[ END ] นางร้ายคนเก่ง

ตอนที่ 46 : EPISODE 16 : ศึกชิงดาบในตำนาน 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,571
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 59 ครั้ง
    17 ก.ย. 60


EPISODE 16

ศึกชิงดาบในตำนาน 2

 

 

 

 

 

            ฉันสอดส่องสายตาไปมาผ่านน่านน้ำของมหาสมุทรโอเชียเรอร์ แม้ฉันจะดำน้ำลึกลงมาเพียง10เมตร แต่ความมืดภายใต้มหาสมุทรก็เข้าครอบงำเสียแล้วแม้ในเวลานี้จะดึกดื่นก็ตามที

 

 

            สายตาสีน้ำเงินแบบไพรินเจิดจ้า กลอกตาไปซ้ายทีขวาทีพลางมองสำรวจไปเรื่อยๆจนกว่าจะได้พบหรือเห็นเกี่ยวกับวัตุที่ลักษณะคล้ายกับกล่อง ฉันว่ายน้ำหลบฝูงปลาบางสายพันธุ์ที่มากันเป็นฝูงใหญ่ก่อนจะว่ายต่อไป

 

 

            “ คุณซีโน่คะ นี่คืออะไรหรอคะ ” เสียงใสๆของหญิงสาวแสนคุ้นเคยดังเข้ามาในโสตประสาทของฉัน ก่อนจะตามมาด้วยเสียงตอบรับของเจ้าชายผู้โง่เง่า ฉันรีบว่ายฝ่าน่านน้ำไปหลบหลังโขนหินขนาดใหญ่และพยายามเงี่ยหูฟัง

 

            “ สิ่งนี้เรียกว่าปะการังไงครับเบล ” ฉันเบะปากเล็กน้อยเมื่อทั้งสองคนพูดคุยกันอย่างสนิทสนม ทั้งๆที่ไม่ได้หมั้นหมายกัน

 

 

            “ อ๊า จริงหรอคะ เบลก็พึ่งเคยเห็นเนี่ยแหละค่ะ ” ขอโทษนะค่ะพระเอกนางเอก เผอิญว่าพวกคุณยังไม่ลืมกันใช่ไหมว่าคุณอยู่ในเวลาการทำภารกิจน่ะ - -

 

 

            “ ไว้เดี๋ยวผมพามาดูบ่อยๆไหมครับ ”

 

 

            “ ได้หรอคะ?! ของคุณนะคะคุณซีโน่ ” เมื่อฉันได้ยินดังนั้น ฉันจึงรีบไว้ออกจากที่ซ่อนแล้วหันเหไปทางทิศอื่นแทน ไม่ใช่ว่าฉันหึงนะ ฉันแค่คิดว่าจะเสียเวลาฟังข้อมูลที่ไม่ได้ประโยชน์อะไรให้เสียเวลาเล่นทำไม? สู้เอาเวลาที่เหลือไปค้นหาดาบต่อดีกว่าเสียอีก

 

 

            จะว่าไปนี่ก็ผ่านมาจะหนึ่งชั่วโมงแล้วนะ ยังไม่มีวี่แววว่าจะค้นพบดาบเจ้าปัญหานี่เลย

 

 

            ชวิ้งๆ

 

 

            เสียงปริศนาดังขึ้นในความเงียบของมหาสมุทร เสียงบางเบาราวกับว่าเป็นเสียงเปล่งประกายของโลหะชนิดหนึ่ง หืม แสงอะไรกัน เป็นประกายสีเงินเชียว

 

 

 

            หรือว่าจะเป็น...!!!?

 

 

 

            ฉันคิดได้อย่างนั้นก่อนจะรีบว่ายเข้าไปใกล้กับกล่องปริศนาที่มีประกายสีเงินสุขสว่าง แผ่ออกมาอย่างแผ่วเบา ถ้าไม่สังเกตดีๆหรือหูไม่ดีจริงๆคงไม่ได้ยิน

 

 

            ฉันค่อยๆแง้มฝากล่องให้เปิดออก ก่อนที่สายตาจะปะทะเข้ากับโลหะสีเงินเงางาม รูปร่างเรียวแหลม ปราดเปรียว ปลายด้านน่าจะแหลมพอให้ฟันคอคนขาดได้

 

 

 

            นี่มัน...ดาบในตำนาน ดาบซีซัส

 

 

 

            บทจะเจอก็เจอง่ายขนาดนี้เลยหรอ

 

 

 

            ฉันหยิบดาบซีซัสมาถือไว้แนบอกเมื่อแน่ใจว่ามันเป็นของจริง ก่อนจะค่อยๆยกฝากล่องปิดกล่องตามเดิม และค่อยๆหันหลังกลับมาก่อนที่สายาจะปะทะเข้ากับ...

 

 

 

            ปลาหมึกยักษ์ในตำนาน คราเคน

 

 

 

            งานหยาบแล้วไหมล่ะยัยเรียลเอ๊ยยยย

 

 

 

            แววตาของปลาหมึกยักษ์คราเคนฉายแวววาวโรจน์ เพียงแค่สบตาฉันก็รู้สึกสะพรึงแล้วจ้า แล้วดูหนวดล่ำๆใหญ่ๆยาวๆน่ากินนั่นสิ ถ้าตัดแล้วเอาไปอย่างจะอร่อยขนาดไหนนะ??

 

 

            หนวดขนาดยักษ์สะบัดไปมาในน้ำก่อนจะฟาดลงมายังจุดที่ฉันยืนอยู่ ฉันรีบม้วนตัวหนีก่อนจะตวัดดาบซีซัสฟาดฟันใส่มัน ฉันรีบส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือจากคนในทีมให้มายังที่นี่ก่อนจะเรียกอาวุธคู่กายอย่างปืนพกออกมา เจ้าอสุรกายยักษ์พ่นหมึกสีดำที่เป็นพิษใส่ฉัน ตอนนี้ฉันได้แต่หนีและหนีเท่านั้น

 

 

            ฉันเรียกใช้พลังควบคุม แม้จะควบคุมได้เพียงน้อยนิดเพราะมันเป็นสัตว์ยักษ์ขนาดมหึมา ฉันกวัดแกว่งดาบไปมาในน่านน้ำก่อนจะตวัดดาบไปตัดเข้านวดเส้นหนึ่งในแปดหนวดของมัน คราเคนกรีดร้องเสียงดังลั่น แต่ทีมอื่นคงไม่ได้ยินกันหรอกเพราะทั้งฉันและเจ้าอสูรการยักษ์อยู่ในระดับความลึกเกือบๆ2,000เมตร!! ให้ตายเถอะแถมเวลาทำภรกิจตอนนี้ก็เหลือเพียงสามชั่วโมงเท่านั้น!! ซึ่งกว่าที่คนในทีมจะมาถึงรวมทั้งจัดการเจ้าอสูรกายตัวนี้แล้วก็น่าจะร่วมๆสองชั่วโมงเป็นอย่างน้อย

 

 

            ฉันกระโดดหลบเจ้านวดยั๊วะเยี๊ยะไปมาพลางสาดกระสุนพลังความมืดใส่มัน เจ้าอสูรกายยักษ์ใช้หนวดเส้นหนึ่งตวัดมารัดลำตัวของฉันแน่นก่อนจะยกตัวฉันให้ลอยขึ้นจากเดิมและกวัดแกว่งไปมาอย่างรุนแรง

 

 

            ดาบซีซัสจะหลุดออกจากมือแล้ว!! ฉันเก็บปืนพกก่อนจะใช้มือเรียกเวทย์ควบคุม ควบคุมให้หนวดของเจ้าอสูรกายยักษ์คลายออก ก่อนจะบีบมือคล้ายๆกับว่าใช้พลังบีบหนวดของคราเคนให้แตกออก ก่อนจะได้เสียงดังคล้ายเสียงของเนื้อที่แตกตัวเสียงดัง และดังไล่กันตั้งแต่หนวดเส้นแรกจนถึงเส้นสุดท้าย

 

 

            ฉันกำมือเข้ากับดาบซีซัสแน่น พลางกวาดสายตามองเจ้าอสูรกายยักษ์อย่างเวทนา ตอนนี้เจ้าคราเครเหลือเพียงลำตัวของมันเพราะหนวดทั้งแปดหนวดถูกฉันทำร้ายด้วยพลังคบคุมไปเสียแล้ว เลือดเข้มข้นสีดำไหลเวียนไปในน้ำอย่างน่าสยดสยอง เลือดสีดำเข้มข้นที่มีพิษเจือจางเป็นต้นเหตุทำให้น้ำหมึกสีดำของคราเคนเป็นพิษ

 

 

            ฉันค่อยๆว่ายฝ่าน่านน้ำสีดำเข้าไปหาเจ้าคราเคนที่กำลังจะสิ้นใจ ก่อนจะพูดเบาๆกับมันราวกับเสียงกระซิบและชูดาบขึ้นเหนือหัวของฉันและตวัดฉับตัดเข้าที่ขั้วหัวใจของมันจนขาดสะบั้น เสียงกรีดร้องเสียงดังเสียงแหลมดังขึ้นก่อนที่จะค่อยๆเงียบลงพร้อมๆกับเจ้าอสูรกายยักษ์ที่สิ้นใจลงในที่สุด

 

 

            “ หลับให้สบายล่ะเจ้าหมึกน้อย ”

 

 

            เสียงเบาราวกับเสียงกระซิบเอ่ยขึ้นผ่านคลื่นน้ำระลอกๆ ทุกอย่างมันจบแล้ว ร่างกายของฉันที่ได้รับพิษเจือจางจากน้ำที่ปนเปื้อนสารพิษเริ่มอ่อนล้าลง แข้งขาอ่อนแรงก่อนที่จะล้มลงหมดสติไปแต่ก่อนที่จะหมดสตินั้น ฉันกลับได้ยินเสียงหวานแสนทรงอำนาจดังขึ้น

 

 

            “ เอเรียลลูกแม่!! พาตัวลูกฉันกลับวังบัดเดี๋ยวนี้!! ” ลูก...แม่หรอ?

 

 

            ฉันปรือตาขึ้นเห็นเงาลางๆของผู้หญิงหน้าตาสละสวยราวกับเทพธิดาพยายามประคับประครองร่างกายอันแสนอ่อนล้าของฉัน ก่อนจะส่งต่อให้กับเพื่อนๆในทีม เมบีรับหน้าที่ถือดาบซีซัส ส่วนวันนาก็ทำหน้าที่ดูแลปรนนิบัติพัดวีฉัน ซันและซีนรีบเข้ามาประครองฉันก่อนที่สติของฉันจะดับวูบลงอย่างสมบูรณ์

 

 

 

 

 

 

 

 

 

100%

ไม่นะเอเรียลลล อย่าเป็นอะไรไปนะ

ว่าแต่แม่นางคนนั้นเป็นใครเล่า

เรื่องราวชักจะยุ่งยากขึ้นเสียแล้วสิ

 

//แปะรูป

 

ด้านซ้าย ซีน อาร์เธอร์

ด้านขวา ซัน อาร์เธอร์

พระราชโอรสทั้งสองขององค์ราชาดินแดนใต้สมุทร

ธาตุ เพลิงวารี

( ธาตุไฟที่มีอนุภาครุ่นแรงกว่าไฟทั่วไปแรงกว่าไฟรัตติกาลเล็กน้อย )


 

ดาบซีซัสแห่งมหาสมุทรโอเชียลเรอร์

ดาบในตำนานที่หายสาบสูญไปเมื่อหลายร้อยปีก่อน

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 59 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

392 ความคิดเห็น

  1. #286 aoko14122 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 22 กันยายน 2560 / 14:22
    แม่มาแย้ววววววววววววววววววววว

    #286
    0
  2. #284 ฟูจินางะ (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 22:45
    นางเอกss1เหรอ??
    #284
    0
  3. #280 penpornpenmit (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 11:26
    ขุ่นแม่มาค่าาาา
    #280
    0