(ฝึกแปล) Ash Mistry and the Savage Fortress (book 1)

ตอนที่ 19 : ความหวังที่พังทลาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    12 มี.ค. 60

บทที่ 17

ความหวังที่พังทลาย


นายมีเวลา 5 นาที จอหน์บอก อยู่ที่หน้าประตู แต่ฉันจะคอยถ่วงเวลาเขาไว้

       ไปกันเถอะลักษณ์

       จอนห์ลงบันใดไป ลักกี้อยู่ด้านหลังแอซ นาฬีกาบ่งบอกว่าตีหนึ่ง มันไปได้สวย ทุกคนในลากัวนอนหลับกันหมด พวกเขาต้องย่องเบาแอบออกไป

       แอซมาถึงประตูโลหะหนัก มันส่งเสียงกรีดร้องและเกือบหัวใจวาย

       เงียบนะแอซบอกลักกี้ตีแขนเธอเบาๆทำไมเธอไม่ทำให้มันดังกว่านี้ละหรือเธออยากลาทุกคนก้อนไปหรือไง

       “ขอโทษ

พวกเขาเงี่ยหูฟังด้วยความกลัวว่าราจิลจะมาหรืออย่างเลวร้ายที่สุดคงจะเป็นอบจาร์

       แต่มันไม่มีอะไร นั้นแทบจะทำให้เขาหยุดหายใจ เขาเปิดประตู เสียงโลหะดัง ราวกับจะร้องประท้วงแล้วประตูก็เปิด

       แอซใช้เวลาสูดลมหายใจให้ลึกนานที่สุดอากาศ บริสุทธ์และเย็นจากแม่น้ำคงคา, ลมโชยกลางคืน. ท้องฟ้าสว่างชัดเจน, แต่จอห์นบอกเส้นทางอธิบายกับพวกเขาว่าควรจะเข้า ตรอก, ซ่อนจากตัวจากแสงจันทร์.

       นายต้องการมากลับเราไหมแอซถาม

      จอห์นยักไหล่ แล้วที่นี้ละ....นี้คือบ้านของฉันจอห์นบอกอย่าเศร้าสร้อย ลาก่อนชาวอังกฤษ

      “นายอาจจะเดือดร้อน นายรู้ดีนี้

      ไม่มากเท่ากับที่พวกนายยืนอยูตรงนี้หรอก

      ลักกี้กอดจอห์น ขอบคุณเธอบอกทั้งน้ำตาและรีบเข้าไปในตรอก

      ทุกๆสิ่งสำหรับปาราวตีละจอห์นถาม

      แอซยิ้ม ใช่...เธอจุมพิตที่ริมฝีปาก อย่ากลับมา

      “ฉันจะทำแบบนั้นแหละแต่เธอพยามจะฉีกหน้าของฉัน

      แอซกอดเด็กชาย ขอบคุณนะเพื่อ ฉันเป็นหนี้นาย

       แอซต้องการบอกจอห์นว่าเขาจะเป็นเพื่อนที่ดี, เพื่อนที่ยอดเยี่ยม. เขายอมเสี่ยงในการช่วยพวกเขาหลบหนี. จอห์นสมควรจะได้รับมากกว่าแค่ขอบคุณ. แต่ก่อนแอซพูดอะไร ประตูข้างหลังเขาปิดและความสว่างเล็กๆก็ผ่านหายไป.

      เขาจับมือของลักกี้ แม้เวลาสัปดาห์ที่น้อยนิด มีบางสิ่งเกี่ยวกับลากัวมันได้เปลี่ยนเขา. อาหารง่ายดาย, สิ่งยาก, การฝึกฝนที่โหดร้าย. เวทมนต์ที่แปลก เขาเขารู้สึกฉลาดกว่าเดิม เขารู้สึกเหมือนตื่นจากนิทรา อินเดียได้ปลุกตัวตนของเขาขึ้นมา

      ลักกี้กำมือเขาแน่น

      พ่อกำลังรออยู่เธอบอก

 ......................................................................

เมืองพารา ณ สี ไม่เคยหลับใหล ถึงแม้ว่าอรุณรุ่งจะมาถึงก็ตาม, ผู้คนปัดกวาดผักเน่า, เศษขยะพลาสติก, มูลสัตว์. แอซเห็นพระที่งานในวิหาร. เขาจับการจ้องดูชายคนนั้น, ตาของชายแก่มืดคล้ำมองมาที่พวกเขา, และแอซสงสัยว่าเขาคือ ของหนึ่งในผู้บอกข่าวให้อบจาร์หรื่อเปล่า

       เร็วเข้าลักษณ์เขาบอก

      แอซและลักกี้อยู่ใจกลางเมืองเก่า Manikarnika ghat.

       ที่แห่งนี้ร้อนสุดๆ

       เสียงเด็กเล็กร้องให้ในขณะช่างตัดผมโกนผมอย่างชำนาญออกจากหัวของเด็กโยใช้มีดโกน. แอซได้กลิ่นน้ำหอมที่แสนหวานของไม้จันทน์, ของเครื่องหอมและของไม้แห้งเปราะ.

        พวกเขาหยุดแค่เป็นตรอกข้างๆแม่น้ำ. เมฆหนาของลอยสูงเหนือแอซ, เขาแสบตาหายใจอึดอัดและมีอาการ การไอ.

       เขาไปฝั่งตรงข้ามมีการฝังศพ. แอซจ้องมองที่กะโหลก ผู้ชายร้องเพลงเก่าแก่อ้อนวอน นำส่งดวงวิญญาณไปสู่สวรรค์ ที่ทะยานขึ้นไปราวกับควัณสูบบุหรี่สีดำ. แอซเห็นแม่น้ำระยิบระยับกับการสะท้อนเป็นภาพพันๆของคนเหล่านี้.

       เห็นพ่อไหมแอซลักกี้ถาม ทำให้เขาตระหนักได้ว่าเขามาทำไมที่นี้

      เขานะจะอยู่ที่นี้ละแอซบอก

      พอผ่านไป 10 นาทีแอซก็เริ่มกังวล ความจริงพ่อของเขานัดไว้ที่นี้ แต่ไม่เจอเขาเลย เกิดอะไรขึ้นกันนะ?

       เลยไปในแม่น้ำ, ที่มืดมิดสร้างระลอกคลื่นเป็นผู้แสวงบุญลงลึกไปถึงเอว ผู้ชายสุดลมหายใจให้ลึกและ, จมลงไป ในวินาทีจำนวนเล็กน้อยเขากลับมาขึ้นมาสูดลมหายใจเข้าไปอีก

       ผู้แสวงบุญมีมากขึ้น เขาสงเสียงดัง ไอและสวดอ้อนวอน

       แอซมองดูแม่น้ำที่ขุ่น แม่น้ำยังคงไหลดีสีของหินอ่อนสีเขียวสะท้อแสงและแอซมองมัน เข้ารู้สึกเสียวสันหลังวูบ

       แอซหยุดคิดเรื่องเหลวไหล บางที่เขาอาจจะคิดอะไรผิดไป

       ลุกขึ้นลัก

       น้ำไม่ได้ไหล, มีแค่ที่ซึ่งผู้แสวงบุญได้พุ่งเอาหัวลงใต้น้ำเท่านั้น การหมุนวนน้ำที่ขุ่นนั้น

       ลักกี้ลุกขึ้น พี่เห็นพ่อเหรอ

     แม่น้ำคงคาหมุนวนรอบตัวเขา เปลือกหยาบมีคราบอยู่ตรงหัวเขา คิ้วเริ่มหนา บ่าของเขากว้าง แขนที่ยางของเขาเริ่มแกว่ง

       ไม่มีสัญญาณของผู้แสวงบุญมีเพียงรากษส-จระเข้ที่อยู่ตรงหน้า

       มายาแอซกระซิบ แต่พวกเขารู้ได้อย่างไรว่าแอซอยู่ที่นี้

       มันไม่ได้สำคัญ. ฤๅษีได้เตือนให้เขาอยู่ใน ลากลัว, แต่เขาจะรู้ดีกว่า. ตอนนี้พวกมันสายเกินไปสำหรับความโง่ของเขา.

       ลักวิ่งแอซบอก กลับไปที่ลากลัวเร็วเข้า

       ผู้คนกรีดร้อด มายางับที่หัวกะโหลกอีกครั้ง เลือดกระจาย จระเข้รากสษก้าวขึ้นมา

       วิ่งแอซจับมือลักกี้วิ่งกลับไปเมืองเก่า เข้าซอยที่ซึ่งอาจจะเล็กเกินไปสำหรับมายา

       มายาพยามกัดศพให้ขาด แอซคิดว่ามันน่าจะซื้อเวลาให้เขา ศพขาดกระจายเป็นเถ้าสีดำ เสียงคำรามดังขึ้น อากาศแหวก ไม้ประทุ

       ถ้าพวกเขาสามารถเข้าไปในตรอกได้ละก็-

 .........................................................................

       “สวัสดีที่รัก

       แจ๊คกี้นั่งค่อมอยู่ด้านบนเสาปูน   เสื้อผ้าฉีกขาด เธอตัวใหญ่ขึ้นหนังปกคลุมจ้องมองมาที่แอชและลักกี้ที่ลิ้นยาวของเธอหยดด้วยความหิว  และข้ามแม่น้ำที่ใหญ่มาด้วยคลั่ง

       แอซผลักดันลักกี้ไปข้างหน้า  ความกลัวและเสียงกรีดร้องของปีศาจทำลายความคิดของการวางแผนใด ๆ พวกเขาทำได้เพียงแค่วิ่ง เขาได้ยินเสียงคำรามของคำราม แจ็กกี้และมายา อยู่เบื้องหลังพวกเขา

       แอชโยนตัวเองลงรถเข็น ในตรอกซอกซอยที่ เขาชนม กลุ่มของผู้แสวงบุญนอนและวิ่ง และมีคนตะโกน ลักกี้อยู่ห่างไกล จากแอซแอชได้และหายไปลงถนนมืดสนิท

       เท้าของแอชลื่นเข้าไปในเขาวงกต แจ้กกี้ พูดสะท้อนอยู่ข้างหลังเขาและเขาคาดว่ากรงเล็บของเธอที่จะฉีกหลังของเขาในวินาทีข้างหน้าแน่ๆ โคมไฟสีแดงและไฟขนาดเล็กเรืองแสงในความมืดที่อยู่เบื้องหลังเงาของคนยากจนและผู้ที่ไล่ที่ของตัวเมือง

 

สุนัขตะคอกใส่เขาและแอซการกระโดดเพื่อให้พ้น มันก็ยังคง เห่าในขณะที่เขาหายไปลงซอยด้านข้าง

ลักกี้เธออยู่ไหน แอชวิ่งในความมืด ยื่นมือออกมาและพิสูจน์ความมืด ลมหายใจของเขามาในระยะสั้นอ้าปากค้าง ความหมดหวังเข้าราวกับว่าเมืองเก่าได้พยายามที่จะปกปิดเขา ถนนที่ปูด้วยหินแคบหันในทุกทิศทางและขาของแอชสั่น

  เขาบิดมือจับประตูที่ใกล้ที่สุด แต่ประตูถูกล็อค สุนัข ยังคงอยู่ที่ไหนสักแห่งเห่าอยู่ข้างหลังเขา จากนั้นก็จะคำรามกลายเป็นเสียงที่อันตรายและก้าวร้าว  

      แอซ เขามองไปที่ท่อระบายน้ำ ด้านนอกของวัดที่พังทลาย  เมืองเก่าที่ถูกขับเคลื่อนด้วยสายเคเบิลที่รุงรังไปตาม  มันไม่ได้ดูดีเลย แต่เขารู้ว่าเขาไม่มีทางเลือก

      ที่ไหนสักแห่งที่อยู่เบื้องหลังเขา มีเสียงกรงเล็บรอยขีดข่วนขูดกับหิน


      โง่จริงๆ


      แอซถือของเขาลงไปในท่อระบายน้ำและยกตัวเองขึ้น ท่อสั่นสะเทือนและโน้มตัวออกจากผนัง จอห์นบอกเขาว่าเขาเป็นประจำว่าการยกตัวขึ้นดังกล่าวมันยาก – แต่มันจะเป็นไปไหม?  

      น่าขันนัก

      แอวพยามนำแขนและขาออกจากผนัง      พื้นผิวที่หยาบกร้านของขูดท่อ

"โง่มาก" เขาพึมพำ สองคำ ตอนนี้เขาต้องการตกและ ศีรษะของเขาแตก ไม่จำเป็นต้องถูกฆ่าโดยปีศาจเลย เขาทำตัวเอง  เหมาะสมสำหรับการเป็นคนงี่เง่าจริงๆ

ข้างหลังของเขาได้ยินเสียงลึกขู่คำราม  และการกลั้นลมหายใจของเขาและเต็มใจที่หัวใจของเขาเต้นระส่า และพยามที่จะเงียบ

 ท่อระบายฉีกออกมาจากผนังและถูกทุบ

หลังจากนั้นไม่กี่วินาทีประตูแตก แอซได้ยินเสียงกรีดร้องอู้อี้จากชั้นล่างและเสียงที่น่าสะอิดสะเอียนของเนื้อที่ฉีกขาด

      รากสษขึ้นบันใดมา

      เขากระโดดขึ้นวิ่งไปที่ขอบของอาคารและหยุดหยั่งการตายของตน มีช่องว่างระหว่างหลังคาและเขาต้องไปต่อ

      เขาเห็นมันบน YouTube: วิ่งและกระโดดและข้ามกำแพงระเบียงจากหลังคาขึ้นไปบนหลังคา เขาจะพยายามอีกครั้งกับเพื่อน แต่จบลงด้วยการคลานกลับบ้านกับพร้อมขาแข้งที่เลือดออก และตอนนี้เขาต้องทำมัน

      แอซอยู่ เหนือขอบ หลังคาสูงไม่เท่ากัน  เขาอาจจะไม่แน่ใจในความมืด แต่มันไม่ได้ทำให้เกิดช่องว่างที่เขาจะต้องใส่ใจ  แต่มันเป็นความสูงต่างหาก

      มีเสียงคำรามในบริเวณใกล้เคียง และเขาตระหนักถึงความสูงไม่ได้เป็นปัญหามากนักเมื่อเทียบกับรากษสที่ด้านหลังเขา

      เสียงกำปั้นทุบประตู แอซจ้องรอยแตกประตูไม้ที่ยาวเปิดขึ้น  หมัดที่สองฉีก บานพับประตูออกและโยนมันข้ามหลังคา หน้ามายา และขากรรไกรเต็มไปด้วยเลือด เธอคำรามเสียงดังก้องหัวเราะ  เขาชี้ให้เห็นกรงเล็บที่หัวลูกศรที่แอซห้อยจากคออยู่

      ส่งศัตราเทวะ มาเจ้าหนูและข้าจะทำให้แกไม่ต้องตายอย่างทรมาน

      แอชเลียริมฝีปากของเขา   สิ่งที่เขาคิดนะหรือคือวิ่ง และกระโดดยังไงล

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น