White heart รักหรือแค่ผูกพัน #yuri (ดาว-ก้อย)

ตอนที่ 14 : ใกล้ถึงเวลา100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 495
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    18 ธ.ค. 58

                                  ตอนที่14 ใกล้ถึงเวลา
สำหรับรักแท้ เพศ อายุ ฐานะหรืออะไรก็ตามไม่สำคัญ ใจเรารักกันแค่นั้นสำคัญที่สุด 

ฉัน...ก้อย วิริยา
.
.
.

               ปีนี้โรงเรียนของเราสอบปลายภาคภาคเรียนที่2 เดือนกุมภาพันธ์ที่ใกล้จะถึงนี้ ทุกคนต่างเตรียมตัวอ่านหนังสือสอบ ส่วนนักเรียนชั้นม.6ที่มีที่เรียนแล้วก็เรียนกันอย่างชิวๆสบายๆ แต่มีบางส่วนที่กำลังรอผลแอดมิชชั่น หน้าตาท่าทางยังคงกังวลใจอยู่มากนัก ว่าจะติดคณะหรือมหาวิทยาลัยที่ตนเองตั้งใจไว้หรือไม่ 

สำหรับฉัน ฉันเลือกเรียนวิศวะอันดับ1 ซึ่งตอนนี้ก็รอผลแอดอยู่เหมือนกัน >< 
อย่าถามถึงดาวเลย คนนั้นอะนะ สอบตรงเข้ามหาลัยได้เรียบร้อยแล้วแหละ ประกาศผลสอบไปตั้งแต่ปลายปีที่แล้ว 

ณ โรงเรียนนาดาวบางกอก
นั่งอยู่ที่โต๊ะเรียนตัวประจำของเรา
"ฉันอยากจะคุยกับพ่อให้รู้เรื่องเลยอะดาว" ฉันเอ่ยปากพูดขึ้นมาอย่างลังเลใจ
"ก้อย!"
"???"
"แกอย่าทำแบบนี้เลย เดี๋ยวต่างฝ่ายต่างไม่สบายใจ"
"ทำไมอะแก พ่อฉันทำกับเราแบบนี้เลยนะเว้ย"
"แต่ที่พ่อแกทำ ท่านก็มีเหตุผลเหมือนกันนะ ถ้าเรารักกัน เราต้องรอได้ เราต้องพิสูจน์ให้ท่านเห็น"
ดาวหันมามองฉัน คิ้วเริ่มขมวดเข้าหากัน
"พวกแกสองคนท่าทางดูเครียดๆกันจังเลยนะ เป็นไรรึเปล่า" 
จู่ๆเสียงคนนั่งอยู่ข้างหลังดาวก็เอ่ยขึ้นมาด้วยความสงสัย เพราะสังเกตท่าทีเราสองคนมาตั้งแต่เข้าห้องแล้ว
"ก็มีปัญหาที่แก้ยากอยู่พอสมควรอะ แอล..." ดาวตอบกลับ
"ดาว! แกก็พูดถูกนะ ฉันก็ไม่อยากมีปัญหากับพ่อเหมือนกัน"
".........."ดาวยิ้มให้ฉันเล็กน้อยก่อนที่จะเอามือข้างหนึ่งมาแตะที่ไหล่ขวาของฉัน ฉันจึงยิ้มกลับให้คนข้างๆ ในตาดวงกลมโตของฉันนั้นมันจ้องมองคนข้างๆไม่ยอมหยุด เหมือนเป็นคำมั่นสัญญาอะไรบางอย่างที่รับรู้ได้เพียงแค่เราสองคน
"แหนะ!ๆๆๆ"แอลยิ้มแล้วถือปากกาชี้มาที่เราสองคน
"ดูสองคนนี้สิ จ้องตากันเป็นมันเลยอะแก" เสียงดิวที่เล็ดลอดมาจากด้านหลัง 

>///< จะทำไงได้ ตอนนี้ฉันมีแต่เขินกับเขินเลยน่ะสิ ดาวหน้าแดงเป็นลูกตำลึงไปตั้งนานแล้ว 
อ๊าย!! โครตฟิน คนอะไรตาเป็นสระอิ ยิ้มแล้วน่ารักๆ ถ้าไม่อายใคร พี่จะจับน้องดาวหอมซักสิบรอบเลยคอยดู 
.................................................................

บ้านก่อเกียรติภิรมย์

ฉันเปิดประตูเข้ามาในบ้าน เห็นพ่อกำลังทำอาหารอยู่ภายในห้องครัว กลิ่นอาหารหอมๆลอยเข้ามาอยู่ในจมูกของฉัน
ไม่นานอาหารทุกอย่างก็วางอยู่บนโต๊ะ พร้อมจาน ช้อนส้อม และหม้อหุงข้าว

ฉันขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว แล้วรีบลงมา เพื่อรับประทานอาหารกับพ่อ 
ขณะที่ฉันกำลังลงมาจากบันได พ่อยืนมองมาที่ฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า เสื้อกางเกงชุดนอนสีฟ้าตัวใหม่ที่พ่อเคยซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิด วันนี้มันถูกสวมใส่เป็นครั้งแรก หลังจากถูกพับเก็บไว้ในตู้เสียนาน
 ฉันถึงกับทำหน้างงๆ รู้สึกแปลกๆ สงสัยจะดีใจที่ฉันยอมใส่ชุดนอนตัวนี้ละมั้ง ฉันคิดไปเองรึเปล่านะ

//ต่อ//

โต๊ะทานข้าว
ฉันนั่งตรงข้ามกับพ่อ
"พ่อคะ??? หนูมีเรื่องอะไรจะคุยด้วย?" 
ระหว่างนั้นฉันเห็นพ่อดูท่าทางแปลกๆ เหมือนนั่งรออะไรบางอย่าง
"อะไรก้อย"
"........."
"อ่อ! พ่อลืมบอกก้อยไป คือพ่อนัดคนบางคน มาทานข้าวด้วยกันที่บ้านอะจ๊ะ"
"ใครเหรอคะพ่อ"
"เดี๋ยวมาก็รู้เองแหละ เขากำลังติดธุระอะไรบางอย่างอยู่ละมั้งถึงได้มาช้า ลูกจะทานข้าวไปก่อนเลยก็ได้นะ"
"ไม่เป็นไรค่ะ หนูรอได้" ซักสงสัยแล้วสินะ ว่าใครกันที่พ่อนัดให้มาทานข้าวด้วยกัน
"อือๆ" พ่อพยักหน้ารับ
"พ่อคะ" เสียงเรียบๆของฉัน ทำเอาคนตรงหน้า หันหน้ามามองที่ฉันอย่างตั้งใจ
"????" 
"เมื่อหลายวันก่อน พ่อคุยอะไรกับดาวเหรอคะ"
"........."
"พ่อรู้ไหมว่าดาวเสียใจมากแค่ไหน พ่อไม่ห่วงความรู้สึกดาวก็ห่วงความรู้สึกหนูบ้างสิค่ะ พ่อทำแบบนี้ได้ยังไง"
สีหน้าทั้งคู่เริ่มอยู่ในสภาวะตึงเครียด
"ก้อย!!! เมื่อก่อนคบกันเป็นเพื่อนอยู่ดีๆ ไหนมาเปลี่ยนกันง่ายๆอย่างนี้ได้ยังไง เดี๋ยวอนาคตก็เปลี่ยนอีก แล้วลูกจะรู้สึกเสียดายเวลา"
"พ่อคิดว่ามันง่ายมากเหรอที่หนูจะรักใครซักคน พ่อคิดเหรอคะว่าความรัก มันเปลี่ยนใจกันได้ง่ายๆ ทั้งที่พ่อก็รู้เรื่องนี้ดี"
ฉันเริ่มตวาดพ่อของตัวเอง ทั้งที่ก็รู้อยู่ว่าไม่ควรทำเช่นนั้นเลย
"..........."
"...........พ่อรู้แต่พ่อก็ไม่ยอมรับความจริง"
"นี่เราซักจะคุยกันไม่รู้เรื่องแล้วนะ ไปสงบสติอารมณ์ก่อนเถอะ ก่อนที่พ่อจะควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้"
"หนูมีสติ มีสมาธิดีค่ะพ่อ..... หนูขอโทษนะคะที่ตวาดพ่อไปเมื่อตะกี้ ขอตัวก่อนนะคะพ่อ" 
ฉันลุกขึ้นยืนแล้วค่อยๆเอาเก้าอี้เลื่อนไว้ใต้โต๊ะ
.
.
.
"ก้อย!!!"
"คะพ่อ??" 
พ่อทำเอาฉันตกอกตกใจจนส้อมที่อยู่ในมือตกไปอยู่ใต้โต๊ะ
"เป็นไรอะลูก เหม่อลอยอะไรอยู่ตั้งนาน พ่อเรียกก็ไม่ตอบ เดี๋ยวพ่อเก็บเอง ลูกเอาส้อมอันใหม่ดีกว่าเนาะ" พ่อพูดไม่ทันไร ก็เอื้อมมือไปเก็บส้อม
"พอดีหนูมีเรื่องให้คิดในหัวอยู่นิดหน่อยอะค่ะ"
"ว่าแต่มีเรื่องอะไรจะคุยกับพ่อเหรอ เรื่องที่เครียดๆอยู่รึเปล่า"
"อ่อ ปะ...เปล่าค่ะ คือว่าอาทิตย์หน้าก็จะสอบปลายภาคแล้ว หนูต้องคิดถึงเพื่อนๆที่โรงเรียนแย่เลยอะพ่อ"
"แค่นี้จริงๆเหรอ"
"มีอีกเรื่องค่ะ..........."
"??"
"...........เดือนมีนา ห้องหนูมีทริปไปต่างจังหวัดกันอะ พ่อให้หนูไปน้าาาา นะคะๆๆ???" ฉันกระพริบตาอ้อนคนตรงหน้า 
ทั้งที่ก็รู้อยู่ว่าพ่อต้องอนุญาตอยู่แล้ว เพราะพ่อเป็นคนเลี้ยงฉันแบบให้คิดเอง ตัดสินใจเองซะเป็นส่วนใหญ่ 
"ตามใจก้อยเลย ปิดเทอมนี้เที่ยวให้สนุกไปเลยนะ ก่อนผลแอดจะออก 55+"
"ค่ะพ่อ"
ฮู้!โล่งใจแล้วเว้ย 
ถ้าฉันเลือกที่จะพูดแต่เรื่องที่ทำให้เราสองคนทะเลาะกันคงจะแย่น่าดู ผลที่ได้คงไม่คุ้มค่า เสียทั้งใจและเวลา
ฉันจึงเลือกที่จะไม่พูดดีกว่า 

"แต่ที่พ่อแกทำ ท่านก็มีเหตุผลเหมือนกันนะ ถ้าเรารักกัน เราต้องรอได้ เราต้องพิสูจน์ให้ท่านเห็น"
ดาว ดุจดาว

ใช่!!! ดาวพูดถูกทุกอย่าง เราต้องผ่านเรื่องราวเหล่านี้ไปได้ด้วยดี

เอี๊ยด!
เสียงเปิดประตูที่เป็นกระจกบานใหญ่ถูกเปิดออก
"เน็ท..." ฉันอึ้งเล็กน้อยก่อนที่จะหันหน้ามาสบตากับพ่อ
"ใช่ ฉันเอง"
"มะมา....มานั่งเลย พ่อกับฉันรอนานมากเลยนะ"
"ขอโทษๆ...เอ่อ ขอโทษครับคุณอา" เน็ทหันมามองที่ฉันสลับกับพ่อ
"ไม่เป็นไรๆ เป็นไงบ้างซ้อมวิ่งทุกวัน เหนื่อยไหม" พ่อยิ้มให้เน็ทอ่อนๆ
"ก็มีบ้างแหละครับ แต่ก็คงไม่เหนื่อยเหมือนตอนที่ใกล้จะแข่ง"
"อืม"
"......." เน็ทเหล่ตามองมาที่ฉัน 
"มองอะไรของแกวะ ไม่เคยเห็นคนน่ารักรึยังไง"
"555 ฉันก็เห็นว่าแกผอมลงนะ หุ่นดีขึ้น ไปทำไรมาอะ เมื่อก่อนนี่นะตัวเขมือบประจำบ้านเลยไม่ใช่เหรอ"
"ไอ่บ้า นี่ก็พูดเกินไป ไม่จริงๆ ฉันหุ่นเป๊ะเวอร์มาตั้งแต่ชาติปางก่อนแล้วยะ"
"55555" พ่อหัวเราะกับคำพูดของฉันกับเน็ท
"จร้า........แม่คนสวย สวยมาก.........." เน็ทลากเสียงยาวพร้อมทำหน้าตามีเลศนัย เดี๋ยวเถอะๆ จะเอาคืนเป็นสิบเท่าพันเท่าเลยคอยดู

...........................................................

ฉัน...ดาว ดุจดาว
.
.
.
ณ โรงเรียนนาดาวบางกอก
<<ห้องม.6/1>>
แชทไลน์บนโทรศัพท์ของฉัน

Min : สวัสดีตอนเช้า
                                           Dao : Good morning,Min! มีไรรึเปล่าคะ??คุณเพื่อน
Min : อยากคุยด้วยนิดหน่อยค่ะ
Min : ได้ข่าวว่าร.ร.แกสอบปลายภาควันนี้นี่หน่า 
                                            Dao : อ่าาๆใช่ ร.ร.แกสอบวันแรกพน.?
Min : ใช่จร้า ก้อยสู้ๆนะ ไฟติ้งๆ
Min : (ส่งสติ๊กเกอร์ที่โชว์2นิ้ว)
                                                                                        Dao : ไฟติ้งเช่นกันค่า 
                                                                                         Dao : มินฉันเข้าห้องสอบก่อนนะแก บ่ายๆ
Min : โชคดีเพื่อน♥♥ -3-
    อ่านแล้ว เมื่อ8.23น.


ฉันปิดเครื่อง พร้อมกับเอาโทรศัพท์ใส่ในกระเป๋ากระโปรง แล้วเดินเข้าห้องสอบ
..........................................
ตอนพิเศษ 
(ตามคำเรียกร้องของใครบางคน cr.เนื้อหาในเรื่องมีความเเกี่ยวข้องกับep.12 ในHormonestheseries3)
.
.
.
<<ห้องม.5/1>>
         ทุกคนนั่งทำข้อสอบกันอย่างเงียบสงบ ในห้องสอบมีโต๊ะทั้งหมด4แถว ออยนั่งอยู่หลังสุดริมหน้าต่าง ส่วนขนมปังเพื่อนรักของเธอนั่งอยู่ข้างๆเธอ หลังจากขนมปังทำข้อสอบวิชาหนึ่งเสร็จ จึงนอนฟุบโต๊ะแล้วเหงยหน้าขึ้นมามองออยที่กำลังนั่งท้าวคาง ตามองออกไปยังหน้าต่างเหมือนเหม่อลอยอะไรบางอย่าง 
อ๊อดดดดๆๆ!!
เสียงหมดเวลาทำข้อสอบของทุกระดับชั้น
ออยเดินออกมาจากห้องสอบก่อน ตามด้วยขนมปังและเจน
"ออย!"
"อะไรเหรอเจน" ออยหันมามองคนข้างๆที่กำลังเก็บของใส่ในกระเป๋า
"ไปกินข้าวด้วยกันนะ"
"ไปกับปังด้วยใช่ปะ"
"ถ้าปังไปด้วย จะไม่ไปด้วยกันเหรอ"
"อืม ไม่รู้สิ ปังเค้าคงไม่อยากให้เราไปกินข้าวด้วยอะนะ"
"รู้ได้ไงวะ บางทีอาจไม่ใช่อย่างที่แกคิดหรอกนะ ป๊ะ ไปเถอะน่ะ" 
เจนดึงแขนของออยแล้วพาเธอเดินลงมากินข้าวที่โรงอาหาร ซึ่งขณะนี้ขนมปังกำลังนั่งกินข้าวอยู่กับนนที่นั่งข้างๆกัน
เจนพาออยมานั่งตรงข้ามทั้งคู่ ทำให้ขนมปังถึงกับมองเราสองคนอย่างแปลกใจ
"........"
ขนมปังจ้องมาที่ออยอย่างไม่ขาดสาย
"เป็นอะไรปัง มีไรติดหน้าเราเหรอ"
"เปล่า"  ปังหันหน้าไปทางอื่นทำเป็นไม่สนใจ
"เราขอโทษนะปัง เราขอโทษนะนน เราขอโทษนะเจน" ออยพูดและหันมามองทีละคน
"เอ่อ ขอโทษไร พูดมาให้จบดิวะ" ปังถาม
"ทุกคนเราขอโทษทุกๆอย่างที่ทำลงไปนะ" 
"อือๆ ให้อภัยก็ได้ แต่อย่าคิดนะ ว่าเราจะกลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมได้อีก จริงๆแล้วแค่คนรู้จักก็ยังยากเลย"
พูดจบขนมปังลุกขึ้นจากเก้าอี้พร้อมกับนน ถือจานเพื่อเอาไปเก็บ
ออยนี่หน้าหงอยไปเล็กน้อย คำพูดของปังมันทำให้ออยรู้ว่า ต่อไปนี้ออยไม่ใช่เพื่อนสนิทของขนมปัง แต่เป็นได้แค่คนรู้จักเท่านั้น

"ออย ไปเก็บจานกันเถอะ" เจนทักจากเห็นสายตาของคนข้างๆลดต่ำลง
"อืมๆ"  ><
...........................................................


ไรท์ทูรีด
อีกไม่กี่ตอนก็ใกล้จะจบแล้วนะ สำหรับฟิคเรื่องนี้  เรื่องใหม่เรื่องต่อไปกำลังคิดๆดูอยู่เหมือนกันว่าจะแต่งต่อหรือไม่เพราะจินตนาการในหัวไว้แล้ว

สำหรับตอนพิเศษนี้มาตามคำเรียกร้องของรีดนะคะ แทรกเอาไว้ให้อ่านเพลินๆกันก่อนนอน

***ร.ร.ของไรท์กำลังจะสอบกลางภาคแล้วด้วย อัพช้าบ้างอย่าโกรธกันนะ*** 



#Joyandredrose

#Whiteheartfic


















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

70 ความคิดเห็น

  1. #67 นทแอป67* (@naaim67) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 กันยายน 2559 / 23:34
    สู้ๆค่ะ
    #67
    0
  2. #56 เด็กดื้อ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2558 / 11:49
    ขอบคุณมากนะคะ สู้ๆค่ะ
    #56
    0
  3. #55 ลูกไม้สีขาว (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2558 / 15:49
    ติดตามๆค่ะ รออยู่นะไรท์ ไฟติ้งๆในการสอบ ว่างเมื่อไหร่มาอัพต่อนะคะ
    #55
    0
  4. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  5. #53 KSANG PR (@ksang) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2558 / 23:54
    รออยู่น้าไรท์ ว่ามาอัพอีกน้า
    #53
    0
  6. #52 เด็กดื้อ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2558 / 15:55
    รอๆๆๆค่ะ ขอให้มีความสุขกับงานและกับการอ่านหนังสือนะคะ สู้ๆค่ะไรท์
    #52
    0
  7. #51 KSANG PR (@ksang) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2558 / 21:42
    รีบๆ มาต่อนะคะ อยากรู้ว่าที่ไรท์คิด จะเหมือนตอน ep 13 ไหม 555
    #51
    0
  8. #50 ผมชื่อนน (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2558 / 20:56
    ไรท์รีบๆมาอัพต่อเร็วๆนะ รออยู่นะฮะ

    ขอเดาว่า ก้อยต้องคุยกับพ่อ แล้วพ่อไม่พอใจทำให้มีปัญหาอะไรเกิดขึ้นอีก ประมาณนี้เปล่าไรท์
    #50
    0