[Fic Detective Conan] Friend zone (Akai x OC)

ตอนที่ 7 : #06 จอมโจรมายากลใต้เงาแสงจันทร์ (ไอโจรเว*) [2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 372
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 48 ครั้ง
    13 พ.ค. 63




#06 จอมโจรมายากลใต้เงาแสงจันทร์ (ไอโจรเว*) [2]


          หญิงสาวในชุดเดรสสีดำลูกไม้คอวีลงจากรถแท็กซี่ด้วยความไม่เร่งรีบนัก ในมือข้างหนึ่งถือกระเป๋าสีครีมใบหรู เธอใช้มืออีกข้างหนึ่งจัดหมวกปีกกว้างที่สวมไว้บนหัวให้เข้าที่ก่อนที่ร่างบางจะเดินเข้าไปยังหอสมุดที่เต็มไปด้วยตำรวจข้างหน้าด้วยท่าทีสบาย

          คาร่าเดินเข้ามาจนมาถึงส่วนกลางที่กล่องปริศนาที่ภายในบรรจุด้วยมูนสโตนถูกตั้งเอาไว้ก่อนที่เธอจะมองสังเกตุโดยรอบ ภายในห้องสมุดนี้คนไม่ค่อยเยอะมากส่วนใหญ่ก็พยายามหาทางเปิดกล่องปริศนา

     "โอ๊ะ! คาร่าซัง!" เสียงใสตะโกนเรียกหญิงสาวที่ยืนมองเหล่าผู้คนที่กำลังหาทางเปิดกล่องปริศนาอยู่ คาร่าหันไปมองตามเสียงเรียกก็พบกับสองสาวที่กำลังวิ่งมาทางเธอ

     "หืม? ซึซึกิกับโมรินี่" คาร่าเอ่ยทักพร้อมกับส่งยิ้มให้สองสาว

     "คาร่าซังเพิ่งมาถึงเหรอคะ?" รันเอ่ยถามด้วยความสงสัย

     "ช่าย~" หญิงสาวตอบก่อนจะเอ่ยถาม "แล้วนี่จะไปไหนกันเหรอ?" 

     "ไปช่วยพวกคุณพ่อหาวิธีเปิดกล่องปริศนานั้นในห้องเก็บสมุดของซามิสึ คิจิเอม่อนน่ะค่ะ" รันตอบพลางชึ้ไปทางห้องห้องหนึ่ง

     "งั้นเหรอๆ~ ให้ฉันช่วยอะไรหรือเปล่า?" 

     "ดีเลยค่ะ! คนเยอะยิ่งดี" โซโนโกะตอบพลางลากคาร่าไปยังห้องนั้นด้วยความตื่นเต้น 

     คาร่ายกยิ้มกว้าง "นั่นสินะ~ เฮ้ๆ อย่าเร็วนักสิ เดี๋ยวหมวกฉันปลิว"

     "ฮ่าๆๆๆ คาร่าซังนี่ตลกจังนะคะ" รันที่เดินตามหลังมาเอ่ยแซวด้วยความร่าเริง หญิงสาวหน้าเหยเก

     "ฉันเนี่ยนะ? แต่ก็น่าจะจริงแหละ ฮ่าๆๆๆๆๆ"

          รันและโซโนโกะลากเธอมาจนมาถึงห้องห้องหนึ่งที่เก็บหนังสือของซามิสึ คิจิเอม่อนแยกไว้ คาร่าเบิกตาโพลงเมื่อเห็นจำนวนหนังสือภายในห้องนี้

     "นี่มันมีกี่เล่มกันเนี่ย!? แค่เห็นฉันก็อยากอาเจียนแล้ว" คาร่าเอ่ยพลางทำหน้าเหยเกเมื่อเห็นจำนวนหนังสือภายในห้อง

     "ทั้งหมดในนี้มีหนึ่งหมี่นกว่าเล่มเลยค่ะ!" โซโนโกะตอบคลายความสงสัยของหญิงสาวพลางยิ้มยีฟันอย่างจริงใจ

     "เอ๋~ นี่พี่สาวมาด้วยเหรอครับ?" เสียงของเด็กชายเอ่ยถามเรียกความสนใจของคนอื่นภายในห้อง

     "หืม? โอ้! เธอคือเด็กที่อยู่กับโมรินี่~ เอโดงาวะ โคนันใช่ไหม?" คร่าเอ่ยทักพร้อมยกยิ้มเจ้าเล่ห์ ใครจะลืมเจ้าเด็กที่ใช้ชื่อปลอมนี้กันเล่า!

     "ครับ! ว่าแต่พี่สาวมาทำไมอะไรที่นี่เหรอครับ?"

     "อยากรู้เหรอ?"

     "อื้ม!"

     "เอาหูมานี่สิ" โคนันทำตามอย่างว่าง่าย คาร่าจึงก้มลงไปกระซิบตอบข้างหูเด็กชาย "พี่สาวน่ะมาลอบสังเกตุเจ้าจอมโจรคิดน่ะ ไว้ทำแผนลอบจับเจ้านั่นคราวหน้า"

     "จริงเหรอครับ!?" เมื่อรู้ตัวว่าเสียงดังเกินไปเด็กชายจึงลดเสียงลงให้ได้ยินกันแค่สองคน "พี่สาวเป็นตำรวจเหรอครับ?"

     "นั่นสิ พี่สาวก็ยังไม่รู้เลยว่าตัวเองเป็นอะไร ฮ่าๆๆๆๆๆ" คาร่าตอบก่อนจะหัวเราะสะใจออกมาเมื่อได้เห็นสีหน้าของเด็กชายที่หน้าคล้ำอย่างเห็นได้ชัด

     "ขอโทษนะที่ขัด แต่เธอคือ?" จู่ๆชายแก่ร่างท้วมคนหนึ่งก็เอ่ยถามด้วยความสงสัย ข้างๆเขามีหญิงแก่คนหนึ่งยืนมองด้วยความสงสัยเช่นเดียวกัน

     "ท่านลุงจิโรคิจิ นี่คาร่า เอวาซังค่ะ เป็นพี่สาวของเพื่อนหนูที่ชื่อเซระที่เป็นนักสืบน่ะค่ะ!" โซโนโกะเอ่ยตอบพลางผายมือมาทางหญิงสาว คาร่าขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินฐานะของตนจากปากของเด็กสาวข้างๆ

     "ฉันไม่ใช่พี่สาวของเด็กนั่นสักหน่อย" หญิงสาวแก้

     "ไม่ใช่แต่ก็ใกล้เคียงแหละค่ะ เซระซังเล่าให้ฟังด้วยนะคะว่าคาร่าซังกับพี่ชายเขาน่ะมีโมเมนต์กัน" รันตอบก่อนที่จะส่งยิ้มขำให้โซโนโกะซึ่งอีกฝ่ายก็ส่งกลับมาเช่นกัน

     "เด็กนั่นจะรู้อะไรนอกจากวิ่งมาอ้อน" คาร่าตอบก่อนจะหันไปมองชายร่างท้วมที่เอ่ยถามก่อนหน้านี้ "ขอโทษนะคะที่ไม่ได้แนะนำตัว คาร่า เอวาค่ะ หลานสาวคุณชวนฉันมาที่นี่น่ะค่ะจะปฏิเสธก็กลัวจะเสียน้ำใจ"

     "คาร่า เอวา? อ-อ๋อ ยินดีที่ได้รู้จักท่านประธานเอวากรุ๊ปเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้พบ ฉันซึซึกิ จิโรคิจิ ที่ปรึกษาของซึซึกิกรุ๊ป" จิโรคจิแนะนำตัวพลางยื่นมือมาเช็คแฮนด์กับหญิงสาว

     "ยินดีที่ได้รู้จัก ขอโทษด้วยนะคะที่ฉันแย่งห้องซากุระโฮเทลไป" คาร่าเอ่ยขอโทษจากใจจริงพร้อมยิ้มหวานให้อีกฝ่าย

     "เรื่องแค่นั้นเองอย่าไปซีเรียส" นายทุนซึซึกิตอบก่อนจะส่งยิ้มให้หญิงสาว "หวังว่าสักวันเอวากรุ๊ปกับซึซึกิกรุ๊ปจะได้ร่วมธุรกิจกันนะครับ^^"

     "อา นั่นสินะคะ" คาร่าตอบก่อนจะยิ้มให้อีกฝ่ายพลางผละมือออกแต่ก่อนที่มือจะกลับมายืนแนบลำตัวดังเดิมก็ถูกคว้ามือไป คาร่าสะดุ้งก่อนจะหันไปอีกทางก็พบกับชายอีกคนในชุดสูทที่ตอนนี้กำลังจับมือเธอพร้อมคุกเข่าราวกับขอแต่งงาน

     "สวัสดีครับคุณผู้หญิง ผมนักสืบชื่อดังโมริ โคโกโร่ หากคุณผู้หญิงมีปัญหาอะไรสามารถมาปรึกษาผมได้นะครับ" เขาแนะนำตัวก่อนจะจุมพิตที่หลังมือของหญิงสาว

     "ค-คุณพ่อ!" รันตะโกนเสียงดังพร้อมกับหน้าที่แดงระเรื่อเมื่อเห็นผู้เป็นพ่อของตนจุมพิตหลังมือของหญิงสาว 

     "ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ คาร่า เอวาค่ะ^^" คาร่าแนะนำตัวกลับก่อนจะผละมือออกมา

     "ขอโทษด้วยนะคะคาร่าซังที่คุณพ่อของฉันล่วงเกิน" รันเอ่ยพร้อมโค้งขอโทษหลายรอบ 
 
     "ไม่เป็นไรๆ ฉันไม่ถือหรอก มีหลายคนที่แนะนำตัวแบบคุณพ่อของเธอน่ะ" คาร่าตอบก่อนจะส่งยิ้มให้ด้วยความจริงใจ

     "ยังไงก็ต้องขอโทษด้วยนะคะ" รันเอ่ยก่อนจะหันไปมองตาเขียวใส่ผู้เป็นพ่อ "คุณพ่อล่ะก็ เป็นหวัดอยู่แท้ๆแต่ไปจูบหลังมือเขา ถ้าคาร่าซังติดหวัดขึ้นมาทำไงล่ะคะ!?"

     "จริงด้วย! ขอโทษด้วยนะครับคุณผู้หญิงคนสวย ผมลืมตัวไปว่าเป็นหวัด"

     "ไม่เป็นไรค่ะ ฉันน่ะไม่ได้ป่วยง่ายขนาดนั้น" คาร่าตอบก่อนจะเตรียมหันไปอีกทางแต่ก็ชนเข้ากับแผงอกของชายหนุ่มร่างสูงใส่แว่นดีกรีนักศึกษาปริญญาโท

     "โอ๊ะ! ขอโท-- นายโอกิยะ สึบารุนี่ มาที่นี่ได้ไงเนี่ย!?" คาร่าร้องทักเสียงใสทว่าใบหน้ากลับแฝงเลศนัย

     "พอดีผมขอดร.อากาสะมาด้วยน่ะครับ พอดีสนใจเจ้าจอมโจรคิดนิดหน่อย" โอกิยะตอบพร้อมกับขำออกมาทำเอาหญิงสาวมุ่ยหน้าทันตาเห็น 

     "หืม? ดร.อากาสะเหรอ?" คาร่าเอ่ยถามเสียงยาว โอกิยะพยักหน้าก่อนที่จะผายมือไปทางชายร่างท้วมอีกคนที่ยืนอยู่ คาร่าหรี่ตามองเล็กน้อยด้วยความสงสัย

     ดร.อากาสะคนนี้แปลกๆแฮะ... คาร่าคิดในใจพลางหรี่ตามองอีกฝ่ายด้วยท่าทีสงสัย

     "ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ คาร่า เอวา" เธอเอ่ยพลางยื่นมือหมายเช็คแฮนด์ อีกฝ่ายสะดุ้งเล็กน้อยแต่ก็ยื่นมือมาเช็คแฮนด์เช่นเดียวกัน

     "อากาสะ ฮิโรชิครับ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน แหะๆ" 

     มือนี่ไม่ใช่มือจริง ทำจากหน้ากากชัดๆ คาร่าคิดในใจแต่ไม่ได้พูดอะไรออกมาทำเพียงหรี่ตามองอีกฝ่ายด้วยความไม่ไว้ใจ

          หญิงสาวผละมืออกจากอีกฝ่ายก่อนจะวิ่งดุ๊กดิ๊กไปหาโอกิยะที่เดินไปอ่านหนังสือที่โต๊ะ คาร่าชะโงกหน้าดูหนังสือที่อีกฝ่ายอ่านแต่ทำอย่างไรก็มองไม่ชัดเพราะอีกฝ่ายนั้นสูงกว่าเธอมาก

     "นี่ๆอ่านอะไรอ่ะ?" คาร่าเอ่ยถามพร้อมกับส่งยิ้มหวานพลางเข้าไปใกล้อีกฝ่ายมากขึ้น โอกิยะสะดุ้งเล็กน้อยพลางเขยิบออกจากหญิงสาวแต่สาวเจ้าก็ยังขยับเข้ามาหาเขาเหมือนเดิมแถมใกล้กว่าเดิมอีก

     "นิยายสืบสวนน่ะครับ สนุกดีผมเลยอ่านเพลินนิดหน่อย"

     "นี่ๆๆๆๆ ฉันสงสัยอะไรนิดหน่อย" 

     "ครับ?"

     "จริงๆแล้วนายน่ะคืออากาอิใช่ม้า?~" คาร่ากระซิบถามเสียงใสทำเอาโอกิยะสะดุ้งไปตามระเบียบ เขานำมือดันแว่นขึ้นเล็กน้อย

     "พูดอะไรกันครับ ไม่เห็นรู้เรื่องเลย"

     "อย่ามาทำใสซื่อไปหน่อยเลยเพื่อน! ลางสังหรณ์ของฉันมันแม่นแค่ไหนนายก็รู้!" คาร่าว่าเสียงร่าเริงพร้อมกับยิ้มกว้างให้ชายหนุ่ม "ทีนี้ถ้านายไม่บอกฉันว่านายคืออากาอิ ฉันกับนายเราขาดกัน!"

     "..."

     "๐^๐"

     "เฮ้อ~ เธอนี่มันจริงๆเลย" โอกิยะถอนหายใจออกมาเสียงดัง คาร่ายิ้มร่าทันทีก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสดใสกว่าเดิม

     "เห็นม้า~ บอกแล้วว่าลางสังหรณ์ของฉันมันสุดยอด!" 

     "มาทำอะไรที่นี่? แล้วแต่งชุดอะไรของเธอ ไปงานศพมาหรือไง? แล้วใส่หมวกทำไม?" อากาอิในร่างโอกิยะเอ่ยถามด้วยความสงสัย

     "หยาบคาย" คาร่าเอ็ด "มีจอมโจรคิดที่ไหนก็มีฉันที่นั่น แผนครั้งนี้น่ะฉันร่วมมือกับพวกตำรวจญี่ปุ่นด้วยส่วนชุดที่ใส่เนี่ยก็ไว้อาลัยเจ้านั่นล่วงหน้าไงล่ะ ส่วนหมวกเนี่ยมันเป็นสไตล์การแต่งตัวหรอกย่ะ"

     "...อย่าไปทำอะไรของเขาพังล่ะ"

     "นี่นายเห็นฉันเป็นคนยังไงเนี่ยเจ้าบ้า!?" คาร่าตวาดพร้อมคิ้วที่กระตุกถี่ "จริงด้วย แล้วนายล่ะมาทำอะไรที่นี่? นายไม่สนใจเจ้าคิดไม่ใช่เหรอ?"

     "จอมโจรคิดที่เธอกำลังจะจับเนี่ยดูเหมือนจะเป็นทายาทนะ จากท่าทีการหลบหนี การขโมยหรืออะไรก็แล้วแต่ที่ฉันดูจากข่าว"

     "รุ่นลูกงั้นเหรอ?"

     "คิดว่างั้น ส่วนเรื่องที่ฉันมาน่ะก่อนหน้านี้ฉันรู้สึกว่าเหมือนมีคนแอบถ่ายรูปฉัน แล้วรูปนั้นดันเผอิญติดเครื่องดัดเสียงที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อคอเต่านี้น่ะ" โอกิยะอธิบายเสียงเบาพลางชี้ไปที่คอตัวเอง

     "ไหนขอดูหน่อย!" คาร่าเอ่ยพลางพุ่งกระชากเสื้ออีกฝ่ายดู

     "เหวอ! ใจเย็นสิ! นี่เราไม่ได้อยู่กันแค่สองคนนะ!" โอกิยะเอ็ดพลางจับข้อมือหญิงสาวไว้แน่น

     "เออว่ะ จริงด้วย โทษที ฮ่าๆๆๆๆ"

     "มีอะไรกันหรือเปล่าคะคาร่าซัง สึบารุซัง?" จู่ๆรันที่มาจากไหนไม่รู้เอ่ยถามเสียงใสทำทั้งสองสะดุ้ง

     "ไม่มีอะไรๆๆๆๆๆ แค่คุยกันตามประสาคนรู้จักน่ะ ฮ่าๆๆๆๆ" คาร่าแก้ตัวพลางวาดแขนกอดคออีกฝ่ายราวกับเพื่อนเล่น โอกิยะคิ้วกระตุกแต่ก็พยายามปั้นสีหน้าให้เป็นปกติ

     "ใช่ครับ แค่คุยเล่นกันเฉยๆน่ะครับ!^^" โอกิยะเอ่ยพลางใช้แขนของตัวเองกอดคอหญิงสาวแน่น

     "อั้ก!"

     "ฮ่าๆ ดูสนิทกันจังเลยนะคะ^^" รันขำแห้งเมื่อเห็นสภาพคาร่าที่เหมือนคนหมดลมในอ้อมแขนของคนร่างสูง

     "ไม่น่าเชื่อเลยนะคะว่าสึบารุซังกับคาร่าซังรู้จักกัน" โซโนโกะเดินเข้ามาเสริมพร้อมในมือถือโทรศัพท์ที่ส่งรูปแอบถ่ายสองคนตอนกระซิบกระซาบกันไปก่อนหน้านี้ให้กับมาสึมิ

     "ผมก็ไม่เชื่อเหมือนกันครับ^^"

     "อย่าพูดแบบนั้นสิโอกิยะคุง~ สวรรค์คงลิขิตให้เรารู้จักกัน" คาร่าเอ่ยเสียงใส ถือว่าจีบอ้อมๆไปแล้วกัน

     "นรกลิขิตมากกว่าละมั้งครับ..." 

     เพล้ง! เหมือนมีหน้าใครบางคนแตกแถวนี้

     "อยากตายหรือไงเจ้าตัวทำลายปอด!?"

     "เมื่อกี้คุณเรียกผมว่าอะไรนะ?"

     "ตัวทำลายปอดไงล่ะ โอ้ย!" คาร่าร้องเสียงหลงเมื่ออีกฝ่ายดีดหน้าผากเธออย่างแรง

     "พูดมากนัก"

     "ใจร้ายชะมัด! ใช่สิ๊! ฉันมันไม่สำคัญเท่ากับคนอื่นนี่! ฮรุก!" ไม่ว่าเปล่าคาร่าก็ทรุดลงไปนั่งกอดเข่าร้องไห้บนพื้น

     "....ทำอะไรเกรงใจชุดแพงๆของเธอด้วย" โอกิยะเอ่ยเสียงเรียบก่อนจะหันมาสนใจหนังสือที่อ่านต่อ

     "อากา--- โอกิยะ!!!" คาร่าตวาดเสียงดังพร้อมบีบน้ำตาออกมาแหงนหน้ามองชายหนุ่มด้วยท่าทีน่าสงสาร

     "น่าสงสารคาร่าซังเขานะ..." รันเอ่ยกับเพื่อนสาวของตน

     "นั่นสิ..."

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

     "หืม? อะไรกันๆ '13วิธีการเดทกับนักสืบงั้น'เหรอ?" เสียงเอ่ยแซวของโซโนโกะดังขึ้นจึงทำให้คาร่าที่ยืนอยู่ข้างๆเด็กสาวทั้งสองหันไปมอง

     "อย่าแอบดูนะ!" รันเอ่ยขัดด้วยหน้าที่ขึ้นสี

     "เหๆ อะไรกัน นี่เธอมีแฟนแล้วเหรอแถมเป็นนักสืบด้วย?" คาร่าร่วมวงอีกคน "เด็กสมัยนี้นี่โตเร็วกันจริง~"

     "ย-อย่าแซวสิคะคาร่าซัง!" คาร่าที่ได้ยินดังนั้นก็หันไปส่งขำกับโซโนโกะอย่างสะใจ

     "คือว่าฉันไม่แน่ใจนะคะว่าจะเกี่ยวข้องกันหรือเปล่านะคะ มันน่าอายนิดหน่อย..." จู่ๆหญิงแก่ที่ดูเหมือนว่าจะเป็นเจ้าของกล่องปริศนานั่นก็เดินเข้ามาหาสาวๆทั้งสามคน "สามีและดิฉันเคยแลกไดอารี่เขียนกันในตอนสมัยเรียนอยู่ม.ปลายค่ะ มันเป็นได้อารี่ที่ค่อนข้างแปลกค่ะ"

     "แปลกยังไงเหรอครับ?" นายทุนซึซึกิเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย

     "เราตกลงกันว่าสามีดิฉันจะเขียนฝั่งซ้ายและดิฉันจะเขียนฝั่งขวาค่ะ แต่ดิฉันไม่สามารถเขียนเหตุการณ์ทั้งวันและความรู้สึกต่อเขาในหน้าเดียวได้ ดิฉันเลยเขียนไปทั้งหมดสามหน้าเพราะงั้นสามีดิฉันสามารถเขียนฝั่งซ้ายได้ แต่สามีของดิฉันก็เขียนเพียงไม่กี่ประโยคเท่านั้น"

     "สามีของคุณอาจไม่อยากเขียนหรือเปล่าครับ?" ดร.อากาสะเอ่ยถามขึ้น

     "ตอนแรกดิฉันก็คิดแบบนั้นค่ะแต่หลังจากพวกเราแต่งงานกันฉันก็เจอไดอารี่แลกเปลี่ยนบนโต๊ะของสามีดิฉันค่ะ ในขณะที่ดิฉันอ่านข้อความที่ดิฉันเขียนเอาไว้พร้อมกับความอายและความคิดถึง ฉันก็เจอข้อความเต็มสองหน้ากระดาษที่สามีดิฉันเป็นคนเขียนค่ะ แต่ดิฉันไม่เคยได้อ่านข้อความสองหน้านั้นเลย..."

          คาร่าถอยหลังออกจากวงล้อมนั้นแล้วเดินมาอีกมุมหนึ่งของห้องสมุดพลางหยิบหนังสือขึ้นมาสักเล่ม เธอไม่สามารถทนฟังต่อได้เพราะมันมีแต่ทำให้ใจของเธอแย่ลง

     ทำไมน่ะเหรอ?

     ตอนนี้เธอแทบจะขึ้นคานอยู่แล้ว พอมาฟังความรักย้อนวัยของคุณป้าก็...

     เฮ้อ~ เหนื่อยใจว่ะ

     "เป็นอะไร?" เสียงของชายหนุ่มดังขึ้นด้านหลังของเธอ คาร่าไม่ได้สนใจว่าเป็นใครจึงทำให้ปากเธอตอบแบบไม่ได้คิดอะไรออกไป

     "อยากมีผัว"

     "..."

     "..." คาร่าช็อค เมื่อกี้เธอพูดอะไรออกไป๊!? พอหันหลังมาดู "อ-อ้าว อากาอิมาตอนไหนเนี่ย? ฮ่าๆๆ"

     "...ก่อนหน้าที่จะถาม"

     "โห... หมดกันลุคที่อุตส่าห์สร้างมา" คาร่าเอ่ยอย่างเสียดายพลางทำท่าจะร้องไห้

     "ทำไมอยากมี?" คาร่าอ้าปากค้าง

     "ถามจริง? นี่เจ้ามะเร็งปอดฉันอายุสามสิบสองแล้วนะยังไม่มีผัวเป็นตัวเป็นตน อย่าว่าแต่ผัวเลยคนคุยยังไม่มี!" คาร่าบ่นออกมา "หรือนายสนใจมาเป็นให้ไหมล่ะ~ จีบตอนนี้แถมฟรีหนี้สินน้า~"

     ว่าแล้วก็ขอเต๊าะไปทีหนึ่ง โอ๊ย! เขินว่ะ!

     "...เอาสิ"

     "...ห๊ะ?" เบิกตากว้างด้วยความตกใจ อ้าปากค้างด้วยความเหวอ หน้าขึ้นสีด้วยความเขิน

     "ก็อยากได้แฟนไม่ใช่เหรอ? เอาสิ ฉันเป็นให้ได้นะ:)"

     "ห-เห้ยๆๆ เอาจริงดิ!?"

     "หึ ล้อเล่น" ว่าแล้วก็เดินจากไปเหลือไว้เพียงหญิงสาวที่ยังยืนงงอยู่

     "อะไรกันครับเนี่ย!?"

          คาร่ามองตามเพื่อนสมัยเด็กที่อยู่ในร่างอื่นเดินไปรวมกับคนอื่นด้วยความมึนงง นี่เธอโดนหลอกดาวงั้นเหรอ? ไอเราก็อุตส่าห์คิดไปไกลว่าอีกฝ่ายมีใจให้ สรุปไอเวxบอกล้อเล่น เดี๋ยวฟาดด้วยอิแตะ

          คาร่าเดินไปรวมกับกลุ่มคนพลางมองตัวการด้วยความคับแค้นใจ บังอาจทำเธอหน้าแตกดีนักเดี๋ยวเจอแน่ หึ

     "ห๊ะ? แกรู้ที่ซ่อนของกระดาษแผ่นนั้นแล้วเหรอ?" เสียงของยอดนักสืบชื่อดังดังขึ้นทำให้คาร่าหันไปสนใจด้วยความงุนงง

     "อื้ม! และเหตุผลที่เราหาไม่เจอด้วยครับ"

     "โคนันคุง หมายความว่ายังไงเหรอ?" รันเอ่ยถามด้วยความสงสัย

     "แกไม่ได้พูดมั่วขึ้นมาใช่ไหม?" คราวนี้เป็นโซโนโกะที่เอ่ยถามขึ้น

     "ผมขอยืมสมุดกับปากกาได้หรือเปล่าครับ?" โคนันเอ่ยถามจากนั้นโอกิยะก็ยื่นสมุดพกเล่มเล็กไปให้เด็กชาย "ขอบคุณครับ"

          จากนั้นโคนันก็อธิบายสาเหตุที่หากระดาษที่เขียนวิธีเปิดกล่องไม่เจอ คาร่าที่พอจะรู้คำตอบอยู่แล้วจึงหยิบกระเป๋าที่ตัวเองเผลอไปวางไว้บนโต๊ะแล้วเดินออกจากห้องนั้นไปโดยไม่มีคนรู้ เดาว่าต่อจากนี้เจ้าจอมโจรนั่นต้องออกมาแน่ๆเธอเลยมารออยู่ที่จุดวางกล่องปริศนา

          คาร่ามีคนที่สงสัยอยู่ในใจซึ่งเป็นใครไปไม่ได้นอกจากดร.อากาสะ ฮิโรชิ เนื่องจากตอนที่เธอเช็คแฮนด์ด้วยมือของเขานั้นเหมือนไม่ใช่มือจริงแต่เป็นมือที่ทำจากหน้ากากมากกว่าและอีกอย่างหนึ่ง พลาสเตอร์ที่แปะนิ้ว เธอมั่นใจว่าจะไม่มีใครเอาพลาสเตอร์แปะที่ปลายนิ้วไว้เยอะขนาดนั้นนอกจากพวกที่ทำตามเทรนด์ 

          จะว่าโดนมีดบาดก็ไม่ได้เพราะมันคงไม่บังเอิญขนาดนั้น ดร.อากาสะดูจะไม่ใช่คนที่ตามเทรนด์วัยรุ่นข้อนี้จึงตัดไปนั่นจึงทำให้เหตุผลใหม่เข้ามาในหัวของหญิงสาว

          ที่ติดไว้แบบนั้นเพราะอาจจะรีบเกินไปเลยติดไปมั่วๆแบบนั้น ซึ่งเป็นเฉพาะสำหรับพวกโจรที่ชอบปลอมตัวแล้วดันทำการล่าช้าไปหน่อยเลยไม่รอบคอบในรายละเอียดในการปลอมตัว

     "ถ้ากล่องเปิดได้แล้วเดาว่าเจ้าจอมโจรคิดอาจจะขอออกจากที่หอสมุดนี้แต่ว่าฉันดีลกับพวกตำรวจไว้แล้วว่าไม่ให้ใครออกไปดังนั้น... หมอนั่นต้องไปที่ห้องน้ำเป็นแน่ ลางสังหรณ์ของฉันไม่เคยพลาด!" คาร่าเอ่ยพึมพำพลางเดินไปที่ห้องน้ำ 

          เมื่อมาถึงหญิงสาวก็มองหาที่หลบแถวๆหน้าห้องน้ำก่อนที่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนเล่น คราวนี้เสร็จเธอแน่เจ้าจอมโจรคิด!

     'พรึบ!' จู่ๆไฟก็ดับทั้งชั้น คาร่าตกใจเล็กน้อยแต่จู่ๆก็มีเสียงเพลงดังขึ้นทางตรงกลางหอสมุด เธอเดาว่าอาจจะเป็นเสียงของเพลงเปิดกล่องปริศนาเจ้าโจรนั่นอาจจะเปิดแล้วเอาของออกไปได้แล้ว รอไม่นานนักไฟก็กลับมาปกติ

          คาร่าเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าสีครีมก่อนจะลอบมองตรงทางเข้าหน้าห้องน้ำชายพลันก็มีความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในหัว 

     "นี่ตูเป็นโรคจิตเหรอฟะ?"

     "นี่ฉันจบหลักสูตรพิเศษของเอฟบีไอ ได้รับการยอมรับจากตำรวจสากลทั้งอเมริกา แถมดีกรีเป็นประธานเอวากรุ๊ปแต่ทำไมมาส่องหน้าห้องน้ำชายวะ?" บ่นพึมพำกับตัวเองพลางขมวดคิ้วไม่เข้าใจจนเธอไม่สังเกตุเลยว่ามีชายร่างท้วมคนหนึ่งเดินเข้าไปในห้องน้ำแล้ว...

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

มาแค่นี้ก่อนเดี๋ยวยาวเกินไป ฮ่าๆๆๆๆๆๆ
ตอนหน้ามาดูบทสรุปกันค่ะว่าคาร่าจะจับจอมโจรคิดได้ไหม
#ไม่ได้ตรวจคำผิด

+คุยกับไรท์+
ไรท์อยากถามรีดๆว่าอยากให้คาร่านางสารภาพรักกับอากาอิไหมมมม?
รับเสียงประชาธิปไตยค่ะ! 55555

ทุกคนไรท์ยังขายเน็ตฟลิกซ์อยู่นะ สนใจติดต่อได้ ฮ่าๆๆๆๆๆ


(นี่คือชุดที่คาร่าใส่ในวันนี้ ไว้อาลัยล่วงหน้าให้กับจอมโจรคิด)
(ขออนุญาตเจ้าของรูปนะคะ)


(นี่คือคาร่าเมื่อโดนหลอกว่ารัก)




















B
E
R
L
I
N
?
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 48 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

36 ความคิดเห็น

  1. #18 Kuromiya Natsuki (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2563 / 15:23

    อยากให้คาร่าสารภาพรัก!!!!

    #18
    1
  2. #17 polytome (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 23:40
    จะรออ่านค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #17
    1
  3. #16 This is my life (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 23:35
    คาร่านี้มันชั้นชัดๆ!
    #16
    1