(ฝึกแปล) Ash Mistry and the Savage Fortress (book 1)

ตอนที่ 27 : แผนหลบหนีออกจากป้อม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    14 เม.ย. 60

บทที่ 25

แผนหลบหนีออกจากป้อม


ปาราวตีมองอย่างอันตราย เป็นปีศาจในความมืด เหมือนอยู่ในความฝันของเขาเป็นลูกสาวของราวณะที่พร้อมสำหรับการต่อสู้  ใบหน้าของเธอ แก้มของเธอมีสีเขียวอ่อน ดวงตาของเธอถูกกรีดยาวลาดขนาดใหญ่กว่ามนุษย์  เธอปัดมือของเธอผ่านผมของเธอสั่นมันหลวม ขณะที่เธอทำเช่นนั้นใบหน้าของเธอเปลี่ยนไปอย่างละเอียด และเป็นมนุษย์มากขึ้น

ดีใจที่ยังเห็นเจ้าอยู่เธอบอก

แอซกระพริบตาและบังคับรอยยิ้ม "ฉันขอโทษ ฉันตกใจนิดหน่อย"

มากกว่าละสิ

เขาคว้าแขนเธอ ลักกี้ละ

ปาราวตีขมวดคิ้ว "ข้าได้ใช้เวลาเพียงนิดเดียว บิดตัวไปมาในตอนกลางคืน ผ่านโขดหินใต้ป้อมปราการเพื่อหาเจ้า เธอไม่ได้ลงที่นี่ในที่ที่แน่นอน. "

แล้วเธออยู่ไหนละแอซถาม

อันดับแรก ออกไปจากนี้ ชิงศัสตราเทวะก่อนที่ซาเวจจำอะไรกับมัน

ปลดปล่อยราวณะ

ปาราวตีหันได้อย่างรวดเร็ว "อะไรนะ?" เธอหยุดชั่วคราวพยายามที่จะทำเข้าใจกับคำพูดของเขาแล้วส่ายหัว  "ตายแล้ว ราวณะตายแล้ว ข้าเห็นกับตา "

"และเขาก็กลับมา ซาเวจต้องการโปรดปล่อยเขา นั้นเป็นเหตุผลที่เขาต้องการศัสตราเทวะ เพื่อเปิดผนึกสุสานของพ่อคุณ

ข้า...ข้าไม่เชื่อเจ้า  น้ำเสียงเหมือเธอไม่แน่ใจ

ไว้ออกไปเมือไหร่ฉันจะบอกแอซชี้ไปที่กรงตอนนี้เขายังไม่ได้มันไป แต่เขารู้สถานที่

"ได้อย่างไร?" ปาราวตีกล่าวว่า "ง่ายจริงๆนะ: ให้ ศัสตราเทวะปลอดภัย เธอคิดหรือเปล่าว่าซาเวจจะได้มันไปไหม "เธอตบหน้าผากของเธอ "มันเกี่ยวกับคนธรรมดาๆไหมละ? เป็นชีวิตของเจ้าที่แสนสั้น ที่เจ้าไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับผลกระทบในระยะยาวของการกระทำของเจ้าอย่างนั้นหรือ? "

"ฉันอายุสิบสามนะ....ฉันไม่ได้หมายถึง การคิดระยะยาวเกี่ยวกับอะไรหรอก"แอชโยนมือของเขาขึ้น "พวกเขากำลังจะฆ่าลักกี้ ฉันจะทำอย่างไรละ "

เจ้าต้องปกป้องศัสตราเทวะ ข้าไม่สนน้องของเจ้าหรอก

ไม่...แต่นั้นเพราะเธอเป็นสัตว์ประหลาดต่างหากละ

เข้าจ้องกลับไปอย่างไม่ถอย ความกล้าของเธอ

"มีเวลาไม่กี่นาทีสำหรับหายนะ" เธอกล่าว เธอมัดผมสีดำ เธอก้มตัวเองไปกองกับพื้น เธอกดแขนของเธอไปที่ด้านข้างของเธอและขากันเปลี่ยนกลับเข้ามาจากรูปแบงูเห่า มันใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาที

เธอเข้าไปในรอยแตกในหิน แอชดูเธอสะบัดหางอย่างรวดเร็วก่อนที่หายลงไปในหลุม

นาทีต่อมาที่กรง ปาราวตีเป็นมนุษย์อีกครั้ง  แต่โยนเชือกลงในหลุม

แอซปีนไป สามเมตรขึ้นไป เมื่อไม่นานมานี้ เขาไม่ได้รับความหวังในนรกที่เขาจะออไป  จากนั้นเขาก็บ่นและเหงื่อและห้อยหัวเหมือนคนโง่  

นั้นคือสิ่งที่ซาเวจบอก

 

เด็กๆมักสูญเสียเสมอ

ไม่นี้ไม่ใช่เวลาของซาเวจ

 

แอซใช้เท้าของเขาเช่นเดียวกับมือของเขา เชือกเหวี่ยงและเขาพยายามที่จะแขวนบน แต่ในที่สุดเขาก็มั่นคงและมือทำงานทางของเขาขึ้น เขาหายใจยาก เขาไม่สนใจความเจ็บปวด เขาจะไม่ถูกทิ้งลงที่นี่

มาเถอะเธอบอก เราต้องเดินทาง

ไม่น้องสาวของฉันก่อน

แอซ มิสตรี นี้คือวังของซาเวจ เต็มไปด้วยผู้รับใช้เธอบอก เราต้องหาศัสตราเทวะ

เราจะหาลักกี้

ฟังฉันแต่แอซไม่ได้ฟัง ปราวตีของขึ้นอะไรอีกละ...ได้ก็ตามใจ

เถ้าฉีกแขนเสื้อของเขาออกและใช้มันเพื่อผ้าพันแผลข้อเท้าของเขาสองครั้ง   ผ้าและดึงมันแน่นเท่าที่จะทำได้ จากนั้นเขาก็วางน้ำหนักของเขาเกี่ยวกับมัน อาการปวดตามมา คือการเต้นของชีพจรหมองคล้ำมากกว่าเหมือนใครบางคนได้รับการผลักเข้าไปในกระจกแตกเข้าไปในเนื้อของเขา

ปาราวตีนำวิธีการขึ้นบันไดเกลียว  เธอหยุดและแอซ หายใจ  จากนั้นเธอก็พยักหน้าและขึ้นต่อ

เธอรู้แผนผังไหมแอซถาม

"ข้าเคยมาที่นี้" ปาราวตีหยุดที่ประตูที่ปิดอยู่ด้านบนสุดของบันได "แต่มันก็ผ่านมานานแล้ว มหาราชาคนเก่าสร้างที่นี้ให้ ผู้หญิงที่เป็นราชินีทั้ง 4 ของเขาอาศัยอยู่ ลักกี้อาจอยู่นี้.

อยู่ใกล้ไหม

ไม่

ปาราวตีผลักดันให้เปิดประตู พวกเขากลับมาอยู่บนเชิงเทินสามารถมองเห็นวิวแม่น้ำ  ดวงจันทร์อยู่ในระดับสูง, การสะท้อนของเงาในน้ำสีดำ

ปาราวตีชี้ไปที่ฝั่งตรงข้ามของป้อมปราการ "นั้น".

แอซเกือบพลาดมัน มันนั่งอยู่ในร่มเงาของอาคารหลักริบหรี่เทียนส่องสว่างหน้าต่างตาข่ายจากภายใน มีคนอยู่ข้างใน

พวกเขาพุ่งไปตามกำแพงสูง หัวใจของแอชได้รับการ เต้น ตอนนี้เขาคาดว่าจะเจอกับหนึ่งในปีศาจของซาเวจ แต่กลางคืนก็สงบเงียบ; ไม่มีใครดูเหมือนจะตื่นในพระราชวัง ก็คือว่าเป็นสัญญาณที่ดีหรือไม่ดี เส้นประสาทของเขาถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ หลังจากที่เขาถูกจองจำ ลมเย็นที่กับสัญญาณของฝนและฟ้าร้องน่าขนลุก  

"ทำไมคุณไม่นำคนมาช่วย?" เขาถาม เขาไม่เห็ฤาษี ฮาคิม หรืออจบาร์เลย

ปาราวตีเย้ยหยัน "หลังจากการแสดงความสามารถงี่เง่าของเจ้าใช่หรือไม่ ทำไมทุกคนจะต้องเสี่ยงคอของพวกเขาเพราะความโง่เขลาของเจ้าด้วยละ เจ้าก็บอกว่าจะอยู่ที่ลาร์กลัว

และทำไมเธออยู่ที่นี้กันละ

เธอสะบัดหัวของเธอ "เพราะฉันคิดว่าเจ้ามีศัสตราเทวะ สำหรับความผิดพลาดที่ซาบซึ้งหรือกล้าหาญ ในขณะที่เจ้ากล่าวว่าฉันอสุรกาย อสุรกายที่ไม่สามารถเป็นวีรบุรุษที่พวกเขาสามารถเป็นได้ใช้ไหม? "

ถ้าเธอจะได้เห็นเขา เธอก็รู้ว่าเขาถูกแดง ปาราวตีถูกช่วยเขาและเขาอย่างน้อยอาจจะขอบคุณ แต่เขาไม่สามารถหาบอกมันได้ เขาต้องการขอบคุณเธอทันทีที่พวกเขาต้องการพบลักกี้

มันเกี่ยวอะไรกับปาราวตี? เขาฟุ้งซ่าน ที่ผิวของเธอส่องในแสงจันทร์โดยความอ่อนนิ่มของแขนขาของเธอที่มืดดำขลับปีกของผมของเธอ เขาไม่สามารถช่วยเธอ แต่มองไปที่เธอ เธอพุ่งไปใต้ตัวของเขา

บันไดพาพวกเขาลงไปที่ลานกลาง ครั้งสุดท้ายที่แอชได้เห็น พื้นที่ที่ได้รับกางด้วยเต็นท์และเต็มไปด้วยแขกผู้เข้าพัก, อาหารและ ดนตรี ตอนนี้เพียง แต่เสียงจักจั่นร้องเจี๊ยก ๆ ในต้นไม้โดดเดี่ยวในมุมและดังก้องไกลขอบฟ้า

แอซเห็นทางเดินที่นำลงไปที่ประตูน้ำและแม่น้ำ ปาราวตีมองมัน

เธอคิดเกี่ยวกับการที่จะผ่านมัน กับแม่น้ำและอิสรภาพ

ทำไมจะไม่]t? เขาไม่ได้มีศัสตราเทวะ เธออาจจะใช้เรือและจะกลับไปในเมืองพารา ณ สีในอีกหนึ่งชั่วโมง แต่ปาราวตีหันไปจากทางเดินและเพื่อช่วยน้องสาวของเขา

ขอบคุณนะเขาบอก

ปาราวตีก็ต้องสะดุ้ง เธอจ้องมองมาที่เขาราวกับว่าเขาเสียสติ จากนั้นเธอก็ปรับตัวลดลง "ด้วยความยินดี."

 .พวกเขาเดินอ้อมขอบลาน หากพวกเขาติดอยู่กับภายใต้ระเบียงที่พวกเขาสามารถเข้าถึงฮาเร็มโดยไม่ต้องอยู่ในที่โล่ง

ฉันรู้สึกไม่ดีเลยเกี่ยวกับเรื่องนี้แอซบอก

ปาราวตีพร้อมจะโจมตีด้วยเขี้ยวพิษที่ร้ายแรงแล้ว

แมงมุมรูปแบบก้อนบนพื้นดินข้างหน้าของพวกเขา รูปร่างเป็นระลอกคลื่นและเติบโต ยุ่งเหยิงของแขนขาหลอมรวมกันเพื่อสร้างคู่ของแขนเพรียว พวกเขามีความหนาแน่นในตอนแรกมีขนสีดำมีหนาม แต่เหล่านี้จางหายไปเป็นแขนขาแบบของมนุษย์

แมงมุมเป็นมวลของแข็งในขณะนี้และแอซก้าวกลับเป็นคนสุดท้าย มาคดีลุกขึ้นยืน ใบหน้าของเธอถูกทำลาย ดวงตาแปดดวงที่ใหญ่ของเธอ มีขากรรไกรและลงท้ายด้วยพิษฝาง ร่างกายของเธอตอนนี้อ้วนกลมและบวม คู่ของแขนมนุษย์โผล่ออกมาที่ไหล่ของเธอ  

การถูกกระแทก และการย้ายไปโคมไฟ - แอชได้ยินเสียงขูดแก้วของฝาหลอดไฟถูกยกขึ้น เปลวไฟดับอย่างกะทันหัน

ปาราวตีที่รัก เธอไม่คิดจะมาเยี่ยมฉันบ้างหรือ

ซาเวจยืนพิงรูปปั้นหัวช้าง แจ๊กกี้ยืนอยู่ข้างหลัง

เธอคิดถึงฉันไหมซาเวจถาม

ยังไม่ตายอีกหรือเธอแยกเขี้ยวที่เต็มไปด้วยพิษ เข้ามาเลยและเราจะได้จบเรื่องกัน

แอซถอยหลังกลับแต่พวกเขาจะไปไหนได้

แจ็กกี้อยู่ข้างหนังเขา สาวแมงมุงยืนอยู่เพื่อคุมกันซาเวจและมีรากษสนับสิบล้อมพวกเขาไว้

เพียงเพราะข้ายังเยาว์วัยและข้าจึงปล่อยให้เจ้ามีชีวิตอยู่

ปาราวจีเธอไม่คิดจะอยู่ข้างฉันหรือซาเวจบอก อย่างเช่นกันเก่าไง

กลับไปหาเจ้าแล้วเจ้าจะทรยศข้าอีกหรอบใช่ไหม ไม่เป็นไรขอบใจนะ

แอวและปาราวตีถอยไปสู่ท่าน้ำปีศาจล้อมเขาเป็นครี่งวงกลม พวกมันยังไม่เข้ามา บางทีพวกมันอาจนึกขึ้นได้ว่าพิษของปาราวตีมีผลต่อมนุษย์ สิ่งมีชีวิต ไม่เว้นแม้แต่ปีศาจ

พวกมันเริ่มล้อมเข้ามา

เธอไม่ได้บอกเราทั้งหมดแจ็กกี้คำราม เธอไม่มาคนเดียว

เธอไม่ได้มาคนเดียวหรือแอซถามจากด้านหลัง

ฤาษีก้าวเข้ามาข้างหนัง พราหมณ์ฮัมเพลงไปด้วย แอซโล่งอก   แต่เขาต้องประหลาดใจ ทำไมเขาถึงนั้งรถฮัมวีมาละ

เป็นบุคคลที่กล้าหาญซาเวจบอก เด็กชายนั้นขี้ขลาด เจ้าหญิงปีศาจที่เกลียดตนเอง และการแทรกแซงที่โง่เง่าอย่างเช่นที่ผ่านมา ยังไม่ได้รับบทเรียนอีกหรือฤๅษี

เธอไม่ได้มองในกระจกเร็วๆนี้หรือดวงตาของฤๅษีเหมือนเฉกเช่นที่เขาพบในวันแรก ไปที่เรือ เด็กน้อย

ผมจะไม่ไปถ้าไม่มีน้องสาวของผม

เราไม่ได้ต้องการออกไปทุกคนปาราวตีบอก เพื่อเจ้าจะไม่สังเกตเราเสียเปรียบ 3:40”

ผมจะสู้ แอซไม่รู้ว่าตนจะทำได้ไหมสหรับการฝึกเพียง 1 สัปดาห์ แต่เขาต้องการจะช่วย

ปาราวตีขมวดคิ้ว เจ้า....เนี่ยยนะ แต่เจ้าไม่....

พอแล้วซาเวจกระแทกไม้เท้า พวกปีศาจเข้ามา กำจัดพวกมันทุกคน

ลักกี้แอวเริ่มตะโกน

มีสิ่งหนึ่งติดเท้าเขาและลากเข้าไป มาคาดีใช้ใยแมงมุมลากแอซ ดวงตาของเธอช่างใหญ่และหน้ากลัว

ปาราวตีเข้าโจมตีสาวแมงมุมด้วยความรวดเร็ว

ฤๅษียกไม้เท้า มีฝนฟ้าคะนองเกิดขึ้นไปทั่ว ดวงตาของแอซและผิวหนังรู้สึกขนลุก

มาคาดีกรีดร้องแขนขาของเธอสั้นอย่างรุนแรง

มาเร็วเข้าเจ้าหนูฤๅษีผลักเขาให้ไปยังแม่น้ำ

ผมจะไปเมื่อมีลักกี้

ฤๅษีแต่ก็มีละลอกใหม่เข้ามาเรื่อยๆ

ปาราวตีผลักมาคาดี เธอลุกขึ้นยิ้มให้ฤๅษี

จากนั้นเธอก็ทรุดตัวลง

แอซเห็นแผลที่ผิวหนังเธอ แอซเดาได้ว่าระหว่างการจู่โจม พวกเธอคงจะฝากพิษเอาไว้อีกฝ่าย มาคดียังคงยืนแต่เขาเห็นปาราวตีเริ่มหน้าซีด และเธอชักกระตุกแค่นั้น แต่เธอยังมีชีวิตอยู่

แอซพุ่งไปข้าหน้า แต่ถุกมนุษย์แมงป่องขวางไว้  เจ้านั้นกระแทกพื้นดิน เขาต้องการหลักในการยืน

เรือ ไปทีเรือฤๅษี” ตะโกน

เขาต้องการหาลักกี้ แต่เมื่อมองไปรอบการต่อสู้ปาราวตีสลบ ฤๅษีเริ่มใกล้จะหมดแรง พลังงานที่ปล่อยออกเริ่มลดลง รากษสรู้สึกถึงกลิ่นไอแห่งชัยชนะ

ถ้าเป็นวีรบุรุษเขาจะต่อสู้ แต่ลึกๆในใจแอซรู้ดีว่าไม่มีทาง เขาจะต้องเตรียมตัวให้พร้อมเพื่อกลับมาต่อสู้และช่วยน้องสาวเขาในภายหลัง

เขาเอาปาราวตีพาดไหล่ ฤๅษีเหวี่ยงตัวกลับ   เอาไม้เท้าฟาดไหล่ปีศาจให้ถอยไป

แอซลงไปที่แม่น้ำ แม่น้ำลึก แต่เขาก็มาถึงเรือเขาวางปาราวตีไว้ ที่เบาะหลังมีเป้ของฤๅษี เขาผลักเรืออกด้วยหัวใจที่เต้นรัว

ปาราวตีเริ่มเพ้อ เมื่อมาถึงครึ่งทางแอซเริ่มพาย

ฤๅษีตะโกนออกมา ไม่ต้องรอไปเลย....

ระทางที่แอซหยุดกับชายฝั่งมันห่างกันเกินไป

 

พวกเขาไม่ได้ไล่...แต่กำลังให้เราหนีไปอย่างนั้นหรือ

 

เรือมาถึงกลางแม่น้ำ แอซตรวจสอลอาการของปาราวตี ลมหายใจเธอกระเพื่อม แต่มั่นคง

ไฟเรียงรายส่องสว่างไปตลอดทางที่ผ่านทาง ป้อมปราการแห่งซาเวจ ยังคงไม่มีใครไล่หลังมา

แอซมองเห็นฤๅษีว่ายน้ำมันยังปากสามเหลี่ยมของแม่น้ำ ช่องทางมันแคบเกินไป

อีกวินาทีเดียว

แอซเหลือบมองป้อมปราการ ทำไมไม่มีใครไล่หลังมาละ

เร็วเข้าแอซตะโกนบอกฤๅษี

ชายชราสายหน้าและโบกมือให้เขา แอซพยามจับไม้พายยื่นให้ฤๅษี

ฤๅษี

สายเกินไป ฤๅษีเริ่มจมหายไปในใต้น้ำ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น