(ฝึกแปล) Ash Mistry and the Savage Fortress (book 1)

ตอนที่ 4 : งานชองลุงวิก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    26 ม.ค. 60

บทที่ 3

งานของลุงวิก

แอชเป็นอัมพาติค้างหลังผ่าม่าน หลังขวดฟอมาลินแตก กลิ่นเหม็นลอยออกมาจากห้องพัก ในขณะที่ประตูกำลังจะเปิดบางทีอาจะเป็นซาเวจที่เข้ามา หรือแย่กว่าอาจะเป็นรากษสที่กลับมา ไม่...ไม่สามารถย้ายไปไหนได้อันตรายเกินไป

แอซกระพริบตาจ้องมองผ่านมาหมอกที่เพิ่มขึ้นจากสารเคมีที่หกรั่วไหล งูที่มีหัวของทารกได้หลุดจากขวดและแอซเห็นว่ามันมีสองแขนขณาดเล็ก ๆ ซุกบนหน้าอกของมัน

เกิดอะไรขึ้น? ที่จริงๆไม่ว่าคนเหล่านั้นจะมีหน้าตาสัตว์เลื้อยคลานหรือไม่? แอชเพียงแค่คิดว่ามันเป็นไปไม่ได้ ซาเวจได้เรียกว่ารากษส หรือเขาฟังผิด? นี่คือโลกแห่งความจริงนะ บางที่อาจะเป็นคำเรียกโรคอะไรบางอย่างก็เป็นได้ มีแบบนี้จำนวนมากที่อยู่ในประเทศอินเดีย เขาไม่ได้เป็นปีศาจเป็นเพียงแค่ผู้ชายคนหนึ่ง

เพียงแค่คนที่มีดวงตาแบบจระเข้

       แอซค่อยดึงผ่านม้านอย่างช้าๆ  เขากลั้นหายใจ, เขาเงี่ยหูฟังเสียง  จากก็ก้าวอย่างระมัดระวังเข้ามาในห้อง เขาจะต้องรีบออกจากโดยด่วน แต่ถ้าที่ประตูในเวลานี้ ยังคงมีซาเวจและมายาละก็

       แอซมองออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับนรกสีเสือด มันเป็นทางลงยาว เป็นหินหยาบและตากแดดตากฝน ง่ายมากๆ แต่ในขณะที่เขาโน้มตัวไปศีรษะของเขาจะต้องวิงเวียนและว่ายน้ำแน่ๆ ใช่มันเป็นเรื่องง่ายถ้าคุณเป็นนินจา ไม่มีทางออกไปได้แน่ๆ

       คิดสิ คิดสิ คิดเร็วเข้า......

       แอชเดินไปที่ประตู เขาพยายามที่จะไม่ตกใจ พยายามที่จะไม่จินตนาการแต่อย่างใดหรือถ้าเจอซาเวจข้างนอกประตู มันเงียบเหมือนเป็นการรอให้ขโมยจะโผล่ออกมา หัวใจของเขาเต้นแรง แอชเปิดประตู

       ทางเดินไปข้างหน้ามืดเงียบและว่างเปล่า

       ขอบคุณพระเจ้า

       แอชปาดเหงื่อออกจากใบหน้าของเขาด้วยแขนเสื้อ ออกมาได้แล้ว รีบหาคนอื่น ๆ และรีบออกไปจากที่นี้ดีกว่า

       เขามองตังเองในกระจกและพบว่าเต็มไปด้วยฝุ่น เขาเหมือนคนตายเลย คือซืดและเต็มไปด้วยเหงื่อ ถ้าดวงตาของเขากว้างขึ้นมันคงหลุดออกจากเบ้าตาเขาแน่ๆ

       จากนั้นเขาก็เห็นชายคนหนึ่งยืนอยู่ข้างหลังเขา

       แอซกรีดร้องและเขากำลังหันไปตรงกันข้ามกับกระจก

       นิ้วมือที่เต็มไปด้วยกระดูกกรงเล็บเหมือนล้วงเข้าไปในแก้มของเขา

       "มาทำอะไรที่นี้?" ชายคนนั้น "สายลับหรือขโมย? "

ชายคนนั้นสูงและผอมแห้ง เขามีความสูงสองเท่าของแอช แต่เขาหลังค่อม จมุกยาว ทั่วใบหน้าและชายคนนั้นก็หัวล้าน ความเป็นเขาจริงไม่มีคิ้ว ดวงตาของเขาถูกบดบังอยู่ข้างของกรอบแว่นตาสีชมพูนั้น

"เฮ้....แอซเธอมาทำอะไรที่นี้ " เป็นเสียงของลุงวิก

       ผู้ชายคนนั้นปล่อยแอซทันที แอชวิ่งตรงเข้าไปในอ้อมแขนของลุงของเขา เขาไม่เคยมีความสุขที่ได้เห็นทุกคนอีก

       ชายหัวล้านครางในลำครอง "เด็กที่น่าสงสารก็หายไป ผมก็แค่นำเขามาให้คุณศาสตราจารย์มิสทรี"

       "ขอบคุณครัลคุณ..."

       "จัทครับ....ชื่อของผมคือจัท"

       ลุงของเขาอยู่เคียงข้างเขา แอชเผชิญกับคนคว้าตัวเขาไว้ อีกหนึ่งคนรับใช้ของซาเวจที่ส่วมชุดขาวที่แปลกประหลาด แอซกุมมือลุงของวิกไว้

       "ผมอยากกลับบ้านฮะ" เขากล่าว

      

       แน่นอน...ลักกี้ได้สิทธิ์เล่นจับกับคู่ของเด็กอื่น ๆ แอชและลุงของไปเข้าร่วมวงกับป้า ขณะที่เธอพูดคุยกับแขกคนอื่น

       "ป้าครับผมรู้สึกไม่ค่อยสบาย…"

       มันเป็นความจริง เขาป่วยมาก และกลัววมากด้วย

       "ดีจะแอซ" เธอโพล่งออกมาจากการสนทนาด้วยดวงตาที่สดใสของเธอ "คุณจะไม่เชื่อว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเพียงแค่ "เธอจะต้อไม่เชื่อกับสิ่งที่เกิดขึ้นแน่"

       "ลุงได้ข่าวที่น่าตื่นเต้นแอซ" ลุงวิกกล่าวา มือข้างที่ว่างของเขาเคาะกระเป๋าเสื้อที่ใส่ใบเสร็จรับเงิน

       "ดีครับถ้าอย่างงั้นเราไปกันเลย"แอชชำเลืองมองย้อนกลับไปที่ประตูห้องโถง

       จัทได้มีการพูดคุยกับชายใหญ่มายาและแจ็กกี้

       "แปลก" แอชกระซิบกับตัวเอง

       แจ็กกี้ตบไปรอบ ๆ และมองตรงไปที่เขา เธอได้ยินไหม? จากตรงนั้น? เธอยิ้มแล้วก็กลับไปยังการสนทนาเรื่อยเปื่อย

       "ไม่ ไม่ รอสักครู "ลุงวิกระมัดระวังดึงออกมาตรวจสอบและใช้เพียง นิ้วชี้ และนิ้วหัวแม่มือของเขาเบา ๆ มันกางออก "ดูนี้สิ นื่คือสิ่งที่คุณ๙เวจให้กับผม"

       แอซเห็นการตรวจสอบอย่างใกล้ชิด มาจากธนาคาร Coutts และมีขนาดใหญ่กว่าปกติ มันเป็นไปไม่ได้? เข้าบัญชีสมเด็จพระราชินี เขียนด้วยลายมือซาเวจ เป็นแม่พิมพ์ทองแดง แก่เก่าและสง่างาม ลายเซ็นของเขาเขียนได้อย่างสวยงามตัวเล็กและหมุนวน

       แอซมองกลับไปที่ประตู: ทั้งสามคนหายไป "เราสามารถพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้ในภายหลังหรือไม่ครับ ผมอยากกลับบ้าน."

       ลุงวิกโบกมือมาตรงด้านหน้าของแอซ "นี่คือสองล้านปอนด์นะหลานชาย สองล้าน"

       "แต่ทำไม?" แอชชำเลืองมองไปรอบ ๆ เขาไม่สามารถมองเห็นได้จากทุกที่ แต่พวกเขาก็จะต้องไปอย่างรวดเร็ว "มันเป็นเรื่องที่ไม่ถูกต้องใช่ไหมครับ? เขาสามารถจ้างมหาวิทยาลัยที่อื่นได้ ทำไมจ้างเพียงแค่ลุงละครับ?"

       "เขาต้องการความเชี่ยวชาญของฉัน เธอไม่เข้าใจหรือแอซ มีการแปลบางอย่างที่เขาต้องการและลุงเป็นคนเดียวที่สามารถทำให้พวกเขาได้ เราจะสร้างประวัติศาสตร์"

       "ผู้ชายที่ให้เงินลุงล้านปอนด์ ลุงไม่คิดว่าแปลกเหรอครับ? “แอซมองข้ามไหล่ของเขา แต่ไม่มีซาเวจ พรรคพวกสีขาวเหมาะหรือคนที่เขาคิดว่าเป็นคนที่อยู่ใกล้ "ซาเวจเป็นคนประหลาด คนรอบตัวเขาก็ประหลาด ให้เงินกลับไปเลยนึครับลุง"

       "คุณซาเวจเป็น ... คนที่แปกก็จริง" ลุงวิกถอดแว่นตาของเขาและหันมองไปที่พวกเขา "แต่เขาเป็นคนมีชื่อเสียงนะแอซ  และชื่อเสียงของเขาก็โด่งดังไม่เป็นที่สองรองจากใคร"

       "เขาเป็นคนประหลาด ลุงตาบอดหรือแกล้งไม่รู้กันแน่ครับ? "แอชตะโกนมันออกมาและไม่กี่คนหันมาทางของเขา เขาต้องการที่จะสั่นคลอนความรู้สึกบางอย่างกับลุงของเขา

       ป้าแอนนิต้ลดเสียง "อโศก มิสทรี ทำไมเธอพูดกับลุงอย่างนั้น"

       แอซโกรธและกลัว เขามองมาที่ลุงของเขา "ผมไม่ได้หมายถึงอย่างนั้น"

 แต่มันก็สายเกินไป เขาประสาทแตกและเห็นความเจ็บปวดในสายตาลุงของเขา

       "เธอไม่เข้าใจแอช นี่คือโอกาสทองสำหรับที่ฉันจะพิสูจน์ตัวเอง. "ลุงวิกพยักหน้าราวกับว่าเขาเป็นที่ยอมรับคำขอโทษของแอช แต่เขาก็ไม่ได้ฟังจริงๆ "เธอไม่คิดว่าเราทุกคนควรจะได้รับการรับรู้อย่างนั้นเหรอ บางที่บางที่การพิสูจหลักฐานเล็กๆนั้จะทำให้ชีวิตของเรามีความมหายบ้าง"

       แอซมองลงไปที่บทสนทนาเขาไม่สามารถที่จะตอบสนองการจ้องมองของลุงเขาได้

"พ่อของฉันกล่าวถึงคุณไว้มากมายคะ" ลักกี้จับมือลุงของเธอ "เขามักจะพูดคุยเกี่ยวงานของคุณและสิ่งที่คุณทำสำหรับเขา."

ลุงวิกล้างลำคอของเขา "คุณซาเวจอยากให้ผมเริ่มต้นงานได้ทันที เขาจะต้องโอนทรัพย์สินของเขาให้ในตอนนี้ ทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย"

"ที่นี่?" แอซอ้าปากค้าง

ป้าแอนนิต้าจ้องแอซ แน่นอนเธอยังไม่ได้ให้การอภัยเขาดูถูกลุงวิก "และมีอะไรเกิดขึ้นที่นี้อย่างนั้นหรือคะ?"

"ผม ... ผมเพียงแค่ต้องการที่จะอยู่ในเมืองพารา ณ สี."

"คุณเกลียดพารา ณ สี."

"ไม่ ไม่ ผมไม่ได้เกลียดเขาต้องคิดอย่างรวดเร็ว ต้องบอกความจริงพวกเขาหรือเปล่าหรือ่เรื่องเกี่ยวกับพนักงานปีศาจของซาเวจ ไม่..โกหกดีกว่า "ผมสนใจจริงๆในการมองหาที่วัด และสิ่งนี้" แอชยิ้มให้ลุงของเขา " รู้เปล่า..ว่ามันเป็นการหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับมรดกทางวัฒนธรรมเชียวนะ"

เพียงแค่ให้ยิ้ม, แอช ยิ้มเข้าไว้.

 

ป้าแอนนิต้ามองที่ลุงวิก ลุงวิกมองกลับมาที่แอช

 

พวกเขาไม่เชื่อฉัน ยิ้มเข้าไว้

 

"ทั้งหมดนี้" ลุงวิกกล่าว ราวกลับว่ากำลังทำแบบทดสอบ "ถ้าพวกเธอสนใจ"

"ฉัน....สนใจมากเลยคะ"

"มันไม่ได้ห่างไกล" ลุงวิกพูดกับป้าแอนนิต้า "ผมจะขับรถออกจากที่นี่ในตอนเช้า ย้อนกลับมาสำหรับอาหารค่ำ มันจะเป็นเวลาทำงานปกติ"

มีอะไรที่เขาต้องการให้คุณทำหรือคะ?" ป้าแอนนิต้าถาม

"การแปลข้อความ พวกเขาเขาพบตำราสำหรับรูปสัญลักษณ์ ของอารยธรรมฮารับปา ลองคิดดูสิแอนนิตา" เสียงลุงของวิกมีความหลงใหล อยู่ในระดับสูง "หนึ่งร้อยปีที่ผ่านมาไม่มีใครได้รู้อารยธรรมนี้ดำรงอยู่ ตอนนี้เราจะปลดล็อคภาษาของพวกเขาและใครจะรู้ละว่าเราจะได้พบกับอะไร " ดวงตาของเขาส่องประกาย "มีการขุดเพิ่มเติมและเจอในรัฐราชสถาน."

"รัฐราชสถาน? แต่นั่นเป็นพันไมล์เลยนะคะ "ป้าแอนนิต้ากล่าว

"ผมคิดว่าอาจจะต้องไปที่นั่นไม่ช้าก็เร็ว แต่พวกเขามีความพร้อมให้ผมเริ่มทำงานที่นี้ก่อนเป็นสถานที่แรก

 

นั่นเป็นเพราะซาเวจที่กำลังมองหาบางสิ่งบางอย่าง จะทำอะไรกับบางสิ่งบางอย่างนั้น...

"สิ่งที่เป็นประตูเหล็กหรือครับลุง?" แอชถาม

ลุงวิกขมวดคิ้ว "ไม่มีความเห็น....ไม่ว่าฮารยธรรมฮารับปาจะเป้นอย่างไร พวกเขาเป็นวัฒนธรรมยุคสำริด เทคโนโลยีเหล็กมาพร้อมความต้องการของพวกเขา...ทำไมหรือ?"

แอชส่ายหัว แต่ไม่พูดอะไร ซาเวจได้กล่าวว่าสิ่งที่เกี่ยวกับการเปิดประตูเหล็ก และที่สำคัญฝังอยู่ที่นี่ในเมืองพารา ณ สี

ที่พักของสองนักโบราณคดี, ออกไปยังทะเลทราย, หรื่อที่อื่นๆ,รากสษ, คัมภีร์เขียนไว้บนผิวหนังของมนุษย์และคนรับใช้ที่แปลก อีกทั้งยังมีทารกงูในขวดนั้นอีก

 

ทั้งหมดหมายความว่าอย่างไรกันนะ

 

แอช...เธอป่วยหรือ?" แอนนิต้าเอามือของเธอกับหน้าผากของเขา เธอดูซีด"

"เด็กไม่ดี" ลุงวิกกล่าวว่า "บางทีเราควรจะไปบ้าน"

แอซถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาอยู่กับป้าและน้องสาวของเขาลักกี้ ในขณะลุงวิกกล่าวคำอำลากับผู้หญิงคนหนึ่งที่ใส่ส่าหรี  

พวกเขาขับรถกลับมาอยู่ในความเงียบ เอ็ดดี้ซิงห์ได้เร็ว ลักกี้ หลับหัวของเธอวางอยู่บนตักของป้าแอนนิต้า

แอซโน้มตัวกลับเข้ามาในรถ ดวงตาของเขาปิด

เป็นอะไรที่บ้า เขาเพียงแค่ต้องการที่จะได้รับกลับมาและปล่อยซาเวจกับพรรคพวกแปลกของเขาและเรื่องราวของฮารัปา ทั้งหมดทิ้งไว้อยู่ข้างหลัง

"คุณคิดอย่างไร?" ลุงวิกกระซิบ "คุณคิดว่าเป็นเด็กคนนี้เป็นใช่มั้ย?"

แอชเปิดตาข้างหนึ่งมอง เพียงแค่นิดเดียว

ลุงวิกกางออกตรวจสอบใบเสร็จและถือมันให้ป้าแอนนิต้า เธอเพ่งดูที่มัน แต่ดูเหมือนว่ากลัวที่จะสัมผัสมัน

ฉันไม่รู้วิกรม "เธอกล่าว "มันเป็นเงินจำนวนมาก."

"ผมเหนื่อยกับการเป็นที่น่าสงสารแอนนิต้า" ลุงวิกกล่าวว่า "เหนื่อยกับการยอมรับความเมตตาจากน้องชายฉัน เหนื่อยกับการทำงานอย่างหนักที่ ผมเคยทำและเหนื่อยกับการที่แสดงนี้

ป้าแอนนิต้าสัมผัสมือของสามีของเธอ "แซนเจย์รักคุณมาก."

หูของได้ยินการกล่าวถึงชื่อพ่อของเขา เขารู้ว่านั้นคือพ่อของเขา ที่เขารู้มาคือพ่อของเขาส่งเงินให้ลุงวิกทุกๆเดือน แต่มันไม่ใช่การกุศลหรอกนะ….ขอบใจ

เมื่อพ่อแม่ของพวกเขาเสียชีวิตเป็นลุงวิกนี้ละที่เลี้ยงลุงแซเจย์ เขาทำงานในวัยเด็กเพื่อเลี้ยงดูแซเจย์ เพื่อให้แน่ใจว่าน้องของเขาได้มีการศึกษาที่ดีและอิ่มท้อง แม้นั้นหมายความว่าลุงวิกจะต้องทนหิวก็ตาม

แซนเจย์ได้ทุนการศึกษา ไปเรียนต่อมหาวิทยาลัยที่อังกฤษ มีงานครอบครัวและชีวิตห่างไกลจากชิวิตที่ดิ้นรนต่อสู้ที่อินเดีย ในขณะเดียวกันลุงป้าวิกและแอนนิต้าได้เติบโตอยู่ที่เก่าโดย  ต้องบริหารเงินไปกับค่าจ้างสำหรับการเป็นอาจารย์

ลุงวิกได้ทำการเสียสละที่ยิ่งใหญ่สำหรับน้องของเขา พ่อของแอชมักจะเสมอว่า เขาคงไม่สามารถทดแทนบุญคุณได้หมดอย่างแน่นอน

แอชจ้องมองลักกี้ เขาลองนึกสภาพชีวิตตอนนี้มันจะเป็นอย่างไรกันนะ ไม่มีชีวิตเป็นเรื่องง่ายเกินไปในปัจจุบัน เพราะเขาไม่เคยได้รับการไร้ที่อยู่อาศัยหรือหิว เขาไม่เคยพลาดอาหารในตลอดชีวิตของเขา  

 ลุงวิกพับการตรวจสอบและนำมันกลับมาอยู่ในกระเป๋าหน้าอกของเขา

เสียงเครื่องยนต์โครงเครงทำให้เปลือกตาแอชเริ่มหย่อน เขาเริ่มจะฝันเกี่ยวกับจระเข้และคนน่ากลัว

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น