(ฝึกแปล) Ash Mistry and the Savage Fortress (book 1)

ตอนที่ 29 : ความลับของอวุธแห่งเทพีกาลี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    14 เม.ย. 60

บทที่ 27

                                            ความลับของอาวุธแห่งเทพีกาลี

แอซพายเรือไปเบาๆ เขาทรุดนั่งข้างร่างไม่ได้สติของปาราวตี

เขาเฝ้ามองร่างของฤๅษีกระจายไปยังแม่น้ำคงคา เขาลอยออกจากหาดทรายมุ่งหน้าสู่ พารา ณ สี

แอซจ้องมองไปที่ป้อมปราการแห่งซาเวจ แอซเหนือยกายและใจ

ลักกี้...

เขาล้มเหลว

แอซมองเมฆสีเทาที่ เหมือนโลงศพหรือเปล่านะ? เขาสงสัยและปิดตา

 ..............................................................................................

แสงแดดอบอุ่นและแยงตา ท้องฟ้าสีคราม เขาติ่นขึ้นว่าเรือลอยมาถึงชายฝ่งที่หางออกไปหลายร้อยไมล์

ปาราวตีบ่นพึมพำ  เธออยู่ในร่างมนุษย์และดูซีดเซียว แต่แผลเริ่มหายกลับเป็นปกติแล้ว

        นัยน์ตาของเธอเปิดกว้าง

        ฤๅษีละ

        แอซสายหัว ฉันขอโทษ

        เธอลุกขึ้นและตรวจแขนของเธอ เกิดอะไรขึ้น

        มายาได้ตัวเขา ซาเวจมีศัสตราเทวะ

        เธอจ้องมองที่แม่น้ำ ฤาษีได้มันก่อนที่จะตาย...เธอเงียบจ้องมองแม่น้ำ ได้ข่าวอะไรบ้าง

        ฉันรู้มันคือศัสตราเทวะแห่งเทพีกาลี

        ศัสตราเทวะแห่งเทพีกาลีหรือ งั้นเป็นข่าวดี

        เขาเริ่มเล่าเกี่ยวกับการสนทนากับซาเวจในมื้อเช้า และเรื่องที่จะปลดปล่อยจากราวณะออกจากคุก

        แต่อย่างไรละราวณะตายแล้วนะปาราวตีถาม

        รามใช้ศัสตราเทวะแห่งเทพวิษณุ เพื่อจะฆ่าราวณะ แต่เขารู้ว่าราวณะจะเกิดใหม่ เพื่อให้เขาถูกขังร่างกายของเขาอยู่ในภายในประตูเหล็กนั้น "แอชกล่าว  "ซาเวจมุ่งมั่นที่จะใช้ศัสตราเทวะแห่งเทพีกาลี ทำลายประตู และปล่อยให้จิตวิญญาณของราวณะรวมตัวกับร่างกายของเขา."

        ปาราวตีหน้าซีด เธอปากสั่น ขณะที่เขาพุดเขาคิดว่าเธอคงกลัว

        เขาอธิบายถึงแผนที่จะใช้เรือ แต่นั้นมันนานเกินไป เธอถามอะไรบ้างอย่าง แต่เขาเพิ่งสังเกต

        เกร็ดงูเห่าที่เปรียบเสมือนชุดเกราะได้หายไปจากตัวเธอ

หายไปหมดเลย

แอซพยามเก็บคำถามนั้นไว้ในใจ แต่โอ้พระเจ้าเขาไม่สามารถลดสายตาที่มองเธอได้เลย

จ้องที่ข้าเมื่อข้าพูดกับเจ้าเธอบอก

ฉันกำลังมองเธออยู่แอซกัดลิ้น ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น ขอโทษที่นะที่ไม่ได้ฟังเธอพูด

เธอใส่เสื้อก่อนเถอะ

        เธอรับเสื้อราวกับเป็นวัยรุ่น โอเค...อย่างน้อยตอนนี้มุ่งหน้าไปตามเส้นทางทีเจ้าบอกดีกว่า

เราจะไปที่นั้นได้อย่างไรละเธอถาม

แอซมองที่มือของเขา มือที่ชกมายาจนกรามแตก

ฉันไม่รู้เขาตอบด้วยความสัตย์จริง

หรือว่าศัสตราเทวะกาลีมอบพลังให้เขาอย่างนั้นหรือ แต่มันอยู่กับซาเวจที่ป้อมนี้น่า หรือมันมีการถ่ายโอนพลังระหว่างระทางได้ด้วยหรือเปล่า หรือหลังจากที่แอซลงไปแม่น้ำกันแน่ รอยข่วนที่มือทำให้เขาสับสน เขาไม่เข้าใจเลย

นั้นอะไรนะปาราวตีชี้ไปที่ด้านล่างของเรือ

ของฤๅษี แอซจำได้มันอยู่ในกระเป่า เขาเปิดมัน

มีชาม ท่อนไม้ สร้อยคอลูกปัดที่ทำจากไม้จันทน์ กระเป่าขนาดเล็กและแผนที่

ปาราวตีนำแผนที่ออกมากลาง มันเป็นแผนที่ในทะเลทรายของรัฐราชสถาน

เธอยิ้ม นั้นเป็นข่าวดี

ฤๅษีได้ทำเครื่องหมายบอกทางสิ่งที่ว่างของทะเลทราย แอชได้รับรู้รูปแบบ ลุงของเขาได้ทำในหลายสิบแผนที่เหล่านี้กระจายอยู่ทั่วบังกะโล มันเป็นร่างผังงฮารับปา แต่ไกลเกินจากที่ทำงานของลุงวิก มันจะต้องใช้ทุนมหาศาลในการทำงานอย่างมาก

หลุมศพราวณะอยู่ที่ไหนละ

แอซเปิดกระเป๋าและพบเนื้อหา

เจ๊งเขาพูด

มีอัญมณีมากมายในกระเป๋ามันส่องแสงในตอนเช้า  เพชร, ทับทิม, ไพลิน ฤๅษีคิดว่าเขาต้องการมัน จึงได้รับมาจากอจบาร์

เราจำเป็นต้องย้ายที่แล้วปาราวตีบอก

เราต้องการไปที่ป้อมปราการของซาเวจแอซบอก เพื่อช่วยน้องสาวของฉัน

ปาราวตีส่ยหัว ข้าคิดว่าเราคงไม่เจอซาเวจที่นั้นหรอก เขาได้ศัสตราเทวะแล้ว เขาคงไปหลุมศะของพ่อข้าเธอชี้ไปยังแผนที่ เจ้าจะพบเขาที่นั้น

พวกเขาเดินอย่างสงบในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง วัวผูกติดกับไม้ มีผู้หญิงสวมชุดสาหรี่ทำอาหาร

กระเพราะของแอซประท้วง เขาได้กินข้าวครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่กันนะ

ผู้หญิงคนนั้นยิ้มให้เขา พวกเขาได้ร่วมวงในอาหารของเธอ เธออุ้มลูกและกำลังทำอาหารที่ทำจากแป้ง

ขณะกินอาหารเช้าปาราวตีบอก ข้าขอเสื้อผ้าเจ้าจะได้ไหม

นี้เป็นอาหรเช้าที่ดีที่สุดในประวัติศาสตร์แอซบอก เราจะให้ทับทิมเขา,”

ปาราวสวมแว่นตากันแดดของเธอ เธอสวมเสื้อคลุมยาวถึงเข่า กางเกงและผ้าคลุมศีรษะทั้งทำจากจางสีดำ เครื่องแต่งกายที่เหมาะกับเธอ"พวกเขาต้องการเพียงหินนั้นแอช

พวกเขาขึ้นรถบรรทุกผ่านเข้าเมืองพารา ณ สี เขาสูดลมร้อนเข้าไป เขาเห็นเกษตรกร ตลาดนัดในเมืองสำหรับวันเสาร์ แอซนั่งอยู่ข้าหน้า ปาราวตีนั้งอยู่ข้างๆพร้อมด้วยผู้โดยสารครึ่งโหล

 ......................................................................................

รถบรรทุกที่เข้ามาใกล้ชิดกับเมือง แอชกุมหัวใจที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว เขาหลับตาของเขานึกถึงฝันเมื่อครั้งแรกที่เขาพบหัวลูกศร ที่รูปั้นนกรบทองคำ ราวณะและกองทัพคงหัวเราะเป็นแน่ เพราะไม่มีอาวุธใดเป็นอันตรายต่อเขา

สิ่งนี้นำเขามาอย่างงั้นหรือ สิ่งสยองที่เกิดขึ้น กำลังจะกลายเป็นความจริง เทศกาลกินเนื้อของเหล่าอสูรกาย เสียงของประชาชน และมนุษย์กำลังกรีดร้องอย่างทรมาน โดยการกระทำของราชาปีศา

ในความฝันเขาเห็นความสามารถในการสร้างกำแพงของปาราวตี ถ้าเขามีโชคเขาอาจจะช่วยเหลือลักกี้กลับมาได้

กลับมาอย่างงั้นหรือ เขาถูกหรอกหรือเปล่านะ อาจจะเป็นการแสดงของปาราวตีก็ได้ พิษของเธอสามารข้าปีศาจได้ด้วยหรือ แต่เธอเป็นโอกาสเดียวที่เขามี

ฉันน่าจะมีประโยชน์แน่ๆ เขาคิด

เขาต้องการที่จะหนี แต่ทำไม่ได้ เพราะอะไรนะหรือเขาต้องการต่อยกรามมายาอีกครั้งนะสิ

เขาสามารถทำมันได้อีกหรือไม่ เขาไม่รู้สึกอะไรเลย

"ฉันไม่ได้รับบางอย่างมา" แอชกล่าว  "ศัสตราเทวะอาจจะตื่นขึ้นมา เมื่อฉันฆ่าจัท ฉันรู้สึกว่าการเผาไหม้พลังงานผ่านฉัน แต่แล้วไม่มีอะไรเกิดขึ้น หลังจากนั้น ฃเมื่อฉันตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้นก็รู้สึกว่าเรื่องปกติดีทุกอย่าง ฉันคิดศัสตราเทวะให้อำนาจพิเศษบางอย่าง

ปาราวตีนั่งคิดทบทวน จำได้ไหมที่ข้าสังหารหนูตัวนั้น หลังจากนั้นเจ้าก็ต่อสู่กับฮาคิมได้ เจ้าคิดว่ามันเกี่ยวข้องกันหรือไม่

หมายถึงอะไรกัน

มาเถอะแอซ เจ้าบอกเองไม่ใช่หรือว่าจะไปเตะก้นเขา

บางทีนั้นอาจจะดีกว่าที่คุณคิดก็เป็นได้

ดีกว่าที่เจ้าคิดอีก แต่มันเป็นเรื่องละเอียดละอ่อน แต่มันก็ยังคงไม่ค่อยดีเท่าไหร่

เรื่องของศัสตราเทวะใช่ไหม

ใช่ การตายของหนู แม่จะเล็กน้อยแต่นั้นก็มากพอให้เจ้าชนะฮาคิม

เขาไม่ชอบความคิดนี้เลย เมื่อฤๅษีเสียชีวิตมันก็ทำให้เขาสามารถต่อสู้กับมายาได้ ด้วยอำนาจก็ศัสตราเทวะ เมื่อซาเวจมีมันด้วยแล้ว

ปาราวตีพูดต่อ พลังงานที่ปลดปล่อยออกมานั้นเล็กน้อยมากสำหรับหนูที่ถูกสังหาร หากต้องการให้ศัสตราเทวะมีพลังอำนาจมากและตื่นขึ้นมาจริงๆ ต้องสังเวยคนสำคัญ ยิ่งมีการต่ายมากเท่าไหร่ศัสตราเทวะของกาลียิ่งมีพลังอำนาจมากขึ้นเท่านั้น

นั้นเป็นสิ่งสำหรับความตาย เราต้องฆ่าช้างอย่างนั้นหรือ

มันไม่ใช่ขนาดหรอกแอซ แต่มันจะต้องเป็นคนที่มีความหมายกับเจ้า ไม่ว่าจะเป็นคนรักหรือคนที่เกลียด สำหรับศัสตราเทวะมันเป็นสิ่งที่ทรงพลังพอจะสังหารราวณะ มันจะต้องเป็นการตายสำหรับเขา ใช่..มันจะดีอย่างแน่นอน แต่มันเป็นสิ่งที่เสียสละมาก

ในความฝันเขาเห็นรามถอดชุดเกราะ นั้นแสงดงว่าเขาเตรียมใจสำหรับการปลุกศัสตราเทวะ แต่เป็นน้องชายของเขาที่ทำแทน มันมีพลังมากพอที่จะทำลายราชาปีศาจ

แต่รามไม่สามารถใช้ศัสตราเทวะอย่างมีประสิทธิภาพได้ – และมันไม่มีพลังมากพอที่จะทำลายกษัตริย์ปีศาจ แต่เพียงพอที่จะป้องกันไม่ให้เขาถูกจุติและกลับมา นั่นเป็นเหตุผลที่รามและเทพเจ้า ได้ติดอยู่ราวณะ อยู่เบื้องหลังประตูเหล็ก ปีศาจกษัตริย์จะต้องมีวางแผนแก้แค้นในช่วงสี่พันปี รอให้คนที่เหมาะสม จะเปิดประตูอีกครั้ง เพราะพวกต้องการปิดผนึก เทพเจ้าและมีเพียงอำนาจของเทพเจ้าเท่านั้นที่จะเปิดผนึกพวกเขาอีกครั้ง

การที่จะใช้ศัสตราเทวะนั้น ไม่นะ

แอซหน้าซีด ซาเวจจะสังหารน้องสาวฉันเพื่อใช้อำนาจศัสตราเทวะกาลี

บางทีนะปารวตีบอกอย่างไม่เห็นด้วย. “ศัสตราเทวะกาลี มีจุดอ่อน ทุกสิ่งที่เจ้าช่วยจะให้เจ้ามีอำนาจที่จะใช้ประโยชน์จากจุดอ่อนเหล่านั้น  มันจะชาร์จพลังเต็มที่ เมื่อเจ้า แสดง วิธีที่จะหยุดการเต้นของหัวใจของผู้ชายคนหนึ่งด้วยการแตะหรือทำลายกำแพงปราสาท  มันเป็นแรงอนุภาพที่สุดของการทำลายล้าง.

นั้นมันเป็นวิธีที่เขาทำกับมายา ไฟเหล่านั้นแสดงให้เขาเห็นแต่มันไม่เกิดความเสียหายอะไรมาก

และซาเวจมีมัน เราจะหยุดเขาได้อย่างไรละ

นั้นละเป็นสิ่งที่ข้ากังวล เจ้าทำมามากพอแล้ว

แอซสะดุ้งกับคำพูด แต่เขาไม่โต้ตอบอะไน

เราจะอยู่ที่นี้เธอบอก

พวกเขาเข้ามาถึงตัวเมืองพารา ณ. สี ที่ดูเหมือนจะถูกปกคลุมด้วยเมฆสีเลือดฝนตกลงมา น้ำท่วมถนเหมือนอินเดียจะจมอยู่ใต้น้ำ มันเป็นลมมรสุมจากมหาสมุทรอินเดีย

พวกเขาลงจากรถบรรทุก การจารจรยังคงวุ่นวายเหมือนเดิมกับพวกฝูงวัว

เราจะแยกกันตรงนี้เธอบอก

อะไรนะ

ปาราวตลบอก เจ้ามีจิตใจที่หนักแน่นแอซ แต่ข้าจะไปพบซาเวจมันจะดีกว่าถ้าอยู่นี้

และที่ไหนบ้างละที่ปลอดภัย

ที่ไหนก็ตามแล้วแต่เจ้าจะมองละ

คำพูกดทั้งหมดนั้นเป็นความจริง

ฉันช่วยได้

อย่างไร

แอซรู้สึกเสียหน้า เขาจ้องมองเธอด้วยความโกธร เธอก็ไม่ถอยเช่นกัน เธอไม่กลัวเขา

เพื่อเธอจะลืมแอซย้ำ ซาเวจมีน้องสาวฉัน

เจ้าต้องการจะช่วยนาง ข้ารู้แต่คำถามคือ อย่างไรละ

และเธอจะสังหารซาเวจอย่างไรละ

เธอที่ไปชิ้กระสอบของฤๅษี ข้าจะตามรอยแผนที่และสังหารเขาด้วยเขี้ยวพิษของข้า อย่างที่ข้าควรจะทำมานนานแล้วกว่าร้อยปี

เธอพูดอย่างกับว่ามันจะง่ายอย่างนั้นละ

การฆ่าเป็นเรื่องง่ายมากสำหรับข้า

แอซหรีตา และเธอไม่เผือเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันบ้างหรือ

มีสถานการณ์ที่ไม่คาดฝันเสมอละ

ดังนั้นเธอก็เลยบอกว่าฉันไม่จำเป็นแล้วใช่ไหมละ

ปาราวตีบอก ใช่...และข้าจะไม่รอเจ้าด้วย

และถ้ามันสายเกินไปละ ถ้าราวณะเป็นอิสรละแอซถามขึ้นอีกครั้ง

อย่างไรซะเราก็ต้องตายอยู่แล้วแอซ เราทุกคน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น