[Fic Detective Conan] Friend zone (Akai x OC)

ตอนที่ 10 : #09 อ๋อ เป็นได้แค่เพื่อนโดยไม่มีอะไรกั้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 308
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    4 ก.ย. 63




#09 อ๋อ เป็นได้แค่เพื่อนโดยไม่มีอะไรกั้น

          ร่างบางของหญิงสาวคนหนึ่งกำลังนั่งซึมอยู่ณ ร้านเหล้าแห่งหนึ่งในโตเกียว ไม่มีใครกล้าเดินเข้ามาทักเธอเพราะคิดว่าเธอต้องการยู่คนเดียวแถมบรรยากาศรอบตัวเธอนั้นก็ไม่ได้เป็นใจให้เข้าไปยุ่งด้วยเสียเท่าไร 

          มือบางควงแก้วไวน์เล่นไปมาพร้อมกับเหม่อมองไปด้านหน้าด้วยจิตใจเลื่อนลอย เธอกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่นะ?

     "เฮ้ คนสวย" เสียงเรียกจากชายคนหนึ่งดังขึ้น ชายคนนั้นเดินเข้ามาหาเธอด้วยความมั่นใจพร้อมกับถือแก้วไวน์เข้ามาด้วย

     "ถ้ายังไม่อยากตายก็อย่ามายุ่งกับฉัน" คาร่าเอ่ยเสียงเรียบขณะเหม่อมองไปข้างหน้าพร้อมกับควงแก้วเล่นเหมือนเดิม

     "...ฮ่าๆๆๆ เธอนี่ตลกจังนะ ไม่เอาน่าาา มาร้านเหล้าทั้งที่มาสนุกกันเถอะ" ชายคนนั้นไม่ว่าเปล่าถือวิสาสะจับข้อมือหญิงสาว

     "นี่ สงสัยที่ฉันพูดไปคงไม่ชัดใช่ไหม" คาร่าเอ่ยด้วยความหงุดหงิดพลางวางแก้วไวน์ไว้บนโต๊ะก่อนจะใช้มือที่ว่างจับข้อมือที่ถือวิสาสะจับมือเธออยู่นั้นบิดอย่างไร้เยื่อใย

     "โอ๊ย! ยัยบ้านี่!" คนทั้งร้านเริ่มหันมาสนใจ บางคนยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายคลิปไว้

     "ถือเป็นบทเรียนไง จู่ๆมาจับตัวฉันโดยไม่ได้รับการยินยอม ไม่ฟ้องขอหาลวนลามก็ดีแค่ไหนแล้ว" ไม่ว่าเปล่าคาร่ายังเพิ่มแรงบิดไปอีกเท่าตัว

     "โว๊ยยย! ปล่อยฉัน! ยัยโรคจิต! หล่อนมันบ้าแน่ๆ" คาร่าขำออกมา

     "โห เอาข้อหาหมิ่นประมาทด้วยมะ ฉันสงเคราะห์ให้ได้นะ" ว่าจบหญิงสาวก็ปล่อยข้อมือของชายคนนั้นพลางผลักออกไปจนอีกฝ่ายล้อมไปกองกับพื้น

     "แก แก! ฉันจะแจ้งตำรวจ!"

     "เอาสิ แจ้งเลย ฉันจะได้แจ้งกลับไง ข้อหาลวนลาม หมิ่นประมาทและดูถูกเจ้าหน้าที่" คาร่าสวนไปพลางกอดอกจ้องอีกฝ่ายด้วยความเย็นชา

     "จ-เจ้าหน้าที่? พูดบ้าอะไร?" 
     
          คาร่ากลอกตาไปมาด้วยความรำคาญก่อนจะหยิบสมุดเล่มเล็กออกมาพลางเปิดข้างในให้ดู ซึ่งข้างในนั้นมีข้อมูลของเธอและตราเจ้าหน้าที่สากลของอเมริกาแสดงให้เห็นถึงหน้าที่ของเธอ

     "ทีนี้รู้แล้วก็ไสหัวไป อย่าให้ฉันเห็นหน้าอีก" คาร่าเอ่ยเสียงแข็งก่อนจะเดินกลับไปที่โต๊ะตัวเองดังเดิม

          ชายคนนั้นไม่ยอมแพ้ลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธเคืองก่อนจะเดินเข้าไปหาหญิงสาวพลางจิกหัวอย่างแรงจนหัวของคาร่าไปตามทิศทางของชายคนนั้น

     "โอ๊ย!"

     "หนอยนังนี่! คิดว่าเป็นตำรวจแล้วจะทำอะไรก็ได้อย่างนั้นหรือไง!?" ชายคนนั้นพูดด้วยความโกรธเคืองก่อนจะเหวี่ยงตัวคาร่าไปกองที่พื้น

          คาร่ากำหมัดแน่นพยายามข่มอารมณ์ของตัวเองแต่ดูท่าครั้งนี้คงไม่ได้ผล หญิงสาวหันกลับมามองชายคนนั้นตาเขียวก่อนจะลุกขึ้นยืนประจันหน้า

     "จะเอาอย่างนี้ใช่ไหม คงไม่รู้ล่ะสิว่าฉันเป็นใคร"

     "ก็เป็นตำรวจโง่ๆคนหนึ่งไง ดูท่าที่แต่งตัวแบรนด์เนมแบบนี้กินภาษีประชาชนไปเท่าไรล่ะ!?"

     "อา นั่นสินะ คนแบบนายน่ะไม่มีค่าพอให้รู้หรอกว่าฉันเป็นใคร" คาร่าเอ่ยพลางปรายตามองชายคนนั้นด้วยความดูถูก "เพราะฉันกับนายน่ะมันคนละชั้นกันไง จำใส่สมองไว้ซะ"

     "แก!" ชายคนนั้นอารมณ์ปะทุขึ้นก่อนจะพุ่งเข้ามาใส่คาร่าอีกครั้งแต่คราวนี้เธอหลบได้พร้อมกับจับข้อมือของชายคนนั้นบิดมาทางด้านหลังแล้วประชิดตัว

     "จำใส่สมองไว้นะ นายน่ะมันอยู่ต่ำเกินไปที่จะมาจับตัวฉันได้ ฉันไม่นิยมคนแบบนายหรอก ขยะแขยง:)" ว่าจบคาร่าก็ใช้มือข้างที่ว่างทุบเข้าที่สันคอของชายคนนั้น

          ชายคนนั้นชะงักไปพร้อมกับสติที่ดับวูบ คาร่าปล่อยร่างของชายคนนั้นทำให้ร่างหนาล้มไปกองกับพื้น เธอหันไปหาพนักงานที่มายืนดูด้วยความเป็นห่วงแต่ก็ไม่กล้าเข้ายุ่ง

     "กว่าหมอนี่จะตื่นก็คงอีกวันนู่น ฝากด้วยนะ" คาร่าเอ่ยเสียเรียบ "โอ๊ะ! แล้วก็เรื่องค่าเสียหายทางร้าน โทรฯมาที่เบอร์นี้เลยนะ จะเรียกเท่าไรก็ได้ พอดีฉันรวยน่ะ:)"

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

          ร่างบางของคาร่าเดินไปตามทางฟุตบาทอย่างไร้จุดหมายพร้อมจิตใจที่เลื่อนลอย รอบข้างไม่ค่อยมีคนมากนักอาจมีบ้างประปรายด้วยเพราะตอนนี้เป็นยามกลางคืนแล้ว คาร่าเดินไปอย่างกับคนไร้ชีวิตก่อนจะเหม่อมองดาวบนท้องฟ้าพลางนึกย้อนไปถึงเมื่อสองชั่วโมงก่อนหน้านี้ ก่อนหน้านี้ที่เธอจะมานั่งเป็นหมาหงอยที่ร้านเหล้า


     2ชั่วโมงที่แล้ว
     ณ ร้านภัตตาคารใจกลางเมืองสุดหรู
          ร่างบางของหญิงสาวในชุดสูทกระโปรงสีฟ้าอ่อนกำลังนั่งเท้าคางรอคอยใครบางคนอยู่ บนโต๊ะยังมีไวน์ที่แพงที่สุดในร้านตั้งไว้ขวดและยังมีรอยการเปิดแล้ว หญิงสาวยกข้อมือที่สวมนาฬิกาไว้อยู่ขึ้นมามองดูเวลาก่อนจะเคาะโต๊ะเล่นฆ่าเวลา

     "นี่จะสองทุ่มกว่าแล้วนะ ฉันนัดสองทุ่ม หมอนั่นช้าชะมัด" คาร่าเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์เล็กน้อย เธอค่อนข้างที่จะหงุดหงิดเพราะตอนนี้เลยเวลานัดมาครึ่งชั่วโมงกว่าแล้วแต่ดูเหมือนคนที่ถูกนัดจะยังไม่โผล่มาแถมท้องเธอก็เริ่มประท้วงเสียแล้วด้วย

     "เอ่อ คุณลูกค้าคะ ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าจะสั่งอาหารเลยไหมคะ?" พนักงานหญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาเอ่ยถามหลังจากเห็นว่าหญิงสาวนั้นนั่งมาครึ่งชั่วโมงแล้วยังไม่มีทีท่าจะสั่งอย่างอื่นนอกจากไวน์

     คาร่าหันไปมองอย่างชั่งใจเล็กน้อย "อืม ยังไม่เอาดีกว่า เดี๋ยวรออีกคนมาครบก่อนแล้วเดี๋ยวจะเรียก"

     "เข้าใจแล้วค่ะ" พนักงานคนนั้นตอบก่อนที่จะโค้งตัวแล้วเดินออกไป

     'ตื้ด ตื้ด' เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ดังขึ้น คาร่าจึงหยิบขึ้นมารับสาย
     "ฮัลโหล"
     '(นี่ฉันเอง ถึงร้านแล้ว เธออยู่ตรงไหน)' น้ำเสียงอันคุ้นหูเอ่ยขึ้น คาร่าตาสว่างทันทีก่อนจะหันไปมองรอบๆร้าน เมื่อเห็นเจ้าของร่างสูงที่กำลังโทรฯกับเธออยู่นั้นคาร่าก็โบกมือให้เขาเห็น

          อากาอิที่เพิ่งมาถึงร้านเมื่อเห็นเพื่อนสมัยเด็กของตนที่กำลังโบกมือเรียกอยู่นั้นก็กดวางสายแล้วเดินตรงไปยังโต๊ะของเจ้าหล่อน

     "ทำไมมาช้า นี่ฉันมานั่งรอตั้งครึ่งชั่วโมงแล้วนี่ยังต้องปลอมตัวมาอีกเหรอ?" ใช่แล้ว ตอนนี้เขา อากาอิ ชูอิจิกำลังปลอมตัวในฐานะ โอกิยะ สึบารุอยู่ 

     เขายักไหล่ทีหนึ่ง "แน่นอน ปลอดภัยไว้ก่อน ขอโทษด้วยที่มาช้ามีปัญหานิดหน่อยน่ะ"

    "อ๋ออ" คาร่าพยักหน้าเข้าใจ "งั้นสั่งอาหารเลยมะ น้องพนักงาน สั่งอาหารหน่อย"

    "นี่อย่าบอกนะว่ายังไม่ได้สั่งอะไรมากินนอกจากไวน์?" อากาอิเอ่ยถามด้วยความสงสัยขณะเปิดดูเมนูอาหารไปพลาง

    "อือฮึ ถ้าสั่งมาก่อนก็ต้องรอนายเดี๋ยวมันไม่เย็น"

    "ไม่กินไปก่อนเลยล่ะ มานั่งรอนาน"

    "มันเป็นมารยาทพื้นฐานบนโต๊ะอาหารย่ะนายเบื๊อก" คาร่าแยกเขี้ยวตอบก่อนที่จะเริ่มสั่งอาหารกับพนักงาน

    อากาอิหัวเราะในลำคอก่อนที่จะวางเมนูอาหารไว้บนโต๊ะ "ของฉันเอาแค่เบอร์เบินที่หนึ่ง"

     "หืมม กินแต่เหล้าระวังปวดท้องแล้วกัน"

     "หึ ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวแย่งของที่เธอสั่งมาอยู่ดี สั่งเหมือนกินหมดนะนั่นน่ะ" อากาอิเอ่ยพลางเอนตัวพิงผนักเก้าอี้

     "ครั้งสุดท้ายก็สั่งมาเยอะๆสิ เพราะเดี๋ยวจะไม่ได้กินแล้---อุ้ปส์!" อากาอิขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

     "ครั้งสุดท้าย หมายความว่าไง?"

     "เปล๊า! ดูดาวนั่นสิ สวยเนาะ!" ไม่ว่าเปล่าคาร่าก็ชี้ดาวบนฟ้าที่อยู่นอกหน้าต่างให้ดู อากาอิขมวดคิ้วมากขึ้นกว่าเดิมก่อนจะจับแขนของคาร่ามาไว้ดังเดิมแล้วจ้องเธอไม่วางตา

     "บอกมาคาร่า อย่ามาโกหกฉัน" อากาอิเอ่ยเสียงแข็ง "ก็รู้นี่ว่าเธอโกหกฉันไม่ได้"

     "เอ่อ คือออ" คาร่าเสียงสั่นพลางมองไปรอบๆเพื่อหาคนช่วยจนเมื่อเห็นพนักงานคนเดิมถืออาหารเข้ามา "อาหารมาแล้ว กินดีกว่าเนาะ^^"

     "...."

          พนักงานสาวเสิร์ฟอาหารหลายเมนูไว้บนโต๊ะพร้อมกับเบอร์เบินที่อากาอิสั่งมาก่อนที่เจ้าตัวจะเดินออกไป คาร่าไม่รอช้ารีบหยิบมีดกับซ้อมแล้วจิ้มอาหารจากจานมาไว้ที่จานตัวเองและจานของชายหนุ่มทันที

     "ลองนี่สิ อร่อยมากเลยนะ! ฉันเคยไปลองที่ฝรั่งเศสอร่อยมากเลย ไม่รู้ที่นี่จะอร่อยเท่าไหม!" คาร่าพูดด้วยความรวดเร็วก่อนที่เริ่มจิ้มอาหารเข้าปากตัวเอง "อื้มม อาโหร่ยยยย"

     "....หึ" เขาทำเพียงหัวเราะในลำคอแล้วเริ่มทานอาหารตามบ้าง

          คาร่าลอบมองอากาอิก่อนจะอมยิ้มออกมาอย่างมีความสุข การได้แอบชอบแอบมองเพื่อนตัวเองเนี่ยมันดีจริงๆนะ

     "ว่าแต่มีอะไรหรือเปล่า" ชายหนุ่มเอ่ยถามออกมาจึงทำให้คาร่าที่กำลังอยู่ในห้วงความคิดตัวเองสะดุ้งยกใหญ่

     "เปล๊า ไม่มีหรอก แค่ชวนมากินข้าวเฉยๆ" คาร่าตอบ "เฮ้ออ แต่ยังไงปิดนายไปก็คงไม่ได้อะไร พรุ่งนี้ฉันกลับอังกฤษแล้วนะแล้วก็....จะออกจากFBIด้วย"

     'เคร้ง!' เสียงวางส้อมกระทบกระจานเสียงดังจากฝ่ายตรงข้าม

     "หมายความว่าไง?"

     "ก็...หมายความตามนั้นแหละ เราคงได้เจอกันอีกทีก็ต่อเมื่อนายกับฉันอยู่คนละฝั่งกัน หรือไม่อาจจะนัดคุยกันตามภาษา...เพื่อน" รู้สึกเจ็บแปล๊บๆที่หน้าอก

     "....."

     "....ก็ตามนั้นแหละ ไม่มีฉันอยู่ก็อย่าเหงาล่ะ ฮ่าๆ" คาร่าขำเล็กน้อยก่อนจะยกไวน์ขึ้นจิบ

     "ทำฉันไม่มีอารมณ์กินต่อเลยนะ"

     "คิดถึงอ่ะเด้ หึหึ ฉันก็คงคิดถึงนายล่ะ"

     "เหรอ ไม่อยากเชื่อ"

     "อืม คงคิดถึงมากๆ คิดถึงมากๆๆๆๆๆเลยล่ะ" คาร่าเอ่ยเสียงเศร้าก่อนที่จะยิ้มออกมา

     "เธอมีเรื่องอะไรจะบอกฉันหรือเปล่า?" อากาอิเอ่ยถาม "สายตาของเธอมันฟ้อง"

     "...นายนี่สังเกตคนได้ดีจัง ไว้ค่อยบอกตอนเราจะแยกย้ายแล้วกัน" คาร่าตอบก่อนที่จะเริ่มโซ้ยอาหารตรงหน้าอย่างรวดเร็ว

          
          ไม่มีใครพูดอะไรต่อจากนั้น ต่างคนต่างทานอาหารที่ตนสั่งมาอย่างเงียบเชียบ ราวกับว่าต้องการออกจากสถานการณ์ตอนนี้อย่างเร็วที่สุด 

          เมื่อทั้งสองทานเสร็จคาร่าเรียกเช็คบิลก่อนจะยื่นบัตรเครดิตให้กับพนักงาน อากาอิค้านเพราะต้องการที่จะจ่ายให้แต่ก็โดนคาร่ามองตาเขียวใส่ ด้วยเพราะเธอเป็นคนชวนมาดังนั้นเธอเป็นเจ้ามือเธอเป็นคนจ่ายน่ะถูกแล้ว 

          ทั้งสองเดินออกจากร้านมาก่อนที่จะตกลงกันว่าจะเดินเล่นย่อยอาหารด้วยกันสักพักแล้วค่อยแยกย้ายกันกลับ นับตั้งแต่ออกจากร้านมาทั้งคาร่ากับอากาอิก็ไม่มีใครพูดอะไรต่อจากนั้น พวกเขาทำเพียงเดินข้างๆกันทอดมองร้านข้างถนน ไม่มีใครเปิดบทสนทนาใดๆ 

          จนสุดท้ายคาร่าก็ทนบรรยากาศอันน่าอึดอัดใจนี้ไม่ไหวจึงเป็นคนเริ่มบทสนทนาเอง

      "ฉันชอบนาย"

      "..."

      "..."

     .....................

     "พูดบ้าอะไรของเธ---"

     "ฉันพูดจริงๆ ชอบมานานแล้วด้วย"

     "ล้มหัวฟาดห้องน้ำมาหรือไง ตั้งสติซะคาร่า เธอเมาแล้ว" อากาอิเอ่ยพร้อมกับเดินนำเธอไป ทิ้งคาร่าที่กำลังยืนอึ้งไว้คนเดียว

     "ย่าห์! เจ้ามะเร็ง ฉันพูดจริงๆนะ ก็บอกว่าชอบไง!" คาร่าตะโกนเสียงดังพลางมองแผ่นหลังที่กำลังเดินจากเธอไปด้วยความโกรธ 

     อีกแล้ว....ทำไมคนที่เธอรักต้องเดินจากเธอไปแบบนี้อีกแล้ว ทิ้งไว้ให้เห็นเพียงแผ่นหลังกว้างนั่นแล้วอีกเดี๋ยวมันก็จากหายไป เธอเกลียดแผ่นหลังแบบนี้เป็นที่สุด

     "หยุดเดี๋ยวนี้นะอากาอิ อย่าเดินทิ้งฉันไปแบบนั้น!!!" คนรอบข้างเริ่มหันมามองอย่างสงสัย อากาอิหยุดเดินก่อนที่จะหันมามองหญิงสาวด้วยสีหน้าที่คาดเดาไม่ออก
 
     "อย่างที่ฉันบอก คิดทบทวนกับสิ่งที่ตัวเองพูดใหม่ เราเป็นแค่เพื่อนกันนะ...ไว้เธอตั้งสติได้แล้วค่อยมาคุยกัน" เอ่ยจบอากาอิก็ตั้งท่าจะเดินออกไป คาร่ากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในมือ นัยน์ตาสั่นระริกเมื่อยามมองแผ่นหลังกว้างนั่นที่กำลังหันใส่ให้เธอ

     "หยุดเดี๋ยวนี้นะอากาอิ ทำไมต้องหนีความจริงไปด้วย ก็ฉันบอกว่าชอบนายไง!" คาร่าตะโกนอย่างเหลืออด แต่อากาอิก็ยังคงเดินต่อไปไม่แม้แต่จะหันมามองหญิงสาวสักนิด

     "...ก็บอกว่าชอบไง"

     "ฉันชอบนาย ได้ยินไหม!!!?"

     "อย่าเดินหนีฉันแบบนี้นะเจ้าบ้าบุหรี่!!! บอกให้หยุดไง!! ฉันชอบนายนะ ชอบมากๆเลย!!!!!"

     "อย่าเดินหนีฉันแบบนั้นนะ....บอกให้...หยุดเดินไง" เสียงหวานเริ่มแผ่วเบาลงพร้อมกับน้ำตาสีใสที่เอ่อคลอ "ก็...บอกว่าอย่าหันหลัง ฮึก ใส่ฉัน"

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = 

ใช้เวลาแต่งนานเป็นเดือนเพราะไรท์คิดไม่ออก ฮ่าๆๆ
หมดไฟจริงๆค่ะช่วงนี้ เจอแต่ปัญหาอะไรไม่รู้

ถ้ามีอะไรผิดพลาดสามารถท้วงได้นะคะ
ช่วงนี้ไรท์ค่อนข้างเบลอมากๆ555555555555
ยังไงก็ฝากเรื่องนี้ด้วยนะคะ
#ไม่ได้ตรวจคำผิด













     





B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

36 ความคิดเห็น

  1. #29 จันทิรารัตน์ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กันยายน 2563 / 22:30
    เศร้าสุดๆเลยอ่าาาา
    #29
    1
  2. #28 seirin (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 กันยายน 2563 / 10:15
    ติดตามเสมอนะคะ ร้องไห้ตามเลย เราเป็นคนที่เข้าใจความรู้สึกของนางเอกมากๆ ฮือออๆๆ สู้ๆนะคะไรท์ สู้ๆนะคลาร่า
    #28
    1
    • #28-1 Imjubjib_(จากตอนที่ 10)
      12 กันยายน 2563 / 23:08
      ขอบคุณมากๆนะค้าาาา ฉากนี้คือไรท์ไม่ได้ลงรายละเอียด อาจจะยังไม่ค่อยเห็นภาพมาก แต่ไรท์จะพยายามฝึกต่อไปเรื่อยๆนะคะ <3
      #28-1
  3. #26 polytome (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 กันยายน 2563 / 17:31
    จะรออ่านค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ สู้ๆ เดียวปัญหาต่างๆมันก็จะหายไปค่ะ!!
    #26
    1
    • #26-1 Imjubjib_(จากตอนที่ 10)
      24 กันยายน 2563 / 23:33
      ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะค้าบบบ
      #26-1