ฝึกแปล Ash Mistry and City of Death book 2

ตอนที่ 22 : แตกหัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    10 ก.ย. 60

บทที่ 22

ศาสตราเทวะแห่งพรหมแอซบอก มันทำให้คนตายคืนชีพ แล้วเธอก็รู้มาโดยตลอด

เขายังคงไม่ค่อยเชื่อว่า อจบาร์บอกว่าปาราวตีไม่สามารถไว้ใจได้ แต่ตอนนี้เขาโกรธรู้สึกผิดหวังและการทรยศ

เราคุยเรื่องนี้กันส่วนตัวดีกว่าแอซปาราวตีบอก

รากษสอื่น ๆ เพียงแค่ตื่นขึ้นมาในค่ายเปียกโชกของพวกเขา ฝนที่ตกลงมาเมื่อคืนนี้เป็นหมอกที่ร่วงหล่นลงมาพร้อมกับน้ำที่หลั่งออกจากใบไม้สีเขียวขนาดใหญ่  สาวกปีศาจ ของ ปาราวตี กำลังเตรียมอาหารเช้ าขณะที่พวกเขาขยับตัวผ่านสุสาน ใต้ผ้าห่มที่เปียกและเสื้อเก่าเก่า ๆ  มาฮาว เหลือบไปที่แอช เขามีสีหน้าของความเศร้าในสายตาเล็ก ๆ น้อย ๆ   แต่แอชตะโกนกลับมา มาฮาวรู้จักและไม่ได้บอกกับเขา พวกเขารู้เกี่ยวกับ เพชรโคอีนัวหรือไม่?

"ทำไมไม่เป็นที่นี่?"  ข้อนิ้วของแอชก็คลิก ขณะที่เขาขังพวกเขาไว้ที่กำปั้น "หรือเธอเป็นห่วงว่าทุกคนจะพบว่าเธอเป็นโกหกและจอมทรยศอย่างที่เป็นใช่ไหม?"

เขี้ยวของปาร์วาตีแยกขึ้น แม้ในความเศร้าโศกของยามเช้า สายตาของเธอส่องสว่างอย่างโหดเหี้ยม "เพราะเจ้าเป็นเพื่อน ข้าจะยกโทษให้ในครั้งนี้  มันจะเหมือนว่าไม่เกิดขึ้น "

"เธอปล่อยให้ เจมม่า ตายและในขณะที่เรามีอำนาจที่จะนำเธอกลับมา." แอชส่ายหัวและแทบจะไม่สามารถเก็บน้ำตาได้ "เราสามารถนำเธอกลับ มาได้ปราราวตี

มันเป็นไปไม่ได้

"มันคือสิ่งที่ฉันเห็น มันเกิดขึ้น  จักรพรรดิ์อโศกมีเพชรโคอีนัวและทำให้คนตาย ฉันอยู่ที่นั่น."

"และข้าก็เช่นกันแอช มันไม่ใช่แบบนั้นหรอก "

ฉันเห็น....

"ข้าไม่สนใจสิ่งที่เจ้าคิดว่าเห็น"

"แล้วซาเวจล่ะ? เขาได้รับหลังจากเพชรตั้งแต่ต้น บางทีเขาอาจจะรู้ว่าจะใช้มันได้อย่างไร "

ปาราวตีมองเขาราวกับว่าเขาเป็นบ้าไปแล้ว จากนั้นเธอก็หัวเราะ ครั้งหนึ่ง เมื่อเธอหัวเราะมันก็ยกหัวใจของแอชและไม่มีเสียงที่ดีเลย ตอนนี้มันไร้ผลและเยาะเย้ย ซาเวจเหรอ? ทำไมเจ้า ไม่ถามเขาละเมื่อเจ้าพบเขา? ข้าแน่ใจว่าเขายินดีที่จะช่วยเหลือ "

"นั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันหมายถึง อาจมีคนอื่น ๆ ที่สามารถทำได้ พ่อมดอื่น ๆ - พวกดี ๆ เช่น ฤๅษี "

"ไม่มีใครเหมือนฤๅษี ถ้าตอนนี้มี ข้าก็เจอเขาแล้ว "

เธอไม่เข้าใจแอซบอก

"ไม่ ฟังข้าแอซ ข้าจะอธิบายเรื่องนี้อีกครั้งช้าๆเพื่อให้มันเข้าสู่หัวแข็งๆของเจ้า เพชร ไม่สามารถฟื้นคนตายได้ ซาเวจเป็นศัตรูของเรา แค่นั้นแหละ. เพียงทำตามคำแนะนำของข้าและเราจะผ่านเรื่องนี้ เจ้าเริ่มมีความคิดของตัวเองและมันจะไม่ดีสำหรับพวกเราทุกคนโดยเฉพาะเจ้า

ทำไมเธอถือดีแบบนั้นละ? เธอคิดว่าเธอเป็นใครกัน? " นั้นมันเป็นการล้ำเส้นนะปาราวตี? “ฉันมีสิทธิ์เท่าเทียมกัน "

"เจ้าจะต้องปล่อยวางนะ?" ปาราวตีพับแขนของเธอ "เจ้าต้องปล่อยให้เธอไปแอช ปล่อยให้ เจมม่า พักผ่อนอย่างสงบ "

ทำไมละเขาถาม

ชะตากรรมแอซ ชะตากรรม" ปาราวตีถอนหายใจ "เจมม่าเสียชีวิตแล้ว เพราะเธอเอง"

"โกหก" แอชตะคอก "  ฉันไม่เคยรู้เลยว่าเธอเป็นอสรพิษมากขนาดนี้ แม้แต่ความคิดของเธอก็บิดเบี้ยว "เขามองไปรอบ ๆ ฝูงชน "คนเหล่านี้พวกเขาอยู่ที่นี่เพราะพวกเขาต้องการที่จะเชื่อในตัวเธอ แต่พวกเขาไม่เคยรู้เลยว่าเธอชอบฉัน ไม่ใครรู้ว่าเมื่อไหร่ว่าเธอจะ   แทงพวกเขาในด้านหลัง เช่นที่เธอทำกับฉัน เหมือนพ่อของเธอเลย ฉันคิดว่ามันเป็นเพราะเธอเป็นสิ่งที่ดีกว่า แต่ตอนนี้ฉันรู้ว่ามันเป็นแค่ธรรมชาติของเธอ โกหกผู้ที่อยู่ใกล้เธอ เพื่อทรยศคนที่จงรักภักดีต่อเธอ การทรยศหักหลัง – มันคือสิ่งที่เธอเป็นใช่มั้ยละ? "

"หุบปากเถอะแอซ ถ้ารู้ว่าอะไรดีสำหรับเจ้า."

แต่เขาไม่สามารถทำได้ ความโกรธที่จำเป็นต้อง  "เธอเคยสงสัยว่าทำไมเธอไม่มีเพื่อนเลย ทำไมในช่วงสี่พันปีที่ผ่านมาไม่มีใครสนใจเธอและทำไมเธอถึงโดดเดี่ยวนัก คำตอบอยู่ที่นั่น เธอเพียงแค่ต้องมองในกระจกไง "

ปาราวตีโกรธแก้มของเธอวูบวาบ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความโกรธและความอับอาย แอชรู้ว่าเขาเพิ่งทำลายมิตรภาพที่พวกเขาเคยเจอ

รากษสตนยอื่น ๆ อยู่ในความเงียบ ไม่มีใครย้ายนอกจากข่าน  เขาลุกขึ้นยืนและเดินช้า ๆ เขาเดินผ่านหญ้า เขาจะยืนอยู่ข้าง ปาราวตีในท่าทางนักรบ

ปาราวตีจ้องมองด้วยความโกรธและแผ่รังสีสังหาร  "ไปซะ ก่อนที่ข้าจะฆ่าเจ้า" เธอกระซิบ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น