(ฝึกแปล) Ash Mistry and the Savage Fortress (book 1)

ตอนที่ 17 : แอซปะทะฮาคิม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    26 ก.พ. 60

บทที่ 15
แอซปะทะฮาคิม

คารพเจ้าแม่กาลี " อจบาร์กล่าวกล่าวว่า เด็กผู้ชายรวมตัวกันในห้องโถงชั้นใต้ดินฝึกอบรมทุกเช้า แอซมองไปทางสีดำรูปปั้นที่น่าสยดสยองในมุม  เขาไม่เคยเหล่มองตาเธอเลย ในขณะที่เขาเสร็จสิ้นพิธีกรรมชุดที่ซับซ้อนของการเตะสูงกระตุกต่ำและการกระโดด เพื่อเป็นที่พอพระทัยเทพธิดา ขณะนี้กว่าที่จุดเริ่มต้นของเวลาของเขาหรือไม่ เท่าไหร่กันเขาถึงจะผอม? การฝึกอบรมที่ไม่มีที่สิ้นสุดและอาหารขั้นพื้นฐานหมายถึงการร้องไห้สะอึกสะอื้น หรือเหงื่อที่ออกเปลี่ยน ทั้งร่างกายและจิตใจ ศีรษะของแอซมีปฏิกิริยาเร็วขึ้นแขนขาได้เร็วขึ้นและมีกิจวัตรประจำวันไม่เปลี่ยนแปลง และยังคงถูกคุมขังในทีแห่งนี้นี้ ไม่มีข่าวจากฤๅษี คือเขายังมีชีวิตอยู่อยู่หรือเปล่า? แอชจะทำอะไร ได้แต่รอและการต่อสู้เหรอ
แอชลงมาก่อนรุ่งสาง อาหารเช้าของเขามีถั่วและข้าวเย็นเมื่อวาน เด็กๆลงมาใช้ข้อศอกหัวเข่าและดึงผมเพื่อที่จะเป็นคนแรกที่อาหารจะมีในชามของพวกเขา
อจบาร์ไม่อยู่ จะเห็นผู้ใหญ่เพียงคนเดียว  เป็นหญิงชรา เธอไม่ปรุงอาหาร เธอก้มมองไฟขนาดเล็ก กลิ้งแป้งออกไปในบางแผ่นแบน ก่อนที่จะพลิกพวกเขาในกระทะของเธอ หลังจากนั้นไม่กี่วินาทีแป้งจะขยายใหญ่
จอห์นลกลี้ลุกลนเข้าไป และออกจากห้องครัวถือกาน้ำชาเหล็ก มีเพียงไม่กี่คนที่ได้ผ่านไปเข้าไป
แอซตักข้าวเพิ่ม และถั่วแต่ พร้อมเดินออกไปในมุมห้องให้ลักกี้
“เธอโอเคนะ” แอซถาม
โชคดีพยักหน้า แต่แอซเห็นแววตานักสู้ที่กำลังจะตายภายในในตัวเธอ เธอเรียนกับแพทย์ แต่ดวงตาของเธอก็เหนื่อยหล้า เขาวางแขนของเขาบนตัวเธอ
“เราจะได้กลับบ้าน เธอจะเห็นเอง”
“โอเค แอซ” เธอไม่ได้ทำเสียงเหมือนเธอเชื่อเขา
จอห์นสะกิด "ดูเหมือนว่าใครจะมา" เขากล่าวก่อนจะถอยเข้าไปในกลุ่มของเด็กอื่น ๆ
ปราวตีเดินเข้ามา “ฉันขอ...”
“นี้ของเธอ....”
แอชแบนส่วนผสมของข้าวและถั่วเข้าไปในปากของเขา หนึ่งในเด็กอื่น ๆ มือสั่น เสนอชามเต็มไปยังปาราวตี แต่เธอปัดมันออกไป
“ไม่หิวหรือ...” แอซถาม
ปราวตียิ้มและเอานิ้วมือแตะริมฝีปาก
แอซรอฟัง: มีเสียงเกา
มือปาราวตีของเบลอ  เธอดึงหนูดิ้นรนจากรอยแตกในผนัง หนูสีน้ำตาลและในเมือของเธอ ตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวและก็บิดมันขณะที่เธอห้อยหางของมัน เธอถือมันไว้เหนือหัวของเธอ
“โอ้....เธอคงจะไม่” ยังไม่ทันที่แอซจะพูด
“โอ้...ใช่เลยละ” ปราวตีบอก หนูพยามจะดิ้น แต่สายไปซะแล้ว เจ้าหนูนั้นหายเข้าไปในปากของเธอ เธอแลบลิ้น
“นั้นมันหน้าสยองมาก” แอซบอก
ลักกี้หันไปมองเธอ “ขอโทษนะฉันแค่จะไปตรงนั้น” เธอลุกขึ้น “เพื่ออาเจียนซักหน่อย”
แอซรู้สึกราวกับว่ามีใครบางคนกดน้ำแข็งกับกระดูกสันหลังของเขา แต่มันเป็นมากกว่าช่วงเวลาที่มันได้เริ่มขึ้น
“เจ้ารู้สึกอย่างไรละ” ปราวตีถาม
“สบาย....นี้คือมื้อเช้าของเธอเหรอ”
“หนูในพารา ณ สี อร่อยที่สุด เจ้าเห็นไหม”
"ฉันจะจำได้ว่าครั้งหน้านะ "
ปาราวตียืนขึ้น "ฉันจะไปทำธุระ แล้วเจอกันนะ”
แอชมองดูเธอ เด็กๆหมอบลง  เขามองไปที่ชามที่ว่างเปล่าของเขา ฮาคิมนั่งพิงอยู่มองแอซ  เขาไม่จำเป็นต้องต่อสู้ไปมากกว่าทานอาหารหรอก ลูกน้องนำแก้วมาให้เขา ฮาคิมยื่นแก้วออกมาและจอห์นเทชา
๋จอห์นตามสายตาของฮาคิมและมองไปที่แอช ทันใดฮาคิมตะโกนบอกว่าชาร้อนลวกมือของเขา เขากระโดดขึ้นและยิงกำปั้นของเขาตรงเข้าไปในใบหน้าของจอห์น เด็กชายล้มลงและร้องไห้
"ปล่อยเขา" แอชคำราม ฮาคิมเตะจอห์น อีกครั้งและอีก   จอห์นทำได้ก็คือขดตัว
“มันเป็นอุบัติเหตุ” แอซบอก
ดวงตาของนักปราชญ์แคบ "ต้องสั่งสอนลุกน้องให้รู้จักเรียนรู้บ้าง"
แอซไม่สนใจเขา เขาเข้าไปจอห์น "มาเถอะลุกขึ้น"
ฮาคิมผลักแอวไปชนผนังและง้างหมัด “ดูเหมือนว่านายจะไม่ได้รับบทเรียนเลยสินะ” เขาคำราม
"นั่นคือการขู่หรือ?" แอซหัวเราะ  "นายต้องการเป็นที่เหนือกว่าอย่างงั้นหรือ เหมือนพวกนักเลงในหนัง"
“ฉันจะหักฟันพวกแกทุกคน” ฮาคิมบอก
แอซดันฮาคิมออกไป แต่เขามีกล้ามเนื้อมากกว่า แอวถูกผลักไปรอบๆ “ฉันจะดุแลแกอย่างที่ผ่านมา”
ฮาคิมพุ่งเข้ามาซ้ายโดยไม่มีสติ  แอซหลบ  ฮาคิมร้องออกมาเป็นขาของเขาที่ชนเขากับผนังหิน ดวงตาของเขากว้างขึ้นในช็อต แปลกใจและโกรธ
มันเกิดขึ้นอะไรขึ้น
เถ้านำหัวเข่าของเขาขึ้นและเตะฮาคิมที่ช่อว่าง  เขาหลบ ฮาคิมต่อยอีกครั้ง มันเป็นเหมือนกับว่าเขาสามารถทำนายทุกการเคลื่อนไหวและรู้ว่าสิ่งที่จะเกิดขึ้นได้  -
ตีงูต่อไป
นิ้วมือนักปราชญ์ของล็อคและแข็งแทงที่ลำคอของเขา แอซติดกับจับมือฝ่ายตรงข้ามและบิดมัน
ข้อมือฮาคิมหมุน
ฮาคิมกรีดร้อง เขาจ้องหน้าแอซ แล้วกุมมือของเขาเขาสะดุดออกไป
แอซเข้าไปหาจอห์น ริมฝีปากของเขามีเลือดออก "นั่นเป็นอะไรที่น่าตื่นตาตื่นใจ นายทำได้อย่างไร? " เด็กทั้งหมดจ้องมองมาที่เขาอย่างเหลือเชื่อและเงียบเสียง
"พูดจริงๆนะ? ฉันไม่รู้ "แอชจับได้ถึงการเคลื่อนไหวเล็ก ๆ เขาเงยหน้าขึ้นมองเขาเห็น อบจาร์ตรงระเบียง เขาเฝ้าดูมานานแค่ไหนแล้? เขาได้เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นหรือเปล่า?
“ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย” จอห์นบอก
แอซมองไปที่เพื่อนของเขา "ฉันไม่." ไม่มีทางที่เขาควรจะได้ทำอย่าง เป็นไปไม่ได้เลยกับฮาคิม
เกิดอะไรขึ้นกันแน่



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น