(ฝึกแปล) Ash Mistry and the Savage Fortress (book 1)

ตอนที่ 25 : ป้อมปราการแห่งซาเวจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    14 เม.ย. 60

บทที่ 23

 ป้อมปราการแห่งซาเวจ

มาคดีกางเล็บของเธอซาเวจไปแล้ว

มาเธอบอก

แอวพยามทำตามคำสั่ง ลักกี้พยายามที่จะกล้าหาญ แต่ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัว  แจ๊คกี้ยังคงวางอยู่มือของเธอบนไหล่ของเธอ

ฉันจะมาหาเธอลักษณ์.....ฉัน....ฉันสัญญาแอซบอก

แจ๊กกี้หัวเราะ

แอซหยุดและต้องเผชิญกับน้องสาวของเขา "เธอเชื่อฉัน, หรือไม่?"

พวกเขามองไปที่อื่น ๆ และความสิ้นหวังของลักกี้ ตัดจิตวิญญาณของเขา เธอรู้ว่ามีอะไรที่เขาสามารถทำได้ พวกเขาทั้งสองรู้  แต่ลักกี้พยักหน้า

"ใช่...แอช." เสียงของเธอบอก

 

เธอไม่เชื่อฉัน

ทำไมเธอควรเชื่อละ? ฉันไม่สามารถทำอะไรได้เลย

 

มาคดีพาเขาไปห้องขนาดเล็ก ประตูหนักตั้งอยู่ลึกเข้าไปในมุมผนัง โคมไฟน้ำมันทองเหลืองสมัยเก่าและผลักดันให้แอชลงไปยังบันไดเวียนที่แคบ อากาศชื้นมากขึ้นกลายเป็นชั้นลึกพวกเขาลงมา  ลงและลงไป

คุณจะพาผมไปไหมแอซถาม

ที่หลบภัย

การเปิดเข้าไปในห้องขนาดเล็กที่มีเพดานโค้งแทบจะไม่สูงพอที่จะยืนขึ้นใน. ฟางปกคลุมพื้นและห้องว่างเปล่า   เผยให้เห็นลูกกรงเหล็กขนาดใหญ่ แถบหนากว่านิ้วมือของแอชและมีสนิม แต่ที่เป็นของแข็ง   เขาได้เหล่านี้ในหอคอยแห่งลอนดอน มันถูกเรียกว่าคุกลับที่นักโทษจะถูกขังลืม

"ไม่" แอชตะโกน  เขาพยายามที่จะขัดขืน แต่มาคดีบล็อกเขา แอชคว้าแขนเธอและพยายามที่จะดึงเธอกับ

 ภายใต้แขนของเธอ มีแขนยื่นออกมาอีก ตามด้วย แมงมุมมหาศาล มันพุ่งใส่มือของเธอและแอชปล่อย  แมงมุมกระโดดและวิ่งขึ้นแขนของเขา

อย่าร้องเธอกระซีบ เธอจะทำให้ซาลอดตกใจ

ชาร์ลอดที่เกาะอยู่กับตัวแอซ   แอชไม่ได้กรีดร้อง เขาไม่ได้หายใจ เพียง แต่ดวงตาของเขาย้ายไปมองด้านข้างที่สีดำที่ดูประหลาด

"ไม่...ได้โปรด ฉันจะไม่ก่อปัญหาใด ๆ ." แมงมุมพุ่งสูงขึ้นมาและแอชรู้สึกว่าขนของแต่ละขาจี้ลำคอของเขา เขายืนนิ่ง

มาคดียกตะแกรงเหล็กหนัก ด้านหนึ่งขึ้น บานพับกรีดร้องและสะเก็ดสนิมส่ายหลุดออกมา

เธอยืนอยู่ด้านหลังแอซ

บาย บาย

เธอผลักดันให้แอชไปข้างหลัง แอซล้มลงไม่กี่เมตร จากนั้น พื้นดินลดลงเชื่องช้า เขาพยายามที่ขึ้นมา แต่ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดในขณะที่เขาใส่น้ำหนักของเขาบนเท้าซ้าย   

ได้โปรดอย่าทิ้งฉันเขาตะโกน

มาคดีหมอบอยู่ที่ขอบของหลุมที่มองลงมาที่เขาด้วยความไม่แยแส เหมือนอย่างเขาเป็นหนูทดลองทางวิทยาศาสตร์นั้นคือ สิ่งที่รากสษมองมนุษยือย่างนั้นหรือ? เธอยื่นออกมา มือของเธอ

ชาร์ลวิ่งจากแอซไปบนผนังของหลุมและผ่านตะแกรง มันพุ่งไปทีมาคดี เธอลูบมันก่อนที่ แมงมุมจะอยู่ในกระเป๋าของเธอ  และแอซกำลังถูกทอดทิ้งในท่อบาดาลของป้อมปราการแห่งซาเวจ

 

 ...........................................................................................

เวลาหยุดลงไปที่นั่นในที่มืด  วัดจากการเต้นของหัวใจของแอซ เสียงดังเร็วเกินไป  เขานั่งอยู่กับหัวเข่าของเขาซุกใต้คาง เขาแขนโอบรอบตัวเอง  ถ้าเขาไม่ เขาจะละลายเข้ากับความมืด ตาปิด ตาเปิดก็ไม่ได้สร้างความแตกต่างใด ๆ เลย

        หนีไม่ได้ หนีไม่ได้

        เขาไม่ได้พยายามเลย เขาพลาดอะไรไป? ซาเวจมีลักกี้

        แอชครางตัวสั่นมีในส่วนที่ต่ำสุดของป้อมปราการ  บางสิ่งบางอย่างวิ่งไปที่เท้าของเขา แอชตบที่มัน  มือของเขามาปกคลุมไปในเว็บของสารที่หนาเหนียวและแมลง

        สิ่งที่วิ่งมีมากกว่าหินเปลือย เสียงของพวก เขาเผ่นหนี  แอชรวบรวมข้อมูลพื้นผิว เขาได้ยินเสียง กระตือรือร้นของหนูเป็นยาวหางเหนียวปัดมือของเขา ลิ้นเลียข้อเท้าของเขา

แอซร้องไห้สะอื้น ซี่โครงสั่นที่ดีที่สะท้อน ผนังมันก็ฟังดูเหมือนมือถือของตัวเองก็ร้องไห้

        ฉันทำอะไรได้เลย

        แต่เขาทำได้ เขาจะต้องทำ เขาลุกขึ้นและแขนยื่นออกเดินกะโผลกกะเผลกไปที่ขอบขอ  น้ำหยดลงมาจากที่ไหนสักแห่งและผนังรู้สึกเห็นด้วยตะไคร่น้ำเป็นรูพรุน มีหุบเขาในหิน และแอซที่สองคิดว่าไม่มีใครไปลึกหรือกว้างกว่าแขนของเขา

        เขาพยามปีนกำแพง แต่หมดหวังผนังเรียบเกินไป

        ตัวคนเดียว ไปไหนไม่ได้อยู่ในนรกโดยสมบูรณ์ อยู่ในป้อมปราแห่งซาเวจแห่งนี้

        ได้โปรด...

        เขาคุกเข่าลงและโน้มตัวไปข้างหน้าจนหน้าผากของเขาแตะพื้น อธิษฐานซาเวจสงสารเขาและปล่อยให้เขาไป แต่ซาเวจและอาจจะใช้เวลาเหลือของโลกได้ลืมเขาก็ได้

        แอซขดตัวลงนอน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น