[Fic Detective Conan] Friend zone (Akai x OC)

ตอนที่ 3 : #02 เวทีสุดท้ายในชีวิต ไว้อาลัยแด่สหาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 653
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 75 ครั้ง
    25 เม.ย. 63






#02 เวทีสุดท้ายในชีวิต ไว้อาลัยแด่สหาย

          ว่ากันว่าผู้หญิงมักจะเรียบร้อยกว่าผู้ชายแต่ก็แกร่งกว่าผู้ชายในบางเรื่องแต่นิยามคำนี้ไม่สามารถใช้ได้กับคาร่า สายลับสาวของเอฟบีไอที่เก่งกาจที่สุด ตั้งแต่เกิดมาคาร่ามักจะถูกอบรมบ่มเพาะเรื่องมารยาทแต่สุดท้ายเธอก็ไม่ทำตามแถมยังทำตัวกระโตกกระตากอย่างกับลิงอีกด้วยสังเกตุได้จากตอนนี้

     "เฮ้ๆๆ นี่มันน่ารักชะมัดยาก!" หญิงสาวเชื้อสายอังกฤษร้องตะโกนเสียงดังพลางพุ่งเข้าไปดูตุ๊กตาหมีสีขาวตัวใหญ่ที่ตั้งโชว์อยู่หน้าร้านขายของแห่งหนึ่งในย่านการค้า

     "สนใจหรือจ๊ะหนู?" ป้าเจ้าของร้านเดินออกมาเมื่อได้ยินเสียงโหวกเหวกอยู่ด้านนอกก่อนจะเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

     "อื้ม! ตัวนี้ขายหรือเปล่า?" คาร่าพยักหน้าพร้อมกับยิ้มแฉ่งให้หญิงตรงหน้า

     "ตุ๊กตาตัวนี้น่ะมีคนนำมาฝากขายน่ะจ้ะ ถ้าอยากได้ฉันจะติดต่อเขาให้นะ เดี๋ยวรอแป๊ปหนึ่งนะ^^" ป้าเจ้าของร้านว่าพลางเดินกลับเข้าไปด้านในร้าน

          คาร่าที่ได้ยินดังนั้นจึงพยักหน้าตกลงพลางหยิบตุ๊กตาขึ้นมากอดเล่น ตุ๊กตาตัวนี้มันน่ารักมากสำหรับเธอแถมยังนุ่มอีกเสียด้วยถ้าหากไม่ซื้อกลับไปเธอคงรู้สึกผิด(?)เป็นแน่

     "นี่...ถ้าไม่ซื้อก็ช่วยวางลงจะได้ไหม?" เสียงของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นด้านหลังของหญิงสาว เธอหันไปมองด้วยอย่างสงสัย ปรากฏร่างของชายผิวแทนคนหนึ่งที่เซ็ตผมสีเทาตั้งเหมือนกับนักร้อง เขาใส่แว่นกันแดดสีดำส่วนเสื้อก็เป็นเสื้อฮู้ดกับกางเกงยีนสีน้ำเงินที่มือทั้งสองข้างของเขาสอดอยู่ในกระเป๋ากางเกง

     "ฉันจะซื้อต่างหากล่ะ" คาร่าเถียงก่อนจะรัดตุ๊กตาแน่นกว่าเดิมพลางจ้องอีกฝ่ายตาเป็นมันและทำแก้มป่องด้วยความไม่พอใจ

     "..."

     "แม่หนูฉันติดต่อไปให้แล-- อ-อ้าว ฮาโดะคุง" ป้าเจ้าของร้านที่เดินออกมาพูดขึ้น 

     "สวัสดีครับยามิสึกิซัง คนนี้เหรอครับที่คุณบอกว่าจะซื้อตุ๊กตาของผม?" ฮาโดะ โรคุมิจิเอ่ยถามพร้อมกับเหลือบมามองคาร่าที่ตอนนี้ทำแก้มป่องไม่พอใจเขาอยู่

     "ใช่จ้ะ^^"

     "เอ๊ะ? อย่าบอกนะว่านายเป็นเจ้าของหมีนี่?" คาร่าเอ่ยถามพร้อมทำหน้าตาตื่นก่อนจะเปลี่ยนไปทำหน้าอ้อนเหมือนหมา "เน่ๆ ขายให้ฉันได้ไหม? ฉันอยากได้เจ้านี่มากๆเลย '3' "

     "เดี๋ยวนะ เมื่อกี้เธอยังจ้องฉันแทบจะกินเข้าไปทั้งร่างไม่ใช่เหรอ? =_=" ฮาโดะเอ่ยถามด้วยสีหน้าปลาตายมองคนตรงหน้าด้วยความไม่เข้าใจ

     "เอาน่า คนเรามันเปลี่ยนกันได้ แล้วสรุปเจ้าตัวนี้เท่าไรล่ะ? หนึ่งพัน หนึ่งหมื่น หนึ่งแสน?" 

     "มันแค่ตุ๊กตา..."

     "สิ่งของก็มีหัวใจนะยะ! เจ้าหมีนี่ก็มีชีวิตเหมือนกันถ้าได้ยินนายพูดแบบนี้คงเสียใจแย่ เนอะๆ" คาร่าว่าพลางหันไปคุยกับหมีเหมือนเด็กอายุสามขวบ

     "เฮ้อ แล้วแต่เธอเถอะ ฉันไม่ขาย"

     "อ-เอ้า! ทำไมล่ะ? แต่ฉันอยากได้ตัวนี้นะ! นายต้องขาย!"

     "ฟังให้จบก่อน... ฉันไม่ขายเจ้าตัวนั้นหรอกเธอเอาไปเลยเถอะ ขี้เกียจจะเสวนากับเธอแล้ว" เขาว่าพลางโบกมือลาหญิงสาวแล้วเดินออกไป

     "เอ้า..."

     "ขอโทษแทนฮาโดะคุงด้วยนะ ช่วงนี้เขาเครียดๆน่ะจ้ะ" ป้าเจ้าของร้านว่าพลางเดินกลับเข้าร้านไป คาร่ามองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินห่างออกไปก่อนที่เธอจะตัดสินใจที่จะทำการใหญ่

     ปฏิบัติการลับแอบตามผู้ เริ่มได้!

          คาร่าแอบตามชายผิวแทนขี้เก๊กมาจนถึงสวนสาธารณะแห่งหนึ่งซึ่งค่อนข้างจะไม่มีผู้คนด้วยเพราะตอนนี้เริ่มค่ำแล้ว ฮาโดะหยุดเดินคาร่าจึงหยุดเดินตามขณะหลบอยู่หลังต้นไม้แอบส่องคนตรงหน้าด้วยความอยากรู้อยากเห็น

     "นี่เธอจะตามฉันอีกนานไหม?" คาร่าสะดุ้งยกใหญ่แต่ก็ยังไม่ยอมเดินออกไปจนกระทั่งฮาโดะตวัดสายตามามองตรงจุดที่เธอซ่อนอย่างคาดโทษ หญิงสาวจึงจำใจเดินออกมาพร้อมกับถือตุ๊กตาตัวใหญ่ในอ้อมกอด

     "..."

     "จะตามฉันมาทำไม?"

     "ม-ไม่ได้แอบตาม ทางนี้ทางกลับบ้านของฉันต่างหาก!" คาร่าแก้ตัวน้ำขุ่นพร้อมกับเสมองไปทางอื่น

     "โกหกระวังตกนรกนะ"

     "ฉันไม่ได้นับถือศาสนา ไม่ตกหรอก ฮ่าๆๆๆ" คาร่าว่าพลางขำออกมา ฮาโดะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะเดินไปนั่งที่ม้านั่ง คาร่าจึงถือวิสาสะไปนั่งด้วย

     "จะมานั่งทำไม? ไม่กลับบ้านล่ะ?"

     "ก-ก็เห็นนายนั่งคนเดียวไง กลัวจะเหงาเลยนั่งเป็นเพื่อน" คาร่าตอบกลับ ตามจริงแล้วเธอไม่รู้ทางกลับโรงแรมต่างหาก...

     "หึ"

     "นี่นายจะไม่เอาเงินจริงดิ... ตุ๊กตานี่ซื้อมาแพงน่าดู" คาร่าเอ่ยถามพลางเล่นแขนตุ๊กตาไปมา

     "แฟนเก่าฉันให้มาน่ะ... ตอนนี้ก็เลิกกันแล้วเก็บไว้ก็ทำให้คิดถึงเปล่าๆสู้ทิ้งไปไม่ดีกว่าหรือไง? แต่ถ้าทิ้งก็น่าเสียดายเลยไปฝากยามิซึกิซังขายแต่เธอดันจะซื้อ เห็นว่าสมองยังไม่โตเลยให้ฟรีๆ" ฮาโดะอธิบาย คาร่าพยักหน้า

     "อย่างนี้นี่เอง... เอ๊ะ เดี๋ยวนะ นี่นายหาว่าฉันโตแต่ตัวเหรอ!?"

     ฮาโดะยักไหล่พลางพิงหลังที่เก้าอี้ "แล้วแต่จะคิด"

     "นายนี่มันกวนตีนชะมัดยาก... ว่าแต่นายชื่ออะไรเนี่ย?"

     "ตามมารยาทเธอควรแนะนำตัวก่อนไม่ใช่หรือไง=_="

     "ขอโทษค่ะ พอดีเป็นคนไร้มารยาท" คาร่าตอบพลางจ้องอีกฝ่ายด้วยความหงุดหงิด 

     "เฮ้อ ฮาโดะ โรคุมิจิ" 

     "แค่นี้ก็จบและ ฉันคาร่า เอวา อายุสามสิบสองปี เป็นคนที่สวยมาก~ ความสามารถคือรวย!"

"..."

"^=^"

"นี่เธอโตมายังไงกันเนี่ย... อีกอย่างฉันอายุสามสิบเก้าเป็นรุ่นพี่ เคารพฉันด้วย" ฮาโดะว่าพลางหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ

"โหห ลุง แก่จัง"
"เดี๋ยวเธอก็อายุเท่าฉัน" ฮาโดะเอ่ยพลางพ่นควันบุหรี่ออกจากปาก

"สูบบุหรี่มากระวังตายเร็วนะ นายไม่เคยเรียนหรือไง? บุหรี่ทำลายปอด" คาร่าเอ็ดพลางใช้มือบีบจมูก

"เรื่องของฉันน่า"

"ว่าแต่คุณป้าเจ้าของร้านคนเมื่อกี้บอกว่านายเครียด เรื่องอะไรเหรอ?" คาร่าเอ่ยถามด้วยความอยากรู้

"ไม่ยุ่งสักเรื่องจะได้ไหม=_="

"เฮ้ๆ ฉันเก่งเรื่องทางจิตวิทยามากเลยนะ อาจช่วยนายได้" ฮาโดะถอนหายใจออกมาพลางทิ้งบุหรี่ลงในที่ทิ้งบุหรี่

"ฉันกำลังจะออกเพลงใหม่หลังจากที่ไม่ได้ออกห้าปี แต่ฉันยังเขียนเพลงใหม่ไม่เสร็จเนี่ยสิ...ทั้งๆที่ประกาศออกไปแล้วว่าจะคัมแบค"

"นี่นายเป็นนักร้องงั้นเหรอ?" ฮาโดะพยักหน้ารับ คาร่าที่เห็นดังนั้นจึงยกยิ้มในใจก่อนจะใช้แขนบางของตนกอดเข้าที่คอของอีกฝ่าย "ไม่ต้องเครียดหรอกสหาย! ปรึกษาฉันได้!"

ฮาโดะคิ้วกระตุกแทบจะในทันทีเมื่อจู่ๆตนก็ต้องมาอยู่ในอ้อมแขนของคนที่เด็กกว่าหลายปี "นี่หล่อน...ฉันแก่กว่านะเฟ้ย!"

"ไม่ต้องอายหรอกน่าสหาย!"

"...เฮ้อ~ คอนเสิร์ตครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายของฉัน ฉันจะวางมือจากวงการแล้ว"

"เอ๋~ ทำไมล่ะ? แล้วนี่แฟนคลับนายรู้หรือยัง?" ฮาโดะส่ายหัวเป็นคำตอบ

"ฉันจะบอกพวกเขาหลังจบคอนเสิร์ตน่ะ..."

"แล้วนายเครียดเรื่องที่ยังแต่งเพลงไม่จบเหรอ?"

"นั่นก็ส่วนหนึ่ง แต่อีกส่วนฉันกลัวว่าพวกแฟนๆจะผิดหวังในตัวฉัน"

"ทำไมมองโลกในแง่ร้ายจัง... ถ้าพวกเขารักนายจริงพวกเขาจะเข้าใจในสิ่งที่นายตัดสินใจส่วนพวกที่แอนตี้นายน่ะไม่ได้รักนายจริงหรอก พวกนั้นมองนายแค่เปลือกนอกแต่ไม่ดูเปลือกในของนายเลยว่าข้างในของนายคิดอย่างไร ไม่ต้องกังวลหรอกสหาย! ทุกคนเคารพในการตัดสินใจของนาย" คาร่าเอ่ยพลางยิ้มยีฟันให้อีกฝ่ายอย่างจริงใจ

"อา นั่นสินะ" ฮาโดะพึมพำ "คาร่า เรียกงี้ได้ใช่ไหม?"

"โอ้!"

"อีกสองวันฉันจะไปซ้อมคอนเสิร์ต ไปดูฉันไหม?"

"เอ๋~ ชวนเค้าคิดไรป้ะเนี่ยยย"

"งั้นไม่ต้องไป" เขาว่าพลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

"เห้ยๆ ล้อเล่นๆ ไปดิ เปิดประสบการณ์ใหม่ ชีวิตฉันวนเวียนแต่อาชญากรขอไปลองเปิดประสบการณ์ดูบ้าง" หญิงสาวว่าพลางยิ้มให้

ฮาโดะเลิกคิ้วสูง "อาชญากร?"

"ฉันเป็นตำรวจสากลแหละ! หมายถึงเอฟบีไอ เท่ใช่ป้ะล่ะ~"

"...ขอล่ะ เลิกหลงตัวเองทีเถอะ"

"ฮ่าๆๆๆๆ"

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

          แสงแดดสาดส่องเข้ามาภายในห้องวีวีไอพีของซากุระโฮเทล ร่างของหญิงสาวกำลังนอนน้ำลายยืดอยู่บนเตียง เสียงนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์ดังขึ้นนานอยู่หลายครั้งจากการเลื่อนปลุกแต่ดูท่าไม่ว่าจะอีกกี่ครั้งร่างบนเตียงก็ไม่มีทีท่าว่าจะตื่น

          เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นอีกครั้งร่างบางที่อยู่บนเตียงขยับเล็กน้อยก่อนที่มือบางจะเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์แล้วเขวี้ยงไปที่กำแพงห้อง

'เคร้ง!' ดวงเนตรเปิดขึ้นอย่างตกใจก่อนร่างบางจะรีบลุกขึ้นมาดูทิศทางที่ตัวเองโยนโทรศัพท์

"sh*t!" เธอสบถขณะรุดลงมาจากเตียงเข้ามาดูโทรศัพท์ของตัวเอง "บูบู่ลูกแม่!!!"

          คาร่าเดินออกมาจากห้องน้ำในชุดเสื้อยืดสีขาวมีประโยคอยู่กลางอกทับด้วยกระโปรงยีนทรงเอสีดำ ดวงตาบวมเป่งจากการร้องไห้ให้กับการจากไปของโทรศัพท์ลูกรัก (รักแค่ไหนดูจากการตั้งชื่อให้) ใบหน้าขาวถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางโทนอ่อนด้วยเพราะว่าหนังหน้าเธอดีอยู่แล้วแม้ว่าจะหน้าสดก็ตาม

"บูบู่..." คาร่าร้องเสียงหลงเมื่อนึกถึงโทรศัพท์เครื่องโปรดอีกครั้ง น้ำตาเริ่มคลอเบ้าอย่างช่วยไม่ได้

          หญิงสาวเดินไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนที่จะแกะซิมออกจากเครื่องก่อนที่เก็บใส่กระเป๋าสะพายข้างทรงสี่เหลี่ยมเล็ก

"ไปซื้อเครื่องใหม่แล้วก็ไปหาฮาโดะต่อ" คาร่าพึมพำพลางหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพายแล้วแตะคีย์การ์ดออกจากห้องไป

          ร่างของหญิงสาวเชื้อสายอังกฤษกำลังกวาดตามองเลือกโทรศัพท์ที่กำลังตั้งโชว์อยู่ที่ร้านด้วยความตั้งใจ เธอเลือกไม่ถูกเลยจริงๆว่าจะเอารุ่นไหนยี่ห้อไหนเพราะว่ามันน่าใช้ไปหมด

"คุณลูกค้าสนใจเครื่องไหนเป็นพิเศษหรือเปล่าคะ? ถ้าหากไม่มีดิฉันขออนุญาตแนะนำตัวโทรศัพท์ที่เพิ่งออกใหม่" พนักงานสาวเดินเข้ามาเอ่ยถามด้วยความเป็นมิตร

"ตัวไหนเหรอ?"

"จะเป็นตัวนี้ค่ะ ไอแฟนยี่สิบพลัส ยี่ห้อโทรศัพท์ที่เพิ่งเปิดใหม่ล่าสุดนำเข้ามาจากอเมริกา" เธอว่าพลางผายมือไปทางโทรศัพท์เครื่องหรูที่ตั้งโชว์อยู่ "จะมีสีให้เลือกด้วยนะคะ สีขาว สีดำ สีแดง สีเหลือง สีฟ้า สีรุ้ง"

"สีรุ้ง!? งั้นจัดมาเครื่องหนึ่งขออันที่ความจำเครื่องเยอะที่สุด ขอเป็นสีรุ้ง เอาเครื่องมาเลยไม่ต้องใส่ถุง ฝากด้วยน้า~" หญิงสาวตอบพลางเดินไปนั่งรอที่โซฟาของทางร้านที่จัดเตรียมไว้ให้ลูกค้า รอไม่นานนักพนักงานสาวคนเดิมก็กลับมาพร้อมกับโทรศัพท์เครื่องใหม่

"คุณลูกค้าสามารถไปคิดเงินได้ที่เคาว์เตอร์นะคะ" คาร่าพยักหน้าพลางเดินไปยังเคาว์เตอร์ จัดการจ่ายเงินเสร็จสรรพก็เดินออกจากร้านมาด้วยสีหน้าชื่นบานพร้อมกับเลื่อนโทรศัพท์เล่นหลังจากจัดการใส่ซิมเสร็จ

"ยินดีต้อนรับสู่ครอบครัวนะค้าบบ~ น้องโบโบ่"

"..." //ผู้คนที่เดินผ่าน

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

          รถแท็กซี่มาจอดส่งหญิงสาวที่หน้าตึกตึกหนึ่งแต่มีรถตำรวจจอดหน้าตึกเต็มไปหมดแถมยังมีตำรวจกั้นพื้นที่อยู่ข้างหน้าตึกอีก คาร่ามองด้วยความสงสัยมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ไม่ว่าเปล่าร่างของหญิงสาวก็เดินไปยังตำรวจนายหนึ่งที่ยืนกั้นทางเข้าไว้อยู่

"ขอโทษนะครับ คนนอกไม่สามารถเข้าได้"

"ข้างในเกิดอะไรขึ้นเหรอ? พอดีฉันมีนัดที่นี่น่ะ" คาร่าเอ่ยพลางเอี้ยวตัวมองไปด้านใน

"มีคนเสียชีวิตน่ะครับ ตอนนี้กำลังอยู่ในการสอบสวนอยู่" ตำรวจนายนั้นตอบ

"พอจะรู้ไหมคะว่าใครเป็นผู้เสียชีวิต?" คาร่าเอ่ยถามอีกครั้งแม้ว่าในใจจะมีชื่อของคนๆหนึ่งขึ้นมาเป็นอันดับแรก

"เอ่อ รู้กันแค่นี้นะครับ" เขาว่าก่อนจะพูดเสียงเบา "ฮาโดะ โรคุมิจิ นักร้องชื่อดังน่ะครับ" และสุดท้ายสิ่งที่เธอคิดก็เป็นจริง... คาร่าพยักหน้ารับก่อนจะเดินเลี่ยงออกจากบริเวณนั้นมา

          คาร่าเดินออกมาจากบริเวณตึกนั้นมายังสวนสาธารณะที่อยู่ใกล้ๆก่อนที่เธอจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นแล้วกดโทรฯออกไปยังเบอร์เบอร์หนึ่ง

'(...)'
"จี~"
'(อะไร?)' เสียงเข้มเอ่ยถามกลับมาติดรำคาญเล็กน้อย
"เพื่อนเขาตายอ่า~ เขาเศร้า..."
'(แล้วเป็นอะไรตายล่ะ?)'
"...ฆ่าตัวตาย"
'(ใครบอก?)'
"ลางสังหรณ์ของฉัน"
'(งั้นเหรอ... แล้วโทรมามีอะไร?)'
"สืบหาประวัติเขาให้หน่อยสิ ฮาโดะ โรคุมิจิ"
'(ทำไม?)'
"เผื่อเขามีครอบครับแล้วครอบครัวลำบากฉันอยากจะช่วย" คาร่าตอบขณะเด็ดดอกไม้ที่สวนเล่น
'(ว้าว~ หัดเป็นคนดีตั้งแต่เมื่อไร?)'
"อยากตายเหรอ?"
'(ครับๆ เดี๋ยวจะไปหาข้อมูลมาให้)' ว่าจบปลายสายก็วางไปเลยคาร่าจึงเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าทันที

"ทำไมถึงทำอะไรแล้วไม่คิดก่อนทำนะ..." หญิงสาวพึมพำพลางนั่งกอดเข่าเด็ดหญ้าดอกไม้เล่นไปเรื่อย
"พี่สาวครับ..." คาร่าหันไปมองตามเสียงก็พบกับเด็กชายคนหนึ่งอายุประมาณแปดขวบได้ที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอ

"อะไรไอหนู? ฉันเศร้าอยู่อย่าเพิ่งมายุ่ง"

"เปล่าครับคือผมจะมาบอกว่าเขาไม่ให้เด็ดหญ้าเล่นนะครับ" เด็กคนนั้นว่าพลางชี้ไปที่ป้ายที่ตั้งไว้ข้างๆม้านั่งซึ่งเป็นป้ายที่บ่องบอกห้ามเด็ดหญ้าเล่น

"..."

"..."

เวร...

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

มาช้าหน่อยน้าาพอดีไรท์ติดตามแข่งดบดลของอรฟ.อยู่ ฮ่าๆๆๆๆๆ
ชื่อตอนดูเศร้าแต่พอเอาเข้าจริงมันก็ยังติดตลกได้อ่ะเว้ย
#ไม่ได้ตรวจคำผิด

ใครจำฮาโดะไม่ได้ไรท์จะแทรกรูปไว้ให้น้าา
ตอนนี้เป็นหนึ่งในตอนที่ไรท์ชอบมากเพราะมีพี่ชู ฮ่าๆๆๆๆ (ไม่ใช่และ)







          
B
E
R
L
I
N
?
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 75 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

36 ความคิดเห็น

  1. #35 RB malefactor (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2563 / 02:55
    ชื่อมือถือคิดถึงโบคุโตะอะ😂
    #35
    2
    • #35-1 Imjubjib_(จากตอนที่ 3)
      29 พฤศจิกายน 2563 / 10:21

      หมายถึงพี่ฮูกไหมคะ ถ้าพี่ฮูกนี่โบโบ่ได้มากจากแกเลยค่ะ
      #35-1
  2. #8 Tidvita (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 00:03

    บรรยายดีมากเลยค่ะ!
    #8
    1
    • #8-1 ปลาวาฬกลางกาแล็คซี่(จากตอนที่ 3)
      28 เมษายน 2563 / 22:51
      ขอบคุณค่าา ถ้าหากไรท์บรรยายรวบรัดเกินไปหรือยืดเยื้อเกินไปต้องขออภัยเน้อ
      #8-1
  3. #7 polytome (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 19:37
    จะรออ่านค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #7
    1