่7 คุณนายมัลฟอย

 

เฮอร์ไมโอนี่หันมองนาฬิกาเป็นรอบที่สิบเห็นจะได้ หญิงสาวเริ่มชินกับการที่ชายผมบลอนด์จะโผล่กลับมาในช่วงเย็น แต่วันนี้เขามาช้ากว่าในทุก ๆ วัน เฮอร์ไมโอนี่หันมองไปที่โต๊ะ เดรโกไม่ชอบให้เธอใช้แรงยกของหนัก หญิงสาวยิ้มเธอเปล่าใช้แรงสักหน่อย เขาจะหัวเสียไม่ได้เพราะเธอใช้เวทมนต์ต่างหาก เฮอร์ไมโอนี่ใช้คาถาเคลื่อนย้ายโต๊ะรับประทานอาหารที่ปกติจะอยู่ในบ้านออกไปไว้ที่ระเบียง เธอเลือกใช้จานเข้าชุดกัน เช่นเดียวกับช้อน มีดและซ้อม เฮอร์ไมโอนี่ประดับระเบียงด้วยไฟระย้า และเชิงเทียนส่งผลให้บรรยากาศดูอบอุ่นเหลือเกิน

หญิงสาวอยู่แต่ห้องจนมีเวลาว่างสำหรับการทำสวนเล็ก ๆ น้อย ๆ จำพวกพืชผักสวนครัวไว้รับประทาน ต้นมะเขือเทศของเฮอร์ไมโอนี่ออกผลเต็มต้น กำลังเริ่มจะเปลี่ยนสีเป็นสีส้มเธอจะเอามันไปย่างสำหรับมื้อเช้า ผักสลัดบางส่วนถูกเก็บมาเตรียมทำอาหารค่ำ เธอชิมผักสดปลอดสารแล้วมันทั้งหวานและกรอบ เดรโกจะต้องชอบแน่ ๆ เพราะเขาไม่ค่อยชอบแป้งและน้ำตาลเท่าไหร่นักเท่าที่เฮอร์ไมโอนี่สังเกต เมื่อนึกถึงชายหนุ่มเธอก็ไม่คิดว่าเขาจะดีกับเธอมากขนาดนี้ แม้ทั้งคู่จะไม่ได้สนิทกับเท่ากับที่เธอสนิทกับแฮร์รี่และรอน แต่ความสัมพันธ์นี้มันแตกต่าง เดรโกไม่ได้คุยเล่นเท่าไหร่นัก เช่นเดียวกับเธอที่ไม่ค่อยกล้ารบกวนเขา แต่หญิงสาวก็สบายใจ เธอรู้สึกว่าเธอจะปลอดภัยเมื่ออยู่กับเขา และเขาค่อนข้างสุภาพกับเธอมากทีเดียว เฮอร์ไมโอนี่มองชายหนุ่มผมบลอนด์ต่างออกไป เขาไม่ใช่เด็กหนุ่มเกเร นิสัยเสียอีกแล้ว...

เสียงลูกบิดประตูดัง เฮอร์ไมโอนี่ยิ้มกว้าง เขาคงมาถึงแล้ว เธอรีบเดินตรงไปที่ประตู ดวงตาของเฮอร์ไมโอนี่เปล่งประกาย เดรโกตรงเข้ามาใบหน้าคมคายฉายแววอึกอัดเล็กน้อยเมื่อเขาขยับหลีกทางให้สตรีที่เฮอร์ไมโอนี่คิดว่าคงเป็นคนสุดท้ายบนโลกที่เธอจะเห็นในห้องพักราคาถูกเช่นนี้ เฮอร์ไมโอนี่ชะงักไปเล็กน้อย เธอจำไม่ได้ว่าเจอคุณนายมัลฟอยครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ อาจจะสมัยที่เธออยู่ปีสอง หรือไม่ก็ปีสาม แต่กระนั้นกาลเวลาก็ไม่เคยทำอะไรสตรีตรงหน้าได้เลย ใบหน้างดงามเฉยชาพร้อมกับดวงตาสีมรกตที่มองเหมือนเธออยู่คนละโลกกับพวกเขาเป็นสิ่งที่เฮอร์ไมโอนี่ไม่มีวันลืม...

นาร์ซิสซา มัลฟอยก้าวเข้ามายืนอยู่กลางห้องเสื้อคลุมแม่มดของหล่อนทำจากผ้าเนื้อดีและตัดเย็บอย่างประนีตในราคาที่อาจจะมากกว่าค่าเช่าห้องของเธอก็ได้ นางกวาดสายตามองไปรอบห้องก่อนจะหันมาจับจ้องที่เธอ

“สะ สวัสดีค่ะคุณนายมัลฟอย”

เฮอร์ไมโอนี่รีบเอ่ยทัก หญิงสาวหน้าแดงเมื่อรู้สึกได้ว่าเธอกำลังเสียมารยาท เดรโกขยับไปวางกระเป๋าไว้บนโต๊ะทำงาน ก่อนจะรีบทำหน้าที่รับเสื้อคลุมจากมารดา เฮอร์ไมโอนี่เห็นเขามองซ้ายมองขวา แน่นอนว่าห้องเช่าไม่มีตู้เก็บเสื้อคลุม เอลฟ์สักตัวคงจะพอทำหน้าที่นั่้นได้ แต่ไม่ใช่ตอนนี้ที่เดรโกกำลังถือไว้ด้วยความงุนงง เขาขมวดคิ้ว มารดายืนเฉยเช่นเคยราวกับไม่อยากจะรับรู้เรื่องพวกนี้ เฮอร์ไมโอนี่ได้สติก่อน เธอเลยรีบไปรับเสื้อคลุมจากเขา หญิงสาวคิดหาที่ที่เหมาะสมก่อนจะถอดไปแล้วนำไปคลุมไว้กับเก้าอี้ทำงานของเธอ

"เมอร์ลินนั่นอะไรเนี่ย! เดรโก เดรโก!"

นางนาร์ซิสซาร้องลั่นหลับตาแน่นเมื่อหล่อนรับรู้ได้ถึงสัมผัสนุ่มๆ พาดผ่านขาของเธอไปมา เฮอร์ไมโอนี่ส่ายหน้ารีบตรงเข้าไปหาเจ้าตัวการทันที

"ครุงแชงค์ค่ะ...ขอโทษด้วยค่ะคุณนาย!"

"เจ้าแมวอ้วนสีส้มของเฮอร์ไมโอนี่ครับแม่" เขารีบตรงไปหามารดาอย่างเอาอกเอาใจ

"ลูกอยู่ห้องเล็กๆ แคบ ๆ ไม่พอนี่ลูกยังอยู่กับสัตว์เลี้ยงอีกหรอ แม่จะเป็นลม!"

"มันไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้นหรอกครับ..." เขาเอ่ยถามจริง มารดาเหลีือบตามองลูกชายที่ทำน้ำเสียงเอาอกเอาใจเวลาที่เขาทำเรื่องผิดอยู่ เฮอร์ไมโอนี่จึงรีบเอาเจ้าแมวอ้วนของเธอไปซ่อนไว้ในห้องนอนของเธอแทน

"แม่...ไม่รู้จะพูดยังไงดีกับเรื่องพวกนี้" หล่อนผายมือไปรอบห้อง ร่วมสองเดือนที่ลูกชายหายออกจากคฤหาสน์ไป นางไม่เคยรับรู้เลยว่าลูกชายสุดที่รักจะมีสถาพความเป็นอยู่ที่แย่ถึงเพียงนี้ ดวงหน้าหล่อเหลาซีดเซียวลง เขาผ่ายผอมกว่าเดิมทีเดียวในสายตาของแม่ ผมเผ้าที่แม้จะถูกจัดเป็นทรงแต่ก็ไม่ได้ปราณีตเหมือนแต่ก่อน ไหนจะเสื้อผ้าที่ปกติจะเนี้ยบไร้ที่ติ เห็นได้ชัดว่าเด็กเกรนเจอร์ไม่ได้ดูแลลูกชายของหล่อนดีเลยสักนิด แต่กระนั้นสิ่งที่ทำให้นางเลือกที่จะไม่สาปเฮอร์ไมโอนี่ก็คงจะเป็นดวงตาสีฟ้าอมเทาที่ปกติจะเฉยชา มันกลับเปล่งประกายมีชีวิตชีวาอย่างที่หล่อนไม่เคยเห็นจากลูกชายมานาน ไม่บ่อยนักที่หล่อนจะเห็นลูกชายมีความสุข มันเป็นแค่ช่วงเวลาวัยเด็กที่เขาอวดว่าบินได้สูงแค่ไหน หรือดีใจที่ได้เข้าทีมควิชดิช หรือบางครั้งที่เขาได้คะแนนปรุงยามากที่สุดในชั้นเรียนชนะเด็กมักเกิ้ลที่นาร์ซีสซาจำได้ว่าลูกชายพูดถึงหล่อนทุกฤดูร้อน

"แม่ครับ...ไปที่นี่ดีกว่า เฮอร์ไมโอนี่ตั้งโต๊ะแล้ว...แม่อยู่ทานมื้อเย็นกับเรานะครับ" ดวงตาสีมรกตหรี่ลง นางหันไปมองเฮอร์ไมโอนี่ หญิงสาวทัดปรอยผมด้วยความเคาะเขิน ดวงหน้าหวานก้มต่ำลงอย่างไม่กล้าสบสายตากับหล่อน

"ไปสิ..." หล่อนเอ่ยเสียงเย็นเช่นเคย นางนึกในใจว่าคงจะดีถ้าได้รู้ว่าลูกชายได้กินอะไรบ้าง เดรโกอ้อมมาดันเฮอร์ไมโอนี่ให้พาแม่ของเขาไป ส่วนเขาจะจัดเตรียมจานให้พร้อม

หญิงสาวออกนำไปที่ระเบียง นางนาร์ซิสซาไม่ได้เอ่ยคำใดออกมา แต่ดวงหน้างดงามปรากฏร่องรอยประหลาดใจเล็กน้อย ระเบียงนั้นงดงามไปด้วยดอกไม้ และพันธุ์พืชส่งกลิ่นหอมในยามค่ำ ไฟประดับระยับตาส่งให้บรรยากาศดูอบอุ่นน่าสบายใจ เฮอร์ไมโอนี่เลื่อนเก้าอี้ฝั่งที่หันหน้าออกระเบียงให้ เป็นจังหวะเดียวกับที่เดรโกตรงเข้ามาพร้อมจานชาม

"ว้าว....เธอจัดระเบียงสวยจัง" เขาเอ่ยชม "...เหมือนรู้เลยว่าเราจะฉลองกับข่าวดี"

"ข่าวดี..." เฮอร์ไมโอนี่ตาโต "...หมายความ...นาย!"

ชายหนุ่มพยักหน้า หญิงสาวใจเต้นตาเป็นประกาย เธออยากจะร้องกรี๊ดออกมา แสงไฟขลับให้ดวงหน้าของเดรโกน่ามองยิ่งขึ้นโดยเฉพาะยามที่เขายิ้มออกมา

"ฉันได้งานแล้ว!"

"เมอร์ลิน" เฮอร์ไมโอนี่ปิดปากแน่น กลั้นไม่ให้น้ำตาแห่งความดีใจไหลออกมา "...นายได้งาน ข่าวดีจริง ๆด้วย"

ทั้งคู่มองหน้ากันด้วยความโหยหา ความอัดอั้นอยู่ภายใน เดรโกรู้ดีว่าหากแม่ของเขาไม่นั่งอยู่เขาคงจะพุ่งตัวเข้าไปกอดเธอ อาจจะจับเธอยกแล้วหมุนไปรอบ ๆ เขาจะดื่มเบียร์ส่วนเธอต้องดื่มนมนั่งกองกันอยู่หน้าโซฟาโดยมีครุงแชงค์ขี้อิจฉาเบียดแทรกอยู่ตรงกลาง เฮอร์ไมโอนี่ก็คงจะกรี๊ดร้องเหมือนเด็ก ๆ เธอชอบแสดงปฏิกริยาจนเกินพอดีเสมอ แล้วจากนั้นเธอก็คงจ้องเขาพร้อมกับถามเขาทุกเรื่องอย่างไม่ต้องสงสัย

ทั้งคู่ทำได้แค่มองหน้ากัน ไม่กล้าแม้แต่จะยื่นมือไปสัมผัสกัน เฮอร์ไมโอนี่กระแอมเล็กน้อยเพื่อเรียกสติ ก่อนที่พวกเขาจะรู้ตัวว่าเสียมารยาทต่อหน้าแม่ของเดรโก

"ลูก....ได้งานที่ไหนเดรโก" นางถามขึ้นด้วยความสนใจ สตรีผู้ผ่านโลกมาก่อนย่อมมองปฏิกิริยาของพวกเขาออกจริงแสร้งเปลี่ยนเรื่องแทน

"เอ่อ เป็นผู้ช่วยปรุงยาของศาสตราจารย์นอร์เบิร์ตครับ" ชายหนุ่มปรับสีหน้าและน้ำเสียงให้เป็นปกติ เฮอร์ไมโอนี่ทำตาโต เขารู้ว่าเธอคงอยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ก็เลือกเพียงจะไปเสิร์ฟอาหารแทน เดรโกนั่งลงข้างมารดา

"ลูกชายแม่เก่งเรื่องปรุงยา" นางดูเป็นกังวล "...แต่แน่ใจนะว่ามัน เอ่อ แม่เจอลูกที่ตรอกไดแอกอนนะเดรโก ไม่ใช่ว่าเป็นพวกร้านสมุนไพรรูหนูหรอกนะลูก"

ใช่...ที่ทำงานนั่นรูหนู และอยู่ชั้นใต้ดิน เขาตอบในใจ

"ลูกให้แม่ช่วยดีกว่าไหมเดรโก...ความสามารถอย่างลูก น่าจะไปเป็นผู้ช่วยรัฐมนตรีสักกระทรวงนะลูก"

"แม่ครับ..."

นางรู้จักน้ำเสียงนั้นดี มือเรียวเย็นเฉียบของลูกชายเลื่อนมากุมมือนางไว้แน่น ใบหน้าของเดรโกฉายแววเด็ดเดี่ยว นางจึงถอนหายใจ ใบหน้างามเฉยชาดูอ่อนลง

"ก็ได้..."

"ขอบคุณครับแม่"

"แต่ลูกต้องสัญญากับแม่ว่าถ้าลูกเดือดร้อนอะไรจะต้องบอกแม่นะเดรโก!"

เขารับปาก เป็นจังหวะเดียวกับที่เฮอร์ไมโอนี่นำตระกร้าขนมปังก้อนร้อน ๆ พร้อมเนยไขมันต่ำมาวาง เดรโกทำท่าจะเอื้อมมือไปหยิบ แต่เสียงกระแอมจากมารดาทำให้เขารู้ว่าตนเริ่มหลงลืมมารยาทผู้ดีไปเสียแล้ว ชายหนุ่มจึงนั่งตัวตรงขยับผ้าเช็ดปากแทน ซุปร้อน ๆ ส่งกลิ่นหอมน่ารับประทานถูกเสิร์ฟไว้ตรงหน้า ทุกคนนั่งประจำที่นิ่ง รอจนกระทั่งคุณนายมัลฟอยเอื้อมมือไปหยิบช้อนตักซุบ ดวงตาสีมรกตจ้องช้อนอยู่ครู่ใหญ่ก่อนที่จะเริ่มตักซุปเข้าปาก รสชาติกลมกล่อมทำให้หล่อนเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะตามมาด้วยคำต่อไป เฮอร์ไมโอนี่โล่งอก หันไปสบตากับชายหนุ่ม และทั้งคู่ก็ลงมือรับประทานอาหารกันอย่างสงบและเงียบเชียบ...

"เป็นอย่างไรบ้างครับ พอทานได้ไหม..." เขาถามมารดาเมื่อมื้อาหารจบลง เฮอร์ไมโอนี่ลุ้นจนต้องกลั้นหายใจ

"ก็ใช่ได้..." นางเอ่ยขึ้น เฮอร์ไมโอนี่ระบายยิ้มกว้างออกมาบนใบหน้า พลางเอ่ยขอบคุณ เธอโบกไม้กายาสิทธิ์ครู่เดียวทุกอย่างบนโต๊ะก็หายวับไป สตูเนื้อของเธอดูท่าจะถูกอกถูกใจคุณนายมัลฟอย เพราะมันเป็นจานเดียวที่หล่อนทานจนหมดเกลี้ยง เฮอร์ไมโอนี่ปล่อยให้สองแม่ลูกนั่งคุยกัน หญิงสาวรู้ดีว่าเดรโกรักแม่ของเขามาก เธอยิ้มออกมาสองคนนั้นเหมือนกันมาก อันที่จริงครอบครัวนี้เหมือนกันทั้งครอบครัว พวกเขาเป็นชนชั้นสูงวางตัวสูงส่ง ใบหน้างดงามเหมือนรูปสลัก และไม่แสดงออกจนเกินงามจนเรียกว่าเฉยชา หญิงสาวเคยคิดว่าเดรโกหยิ่งยโส และร้ายกาจเหมือนลูกเซียส แต่ตอนนี้เมื่อเธอได้รู้จักเขามากขึ้น เขากลับเป็นผู้ชายอบอุ่น เด็ดเดี่ยว และเป็นผู้นำเหมือนมารดาของเขา แม้ว่าการแสดงออกของทั้งคู่จะดูเย็นชา แต่เธอรู้ด้วยหัวใจ นางนาร์ซิสซาเป็นแม่ทีีี่อบอุ่นของเดรโก และพวกเขารักกันมาก ทั้งที่การแสดงความรักของพวกเขาจะแปลกกว่าครอบครัวอื่นก็ตามที

เฮอร์ไมโอนี่ยกถาดชาดอกคาโมมายกาใหญ่มาเสิร์ฟ สายตาดุ ๆ ของเดรโกมองเธอไม่วางตา

"อะไร..." เธอมองหน้าเขา ก่อนจะรีินน้ำชาให้ทุกคน

"ยกถาดหนักขนาดนี้ทำไมไม่เรียก..."

"ฉันไม่อยากรบกวนก็แค่...กาน้ำชาเอง" หญิงสาวย่นหน้าทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ เดรโกส่ายหน้าให้หล่อนโดยมีสายตาของผู้เป็นมารดามองตาม

"เธอท้องกี่เดือนแล้วเกรนเจอร์" นางเอ่ยถาม เฮอร์ไมโอนี่สำลักน้ำจนหน้าแดง

"สะสี่เดือนค่ะ"

นางนาร์ซิสซาพยักหน้ารับรู้ สาวตัวเล็กมักจะดูไม่ค่อยออกในช่วงแรก ๆ กว่าจะเริ่มดูออกต้องผ่านไปถึงเดือนที่ห้าที่หกเลยด้วยซ้ำ เฮอร์ไมโอนี่ยังดูคล่องแคล่วเดินเหินได้ปกติก็คงเพราะเป็นพวกชนชั้นกลาง ถ้านางเป็นแม่มดในตระกูลใหญ่ก็ไม่ต้องมาทำอะไรแบบนี้หรอก แค่นอนพักผ่อนและค่อยสืบทายาทอย่างมีเกียรติไม่ใช่ต้องหุงหาอาหารและทำงานบ้านเหมือนพวกเอลฟ์ไม่มีผิด แต่นางก็เลือกที่จะเงียบ เพราะไม่อยากทำร้ายความรู้สึกของลูกชาย นาร์ซิสซาแคร์เดรโกของหล่อนมากกว่าสิ่งใด เธอจำเหตุการณ์ที่พี่สาวคนกลางโดนขับไล่ออกจากตระกูลได้ดี นาร์ซิสซาเคยแอบไปเยี่ยมพี่สาวของเธอ อันโดรเมดรา ที่เลือกทรยศต่อสายเลือดไปแต่งงานกับเท็ด ท็องส์จนถูกขับออกจากตระกูล อันโดรเมดราเป็นพี่สาวคนโปรดของนางเสมอ หล่อนไม่เพี้ยนสติหลุดเหมือนพี่สาวคนโต นาร์ซิสซาเคยแอบไปเยี่ยมพวกท๊องส์อยู่บ่อย ๆ นางจำหลานสาวตาแป๋วได้ นิมฟาดอร่า ท๊องส์ ได้ดี ความเป็นอยู่ของพวกเขาไม่ได้สบายเท่าที่ควรสำหรับแม่มดที่มาจากครอบครัวเลือดบริสุทธิ์ นาร์ซิสซาถอนใจ ดวงตาคู่งามจับจ้องไปที่ลูกชายของหล่อนที่กำลังเดินตามป้าของเขาไปอีกคน หล่อนกำลังจะมีหลานเลือดผสมเพิ่มอีกแล้ว!

เสียงบางอย่างคล้ายเครื่องดนตรีดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ คุณนายมัลฟอยที่กำลังใจลอยเผลอสะดุ้งด้วยความตกใจ เฮอร์ไมโอนี่ล้วงหยิบมือถือออกมาจากกระเป๋าเสื้อแม่ของหล่อนวีดีโอคอลมา เธอกดรับสายและรีบขอตัวเข้าไปข้างใน ทิ้งให้นาร์ซิสซาทำหน้างุนงงมองหน้าลูกชายเหมือนคาดคั้นคำตอบ

"เออ...นั่นไอโฟน"

"เมอร์ลิน...ลูกพูดเรื่องอะไรฮะ"

"เออ สิ่งประดิษฐ์ของมักเกิ้ลน่ะครับ" เดรโกสาบานได้ว่าเขาเห็นแม่ทำสายตารังเกียจขึ้นมาอย่างไม่ปิดบัง "...มันเหมือนกับจดหมายไงครับ ใช้ติดต่อกัน แต่ว่าเร็วกว่ามาก และเออรูปภาพขยับได้เหมือนที่เราคุยกับรูปภาพ เพียงแต่...นั่นคือตัวจริง"

"อะไรของลูกเดรโก" นางส่ายหน้าไม่อยากฟัง เสียงเฮอร์ไมโอนี่รอดมาเป็นระยะ ๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะ มีชื่อของลูกชายหล่อนในบทสนทนาด้วย

"เดรโก พูดตามตรงแม่ไม่ชอบใจเลยที่ลูกมีความเป็นอยู่แบบนี้...มันเกินกว่าที่แม่จะ.." นางมองลูกชาย "...รับได้"

ชายหนุ่มถอนหายใจ เขารู้ว่าแม่ไม่มีทางลับได้อยู่แล้ว "...แม่ครับ"

เดรโกกอดแม่ของเขาไว้แน่น "...แต่ผมก็สบายดี มันเออลำบากไปบ้าง แต่โดยรวมพวกเรารับมือได้อยู่" นางกอดลูกชายแน่นด้วยความรักและคิดถึงสุดหัวใจ นางลูบเส้นผมสีทองสว่างอ่อนนุ่ม

"แม่ไม่อยากจะเชื่อเลย...ลูกเป็นมัลฟอยนะ เราเป็นพ่อมดแม่มดจากตระกูลศักดิ์สิทธิ์ลูกรัก ลูกมีทุกอย่าง ชื่อเสียง เงินทอง คฤหาสน์ ทุกอย่างเป็นของลูกนะเดรโก...แต่ลูกกลับหันหลังให้เรา วิ่งหางานทำ อยู่ในห้องเช่ากับสัตว์เลี้ยง กินอาหารตามมีตามเกิดเหมือนพวก..." นางกัดปากแน่น "...ช่างเถอะ"

"ให้โอกาสเรานะครับ..." เดรโกหลับตาซุกอยู่แนบอกมารดา เขาคิดถึงความอบอุ่นนี่เหลือเกิน เขารู้ดีว่าตนได้ทรยศต่อตระกูล

"....พ่อก็รักลูกน่ะเดรโก ขอแต่ลูกยอมกลับไปขอโทษพ่อ ทำตามที่พ่อของลูกบอก แล้วทุกอย่างจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม..."

ชายหนุ่มถอนหายใจเขาจ้องหน้ามารดานิ่งด้วยความรู้สึกอัดอั้น

"แม่ครับ...แม่จะให้ผมทิ้งเฮอร์ไมโอนี่...ทิ้งทุกอย่างงั้นหรือ"

"แต่..."

"เดรโก..." เฮอร์ไมโอนี่ตรงออกมา ใบหน้ายิ้มแย้มของหล่อนชะงักนิ่ง เมื่อเห็นสองแม่รู้กำลังโต้เถียงกันอยู่ สองแม่ลูกตระกูลมัลฟอยหยุดบทสนทนา หันมาจ้องมองหญิงสาว

"อ่ะ...เออ แม่ฉันอยากจะคุยกับนาย"

เฮอร์ไมโอนี่ไม่กล้าแม้แต่จะหันไปมองนางนาร์ซิสซา เดรโกพยักหน้ารับ เขายื่นมือออกไปรับโทรศัทพ์มือถือจากเธอ เฮอร์ไมโอนี่ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ บรรยากาศดูกดดัน ชายหนุ่มไม่ได้ลุกออกไป เขาเพียงแต่ขยับเบี่ยงข้างเพื่อคุยกับโมนิก้าแทน โดยที่สองคนนั่งเงียบด้วยความอึดอัด

เดรโก: สวัสดีครับคุณนายเกรนเจอร์

โมนิก้า: สวัสดีจ๊ะเดรโก...บอกแล้วไงเรียก โมนิก้าก็พอ

เขาเงียบจ้องมองหน้าจอที่อีกฝ่ายส่งยิ้มอบอุ่นมาให้

โมนิก้า: แม่คุยกับเฮอร์ไมโอนี่แล้วนะลูกเรื่องงานเลี้ยงคืนวันเสาร์นี้...ดีใจด้วยนะจ๊ะ เฮอร์ไมโอนี่บอกแม่แล้วว่าลูกได้งาน เก่งที่สุดเลยเดรโก ทีนี้เราก็ฉลองทั้งเรื่องงานและเรื่องหลานไปด้วยเลย น่าดีใจจริง ๆ จ๊ะ

เดรโก: ครับ...

ชายหนุ่มอึดอัดเล็กน้อยเมื่อรู้สึกว่ามารดาของเขากำลังนั่งฟังบทสนทนาของเขาอยู่

โมนิก้า: แม่จะส่งรายการอาหารไปให้ดูนะ เฮอร์ไมโอนี่บอกว่าลูกค่อนข้างใส่ใจเรื่องโภชนาการทีเดียว ถ้ารายการไหนที่ลูกอยากเปลี่ยนก็บอกได้เลย เฮอร์ไมโอนี่บอกว่าจะส่งแฮร์รี่ไปรับพ่อกับแม่ไปบ้านโพรงกระต่าย คุณนายวิสลีย์จะเตรียมสถานที่ให้เราไว้ บรรยากาศสบาย ๆ แบบที่ลูกทั้งสองต้องการ ไม่มีพิธีการเพราะฉะนั้นลูก ๆ ไม่ต้องใส่ชุดเจ้าบ่าว เจ้าสาวมาล่ะ แม้ว่าแม่อยากจะเห็นก็ตาม...

โมนิก้า: เอ้อ เดรโกจ๊ะ แล้วทางครอบครัวของลูกจะมาด้วยไหมจ๊ะ แม่จะได้เตรียมเครื่องดื่มเพิ่ม หรือรายการอาหารเพิ่ม ลูกบอกได้เลยนะจ๊ะ จะได้ถูกใจ แม่ไม่รู้หรอกครอบครัวพ่อมดเค้าทำตัวกันยังไง

เดรโก: เอ่อ...คงไม่ครับ ไม่

เฮอร์ไมโอนี่กระแอมน้อย ๆ หล่อนแทรกไปบอกว่าให้วางสายก่อน โมนิก้าหัวเราะร่วน นางบอกว่าอดใจที่จะเจอพวกเขาไม่ไหวแล้ว นางบอกลา ก่อนที่จะกดตัดสายไป

ทุกอย่างตกอยู่ใต้ความเงียบ เดรโกรินชาให้ตัวเองด้วยความรู้สึกคอแห้งทีเดียว เช่นเดียวกับเฮอร์ไมโอนี่ แต่กระนั้นนางนาร์ซิสซาก็เลือกที่จะทำลายความเงียบหน้าอึดอัดนี้แทน

"อธิบายมาทีว่างานเลี้ยงที่บ้านโพรงกระต่ายคืออะไร...!"

"คือ แม่ของหนูจะจัดงานเลี้ยงให้พวกเราค่ะ..." เฮอร์ไมโอนี่ตอบอย่างกล้า ๆ กลัว นางนาร์ซิสซาไม่ได้มองเธอ หล่อนจ้องไปที่ลูกชายคนเดียวของหล่อน

"เดรโก! บอกแม่มา แล้วทำไมต้องไปยุ่งเกี่ยวกับพวกวีสลีย์หัวแดงนั่นด้วย"

"คือ อันที่จริง..."

"ฉันไม่ได้ถามเธอเกรนเจอร์!"

"แม่ครับ!" ชายหนุ่มยกมือห้าม มารดาของเขาเริ่มอารมณ์เสีย "...คือ อย่างที่เฮอร์ไมโอนี่บอกนั่นแหละ คุณนายเกรนเจอร์เห็นว่าพวกเราอยู่ด้วยกันแล้ว แต่ยังไม่ได้ฉลองก็เลยอยากจัดเลี้ยงให้เฉพาะพวกเพื่อนสนิทไม่กี่คน ซึ่งเฮอร์ไมโอนี่สนิทกับครอบครัววิสลีย์ก็เลยจะไปจัดที่สนามหญ้าที่นั่นก็เท่านั้นเอง"

"ไม่เห็นว่าจะมีเรื่องน่ายินดีที่ต้องป่าวประกาศเลย!"

"แม่ครับ"

นางนาร์ซิสซาเชิดหน้า เฮอร์ไมโอนี่หน้าแดงด้วยความอับอาย ชายหนุ่มถอนหายใจด้วยความอึดอัดที่เขาต้องเป็นคนกลางของเรื่องนี้

"แล้วนี่ลูกไม่คิดจะบอกแม่สักคำหรือไงเดรโก...แม่เป็นแม่ของลูกนะ" นางมองลูกชาย เดรโกดูลำบากใจ ในขณะที่เฮอร์ไมโอนี่กลืนน้ำลายลงคอ

"เออ...ผมไม่คิดว่าแม่จะ"

"แม่จะไป..." นางเชิดหน้า ชายหนุ่มสะกิดเท้าหญิงสาวใต้โต๊ะ เธอตาโต เขาพยักหน้าไปทางมารดา เฮอร์ไมโอนี่งุนงง เดรโกกรอกตาไปมา

"เออ..." หญิงสาวพูดขึ้น "...เรียนเชิญคุณนายมัลฟอยด้วยนะคะ งานเลี้ยงเล็ก ๆ เป็นกันเองไม่ได้มีพิธีการอะไร แต่หนูว่าคงสนุกและอบอุ่นทีเดียวค่ะถ้าคุณให้โอกาสและไปร่วมงานของพวกเรา"

"ฉันก็ไม่ได้คาดหวังว่ามันจะสมเกียรติลูกชายฉันหรอกนะ....แต่ฉันจะไปร่วมงานเลี้ยง ในฐานนะแม่ของเดรโก ฉันไม่อยากให้ใครเค้าพูดได้ว่าลูกชายฉันถูกไล่ออกจากตระกูล"

"ขอบคุณค่ะ"

"ขอบคุณครับแม่...ผมดีใจที่แม่จะไป"

ชายหนุ่มส่งยิ้มให้มารดา เฮอร์ไมโอนี่เลี่ยงออกมาให้อาหารครุกแชงค์ที่เอาแต่ร้องครางอยู่หลังประตูห้องนอน เธอปล่อยให้สองแม่ลูกได้คุยกันปรับใจกับอยู่สักพัก ก่อนที่เธอจะได้ยินเสียงฝีเท้า คุณนายมัลฟอยกำลังจะกลับ เธอจึงต้องรีบออกมาลาตามมารยาท

"อย่าปล่อยให้ลูกชายฉันผอมแบบนี้เข้าใจไหม" นาร์ซิสซาหันมาบอกเฮอร์ไมโอนี่

"ค่ะคุณนาย..."

"แล้วก็..." นางปรายตามองเธอ "ดูแลเสื้อผ้าเขาให้ดีกว่านี้ ฉันไม่อยากเห็นขนแมวติดกางเกงเขา มันน่ารังเกียจ"

"แม่ครับ..." ชายหนุ่มส่ายหน้า เขาสวมเสื้อคลุมให้มารดา นางส่งยิ้มอาทรให้ สองมือประคองใบหน้าลูกชายสุดที่รัก หล่อนจูบแก้มด้วยความโหยหา ก่อนจะหันมาหาเฮอร์ไมโอนี่เป็นครั้งสุดท้าย

"ขอที...วันงานเลี้ยงฉันไม่อยากเห็นเสื้อผ้ามักเกิ้ลราคาถูกแบบนี้นะเกรนเจอร์ ก่อนวันงานฉันจะให้เอลฟ์ส่งเสื้อผ้ามาให้เธอก็แล้วกัน ฉันไม่อยากอารมณ์เสีย"

"ขอบคุณค่ะคุณนายมัลฟอย"

นางพยักหน้า มองซ้ายมองขวาบ่นเรื่องที่ไม่มีเตาผิงอยู่ที่นี่ นางนาร์ซิสซาหันไปกอดลูกชายอีกเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่หล่อนจะหายวับไปกับตา

"โอเมอร์ลิน...ไม่อยากเชื่อว่าแม่นายจะไม่สาปฉัน แค่มองฉันก็ขนลุกไปหมดแล้วเหมือนกันว่ามีความผิดอยู่รอบตัว" เฮอร์ไมโอนี่เสยผมไปด้านหลัง ชายหนุ่มมองคนโอเวอร์ก่อนจะขำออกมา

"อะไรล่ะ..." เธอถลึงตาใส่

"เปล่านิ..." เขาทำไม่รู้ไม่ชี้ "...แต่ก็ดีใจที่เธอรับมือกับแม่ฉันได้ดี ท่านไม่ได้ใจร้ายหรอก แค่เข้มงวดในบ้างเรื่องน่ะ"

"ย่ะ...ก็น่าจะเดาได้อยู่" เธอทำบ่นกระปอดกระแปด แต่แล้วดวงหน้าหวานก็ยิ้มกว้างพลางจ้องหน้าเดรโก

"อะไรเกรนเจอร์!"

"ฉันลืมไป"

"ลืมอะไร..."

"กรี๊ดดดดดดด! ดีใจจังเลย ในที่สุดนายก็ได้งานแล้ว"

เดรโกหัวเราะให้กับท่าทีเด็ก ๆ เฮอร์ไมโอนี่กระโดดใส่เป็นจังหวะเดียวกับที่เขาอ้าแขนรับร่างบอบบางของเธอไว้ แขนเรียวเหวี่ยงโอบล้อมรอบคอกระชับอ้อมกอดแสนอบอุ่นไว้แน่ เธอแนบศรีษะลงกับบ่า

"ดีใจจัง...ในที่สุดคำอวยพรก็เป็นผล ฉันบอกแล้ว ๆ ๆ วันนี้ต้องมาถึง!"

"ฉันรู้....จริงๆฉันมีของฝากเธอ"

ชายหนุ่มอุ้มหญิงสาวไปที่เคาร์เตอร์ เขาหยิบถุงขนมสีน้ำตาลส่งมา ก่อนจะพาคนตัวเล็กไปนั่งกองกันอยู่ที่หน้าโซฟา เขาโบกไม้กายาสิทธิ์ผ้าห่มผืนหนาก็ลอยมาคลุมร่างของพวกเขาไว้ ชายหนุ่มอดที่จะอมยิ้มไปกับคนตัวเล็กที่ดวงตาเป็นประกายไม่ได้

"ว้าว...ขอบคุณนะ" เธอรีบเปิดดูทำจมูกฟุดฟิด ก่อนจะยิ้มกว้าง

"เลม่อนพายน่าทานจัง"

"เห็นแก่ปีศาจสิเฮอร์ไมโอนี่" เขาส่ายหน้าเมื่อเห็นนิ้วของเธอชิ้มลงไปในถุง "...ยังมีหน้ามายิ้มอีก รออีกนิดฉันก็จะเรียกจานกับส้อมมาให้เธออยู่แล้ว"

"ไม่เห็นจะเป็นไรเลยนิ" ไม่ว่าเปล่าหญิงสาวก็ใช้มือล้วงพายขึ้นมาเข้าปากจนชายหนุ่มเอือม "...ไม่เห็นต้องเสียเวลาล้างจานเลยด้วย"

"เชื่อเธอเลยจริงๆ..."

แต่ไม่ทันที่เขาจะบ่นจนจบ นิ้วเล็กก็ป้ายไปบนหน้าคนเจ้าระเบียบ เฮอร์ไมโอนี่หัวเราะให้กับสายตาเย็น ๆ ของเขา เธอป้อนพายให้เขา ทีแรกเดรโกไม่ยอม แต่จนแล้วจนรอดเขาก็ต้องยอมเธอเข้าจนได้

"นับวันเธอจะทำตัวเหมือนเจ้าแมวอ้วนของเธอใหญ่แล้วนะเฮอร์ไมโอนี่..."

"ทำไมหรอ..." หญิงสาวมองตาแป๋ว ถูหน้าผากของเธอกับไหล่ของเขา เดรโกส่ายหน้าให้กับคนขี้อ้อน

"แล้วรู้ไหมเวลาครุกแชงค์มากวนใจ ฉันจะทำแบบนี้กับมัน"

"ว้ายยยย!"

เฮอร์ไมโอนี่ร้องด้วยความตกใจเมื่อวงแขนแข็งแรงโอบรับร่างของเธอไว้ เดรโกยิ้มเจ้าเล่ห์เขาอุ้มหญิงสาวลอยขึ้นมานั่งตัก เขากอดเธอไว้แนบแน่น แผ่นหลังของคนตัวเล็กแนบชิดจนได้ยินเสียงหัวใจของกันและกัน ไออุ่นจากกายทำให้ใบหน้าของหญิงสาวกลายเป็นสีแดง ชายหนุ่มแนบแก้มเย็น ๆ ของเขากับเธอ

"ฉันจะจับมันอยู่นิ่ง ๆแบบนี้จนมันรำคาญแล้วต้องลุกหนีไปเองเลยล่ะ..."

หญิงสาวยิ้ม เธออยากเขาเหลือเกินว่าเธอไม่อยากลุกหนีไปเลย เฮอร์ไมโอนี่กระชับอ้อมแขนฉวยคว้าผ้าห่มมาพันตัวเขาและเธอจนเป็นก้อน ให้เธออยู่อย่างนี้ทั้งคืนเธอก็ยอม ไออุ่นจากเขาเป็นสิ่งที่ทำให้เธอผ่อนคลาย

"เดรโก..."

"หื้ม..."

"ได้เวลาสอบสวนแล้ว...เล่ามาทั้งหมดเลยนะว่าผู้ช่วยนักปรุงยาต้องทำอะไรบ้าง ที่ทำงานเป็นยังไง และเริ่มงานได้เมื่อไหร่ ห้ามขาดสักเรื่องเดียวเลย"

เขาหัวเราะด้วยความเป็นสุขใจ ตั้งแต่เล็กชายหนุ่มไม่เคยมีเพื่อนที่คอยแบ่งปันเรื่องราว เขาไม่สามารถเล่าทุกอย่างให้ใครฟังได้ เขาต้องเลือกที่จะเก็บงำ และซ่อนมันไว้ใต้หน้ากากของความเย็นชาไม่แยแส และไม่สนใจสิ่งใด เขาโหยหาใครสักคนมานาน ใครสักคนที่พร้อมจะรับฟังเขาในทุกเรื่อง และคน ๆ นั้นก็อยู่ในอ้อมกอดของเขาแล้ว ชายหนุ่มคิดอย่างเป็นสุขใจ

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ hermione and draco fan art
https://i.redd.it/qkaghozc4xb21.jpg

 

 

"ซิสซี่...ยังไม่นอนอีกหรือไง"

"ค่ะ...คุณเข้านอนก่อนเลยที่รัก"

นาร์ซิสซาเอ่ยรับผู้เป็นสามีที่เรียกหล่อนจากเตียงสีเสาขนาดใหญ่ หล่อนรับจุ่มปากกาขนนกลงในหมึก พลางเขียนรายการที่จะต้องทำสำหรับงานเลี้ยงของลูกชาย แต่คิดถึงเดรโกหัวใจของหล่อนก็พอโตอย่างเป็นสุข แค่ได้ทำอะไรเพื่อลูกแค่นั้นก็เป็นสุขใจ นางกลับมาเลยเวลาอาหารค่ำ เอลฟ์ประจำบ้านแจ้งให้ลูเซียสทราบแล้วว่าหล่อนมีธุระจะไปเยี่ยมเพื่อน เพื่อไม่ให้สามีเอะใจ

"คุณทำอะไร ตั้งแต่เข้าห้องมาก็เอาแต่เขียนจดหมายอยู่นั้นแหละ...ไว้จัดการพรุ่งนี้ไม่ได้หรือ"

"อีกนิดเดียวค่ะ...เสร็จพอดี"

หล่อนม้วนแผ่นกระดาษเก็บลงลิ้นชัก นาร์ซิสซาใจร้อนเหลือเกิน อยากที่จะดำเนินการต่าง ๆ ให้ได้ดั่งใจอันเป็นนิสัยส่วนตัวของหล่อนเสมอมา นางโบกไม้กายาสิทธิ์ แสงไปจากตระเกียงทองเหลืองก็ดับลง ร่างบางค่อย ๆ เยื้องกายด้วยท่วงท่าดุจนางพญา หล่อนปลดเสื้อคลุมราคาแพงออก ก่อนจะค่อย ๆทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างแผ่วเบาเพื่อกันการรบกวนสามีที่กำลังพักผ่อน

มือใหญ่กลับโอบร่างของเธอมาแนบอก ลูเซียสจูบหน้าผากมนของภรรยาแสนสวย แสงจันทราที่ลอดเข้ามากระทบดวงตาสีมรกตที่ยังลืมตาตื่นพราวระยับอ่อนโยน เขาเห็นหน้าภรรยาแสนสวยตั้งแต่กลับมาจากธุระที่หล่อนไปจัดการ หลายเดือนมานี้ที่เขาทะเลาะกับลูกชาย นางนอนไม่ค่อยหลับ และมักจะฝันร้ายจนเขาต้องสะดุ้งตื่นตามไปด้วย ลูเซียสหวนคิดถึงวันเก่า ๆ ที่เขาจำได้ดี นาร์ซิสซาเป็นแม่มดเลือดบริสุทธิ์จากตระกูลใหญ่ หล่อนรักษาสีหน้าและท่วงท่าสง่างามได้อย่างเยือกเย็น ตั้งแต่เขาเจอหล่อนสมัยเป็นรุ่นน้องบ้านสริธีรีน นาร์ซิสซางดงามกว่าแม่มดทุกคนที่เขารู้จัก คนเดียวที่ทำให้สาวน้อยผมทองแสนสวยยิ้มหรือหัวเราะก็มีเพียงแต่พี่สาวคนกลางของหล่อน เขาเคยพยามทำดีและเข้าไปพูดคุย แต่กระนั้นเจ้าหล่อนก็เย็นชาสุดขั้วหัวใจ แม้กระทั่งที่พวกเขาถูกหมั้นหมายและแต่งงาน เขามอบหัวใจของเขาให้นางไปตั้งแต่วันที่ทั้งคู่สาบานจะเป็นคู่ชีวิตกัน สำหรับลูเซียสนางเป็นภรรยาที่เพรียบพร้อมหากแต่ห่างไกลจากคำว่าอ่อนหวานนัก จนเมื่อหล่อนคลอดลูกชายคนเดียวของตระกูลมัลฟอย ตั้งแต่นั้นมาหัวใจน้ำแข็งของนาร์ซิสซาก็มลายหายไปจนหมด หล่อนมอบความรักให้ลูกชายคนเดียวอย่างไม่มีข้อแม้และเงื่อนไขใดเลย ความรักนั้นยังเผื่อแผ่มาถึงเขา ผู้เป็นสามีที่เคยคิดว่าจะไม่มีทางได้หัวใจของหล่อนมาเลยด้วยซ้ำ...

"ซิสซี่...ผมไม่เห็นคุณยิ้มมานนานแค่ไหนแล้วนะ"

"หรือคะ..."

นางเงยหน้ามองสามี มือบอบบางลูบไล้ดวงหน้าคมคายที่ลูกชายของหล่อนถอดแบบมาแทบจะทั้งสิ้น วันนี้หล่อนมีความสุขเหลือเกินที่ได้เห็นว่าลูกชายของหล่อนนั้นปกติสุขดีแม้จะมีความเป็นอยู่ที่ไม่ค่อยน่าพอใจ แต่กระนั้น หล่อนรับรู้ได้ด้วยหัวใจว่าเดรโกของหล่อนโตขึ้นมากทีเดียว นาร์ซิสซายิ้มให้สามีที่นอนจ้องมองหล่อนด้วยความฉงนใจ หล่อนจะไม่มีทางบอกคนใจดำอย่างเขาหรอก

"ผมรู้ว่าบางทีธุระของคุณคืออะไรซิสซี่..."

"คุณรู้จริงหรือคะลูเซียส..."

ใจของหล่อนไหววูบทีเดียว นาร์ซิสซากลัวเหลือเกินว่าสามีขัดขวางการเจอลูกของหล่อนเอาได้

"แน่ล่ะผมรู้...คุณรักครอบครัวอย่างกับอะไร ก็คุณน่ะชอบแอบไปเยี่ยมพี่สาวนอกคอกของคุณอยู่บ่อย ๆ โดยเฉพาะในช่วงที่คุณไม่สบายใจ ผมไม่ว่าหรอกนะถ้าคุณจะไปหาอันโดรเมดา บอกผมตามตรงก็ได้ผมไม่ได้ใจร้ายขนาดนั้นสักหน่อยที่รัก..."

"คุณรู้จริงๆด้วย..."

นาร์ซิสซายิิ้มออกมาอย่างโล่งใจ หล่อนโน้มใบหน้าลงไปจุมพิตสามีด้วยความรักใคร่ ลูเซียสประหลาดใจเล็กน้อย เขายิ้มออกมาก่อนจะค่อย ๆ รั้งร่างของภรรยาแสนสวยสุดที่รักของเขาลงไปด้วยหัวใจที่เป็นสุข...

 

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ narcissa malfoy fan art
https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn%3AANd9GcS0YgvL1_QC_WszHyWVtH1nXRpvI9Azq3S7tjfny_DCHSbqMAMU

 

 

Talk

แฮปปี้กันทั้งป๋าลู ทั้งเดรกเลย

เราร๊ากนาร์ซิสซามากนะคะ จริงๆ เป็นตัวละครหญิงที่ชอบมากเลยล่ะ เสียดายหนังสือไม่ค่อยมีเรื่องว่าป๋าลูเซียสคนใจร้ายเค้าจีบคุณนายยังไง

แต่เอาจริงๆ นะคะ เราเป็นติ่งบ้านนี้ค่ะ ชอบผชใจร้าย จริงเราชอบลูเซียสด้วยแหละเคยอ่านฟิคลูเซียสของพี่พิกซี่ฟินไปสามบ้านแปดบ้านเลย แต่เสียดายที่พี่เค้าไม่มาแต่งต่อแล้ว TT เป็นเศร้า

สำหรับบ้านนี้นะคะ ทั้งลูเซียส ทั้งเดรโก เนี่ยผู้หญิงเป็นใหญ่จริง ๆ บอกเลยว่าตระกูลมัลฟอยคนกลัวเมีย แฮ่ อย่างภาคเด็กต้องคำสาป สกอร์ปนี่ตามโรสต้อย ๆเลยนะคะ

โทนเรื่องนี้จะเป็นแนวฮิลใจกันไปไม่รีบไม่ร้อน ไม่หวือหวานะคะ ไม่รู้จะเบื่อกันมั้ยเอ่ย

แต่ แต่ แต่ ตัวละครลับยังไม่มา อิอิอิอิ อดใจรอเลยค่า เกียมไม้เรียวได้เลยจ้า

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 181 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

639 ความคิดเห็น

  1. #617 นกมาร์คมาก (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2563 / 21:59
    โอ้ยยยยยยสสสยมันน่ารักอบอุ่นต่อหถวใจเป็นที่สุดค่ะ แสนจะแฮปปี้ กลัวคุณแม่ซิสซี่มากกกกลุ้นตลิดว่าจะสาปน้องมั้ย อ่ย5555555555 แล้วคุณแม่จะมางานด้วย! ฮื้อออออ
    #617
    0
  2. #433 emmusic (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 13:19
    เป็นฟิคแนวฟีลกู้ดที่ชอบมากๆเลยค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ 💕😊
    #433
    0
  3. #406 SUMD. (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 00:58
    อ่านแล้วแอบเกร็งตามเฮอร์ไมโอนี่เลย55555 คุณแม่สามีจริงๆก็ไม่ได้ใจร้ายกับลูกสะใภ้หรอกเนอะะ
    #406
    0
  4. #243 ชื่อ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 00:25

    นนางก็ไม่ได้เย็นชากับเฮอมายโอนี้ของเรามากนะ ดูซึนๆน่ารักดีจริงตอนไรแต่ง แต่ตอนนี้คู่นี้หวานมากก

    #243
    0
  5. #178 Molli Phynyou (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 เมษายน 2563 / 02:36
    ชอบคุณแม่นาซิสซ่ามากๆเหมือนกันค่ะ
    #178
    0
  6. #173 sabinadeen (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 21:39
    อ่านไปเกร็ง
    #173
    0
  7. #140 missrenbow (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 10:36
    ตัวละครลับ ถ้าแกมาทำลายสายสัมพันธ์ของเดรกกับเฮอร์มี่ฉันจะฟาดแก!
    #140
    0
  8. #139 Jnn (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 04:22

    อ่านไปยิ้มไปจริงๆเลยฟิคเรื่องเนี้ยยย หวังว่าตัวละครลับจะไม่เอาดราม่ามานะ แงงง

    #139
    0
  9. #138 Jinny1998 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 23:49
    อบอุ่นมาก ยิ่งในช่วงนี้อ่านอะไรแบบนี้คือดีต่อใจจริงๆค่ะ
    ตัวละครลับจะทำให้เดรโก กะเฮอร์ไมโอนี่ ผิดใจกันไหม ฮือ🤔
    #138
    0
  10. #137 Angels cry (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 22:09

    ชักหวั่นใจตัวละครลับ เตรียมไม้เรียวไว้ตีใครดี !! มันเรียวววมาก อบอุ่นดีค่ะค่อยเป็นค่อยไปไม่เบื่อเลย มันได้เห็นพัฒนาการของเดรกกับเฮอร์ทีละน้อย รวมทั้งนาร์ซิลซาด้วย

    คุณแม่สามีค่อนข้างเข้มงวดทีเดียว พ่อสามีไม่ต้องพูดถึงอีกนานนนนนกว่าจะยอมรับได้แน่นอน แอบลุ้นงานเลี้ยงจะออกมาอีท่าไหนกันนะ 5555

    เป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์นะคะ อ่านไปยิ้มไปมีความสุขมากจริงๆ อย่าลืมดูแลสุขภาพด้วยน้าา จุ๊ฟ

    #137
    0
  11. #136 Paris.tea (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 21:26
    โอ้ไม่ เท่าที่เป็นอยู่ฉันพึงพอใจมากค่ะ คุณตัวละครลับเชิญเก็บเข้ากรุไปได้เลยยย
    #136
    0
  12. #135 HARESJ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 21:07
    ตัวละครลับคืออะไรรรร ตอนนี้เหมือนเห็นคุณแม่สามีที่เข้มงวดแต่ไม่ได้ตั้งแง่กับลูกสะใภ้ขนาดนั้นเลย อบอุ่นมากกก ขอบคุณคุณไรท์นะคะ ดูแลตัวเองด้วยค่ะ รักกก
    #135
    0
  13. #134 301044 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 20:58
    เราชอบโมเม้นเดรกกับเฮอร์มากๆเลยนะคะ มันอบอุ่นมากๆ นาซิสซ่าน่ากลัวอ่าา5555
    #134
    0
  14. #133 XYCYMN (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 20:17
    อบอุ่นที่สุดเลย ;-; พึ่งมาเจอเรื่องนี้ ภาษาสวยมากๆ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #133
    0
  15. #132 mewpattiya (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 20:08
    ดีงามมากกกก อ่านแล้วเขินคนเดียว มาต่อไวๆนะคะไรท์ เป็นกำลังใจให้ค่าา
    #132
    0
  16. #131 Zameaom (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 19:17
    น่าร้ากก รอตอนต่อไปนะคะ
    #131
    0
  17. #130 ngek2002 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 19:16
    ใครคือตัวละครลับกันน้า?? ถึงขั้นต้องเตรียมไม้เรียวไว้เลย
    #130
    0
  18. #129 Eemiii (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 18:50
    ฮืออออ คุณแม่รักคุณแม่นะคะ
    #129
    0
  19. #128 monkey' (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 18:45
    ยังมีตัวละครลับอีก55555555 เกียมไม้เรียวไว้ฟาดไรท์เตอร์เลยค่ะ😂
    เป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์นะคะ สู้ๆค่ะ ดูแลตัวเองด้วยค่าา💕
    #128
    0